Amanda Smith, Mfua Nguo, Aende Uingereza?

“Naye Mungu wangu atawajazeni kila mnachokihitaji kwa kadiri ya utajiri wake katika utukufu, ndani ya Kristo Yesu.” — Wafilipi 4:19

Miaka kadhaa baada ya kuanza kazi yake, mwanamke mmoja Mwingereza alipendekeza Amanda aende Uingereza kwa safari na kupumzika kidogo. Jibu la kwanza la Amanda lilikuwa kucheka wazo hilo. “Niende Uingereza! Amanda Smith, mwanamke mweusi wa kufua nguo, aende Uingereza!” Aliamua kwamba hata hataliombea jambo hilo. Aliona kwamba tayari alikuwa na mambo mengi ya kumwomba Mungu ambayo kweli aliyahitaji, kwa hiyo hangemsumbua kwa jambo lisilowezekana kama safari ya kuvuka bahari. “Hilo linawafaa watu wa hadhi ya juu,” aliwaza, “si mimi.”

Lakini hisia kwamba Mungu kweli alitaka aende iliendelea kukua, na hofu yake nayo ikakua. Kwa sababu chini ya swali la “mimi ni nani?” palikuwa na jambo mahususi zaidi: Amanda aliiogopa bahari kupita kiasi. Picha yake yote ya bahari ilikuwa kwamba siku zote ni yenye dhoruba na mauti. Aliwaza kuhusu maili zile elfu tatu, kuhusu binti yake aliyebaki nyumbani, kuhusu mambo yote ambayo yangeweza kwenda kombo, akaandika barua ya kuikataa safari hiyo. Alihisi nafuu mara tu alipoitumbukiza kwenye sanduku la barua — kwa muda mfupi.

Kisha, jioni ile, wimbi la giza lilimjia ambalo hakuweza kulitikisa. Alifunga milango yake, akapunguza mwanga wa taa, akapiga magoti, akakataa kulala mpaka aelewe ni nini kilichokuwa kibaya. Alipitia kila kitu alichokuwa amesema na kufanya siku ile akitafuta dhambi fulani — hakuna kitu. Mwishowe, akiwa ametulia, aliisikia waziwazi: “Unazunguka ukiwaambia watu wamtumaini Bwana gizani, wamtumaini hata wasipoweza kumwona. Unawaambia watu wengine wafanye kile ambacho wewe mwenyewe hutaki kufanya.” Na kisha ukweli wenyewe hasa: “Unaogopa kumtumaini Bwana na kwenda Uingereza. Unaiogopa bahari.” Amanda alisema jambo hilo lilimkata pumzi, kwa sababu lilikuwa kweli kabisa, kweli ya kumwaibisha.

Hapo inafaa kusimama kidogo, kwa sababu ni mtego ambao karibu kila mtu huangukia na karibu hakuna anayegundua. Kwa namna fulani, Amanda alijipatia riziki yake kwa kuwaambia watu wamtumaini Mungu katika mambo wasiyoweza kuyaona wala kuyadhibiti. Naye, kimyakimya, alikuwa amejiondoa kwenye ujumbe wake mwenyewe mahali pale pamoja palipomtisha. Alikuwa mnafiki kwa maana ya asili ya neno hilo — si mtu mwovu, ila mtu ambaye matendo yake yalikuwa bado hayajafikia maneno yake. Kinachostahili kupongezwa ni kwamba Mungu alipolitaja jambo hilo, hakujitetea. Alisema, “Bwana, huo ndio ukweli,” akatubu, na baadaye akavuka bahari ile peke yake.

Kuna jambo la pili hapa kwa yeyote ambaye amewahi kujiona wa kawaida mno kwa jambo lolote. Njiani, na alipofika, abiria wenye kiburi na mali walimdharau yule mfua nguo mweusi aliyesafiri daraja la kwanza bila sababu yoyote muhimu na bila mtu wa kumpokea. Amanda hakubishana nao wala hakujikunyata. Katika kanisa moja aligeuka kimya na kuwatazama wanawake wawili waliovaa vizuri “usoni moja kwa moja ili waone kwamba mimi ni mweusi wa ukoo wa kifalme.” Alikuwa amefikia kuamini kwamba yeye ni wa ukoo wa kifalme — mtoto wa Mungu — naye alijibeba hivyo, bila kujali mtu yeyote aliwaza nini.

Basi, maswali mawili kwako. Kwanza: ni wapi unawaambia watu wengine — mdogo wako, rafiki, mchezaji mwenzako — wawe jasiri, waaminifu, au watiifu kwa namna ambayo wewe mwenyewe unaikwepa kwa siri? Na pili: ni wapi unaruhusu jinsi watu wengine wanavyokupanga kukusadikisha kwamba mambo makubwa na mazuri ni “ya watu wa hadhi ya juu, si yangu”?

Jambo moja la kufanya: tafuta mahali pale pamoja ambapo maneno yako na ujasiri wako havilingani — ushauri unaowapa wengine ambao wewe hutaki kuufuata. Fanya lile jambo la kutisha ambalo unaendelea kuwaambia wengine walifanye, wiki hii. Acha kuwaomba watu wamtumaini Mungu gizani ukiwa mahali ambapo umejiwashia taa wewe mwenyewe.