Hodari wa Kuokoa

NILIPORUDI London baada ya kupona vya kutosha kuendelea na masomo yangu, maisha yenye shughuli nyingi ya hospitali na ukumbi wa mihadhara yalianza tena; mara nyingi yakiburudishwa na Jumapili za furaha za ushirika na marafiki Wakristo, hasa London au Tottenham. Nafasi za kutumika hupatikana katika kila nyanja ya maisha, nami sikuwa tofauti. Nitataja sasa kisa kimoja tu kilichonitia moyo sana katika kutafuta kuongoka kwa mtu hata pale ilipoonekana kwamba hakuna tumaini kabisa.

Mungu alikuwa amenipa kabla ya hapo furaha ya kuzivuta roho kwake, lakini si katika mazingira yenye ugumu wa pekee kama huo. Kwa Mungu mambo yote yawezekana, wala hakuna kuongoka kokote kunakotokea ila kwa uweza wote wa Roho Mtakatifu. Kwa hiyo hitaji kuu la kila mtenda kazi Mkristo ni kumjua Mungu. Kwa kweli, hili ndilo kusudi ambalo kwa ajili yake ametupa uzima wa milele, kama Mwokozi wetu mwenyewe asemavyo, katika mstari unaonukuliwa vibaya mara nyingi, Yohana 17:3: “Huu ndio [lengo la] uzima wa milele, [si kujua bali] wapate kukujua wewe, Mungu wa pekee wa kweli, na Yesu Kristo uliyemtuma.” Sasa nilikuwa karibu kuthibitisha utayari wa Mungu kujibu maombi kwa ajili ya baraka ya kiroho katika hali zisizo na matumaini kabisa, na hivyo kumfahamu zaidi Mungu ajibuye maombi kama Yeye aliye “hodari wa kuokoa.”

Muda mfupi kabla ya kuondoka kwenda Uchina, ikawa wajibu wangu kila siku kufunga jeraha la mguu wa mgonjwa mmoja aliyekuwa akiugua gangrini ya uzeeni. Ugonjwa ulianza, kama kawaida, kwa kunyemelea taratibu, na mgonjwa hakujua hata kidogo kwamba alikuwa mtu aliyehukumiwa kufa, na kwamba huenda hakuwa na muda mrefu wa kuishi. Mimi sikuwa wa kwanza kumhudumia, lakini kisa chake kilipokabidhiwa kwangu, kwa kawaida nilianza kuhangaikia sana roho yake. Familia aliyokaa nayo walikuwa Wakristo, na kutoka kwao nilifahamu kwamba alikuwa mkanamungu wa wazi, na mpinzani mkali wa kitu chochote cha kidini. Walikuwa, bila kuomba ridhaa yake, wamemwalika msomaji wa Maandiko aje kumtembelea, lakini kwa hasira kubwa alimfukuza chumbani. Kasisi wa parokia ile naye alikuwa amefika, akitumaini kumsaidia; lakini alimtemea mate usoni, na kukataa kumruhusu aseme naye. Hasira yake ya ghafla ilielezwa kwangu kuwa kali mno, na kwa ujumla kisa hicho kilionekana kuwa bila tumaini kuliko inavyoweza kuwazika.

Nilipoanza kumhudumia niliomba sana juu ya jambo hili; lakini kwa siku mbili tatu sikumwambia neno lolote la kidini. Kwa uangalifu wa pekee katika kufunga kiungo chake kilichougua niliweza kupunguza sana maumivu yake, naye punde akaanza kuonyesha shukrani kwa huduma yangu. Siku moja, kwa moyo unaotetemeka, nilitumia nafasi ya shukrani zake za dhati kumweleza chanzo cha matendo yangu, na kusema juu ya hali yake mwenyewe ya kutisha na hitaji lake la rehema ya Mungu kwa njia ya Kristo. Ilikuwa dhahiri kwamba ni kwa juhudi kubwa tu ya kujizuia ndipo aliweza kuifumba midomo yake. Aligeuka kitandani akanipa mgongo, wala hakutamka neno.

Sikuweza kumtoa maskini yule akilini mwangu, na mara nyingi sana kila siku nilimsihi Mungu, kwa Roho wake, amwokoe kabla hajamwondoa duniani. Baada ya kufunga jeraha na kumpunguzia maumivu, sikukosa kamwe kumwambia maneno machache, ambayo nilitumaini Bwana angeyabariki. Siku zote alinipa mgongo, akionekana kuudhika, lakini hakujibu neno hata moja.

Baada ya kuendelea hivi kwa muda, moyo wangu ulizimia. Ilionekana kwangu kwamba si tu sikuwa nikifanya jema lolote, bali huenda kwa kweli nilikuwa nikimfanya kuwa mgumu zaidi na kuiongeza hatia yake. Siku moja, baada ya kufunga kiungo chake na kunawa mikono, badala ya kurudi kando ya kitanda kusema naye, nilikwenda mlangoni, nikasimama nikisita kwa muda kidogo, nikiwa na wazo hili akilini, “Efraimu amejiunga na sanamu zake; mwache.” Nikamtazama yule mtu nikaona mshangao wake, kwa kuwa ilikuwa mara ya kwanza tangu nianze kusema naye kwamba nilijaribu kuondoka bila kwenda kando ya kitanda chake kusema maneno machache kwa ajili ya Bwana wangu. Sikuweza kuvumilia zaidi. Nikibubujikwa na machozi, nilivuka chumba nikasema, “Rafiki yangu, kwamba utasikia au hutasikia, ni lazima niiokoe nafsi yangu,” nikaendelea kusema naye kwa bidii nyingi, nikimweleza kwa machozi mengi jinsi nilivyotamani sana aniruhusu niombe pamoja naye. Kwa furaha yangu isiyoneneka, hakugeuka upande mwingine, bali alijibu, “Ikiwa itakupa nafuu, omba.” Sina haja kusema kwamba nilipiga magoti nikaimimina nafsi yangu yote mbele za Mungu kwa ajili yake. Naamini Bwana alifanya badiliko katika roho yake papo hapo.

Tangu hapo hakukataa tena kuzungumziwa na kuombewa, na katika siku chache alimpokea Kristo waziwazi kuwa Mwokozi wake. Lo, ilikuwa furaha kubwa kwangu kumwona mpendwa yule akifurahi katika tumaini la utukufu wa Mungu! Aliniambia kwamba kwa miaka arobaini hakuwahi kukanyaga mlango wa kanisa wala wa chapeli, na kwamba wakati ule—miaka arobaini iliyopita—aliingia mahali pa ibada ili kufunga ndoa tu, na hakuweza kushawishiwa kuingia ndani mkewe alipozikwa. Sasa, Mungu ashukuriwe, roho yake iliyotiwa doa na dhambi, nilikuwa na kila sababu ya kuamini, ilikuwa imeoshwa, imetakaswa, imehesabiwa haki, katika jina la Bwana Yesu Kristo na katika Roho wa Mungu wetu. Mara nyingi, katika kazi yangu ya mwanzo huko Uchina, hali zilipokaribia kunikatisha tamaa kabisa ya kufanikiwa, nimekumbuka kuongoka kwa mtu huyu, nami nimetiwa moyo kudumu katika kulinena Neno, kwamba watu watasikia au hawatasikia.

Mgonjwa yule, ambaye sasa alikuwa na furaha, aliishi kwa muda baada ya badiliko hili, wala hakuchoka kamwe kushuhudia neema ya Mungu. Ingawa hali yake ilikuwa ya kusikitisha mno, badiliko la tabia na mwenendo wake liliufanya wajibu wa kumhudumia, uliokuwa wa kuumiza hapo awali, kuwa jambo la furaha ya kweli. Tangu hapo mara nyingi nimeyafikiri, kuhusiana na kisa hiki na kazi ya Mungu kwa ujumla, maneno haya, “yeye aendaye zake akilia, akichukua mbegu za thamani, bila shaka atarudi tena kwa furaha, akichukua miganda yake.” Huenda kama kungekuwa na zaidi ya ile dhiki kuu kwa ajili ya roho iletayo machozi, tungeyaona mara nyingi zaidi matokeo tunayoyatamani. Wakati mwingine yawezekana kwamba tunapolalamika juu ya ugumu wa mioyo ya wale tunaotafuta kuwanufaisha, ugumu wa mioyo yetu wenyewe, na ufahamu wetu dhaifu wa uhalisi mzito wa mambo ya milele, ndio unaoweza kuwa sababu halisi ya kukosa kwetu mafanikio.