Kuimarishwa kwa Imani

SIKU moja daktari alipoingia alinikuta kwenye sofa, akashangaa kusikia kwamba kwa msaada nilikuwa nimeshuka ngazi kwa miguu. “Sasa,” akasema, “jambo bora unaloweza kufanya ni kwenda mashambani mara tu utakapojisikia kuweza kusafiri. Lazima ukae vijijini mpaka upate tena kiasi cha kutosha cha afya na nguvu, kwa maana ukianza kazi yako mapema mno matokeo yake bado yanaweza kuwa mabaya.” Alipoondoka, nilipokuwa nimelala kwenye sofa nikiwa nimechoka sana, nilimweleza Bwana tu habari yote, na kwamba nilikuwa najizuia kuwajulisha hali yangu wale ambao wangefurahi kunisaidia katika uhitaji wangu, ili imani yangu iimarishwe kwa kupokea msaada kutoka kwake Yeye mwenyewe kwa kujibiwa maombi peke yake. Nifanye nini? Nami nikaingoja jibu lake.

Ilionekana kwangu kana kwamba alikuwa akiliongoza wazo langu kufikia uamuzi wa kwenda tena kwenye ofisi ya meli, na kuuliza juu ya mshahara ambao sikuwa nimeweza kuuchukua. Nilimkumbusha Bwana kwamba sikuweza kumudu kukodi gari, na kwamba haikuonekana hata kidogo kuwa yawezekana kwamba ningefanikiwa kupata fedha hizo, nikauliza kama msukumo huu haukuwa tu kushikilia unyasi, wazo fulani langu mwenyewe, badala ya kuwa uongozi na mafundisho yake. Hata hivyo, baada ya maombi, na kumngoja Mungu upya, nilithibitishwa katika imani yangu kwamba Yeye mwenyewe alikuwa akinifundisha kwenda ofisini.

Swali lililofuata lilikuwa, “Nitakwendaje?” Ilinilazimu kuomba msaada nilipokuwa nikishuka ngazi, na mahali hapo palikuwa umbali wa angalau maili mbili. Nilihakikishiwa waziwazi moyoni kwamba lo lote nitakalomwomba Mungu kwa jina la Kristo litafanyika, ili Baba atukuzwe ndani ya Mwana; kwamba nililopaswa kufanya ni kuomba nguvu kwa ajili ya safari ile ndefu ya miguu, kuipokea kwa imani, na kuanza safari. Bila kusita nilimwambia Bwana kwamba nilikuwa radhi kabisa kutembea kama angenipa nguvu. Niliomba kwa jina la Kristo kwamba nguvu zitolewe mara moja; na nikimtuma mtumishi chumbani kwangu aniletee kofia na fimbo yangu, niliondoka, si kujaribu kutembea, bali kutembea mpaka Cheapside.

Ingawa bila shaka nilikuwa nimeimarishwa kwa imani, sijawahi kamwe kupendezwa sana na madirisha ya maduka kama nilivyopendezwa katika safari ile. Kila hatua ya pili au ya tatu nilifurahi kuegemea kidogo kioo cha dirisha, na kuchukua muda kuchunguza vitu vilivyomo madirishani kabla ya kuendelea. Ilihitaji juhudi maalum ya imani nilipofika chini ya Mtaa wa Farringdon kujaribu kupanda mteremko ule mgumu wa Snow Hill: hapakuwa na Holborn Viaduct siku zile, na ilibidi upandwe. Mungu alinisaidia kwa ajabu, na kwa wakati wake nilifika Cheapside, nikageuka kuingia katika kichochoro ambamo ofisi ile ilikuwa, nikaketi nikiwa nimechoka sana kwenye ngazi zielekeazo ghorofa ya kwanza, ndipo nilipokuwa nikienda. Nilihisi hali yangu kuwa ya ajabu kidogo—kuketi pale ngazini, nikiwa wazi kabisa nimeishiwa nguvu—na mabwana waliokuwa wakipanda na kushuka ngazi kwa haraka walinitazama kwa macho ya kuuliza. Hata hivyo, baada ya kupumzika kidogo, na kipindi kingine cha maombi, nilifaulu kupanda ngazi, na kwa faraja yangu nikamkuta ofisini karani yule ambaye nilikuwa nikishughulika naye hapo awali katika jambo hilo. Aliponiona nimepauka na kuchoka, aliuliza kwa wema juu ya afya yangu, nami nikamwambia kwamba nilikuwa nimeugua sana, na nilikuwa nimeagizwa kwenda mashambani, lakini niliona ni vema kupita kwanza, na kuuliza tena, isije ikawa kulikuwa na kosa lo lote kuhusu ofisa wa meli kutoroka kwenda kwenye machimbo ya dhahabu. “Lo,” akasema, “nimefurahi sana kwamba umekuja, kwa maana imebainika kwamba aliyetoroka ni baharia hodari mwenye jina lilo hilo. Ofisa bado yuko melini; meli imefika Gravesend sasa hivi, na itafika hapa karibuni sana. Nitafurahi kukupa nusu ya mshahara mpaka leo, kwa maana bila shaka zitamfikia mke wake kwa usalama zaidi kupitia kwako. Sote twajua majaribu yanayowazunguka wanaume wanapofika nyumbani baada ya safari.”

Hata hivyo, kabla ya kunipa fedha hizo, alisisitiza niingie ndani nishiriki chakula chake cha mchana. Nilihisi kwamba kweli ni Bwana aliyekuwa akinipatia mahitaji yangu, nikakubali toleo lake kwa shukrani. Nilipokwisha kuburudika na kupumzika, alinipa karatasi niandike mistari michache kwa yule mke, nikimweleza habari za mambo hayo. Nikirudi, nilinunua huko Cheapside hati ya fedha kwa ajili ya kiasi kilichobaki alichostahili, nikaipeleka posta; na niliporudi nyumbani tena, nilijiona sasa kuwa na haki kabisa ya kupanda basi kwa umbali wote ambao lingenifikisha.

Asubuhi iliyofuata nikiwa nafuu sana, baada ya kushughulikia mambo madogo madogo niliyopaswa kuyamaliza, nilikwenda kwenye zahanati ya daktari aliyekuwa akinitibu, nikihisi kwamba, ingawa mjomba wangu alikuwa tayari kulipa deni, ilikuwa haki kwangu, sasa kwa kuwa nilikuwa na fedha mkononi, kuomba hesabu mimi mwenyewe. Mpasuaji yule mwema alikataa kuniruhusu, kwa kuwa nilikuwa mwanafunzi wa udaktari, nilipe cho chote kwa ajili ya kunihudumia: lakini alikuwa amenipa kwinini, ambayo aliniruhusu niilipie kiasi cha shilingi nane. Jambo hilo lilipokwisha, niliona kwamba kiasi kilichobaki kilitosha barabara kunifikisha nyumbani; na kwa mawazo yangu jambo lote lilionekana kuwa kuingilia kati kwa ajabu kwa Mungu kwa ajili yangu.

Nilijua kwamba mpasuaji huyo alikuwa mwenye mashaka juu ya imani, nikamwambia kwamba ningependa sana kusema naye waziwazi, kama ningeweza kufanya hivyo bila kumkwaza; kwamba nilihisi kwamba, chini ya Mungu, nilidaiwa uhai wangu kwa utunzaji wake mwema, na nilitamani kwa bidii sana kwamba yeye mwenyewe apate kuwa mshiriki wa imani ile ile yenye thamani niliyokuwa nayo. Basi nikamweleza sababu ya kuwa kwangu London, na habari za hali yangu, na kwa nini nilikuwa nimekataa msaada wa baba yangu na wa maofisa wa Chama ambacho kwa kupitia kwake ilikuwa yamkini ningekwenda Uchina. Nilimweleza juu ya jinsi Mungu alivyonitendea kwa uongozi wake hivi karibuni, na jinsi hali yangu ilivyoonekana kutokuwa na tumaini siku iliyotangulia, alipoamuru niende mashambani, isipokuwa ningefunua uhitaji wangu, jambo ambalo nilikuwa nimeazimia kutolifanya. Nilimweleza mapambano ya moyoni niliyokuwa nimepitia; lakini nilipoongeza kwamba kwa kweli niliinuka kutoka kwenye sofa na kutembea mpaka Cheapside, alinitazama bila kuamini, na “Haiwezekani! Mbona, nilikuacha umelala pale ukiwa kama mzimu kuliko mtu.” Nami ilinibidi kumhakikishia tena na tena kwamba, nikiwa nimeimarishwa kwa imani, kweli nilikuwa nimetembea safari ile. Nilimweleza pia ni fedha kiasi gani zilizonibakia, na malipo gani niliyopaswa kufanya, nikamwonyesha kwamba kilichobaki kilitosha barabara kunifikisha nyumbani Yorkshire, pamoja na chakula kilichohitajika njiani na safari ya basi mwishoni.

Rafiki yangu mwema alivunjika moyo kabisa, akasema na machozi machoni, “Ningetoa ulimwengu wote ili niwe na imani kama yako.” Mimi, kwa upande mwingine, nilikuwa na furaha ya kumwambia kwamba inapatikana pasipo fedha na pasipo thamani. Hatukuonana tena kamwe. Niliporudi mjini, nikiwa nimerudishiwa afya na nguvu, niligundua kwamba alikuwa amepigwa na kiharusi, na kuondoka kwenda mashambani; na baadaye nilisikia kwamba hakupona kamwe. Sikuweza kupata habari yo yote juu ya hali ya roho yake alipoondolewa; lakini daima nimehisi shukrani nyingi kwamba nilipata nafasi, nikaitumia, ya kutoa ushuhuda ule kwa ajili ya Mungu. Siwezi kujizuia kuwa na tumaini kwamba Bwana Mwenyewe alikuwa akisema naye kupitia jinsi alivyonitendea, na kwamba nitakutana naye tena katika Nchi Iliyo Bora. Haitakuwa furaha ndogo kukaribishwa naye, utumishi wangu mwenyewe utakapokwisha.

Siku iliyofuata ilinikuta katika nyumba ya wazazi wangu wapendwa. Furaha yangu katika msaada na wokovu wa Bwana ilikuwa kubwa mno hata sikuweza kuiweka moyoni mwangu peke yangu, na kabla sijarudi London mama yangu mpendwa aliijua siri ya maisha yangu kwa muda uliopita. Sina haja kusema kwamba niliporudi tena mjini sikuruhusiwa kuishi—kama, kwa kweli, nisivyofaa kuishi—kwa njia ile ile ya kubana matumizi kama kabla ya ugonjwa wangu. Nilihitaji zaidi sasa, na Bwana kweli alinipatia.