Majibu Zaidi ya Maombi

KUOKOLEWA huko kwa ajabu na kwa neema nilikokueleza kulinifurahisha sana, na pia kuliimarisha imani yangu kwa nguvu; lakini bila shaka shilingi kumi, hata zikitumiwa kwa uangalifu namna gani, haziwezi kufika mbali, na ilikuwa lazima vilevile kuendelea kuomba, nikiomba kwamba fedha nyingi zaidi ambazo bado nilikuwa nikidai zikumbukwe na kulipwa. Hata hivyo, maombi yangu yote yalionekana kubaki bila kujibiwa; na kabla wiki mbili hazijapita nilijikuta karibu katika hali ileile niliyokuwa nayo ile Jumapili usiku ambayo tayari imekuwa ya kukumbukwa sana. Wakati huo, niliendelea kumsihi Mungu, kwa bidii zaidi na zaidi, kwamba kwa neema yake amkumbushe mwajiri wangu kwamba mshahara wangu ulikuwa umepita wakati wake. Bila shaka haukuwa ukosefu wa fedha uliokuwa ukinisumbua—hizo ningeweza kuzipata wakati wowote kwa kuziomba tu—bali swali lililokuwa juu kabisa moyoni mwangu lilikuwa hili: “Je, naweza kwenda Uchina? au je, ukosefu wangu wa imani na wa nguvu mbele za Mungu utakuwa kizuizi kikubwa kiasi cha kunizuia kuingia katika huduma hii ninayoithamini sana?”

Wiki ilipokaribia kwisha nilijisikia katika mashaka makubwa sana. Haikuwa mimi peke yangu wa kufikiriwa; Jumamosi usiku mama mwenye nyumba wangu, aliyekuwa Mkristo, angedai malipo ambayo nilijua hangeweza kuyakosa kwa urahisi. Je, sikupaswa, kwa ajili yake, kusema habari ya mshahara? Lakini kufanya hivyo kungekuwa, angalau kwangu mwenyewe, kukiri kwamba sikufaa kujitwika kazi ya umisionari. Nilitoa karibu siku nzima ya Alhamisi na Ijumaa—muda wote ambao haukutumika katika kazi yangu ya lazima—kushindana na Mungu kwa bidii katika maombi. Lakini hata hivyo Jumamosi asubuhi nilikuwa katika hali ileile kama mwanzo. Na sasa kilio changu cha dhati kilikuwa kuomba uongozi, kama ilikuwa wajibu wangu kuvunja ukimya na kusema na mwajiri wangu, au kama niendelee kungoja wakati wa Baba. Kwa kadiri nilivyoweza kupambanua, nilipokea uhakikisho kwamba kungoja wakati wake ndilo jambo bora; na kwamba Mungu kwa njia moja au nyingine angeingilia kati kwa ajili yangu. Basi nikangoja, moyo wangu sasa ukiwa na utulivu na mzigo ukiwa umeondoka.

Yapata saa kumi na moja jioni ile Jumamosi, daktari alipokwisha kuandika maagizo yake ya dawa, akiwa amemaliza mzunguko wake wa mwisho wa siku, alijitupa nyuma katika kiti chake cha mikono, kama ilivyokuwa desturi yake, akaanza kuzungumza juu ya mambo ya Mungu. Alikuwa mtu Mkristo kweli kweli, na tulikuwa na nyakati nyingi za ushirika wa kiroho wenye furaha kubwa pamoja. Wakati huo nilikuwa nikiangalia kwa makini sufuria ambamo dawa ilikuwa ikichemka, iliyohitaji uangalifu mwingi. Kwa kweli ilikuwa bahati njema kwangu kwamba ilikuwa hivyo, kwa maana bila kuhusiana kwa wazi na yale yaliyokuwa yakizungumzwa, ghafla alisema, “Lo, kumbe, Taylor, mshahara wako haujafika tena wakati wa kulipwa?” Hisia zangu zinaweza kuwaziwa! Ilinibidi kumeza mate mara mbili au tatu kabla sijaweza kujibu. Macho yangu yakiwa yamekazwa kwenye sufuria na mgongo wangu ukimwelekea daktari, nilimwambia kwa utulivu kadiri nilivyoweza kwamba ulikuwa umepita muda wake kwa siku kadhaa. Jinsi nilivyojawa na shukrani wakati ule! Hakika Mungu alikuwa amesikia maombi yangu, na kumfanya, katika wakati huu wa shida yangu kubwa, aukumbuke mshahara bila neno wala dokezo lolote kutoka kwangu. Akajibu, “Lo, naona huzuni sana kwamba hukunikumbusha! Unajua jinsi nilivyo na shughuli nyingi; laiti ningalilifikiri jambo hili mapema kidogo, kwa maana mchana huu tu nimepeleka benki fedha zote nilizokuwa nazo, la sivyo ningekulipa mara moja.” Haiwezekani kueleza mgeuko wa hisia ulioletwa na maneno hayo yasiyotarajiwa. Sikujua la kufanya. Kwa bahati njema sufuria yangu ilichemka na kufurika, nami nikapata sababu nzuri ya kuikimbiza nje ya chumba. Kwa kweli nilifurahi kuondoka, na kukaa mbali na macho yake hadi daktari aliporudi nyumbani kwake, na nilishukuru sana kwamba hakuwa ameziona hisia zangu.

Mara alipoondoka ilinibidi kukimbilia kichumba changu kidogo cha faragha, na kumimina moyo wangu mbele za Bwana kwa muda fulani, kabla utulivu—na zaidi ya utulivu—shukrani, na furaha havijarudishwa kwangu. Nilihisi kwamba Mungu alikuwa na njia yake mwenyewe, na kwamba hangeniangusha. Nilikuwa nimetafuta kujua mapenzi yake mapema mchana, na kwa kadiri nilivyoweza kupambanua nilikuwa nimepokea uongozi wa kungoja kwa subira; na sasa Mungu angenitendea kazi kwa njia nyingine.

Jioni ile ilitumika, kama zilivyokuwa kwa kawaida jioni zangu za Jumamosi, katika kusoma Neno na kuandaa masomo ambayo nilitarajia kuyazungumzia katika nyumba mbalimbali za kulala wageni kesho yake. Labda nilingoja muda mrefu kidogo kuliko kawaida. Mwishowe, yapata saa nne usiku, kukiwa hakuna usumbufu wa aina yoyote, nilivaa koti langu kubwa, nikajiandaa kuondoka kwenda nyumbani, nikiwa na shukrani kiasi kujua kwamba kufikia wakati huo ingenibidi kujifungulia mlango kwa ufunguo wangu, kwa kuwa mama mwenye nyumba wangu alikuwa akienda kulala mapema. Hakika hapakuwa na msaada kwa usiku ule; lakini labda Mungu angeingilia kati kwa ajili yangu kufikia Jumatatu, nami ningeweza kumlipa mama mwenye nyumba wangu mapema wiki hiyo fedha ambazo ningempa kabla, kama ingewezekana.

Nilipokuwa tu nikijiandaa kuzima taa ya gesi, nilisikia hatua za daktari katika bustani iliyokuwa kati ya nyumba ya kuishi na chumba cha matibabu. Alikuwa akicheka peke yake kwa moyo wote, kana kwamba amefurahishwa sana na jambo fulani. Alipoingia katika chumba cha matibabu, aliomba daftari la hesabu, akaniambia kwamba, ajabu kusema, mmoja wa wagonjwa wake matajiri kuliko wote alikuwa amekuja punde kulipa deni lake la daktari—je, si jambo la ajabu kufanya? Haikunijia kamwe kwamba huenda likahusiana na hali yangu mwenyewe, la sivyo ningeweza kuona haya; lakini nikilitazama tu kama mtazamaji asiye na maslahi yoyote, nami pia nilifurahishwa sana kwamba mtu aliyekuwa akigaagaa katika mali angekuja baada ya saa nne usiku kulipa deni la daktari, ambalo angeweza siku yoyote kulilipa kwa hundi kwa urahisi mkubwa. Ilionekana kwamba kwa namna fulani hakuweza kupumzika jambo hili likiwa akilini mwake, na alikuwa amesukumwa kuja saa ile isiyo ya kawaida ili kulipa deni lake.

Malipo yaliandikwa ipasavyo katika daftari la hesabu, na daktari alikuwa karibu kuondoka, ghafla akageuka, na akinikabidhi baadhi ya noti za benki alizokuwa amepokea punde, akasema, kwa mshangao na shukrani yangu, “Basi, Taylor, afadhali uchukue noti hizi; sina chenji, lakini naweza kukupa kiasi kilichobaki wiki ijayo.” Tena niliachwa—hisia zangu zikiwa hazijagunduliwa—nirudi kwenye kichumba changu kidogo cha faragha na kumsifu Bwana kwa moyo wa furaha kwamba hata hivyo ningeweza kwenda Uchina.

Kwangu tukio hili halikuwa dogo; na kulikumbuka mara kwa mara, katika hali za shida kubwa, huko Uchina au kwingineko, kumekuwa faraja na nguvu isiyo haba.

Baada ya muda wakati ulikaribia ambapo ilionekana inafaa niondoke Hull ili kuhudhuria masomo ya udaktari ya London Hospital. Baada ya kukaa huko muda mfupi, nilikuwa na kila sababu ya kuamini kwamba kazi ya maisha yangu huko Uchina ingeanza. Lakini ingawa nilikuwa nimefurahi sana kwa utayari wa Mungu kusikia na kujibu maombi na kumsaidia mtoto wake aliyemtumaini nusu, mwenye woga nusu, nilihisi kwamba nisingeweza kwenda Uchina bila kuendeleza na kujaribu zaidi uwezo wangu wa kutegemea uaminifu wake; na nafasi ya wazi ya kufanya hivyo nilipewa kwa majaliwa ya Mungu.

Baba yangu mpendwa alikuwa amejitolea kubeba gharama zote za kukaa kwangu London. Hata hivyo, nilijua kwamba, kwa sababu ya hasara alizopata hivi karibuni, ingekuwa dhabihu kubwa kwake kujitwika jambo hili wakati uleule ilipoonekana lazima kwangu kusonga mbele. Hivi karibuni nilikuwa nimefahamiana na Kamati ya Chinese Evangelisation Society, ambayo chini yake hatimaye niliondoka kwenda Uchina, na hasa katibu wake, rafiki yangu ninayemheshimu na kumpenda sana Bw. George Pearse, wakati ule wa Soko la Hisa, lakini sasa[1] na kwa miaka mingi yeye mwenyewe ni mmisionari. Bila kujua pendekezo la baba yangu, Kamati nayo kwa wema ilijitolea kubeba gharama zangu nikiwa London. Mapendekezo haya yaliponifikia kwa mara ya kwanza, sikuwa na uhakika kabisa juu ya nilichopaswa kufanya, na nikiwaandikia baba yangu na makatibu, niliwaambia kwamba ningechukua siku chache kuomba kuhusu jambo hilo kabla ya kuamua njia yoyote ya kutenda. Nilimweleza baba yangu kwamba nilikuwa nimepata toleo hili kutoka kwa Chama, na niliwaambia makatibu pia juu ya msaada aliokuwa ameutoa.

Baadaye, nilipokuwa nikimngoja Mungu katika maombi ili kupata uongozi, ikawa wazi akilini mwangu kwamba ningeweza bila shida kukataa matoleo yote mawili. Makatibu wa Chama wasingejua kwamba nilikuwa nimejitupa kabisa kwa Mungu kwa ajili ya mahitaji yangu, na baba yangu angedhani kwamba nilikuwa nimekubali toleo lile jingine. Kwa hiyo niliandika nikikataa mapendekezo yote mawili, na nilihisi kwamba bila mtu yeyote kuwa na wasiwasi wala fadhaa kwa ajili yangu, nilikuwa tu mikononi mwa Mungu, na kwamba Yeye, aliyeujua moyo wangu, kama alitaka kunitia moyo kwenda Uchina, angeibariki juhudi yangu ya kumtegemea Yeye peke yake nikiwa nyumbani.