Kujiandaa kwa Huduma

KWA kuwa sasa nilikuwa na lengo hili maradufu mbele yangu, yaani kujizoeza kustahimili mabaya, na kubana matumizi ili niweze kuwasaidia kwa wingi zaidi wale ambao nilitumia muda mwingi kufanya kazi ya Injili kati yao, punde niligundua kwamba ningeweza kuishi kwa kiasi kidogo mno kuliko nilivyodhani hapo awali kuwa inawezekana. Siagi, maziwa, na anasa nyingine za namna hiyo niliacha kuzitumia upesi; nami nikaona kwamba kwa kuishi hasa kwa uji wa shayiri na wali, pamoja na kubadilisha mara kwa mara, kiasi kidogo sana cha fedha kilitosha mahitaji yangu. Kwa njia hii zaidi ya theluthi mbili ya mapato yangu yalibaki kwa makusudi mengine; na uzoefu wangu ulikuwa kwamba kadiri nilivyojitumia kidogo na kutoa zaidi, ndivyo nafsi yangu ilivyozidi kujaa furaha na baraka. Furaha isiyoneneka mchana kutwa, na kila siku, ndiyo iliyokuwa hali yangu ya heri. Mungu, naam, Mungu wangu, alikuwa Halisi aliye hai na angavu; na yote niliyopaswa kufanya yalikuwa huduma ya furaha.

Hata hivyo, lilikuwa jambo zito sana kwangu kufikiria kwenda Uchina, mbali kabisa na msaada wo wote wa kibinadamu, na huko kumtegemea Mungu aliye hai peke yake kwa ulinzi, mahitaji, na msaada wa kila namna. Niliona kwamba misuli ya kiroho ya mtu ilihitaji kuimarishwa kwa ajili ya kazi kama hiyo. Hapakuwa na shaka kwamba imani isipopungua, Mungu hatapungukiwa; lakini, je, itakuwaje kama imani ya mtu itaonekana haitoshi? Wakati huo nilikuwa sijajifunza kwamba hata “tusipoamini, Yeye hudumu kuwa mwaminifu; hawezi kujikana mwenyewe”; na kwa hiyo lilikuwa swali zito sana moyoni mwangu, si kama Yeye ni mwaminifu, bali kama nilikuwa na imani yenye nguvu ya kutosha kunistahilisha kuianza kazi iliyowekwa mbele yangu.

Niliwaza moyoni, “Nitakapofika Uchina, sitakuwa na dai kwa mtu ye yote juu ya jambo lo lote; dai langu pekee litakuwa kwa Mungu. Basi, ni muhimu kama nini kujifunza, kabla ya kuondoka Uingereza, kumgusa mwanadamu kupitia Mungu, kwa maombi peke yake.”

Huko Hull mwajiri wangu mwema, aliyekuwa daima na shughuli nyingi, alitaka nimkumbushe kila mshahara wangu ulipofika wakati wa kulipwa. Niliazimu kutofanya hivyo moja kwa moja, bali kumwomba Mungu amkumbushe jambo hilo, na hivyo anitie moyo kwa kujibu maombi. Wakati mmoja, siku ya kulipwa mshahara wa robo mwaka ilipokaribia, nilikuwa kama kawaida nikiomba sana juu yake. Wakati ukawadia, lakini rafiki yangu mwema hakulitaja jambo hilo hata kidogo. Niliendelea kuomba, na siku zikapita, lakini hakukumbuka, hata mwishowe, nilipokuwa nikimaliza hesabu zangu za juma usiku mmoja wa Jumamosi, nilijikuta nina sarafu moja tu—kipande kimoja cha nusu-krauni. Hata hivyo hadi wakati huo sikuwa nimepungukiwa na kitu, nami niliendelea kuomba.

Jumapili ile ilikuwa ya furaha kubwa. Kama kawaida moyo wangu ulijaa na kufurika baraka. Baada ya kuhudhuria ibada ya Mungu asubuhi, mchana na jioni yangu zilijaa kazi ya Injili, katika nyumba mbalimbali za kulala wageni maskini nilizozoea kuzitembelea katika sehemu duni kabisa ya mji. Nyakati kama hizo ilikaribia kuonekana kwangu kana kwamba mbingu zimeanza hapa chini, na kwamba yote yaliyoweza kutazamiwa ni kupanuliwa kwa uwezo wa mtu wa kufurahi, wala si kujazwa kwa kweli zaidi kuliko nilivyokuwa nimejazwa. Baada ya kumaliza mkutano wangu wa mwisho yapata saa nne usiku ule, mtu mmoja maskini aliniomba niende kuomba pamoja na mkewe, akisema kwamba alikuwa akifa. Nilikubali mara moja, na njiani kwenda nyumbani kwake nilimuuliza kwa nini hakumwita kasisi, kwa kuwa lafudhi yake iliniambia kwamba alikuwa Mwairishi. Alisema kwamba alikuwa amefanya hivyo, lakini kasisi alikataa kuja bila kulipwa peni kumi na nane, ambazo mtu yule hakuwa nazo, kwa maana jamaa yake ilikuwa ikifa njaa. Mara moja ikanijia akilini kwamba fedha yote niliyokuwa nayo duniani ilikuwa ile nusu-krauni moja peke yake, na kwamba ilikuwa sarafu moja; zaidi ya hayo, kwamba ingawa bakuli la uji wa maji niliokuwa nikinywa kwa kawaida kama chakula cha jioni lilikuwa likinisubiri, na palikuwa na chakula cha kutosha nyumbani kwa kiamsha-kinywa asubuhi, kwa hakika sikuwa na kitu cha chakula cha mchana kwa siku iliyofuata.

Kwa namna fulani mara moja mtiririko wa furaha moyoni mwangu ukasimama; lakini badala ya kujikemea mwenyewe nilianza kumkemea yule maskini, nikimwambia kwamba lilikuwa kosa kubwa kuruhusu mambo yafikie hali kama aliyoieleza, na kwamba alipaswa kumwendea afisa wa misaada ya maskini. Jibu lake lilikuwa kwamba alikuwa amefanya hivyo, akaambiwa aje saa tano asubuhi iliyofuata, lakini aliogopa kwamba huenda mkewe asingeuvuka usiku ule akiwa hai. “Aa,” niliwaza, “laiti ningekuwa na shilingi mbili na peni sita badala ya nusu-krauni hii, ningewapa watu hawa maskini shilingi moja kwa furaha kama nini!” Lakini kuachana na nusu-krauni hiyo kulikuwa mbali na mawazo yangu. Sikuota hata kidogo kwamba ukweli halisi wa jambo hilo ulikuwa tu kwamba ningeweza kumtumaini Mungu pamoja na shilingi moja na peni sita, lakini nilikuwa bado sijawa tayari kumtumaini Yeye peke yake, bila fedha yo yote mfukoni mwangu.

Mwongozaji wangu aliniingiza katika uchochoro, nami nikamfuata humo kwa wasiwasi kiasi. Nilikuwa nimewahi kufika hapo kabla, na katika ziara yangu ya mwisho nilikuwa nimetendewa vibaya sana, huku vijitabu vyangu vikichanwa vipande vipande, nami nikapewa onyo kali nisije tena hata nikahangaika si kidogo. Hata hivyo, ilikuwa njia ya wajibu, nami nikaendelea kumfuata. Alinipandisha ngazi mbovu, akaniingiza katika chumba duni; na lo, ni mandhari gani iliyojitokeza mbele ya macho yetu! Watoto wanne au watano maskini walikuwa wamesimama huku na huko, mashavu yao yaliyobonyea na mapaji ya nyuso zao vyote vikisimulia bila shaka habari ya kufa njaa polepole; na juu ya godoro duni alilala mama maskini aliyedhoofika, akiwa na mtoto mchanga mdogo wa saa thelathini na sita, akilalamika kuliko kulia ubavuni mwake, kwa maana naye pia alionekana amechoka na kufifia. “Aa!” niliwaza, “kama ningekuwa na shilingi mbili na peni sita badala ya nusu-krauni, wangepewa shilingi moja na peni sita kwa furaha kama nini!” Lakini bado kutoamini kwa kusikitisha kulinizuia nisiutii msukumo wa kuwaondolea dhiki yao kwa gharama ya yote niliyokuwa nayo.

Haitaonekana ajabu sana kwamba sikuweza kusema mengi ya kuwafariji watu hawa maskini. Mimi mwenyewe nilihitaji faraja. Hata hivyo, nilianza kuwaambia kwamba wasivunjike moyo, kwamba ingawa hali yao ilikuwa ya kuhuzunisha sana, palikuwa na Baba mwema na mwenye upendo mbinguni; lakini kitu fulani ndani yangu kikasema, “Wewe mnafiki! unawaambia watu hawa wasioongoka habari za Baba mwema na mwenye upendo mbinguni, nawe mwenyewe hujawa tayari kumtumaini bila nusu-krauni!” Nilikaribia kukabwa koo. Laiti ningekuwa na florini moja na peni sita, ningefanya mapatano na dhamiri kwa furaha kama nini! Ningetoa ile florini kwa shukrani na kubakiza iliyosalia; lakini nilikuwa bado sijawa tayari kumtumaini Mungu peke yake, bila zile peni sita.

Kuzungumza hakukuwezekana katika hali hizo; lakini, ajabu ni kwamba, nilidhani sitapata shida yo yote katika kuomba. Maombi yalikuwa shughuli ya kupendeza kwangu siku zile; muda uliotumika hivyo haukuonekana kamwe kuwa wa kuchosha, wala sikujua habari ya kukosa maneno. Nilionekana kudhani kwamba yote ambayo ningepaswa kufanya ni kupiga magoti na kuomba, na kwamba msaada ungewajia wao na mimi pamoja. “Uliniomba nije kuomba pamoja na mkeo,” nilimwambia yule mtu, “basi, tuombe.” Nami nikapiga magoti. Lakini mara tu nilipofumbua midomo yangu kwa maneno, “Baba yetu uliye mbinguni,” dhamiri ikasema ndani yangu, “Je, wathubutu kumdhihaki Mungu? Wathubutu kupiga magoti na kumwita Baba ukiwa na nusu-krauni ile mfukoni mwako?” Wakati wa mapambano makali kuliko yote ambayo sijawahi kuyapata kabla wala baadaye ukanijia hapo. Jinsi nilivyoimaliza sala ile sijui, na kama maneno yaliyotamkwa yalifuatana au hayakufuatana siwezi kusema; lakini niliinuka kutoka magotini nikiwa katika dhiki kubwa ya moyo.

Yule baba maskini akanigeukia, akasema, “Waona tulivyo katika hali mbaya kabisa, bwana; kama waweza kutusaidia, kwa ajili ya Mungu fanya hivyo!” Wakati huo huo neno likamulika akilini mwangu, “Akuombaye mpe,” na neno la Mfalme lilipo, pana nguvu. Nikatia mkono mfukoni, na huku nikiitoa polepole ile nusu-krauni, nikampa yule mtu, nikimwambia kwamba huenda likaonekana jambo dogo kwangu kuwasaidia, kwa kuwa hali yangu ilikuwa nzuri kwa kiasi, lakini kwamba kwa kuachana na sarafu ile nilikuwa nikimpa vyote nilivyokuwa navyo; kwamba yale niliyokuwa nikijaribu kumwambia yalikuwa kweli kabisa—Mungu kweli ni Baba, na anaweza kutumainiwa. Furaha yote ikarudi moyoni mwangu kama maji kujaa kwa wingi; ningeweza kusema lo lote na kulihisi wakati huo, na kizuizi cha baraka kilikuwa kimeondoka—kimeondoka, natumaini, milele.

Si maisha ya yule mwanamke maskini tu yaliyookolewa, bali nilitambua kwamba maisha yangu yaliokolewa pia! Yangeweza kuharibika kabisa—huenda yangeharibika kabisa, kama maisha ya Mkristo—kama neema isingeshinda wakati ule, na kama bidii ya Roho wa Mungu isingetiiwa. Nakumbuka vema jinsi usiku ule, nilipokuwa nikirudi nyumbani kwenye makao yangu, moyo wangu ulivyokuwa mwepesi kama mfuko wangu. Barabara tupu zisizo na watu zilivuma kwa wimbo wa sifa ambao sikuweza kuuzuia. Nilipokunywa bakuli langu la uji kabla ya kulala, nisingelibadilisha kwa karamu ya mwana wa mfalme. Nilipopiga magoti kando ya kitanda changu nilimkumbusha Bwana Neno lake mwenyewe, kwamba amhurumiaye maskini humkopesha Bwana: nikamwomba asiufanye mkopo wangu kuwa wa muda mrefu, la sivyo nisingepata chakula cha mchana siku iliyofuata; na nikiwa na amani ndani na amani nje, nililala usiku wa furaha na wa pumziko.

Asubuhi iliyofuata kwa kiamsha-kinywa sahani yangu ya uji ilikuwa bado ipo, na kabla haijamalizika mlango ukabishwa na tarishi wa posta. Sikuwa na desturi ya kupokea barua siku ya Jumatatu, kwa kuwa wazazi wangu na marafiki zangu wengi waliepuka kutuma barua Jumamosi; kwa hiyo nilishangaa kidogo mama mwenye nyumba alipoingia akiwa ameshika barua au kifurushi katika mkono wake ulioloa uliofunikwa kwa aproni yake. Niliitazama barua, lakini sikuweza kuutambua mwandiko. Ulikuwa ama mwandiko wa mgeni ama mwandiko uliobadilishwa makusudi, na muhuri wa posta ulikuwa umefifia. Ilikotoka sikuweza kujua. Nilipofungua bahasha sikukuta kitu kilichoandikwa ndani; lakini ndani ya karatasi tupu palikuwa pamekunjwa jozi ya glavu za ngozi laini, ambazo, nilipozifungua kwa mshangao, nusu-sovereni ilianguka chini kutoka ndani yake. “Bwana asifiwe!” nilipaza sauti; “asilimia 400 kwa uwekezaji wa saa kumi na mbili; hiyo ni riba nzuri. Wafanyabiashara wa Hull wangefurahi kama nini kama wangeweza kukopesha fedha zao kwa kiwango kama hicho!” Papo hapo niliazimu kwamba benki isiyoweza kufilisika ndiyo itakayopokea akiba yangu au mapato yangu, kadiri itakavyokuwa—uamuzi ambao bado sijajifunza kuujutia.

Siwezi kukueleza ni mara ngapi akili yangu imelirudia tukio hili, wala msaada wote ambao limekuwa kwangu katika hali za shida katika maisha ya baadaye. Ikiwa tu waaminifu kwa Mungu katika mambo madogo, tutapata uzoefu na nguvu zitakazotusaidia katika majaribu mazito zaidi ya maisha.