Wito wa Utumishi

FURAHA za kwanza za kuongoka zilipita baada ya muda, zikafuatwa na kipindi cha ufu wa roho wenye uchungu, pamoja na mashindano mengi. Lakini hicho nacho kilifikia mwisho, kikiniachia hisia iliyozidi kuwa ya kina ya udhaifu wangu mwenyewe na ya kumtegemea Bwana kama Mlinzi pekee na pia Mwokozi wa watu wake. Jinsi gani ilivyo tamu kwa nafsi iliyochoka na kukatishwa tamaa katika mashindano yake na dhambi, ile raha tulivu ya kumtumaini Mchungaji wa Israeli.

Miezi michache tu baada ya kuongoka kwangu, nikiwa na alasiri ya faragha, niliingia chumbani mwangu ili kuitumia kwa sehemu kubwa katika ushirika na Mungu. Nakumbuka vema wakati ule. Jinsi, katika furaha ya moyo wangu, nilivyoimimina nafsi yangu mbele za Mungu; na mara kwa mara nikimkiri upendo wangu wa shukrani Yeye aliyenitendea kila kitu—aliyeniokoa nilipokuwa nimekwisha kuacha matumaini yote na hata hamu ya wokovu—nilimsihi anipe kazi fulani ya kumfanyia, kama njia ya kuudhihirisha upendo na shukrani; utumishi fulani wa kujikana nafsi, bila kujali ungekuwa nini, uwe mgumu kiasi gani au mdogo kiasi gani; jambo fulani ambalo lingempendeza, nami ningeweza kulifanya kwa ajili yake Yeye aliyenitendea mengi hivyo. Nakumbuka vema jinsi, nilipojiweka mwenyewe, maisha yangu, rafiki zangu, kila nilichokuwa nacho, juu ya madhabahu kwa kujitoa wakfu bila kubakiza kitu, uzito mkuu na utakatifu ulivyoifunika nafsi yangu pamoja na uhakika kwamba sadaka yangu imekubaliwa. Uwepo wa Mungu ukawa halisi na wenye baraka kupita maneno; na ingawa nilikuwa mtoto tu chini ya miaka kumi na sita, nakumbuka nikijinyoosha chini ardhini, na kulala pale kimya mbele zake kwa hofu takatifu isiyoneneka na furaha isiyoneneka.

Ni kwa utumishi gani nilikubaliwa sikujua; lakini ufahamu wa kina kwamba mimi si mali yangu mwenyewe tena ulinishika, nao haujafutika tangu wakati huo. Umekuwa ufahamu wa kivitendo kabisa. Miaka miwili au mitatu baadaye nilipewa mapendekezo mazuri isivyo kawaida kuhusu masomo ya utabibu, kwa sharti kwamba niwe mwanafunzi-mfanyakazi chini ya yule tabibu aliyekuwa rafiki na mwalimu wangu. Lakini niliona kwamba sithubutu kukubali mapatano yoyote ya kunifunga kama yale yaliyopendekezwa. Sikuwa mali yangu mwenyewe hata nijitoe; kwa maana sikujua ni lini au kwa jinsi gani Yeye ambaye mimi ni wake peke yake, na ambaye niliona kwamba lazima nijiweke huru daima ili anitumie apendavyo, angeweza kuniita kwa utumishi.

Katika muda wa miezi michache baada ya wakati huo wa kujitoa wakfu, nafsi yangu ilitiwa msukumo kwamba Bwana alinitaka Uchina. Ilionekana kwangu kuwa yamkini sana kwamba kazi niliyoitiwa hivyo ingeweza kunigharimu maisha yangu; kwa maana Uchina haikuwa wazi wakati ule kama ilivyo sasa. Ni vyama vichache tu vya misheni vilivyokuwa na watenda kazi Uchina wakati ule, na ni vitabu vichache tu juu ya habari ya misheni za Uchina vilivyopatikana kwangu. Hata hivyo, nilipata habari kwamba mchungaji wa Kanisa la Kikongregasheni wa mji wangu wa kuzaliwa alikuwa na nakala ya kitabu cha Medhurst, China, nami nikamwendea kumwomba aniazime kitabu hicho. Alikubali kwa wema, akaniuliza kwa nini nilitaka kukisoma. Nilimwambia kwamba Mungu ameniita niyatumie maisha yangu katika utumishi wa misheni katika nchi ile. “Na unakusudia kwenda huko kwa njia gani?” akauliza. Nilimjibu kwamba sikujua hata kidogo; kwamba ilionekana kwangu yamkini ningehitaji kufanya kama wale Kumi na Wawili na wale Sabini walivyofanya huko Uyahudi—kwenda bila mfuko wala mkoba, nikimtegemea Yeye aliyeniita anijazie kila ninachokihitaji. Akiweka mkono wake begani mwangu kwa upole, yule mchungaji akajibu, “Ah, kijana wangu, kadiri utakavyozidi kukua utapata hekima zaidi kuliko hiyo. Wazo kama hilo lingefaa sana katika siku zile Kristo Mwenyewe alipokuwa duniani, lakini si sasa.”

Nimezidi kukua tangu wakati ule, lakini sijapata hekima zaidi. Nina hakika zaidi kuliko wakati wowote kwamba kama tungeyachukua maagizo ya Bwana wetu na uhakikisho aliowapa wanafunzi wake wa kwanza kwa ukamilifu zaidi kuwa kiongozi wetu, tungeyaona kuwa yanafaa nyakati zetu sawasawa kabisa na zile ambazo yalitolewa hapo mwanzo.

Kitabu cha Medhurst juu ya Uchina kilisisitiza thamani ya misheni za kitabibu huko, na jambo hilo likaielekeza nia yangu kwenye masomo ya utabibu kama njia yenye thamani ya kujiandaa.

Wazazi wangu wapendwa hawakunikatisha tamaa wala hawakunitia moyo katika hamu yangu ya kujihusisha na kazi ya misheni. Walinishauri, kwa kuwa nilikuwa na msimamo kama huo, nitumie kila njia iliyo katika uwezo wangu kukuza nguvu za mwili, akili, moyo na roho, na kumngoja Mungu kwa maombi, nikiwa radhi kabisa, kama angenionyesha kwamba nimekosea, kufuata uongozi wake, au kusonga mbele kama kwa wakati wake angefungua njia ya utumishi wa misheni. Umuhimu wa shauri hili nimepata nafasi mara nyingi tangu hapo kuuthibitisha. Nilianza kufanya mazoezi zaidi nje hewani ili kuuimarisha mwili wangu. Nililiondoa godoro langu la manyoya, nikajitahidi kuacha starehe nyingine nyingi za nyumbani kadiri nilivyoweza, ili kujiandaa kwa maisha magumu zaidi. Nilianza pia kufanya kazi ya Kikristo iliyokuwa katika uwezo wangu, kwa kugawa vijitabu vya Injili, kufundisha shule ya Jumapili, na kuwatembelea maskini na wagonjwa, kadiri nafasi ilivyopatikana.

Baada ya kipindi cha masomo ya maandalizi nyumbani, nilikwenda Hull kwa mafunzo ya utabibu na upasuaji. Huko nikawa msaidizi wa daktari aliyehusiana na shule ya utabibu ya Hull, naye pia alikuwa mpasuaji wa viwanda kadhaa, jambo lililoleta wagonjwa wengi wa ajali katika zahanati yetu, na kunipa nafasi ya kuona na kufanya operesheni ndogo ndogo za upasuaji.

Na hapa lilitokea jambo ambalo sipaswi kuacha kulitaja. Kabla ya kuondoka nyumbani nia yangu ilielekezwa kwenye suala la kutenga malimbuko ya mazao yote ya mtu na sehemu ya mali yake kwa uwiano kwa ajili ya utumishi wa Bwana. Niliona ni vema kulichunguza swali hilo nikiwa na Biblia yangu mkononi kabla sijaondoka nyumbani, na kuwekwa katika hali ambazo zingeweza kuyapotosha maamuzi yangu kwa msukumo wa mahitaji na masumbufu yaliyonizunguka. Hivyo niliongozwa kuamua kutenga si chini ya sehemu ya kumi ya fedha zozote ambazo ningepata kwa kazi au kuwa nazo kwa ajili ya utumishi wa Bwana. Mshahara niliopokea kama msaidizi wa kitabibu huko Hull wakati ninaouzungumzia sasa ungeniwezesha kufanya hivyo kwa urahisi. Lakini kwa sababu ya mabadiliko katika familia ya rafiki yangu mwema aliyekuwa mwajiri wangu, ilinilazimu kuishi nje ya nyumba yake. Makazi mazuri yalipatikana kwa jamaa mmoja, na pamoja na kiasi kilichokubaliwa kama ujira wa huduma zangu nilipokea kiasi kamili nilichopaswa kulipa kwa chakula na malazi.

Sasa likazuka moyoni mwangu swali hili: Je, kiasi hiki nacho hakipaswi kutolewa zaka? Hakika kilikuwa sehemu ya mapato yangu, nami niliona kwamba kama lingekuwa suala la kodi ya mapato ya Serikali, hakika kisingeachwa nje. Kwa upande mwingine, kutoa zaka kutoka kwa jumla yote kusingeniachia kiasi cha kutosha kwa mahitaji mengine; na kwa muda kidogo nilitatizika sana nisijue la kufanya. Baada ya kufikiri sana na kuomba niliongozwa kuyaacha makazi yale mazuri na jamaa ile yenye furaha niliyokuwa nikiishi nayo wakati huo, na kukodi chumba kidogo pembezoni mwa mji—sebule na chumba cha kulala katika chumba kimoja—nikijishughulikia chakula changu mwenyewe. Kwa njia hii niliweza bila shida kutoa zaka ya mapato yangu yote; na ingawa niliyahisi mabadiliko hayo sana, yaliambatana na baraka si haba.

Katika upweke wangu nilitoa muda zaidi kwa kujifunza Neno la Mungu, kwa kuwatembelea maskini, na kwa kazi ya uinjilisti nyakati za jioni za kiangazi kuliko vile ambavyo ingekuwa vinginevyo. Nikikutanishwa kwa njia hii na watu wengi waliokuwa katika dhiki, punde niliona fursa ya kubana matumizi zaidi tena, nikaona si vigumu kutoa zaidi sana kuliko sehemu ya mapato yangu niliyokuwa nimekusudia hapo kwanza.

Karibu na wakati huo rafiki mmoja alielekeza nia yangu kwenye suala la kuja kwa Bwana wetu Yesu Kristo binafsi kabla ya miaka elfu, akanipa orodha ya vifungu vinavyohusu jambo hilo, bila maelezo wala ufafanuzi, akinishauri nilitafakari jambo hilo. Kwa muda nilitoa wakati mwingi kujifunza Maandiko juu yake, na matokeo yake niliongozwa kuona kwamba huyu Yesu yule yule aliyeiacha dunia yetu katika mwili wake wa ufufuo atakuja tena vivyo hivyo, kwamba miguu yake itasimama juu ya mlima wa Mizeituni, na kwamba atakitwaa kiti cha enzi cha kidunia cha Daudi baba yake, alichoahidiwa kabla ya kuzaliwa kwake. Niliona, zaidi ya hayo, kwamba katika Agano Jipya lote kuja kwa Bwana kulikuwa ndilo tumaini kuu la watu wake, na kulitajwa daima kama kichocheo chenye nguvu zaidi cha kujitoa wakfu na kutumika, na kama faraja kuu kabisa katika majaribu na mateso. Nilijifunza pia kwamba wakati wa kurudi kwake kuwachukua watu wake haukufunuliwa, na kwamba ni fursa yao, siku kwa siku na saa kwa saa, kuishi kama watu wanaomngojea Bwana wao; kwamba kwa kuishi hivyo haikuwa na maana, kwa kusema hivyo, kama angekuja au asingekuja saa yoyote fulani, jambo la maana likiwa ni kuwa tayari kwa ajili yake kiasi cha kuweza, wakati wowote atakapotokea, kutoa hesabu ya uwakili wako kwa furaha, wala si kwa huzuni.

Matokeo ya tumaini hili lenye baraka yalikuwa ya kivitendo kabisa. Yaliniongoza kuchunguza kwa makini maktaba yangu ndogo ili kuona kama kulikuwa na vitabu vyovyote humo ambavyo havikuhitajika au havingeweza kufaa tena, na kukagua nguo zangu chache, ili kuwa na hakika kabisa kwamba hapakuwa na kitu ambacho ningejutia kukitolea hesabu kama Bwana angekuja mara moja. Matokeo yake ni kwamba maktaba ilipungua kwa kiasi kikubwa, kwa faida ya baadhi ya majirani maskini, na kwa faida kubwa zaidi sana ya nafsi yangu mwenyewe, na kwamba niliona pia nina mavazi ambayo yangeweza kutumiwa kwa faida zaidi mahali pengine.

Imekuwa msaada mkubwa kwangu mara kwa mara katika maisha yangu, kadiri nafasi ilivyoruhusu, kutenda tena kwa namna hiyo hiyo; na sijawahi kupitia nyumba yangu, kutoka chumba cha chini hadi dari, kwa kusudi hili, bila kupokea ongezeko kubwa la furaha na baraka ya kiroho. Naamini kwamba sisi sote tuko katika hatari ya kulimbikiza—huenda kwa kutofikiri, au kwa msongo wa shughuli—vitu ambavyo vingewafaa wengine, ilhali sisi wenyewe hatuvihitaji, na ambavyo kuvishikilia kunaleta hasara ya baraka. Kama rasilimali zote za Kanisa la Mungu zingetumiwa vema, ni mambo mengi kiasi gani zaidi yangeweza kutimizwa! Ni maskini wangapi wangeweza kulishwa na walio uchi kuvikwa, na kwa wangapi kati ya wale ambao bado hawajafikiwa Injili ingeweza kupelekwa! Napenda kushauri mwenendo huu uwe tabia ya kudumu ya moyo, na njia yenye faida ya kutekelezwa kwa vitendo kila hali inaporuhusu.