Nguvu ya Maombi

MASIMULIZI yafuatayo kuhusu baadhi ya mambo yaliyonipata, ambayo hatimaye yaliongoza kuanzishwa kwa China Inland Mission, na kwa kuchukua kwake umbo ambalo kwalo imekua, yalitokea kwanza katika kurasa za China's Millions. Wengi wa wale walioyasoma huko waliomba yachapishwe peke yake. Bi. Guinness aliyaingiza katika Story of the China Inland Mission, kumbukumbu iliyokuwa na habari ya wema wa Mungu hadi mwanzo wa mwaka 1894. Lakini kwa kuwa marafiki bado waliyaomba katika umbo la kijitabu, ili yasambazwe kwa upana zaidi, toleo hili linatolewa.

Sehemu kubwa ya habari hizi zilichukuliwa kutoka katika kumbukumbu za hotuba zilizotolewa huko Uchina wakati wa mkutano wa wamisionari wetu; jambo hili ndilo linaloeleza mtindo wa moja kwa moja na wa kusimulia wa makala hizi, ambao haukuonekana kuwa lazima kuubadilisha.

Daima inatusaidia kuelekeza fikira zetu kwenye upande wa kazi ya Kikristo unaomwelekea Mungu; kutambua kwamba kazi ya Mungu haimaanishi sana kazi ya mwanadamu kwa ajili ya Mungu, bali kazi ya Mungu mwenyewe kupitia mwanadamu. Zaidi ya hayo, katika nafasi yetu ya heshima ya kuwa watenda kazi pamoja naye, huku tukitambua kikamilifu faida na baraka zote zitakazomiminwa juu ya ulimwengu uliopigwa na dhambi kwa kuhubiriwa kwa Injili na kuenea kwa Kweli, hatupaswi kamwe kusahau upande ulio juu zaidi wa kazi yetu—ule wa kumtii Mungu, wa kuleta utukufu kwa Jina lake, wa kuufurahisha moyo wa Mungu wetu na Baba kwa kuishi na kutumika kama watoto wake wapendwa.

Mambo mengi yanayohusiana na maisha yangu ya mwanzo na huduma yangu yaliudhihirisha upande huu wa kazi kwangu kwa uwazi; na ninapoyafikiria baadhi yake, ninakumbushwa jinsi kazi ya misioni inavyowiwa sana na wengi ambao wenyewe hawajaliwi kamwe kuliona shamba la misioni—wengi, huenda, ambao hawawezi kutoa kwa wingi katika mali zao, na ambao watashangaa si kidogo katika Siku ile Kuu kuona jinsi kazi ilivyosongeshwa mbele sana kwa upendo wao, huruma yao, na maombi yao.

Kwa upande wangu, na kwa ajili ya kazi ambayo nimejaliwa kumfanyia Mungu, nina deni la shukrani lisiloelezeka kwa wazazi wangu wapendwa na wenye heshima, ambao wamekwisha kufariki na kuingia rahani, lakini ambao mvuto wa maisha yao hautapita kamwe.

Miaka mingi iliyopita, pengine karibu mwaka 1830, moyo wa baba yangu mpendwa, ambaye wakati huo yeye mwenyewe alikuwa mwinjilisti mwenye bidii na mwenye mafanikio nyumbani, uliguswa sana kuhusu hali ya kiroho ya Uchina kwa kusoma vitabu kadhaa, na hasa masimulizi ya safari za Kapteni Basil Hall. Hali yake ilikuwa kiasi kwamba hakuwa na tumaini la kwenda Uchina kamwe kwa huduma yeye mwenyewe, lakini aliongozwa kuomba kwamba, Mungu akimpa mwana, mwana huyo aitwe na kupewa fursa ya kutumika katika milki ile kubwa yenye uhitaji, ambayo wakati huo ilionekana kufungwa kabisa dhidi ya kweli. Mimi mwenyewe sikujua shauku hii wala ombi hili hadi niliporudi Uingereza, zaidi ya miaka saba baada ya kusafiri kwa meli kwenda Uchina; lakini wakati huo ilinivutia sana kujua jinsi ombi lililotolewa kabla sijazaliwa lilivyojibiwa katika jambo hili.

Wazo lolote la mimi kuwa mmisionari liliachwa kwa miaka mingi na wazazi wangu wapendwa kwa sababu ya udhaifu wa afya yangu. Hata hivyo, wakati ulipofika, Mungu aliniongezea afya, na maisha yangu yamehifadhiwa, na nimepewa nguvu kwa huduma ya taabu si kidogo, katika shamba la misioni na nyumbani pia, huku wanaume na wanawake wengi wenye nguvu zaidi wakishindwa.

Katika miaka ya mwanzo nilipata nafasi nyingi za kujifunza thamani ya maombi na ya Neno la Mungu; kwa maana ilikuwa furaha ya wazazi wangu wapendwa kuonyesha kwamba, kama kuna Mmoja kama Mungu, kumtumaini, kumtii, na kujitoa kikamilifu kwa huduma yake, lazima iwe ndiyo njia bora na ya hekima zaidi, kwangu mwenyewe na kwa wengine pia. Lakini licha ya mifano na mafundisho haya yenye msaada, moyo wangu haukubadilika. Mara nyingi nilikuwa nimejaribu kujifanya Mkristo; na kwa kushindwa, bila shaka, katika juhudi hizo, mwishowe nilianza kufikiri kwamba kwa sababu fulani nisingeweza kuokolewa, na kwamba jambo bora ningeweza kufanya ni kuyafurahia mambo ya ulimwengu huu kwa kadiri nilivyoweza, kwa kuwa hapakuwa na tumaini kwangu ng'ambo ya kaburi.

Nikiwa katika hali hii ya moyo, nilikutana na watu wenye maoni ya kutilia shaka na ya kutokuamini, nami nikayapokea mafundisho yao, nikiwa na shukrani nyingi mno kwa tumaini lolote la kuepuka hukumu ambayo, kama wazazi wangu walikuwa sahihi na Biblia ni kweli, iliwangoja wasiotubu. Huenda ikaonekana ajabu kusema hivyo, lakini mara nyingi nimekuwa na shukrani kwa ajili ya uzoefu wa kipindi hiki cha mashaka. Kutokulingana kwa watu wa Kikristo, ambao, huku wakidai kuiamini Biblia yao, walikuwa radhi kuishi sawasawa kabisa na jinsi wangeishi kama kusingekuwa na kitabu kama hicho, kulikuwa mojawapo ya hoja zenye nguvu kuliko zote za wenzangu wenye mashaka; nami mara nyingi niliona wakati ule, na kusema, kwamba kama ningejidai kuiamini Biblia, angalau ningejaribu kuishi kwa kuifuata, nikiiweka kwenye jaribio kwa haki, na kama ingeshindwa kuthibitika kuwa ya kweli na ya kutegemewa, ningeitupilia mbali kabisa. Maoni haya niliendelea kuwa nayo Bwana alipopendezwa kunileta kwake; na nadhani naweza kusema kwamba tangu wakati huo kweli nimeliweka Neno la Mungu kwenye jaribio. Hakika halijawahi kuniangusha. Sijawahi kuwa na sababu ya kujutia tumaini nililoweka katika ahadi zake, wala kusikitika kwa kufuata uongozi nilioupata katika maagizo yake.

Acha niwaambie jinsi Mungu alivyojibu maombi ya mama yangu mpendwa na ya dada yangu mpendwa, ambaye sasa ni Bi. Broomhall, kwa ajili ya kuokoka kwangu. Siku moja ambayo sitaisahau kamwe, nilipokuwa na umri wa karibu miaka kumi na tano, mama yangu mpendwa akiwa hayupo nyumbani, nilikuwa na likizo, na alasiri nilipekua maktaba ya baba yangu ili kutafuta kitabu fulani cha kupitishia saa zile zisizo na shughuli. Kwa kuwa hakuna kilichonivutia, nilipekua kikapu kidogo cha vijitabu, na kati yake nikachagua kijitabu cha Injili kilichoonekana kuvutia, nikijiambia, “Kutakuwa na hadithi mwanzoni, na mahubiri au funzo mwishoni: nitachukua ile ya kwanza na kuiacha ile ya mwisho kwa wale wanaoipenda.”

Niliketi kukisoma kile kijitabu kidogo nikiwa sijali kabisa, kwa kweli nikiamini wakati ule kwamba, kama kuna wokovu wowote, haukuwa kwa ajili yangu, na nikiwa na nia dhahiri ya kukiweka kando kijitabu mara tu kitakapoanza kuchosha. Naweza kusema kwamba haikuwa jambo geni siku zile kuuita wongofu “kuwa mzito”; na kwa kuzitazama nyuso za baadhi ya wanaoukiri, ulionekana kuwa jambo zito sana kweli. Je, isingekuwa vyema kama watu wa Mungu wangekuwa daima na nyuso zinazojieleza, zikidhihirisha baraka na furaha ya wokovu waziwazi kiasi kwamba watu wasiookoka wangelazimika kuuita wongofu “kuwa mwenye furaha” badala ya “kuwa mzito”?

Sikujua hata kidogo wakati ule kile kilichokuwa kikiendelea moyoni mwa mama yangu mpendwa, maili sabini au themanini mbali. Aliinuka kutoka mezani pa chakula alasiri ile akiwa na shauku kuu ya kuokoka kwa mwanawe, na akihisi kwamba—akiwa mbali na nyumbani, na akiwa na nafasi zaidi kuliko ambavyo angeweza kuipata vinginevyo—alikuwa amepewa fursa ya pekee ya kumsihi Mungu kwa ajili yangu. Alienda chumbani mwake akafunga mlango kwa ufunguo, akiwa ameazimu kutoondoka mahali pale hadi maombi yake yajibiwe. Saa baada ya saa mama yule mpendwa aliniombea kwa kusihi, hadi mwishowe hakuweza kuomba tena, bali alilazimika kumsifu Mungu kwa ajili ya kile ambacho Roho wake alimfundisha kwamba kilikuwa kimekwisha kutimizwa—kuokoka kwa mwanawe wa pekee.

Mimi wakati huo nilikuwa nimeongozwa, kwa namna niliyoieleza, kukichukua kijitabu hiki kidogo, na nilipokuwa nikikisoma nilivutwa na maneno haya, “Kazi iliyokamilika ya Kristo.” Wazo likapita akilini mwangu, “Kwa nini mwandishi anatumia maneno haya? kwa nini asiseme kazi ya Kristo ya upatanisho au ya kipatanisho?” Mara moja maneno “Imekwisha” yakanijia akilini. Ni nini kilichokwisha? Nami mara moja nikajibu, “Upatanisho kamili na mkamilifu, na malipo kamili kwa ajili ya dhambi: deni lililipwa na Mbadala; Kristo alikufa kwa ajili ya dhambi zetu, wala si kwa dhambi zetu tu, bali na kwa dhambi za ulimwengu wote.” Kisha likaja wazo, “Kama kazi yote ilikamilika na deni lote likalipwa, ni nini kilichobaki kwangu kufanya?” Na pamoja na hilo ukapambazuka uhakika wenye furaha, nuru ilipomulikwa ndani ya nafsi yangu na Roho Mtakatifu, kwamba hapakuwa na kitu chochote duniani cha kufanya ila kuanguka kwa magoti, na, kwa kumpokea Mwokozi huyu na wokovu wake, kumsifu milele na milele. Hivyo, mama yangu mpendwa alipokuwa akimsifu Mungu kwa magoti chumbani mwake, mimi nilikuwa nikimsifu katika ghala ile ya zamani nilikokwenda peke yangu kukisoma kijitabu hiki kidogo kwa utulivu.

Siku kadhaa zilipita kabla sijathubutu kumfanya dada yangu mpendwa msiri wa furaha yangu, na hata hapo ni baada tu ya yeye kuahidi kutomwambia mtu yeyote siri ya nafsi yangu. Mama yetu mpendwa aliporudi nyumbani wiki mbili baadaye, mimi nilikuwa wa kwanza kumpokea mlangoni, na kumwambia kwamba nilikuwa na habari njema sana za kumpa. Karibu naweza kuhisi mikono ya mama yule mpendwa shingoni mwangu, alipokuwa akinikumbatia kifuani mwake akisema, “Najua, mwanangu; nimekuwa nikifurahi kwa wiki mbili kwa ajili ya habari njema ulizo nazo za kuniambia.” “Kumbe,” niliuliza kwa mshangao, “Amelia ameivunja ahadi yake? Alisema hatamwambia mtu yeyote.” Mama yangu mpendwa alinihakikishia kwamba hakuzipata habari hizo kutoka kwa chanzo chochote cha kibinadamu, na akaendelea kunisimulia tukio lile dogo lililotajwa hapo juu. Mtakubaliana nami kwamba lingekuwa jambo la ajabu kweli kama nisingeamini nguvu ya maombi.

Wala si hayo tu. Muda mfupi baadaye, niliokota kitabu kidogo cha mfukoni kilichofanana kabisa na kimoja changu, na kwa kudhani kwamba ni changu, nikakifungua. Mistari iliyonivutia macho ilikuwa maandishi katika shajara ile ndogo, iliyokuwa ya dada yangu, yakisema kwamba angejitoa kila siku kwa maombi hadi Mungu atakapojibu kwa kuokoka kwa kaka yake. Mwezi mmoja kamili baadaye Bwana alipendezwa kunigeuza kutoka gizani niingie katika nuru.

Kwa kuwa nililelewa katika jamaa kama hiyo na kuokolewa katika mazingira kama hayo, labda ilikuwa jambo la kawaida kwamba tangu mwanzo wa maisha yangu ya Kikristo niliongozwa kuhisi kwamba ahadi zilikuwa halisi kabisa, na kwamba maombi, kwa uhalisi kamili, yalikuwa kufanya shughuli na Mungu, iwe kwa ajili ya nafsi yako mwenyewe au kwa ajili ya wale ambao unamtafutia baraka zake.

---