Mungu ni Kimbilio Letu

JIBU la maombi lililotolewa mwanzoni mwa mwaka 1859 lilikuwa la namna tofauti kidogo, ingawa halikuwa dhahiri kidogo kuliko yale. Mke wangu mpendwa alidhoofishwa sana na ugonjwa, na hatimaye kila tumaini la kupona lilionekana kutoweka. Kila dawa iliyojaribiwa ilikuwa haikufaa kitu; na Dkt. Parker, aliyekuwa akimhudumia, hakuwa na la ziada la kupendekeza. Uhai ulikuwa ukififia upesi. Msingi pekee wa tumaini ulikuwa kwamba huenda Mungu angeona vema bado kumwinua, kwa kujibu maombi ya imani lakini ya unyenyekevu.

Alasiri ya mkutano wa kawaida wa maombi kati ya wamisionari ilikuwa imefika, nami nikapeleka ombi la kuombewa, nalo likaitikiwa kwa moyo mkunjufu sana. Wakati huo huo dawa moja ambayo ilikuwa bado haijajaribiwa ilinijia akilini, nikaona kwamba lazima niharakishe kwenda kumwuliza Dkt. Parker kama ilifaa kuitumia. Ilikuwa saa ya uchungu mkuu. Paji zilizobonyea, macho yaliyozama ndani, na sura iliyokondeana vilionyesha kwamba kifo kilikuwa karibu sana; na ilionekana kuwa na shaka kubwa kama uhai ungedumu hadi nirudi. Nyumba ya Dkt. Parker ilikuwa karibu maili mbili, na kila dakika ilionekana ndefu. Nilipokuwa njiani kwenda huko, huku nikishindana kwa nguvu na Mungu katika maombi, maneno yale ya thamani yaliletwa kwa uweza moyoni mwangu, “Uniite siku ya mateso; nitakuokoa, nawe utanitukuza.” Mara moja niliwezeshwa kuyadai kwa imani, na matokeo yake yakawa amani na furaha kuu, kuu, isiyoneneka. Hisia yote ya umbali ikatoweka. Dkt. Parker aliikubali kwa moyo mkunjufu dawa ile iliyopendekezwa, lakini nilipofika nyumbani niliona mara moja kwamba badiliko lililotamaniwa lilikuwa limetokea bila dawa hiyo wala dawa nyingine yoyote. Sura iliyokondeana ilikuwa imegeuka kuwa utulivu wa usingizi mtamu, wala haikubaki dalili hata moja mbaya ya kuzuia kurudi kwa afya na nguvu.

Kwa kuwa mimi nilikuwa nimeepushwa hivyo, kwa kujibiwa maombi, msiba wa kumpoteza mpendwa wangu mwenyewe, nilimwonea Dkt. Parker huruma na huzuni zaidi, wakati, katika majira ya kupukutika ya mwaka huo huo, mke wake mwenyewe alipochukuliwa ghafula sana. Kwa kuwa ilimlazimu daktari kurudi mara moja Glasgow pamoja na watoto wake waliofiwa na mama yao, ilibidi mipango ya muda ifanywe kwa ajili ya kuendesha Hospitali ya Misheni huko Ningpo, ambayo yeye peke yake alikuwa akiiwajibikia. Katika hali hiyo aliniomba niichukue kazi hiyo, angalau kwa upande wa zahanati. Baada ya siku chache za kumngoja Bwana ili kupata uongozi, nilijisikia kulazimika kuchukua si kazi ya zahanati tu, bali pia ile ya hospitali; nikitegemea tu uaminifu wa Mungu asikiaye maombi kunipa fedha zilizohitajika kwa ajili ya kuitegemeza.

Fedha za kuendesha hospitali hapo awali zilitokana na mapato ya kazi ya udaktari ambayo Dkt. Parker alikuwa akiwafanyia wageni; na alipoondoka mapato hayo yakakoma. Lakini je, Mungu hakusema kwamba lolote tuombalo kwa Jina la Bwana Yesu litafanyika? Na je, hatukuambiwa tutafute kwanza ufalme wa Mungu, wala si njia za kuuendeleza, na kwamba hayo yote tutazidishiwa? Hakika ahadi kama hizo zilitosha. Siku nane kabla ya kuuchukua wajibu huu sikuwa na wazo hata kidogo kwamba ningeuchukua; sembuse marafiki walioko nyumbani kuweza kulitazamia. Lakini Bwana alikuwa ameiona haja hiyo kabla, na tayari fedha zilikuwa njiani kuja kuikidhi.

Nyakati fulani walikuwamo hospitalini wagonjwa waliolazwa wasiopungua hamsini, mbali na idadi kubwa waliokuja kila siku katika idara ya wagonjwa wa nje. Vitanda thelathini kwa kawaida vilitengwa kwa ajili ya wagonjwa wa bure na wahudumu wao; na karibu idadi hiyo hiyo kwa ajili ya wavuta-kasumba, waliolipia chakula chao huku wakitibiwa ili kuacha tabia hiyo. Kwa kuwa mahitaji yote ya wagonjwa wodini yalitolewa bure, pamoja na vifaa vya matibabu vilivyohitajika kwa kazi ya wagonjwa wa nje, gharama za kila siku zilikuwa kubwa; zaidi ya hayo, wahudumu kadhaa wenyeji walihitajika, na hao nao walipaswa kutegemezwa.

Dkt. Parker aliponikabidhi hospitali aliweza kuacha fedha ambazo zingetosha mishahara na gharama za uendeshaji za mwezi ule, na kidogo zaidi. Kwa kuwa hawakuweza kuhakikishiwa riziki yao, wafanyakazi wake wenyeji wakaondoka; ndipo nilipowaeleza hali hiyo washiriki wa kanisa letu dogo, na baadhi yao wakajitolea kunisaidia, wakimtegemea Bwana kama mimi; nao pamoja nami tukaendelea kumngoja Mungu kwamba kwa njia moja au nyingine angeiruzuku kazi yake mwenyewe. Siku baada ya siku akiba ilipungua, nayo ilikuwa karibu kwisha kabisa, siku moja ikanifikia barua ya ajabu kutoka kwa rafiki mmoja huko Uingereza, ambayo ndani yake mlikuwa na hundi ya £50. Barua ilieleza kwamba mwandishi alikuwa amefiwa na baba yake hivi karibuni, na kurithi mali yake; kwamba kwa kuwa hakutaka kuongeza matumizi yake binafsi, alitaka kuzishika fedha alizoachiwa sasa ili kuiendeleza kazi ya Bwana. Aliambatisha zile £50, akisema kwamba huenda ningejua haja fulani maalum ya kuzitumia; lakini akiniachia uhuru wa kuzitumia kwa riziki yangu mwenyewe, au kwa njia yoyote ambayo Bwana angeniongoza; akiomba tu kujua jinsi zilivyotumika, na kama palikuwa na haja ya nyingine zaidi.

Baada ya muda mfupi wa kushukuru pamoja na mke wangu mpendwa, niliwaita wasaidizi wangu wenyeji katika chumba chetu kidogo cha ibada, nikawatafsiria barua ile. Sina haja ya kusema jinsi walivyofurahi, na jinsi tulivyomsifu Mungu pamoja. Walirudi kwenye kazi yao hospitalini wakiwa na mioyo iliyofurika, wakawaeleza wagonjwa jinsi Mungu wetu alivyo Mungu wa namna gani; wakiwauliza kama sanamu zao ziliwahi kuwasaidia hivyo. Wasaidizi na wagonjwa pia walibarikiwa kiroho kwa riziki hii ya ajabu, na tangu wakati huo Bwana aliruzuku yote yaliyohitajika kwa kuiendesha taasisi hiyo, pamoja na yale yaliyohitajika kwa riziki ya familia yangu mwenyewe, na kwa kutegemeza matawi mengine ya kazi ya misheni yaliyokuwa chini ya uangalizi wangu. Miezi tisa baadaye, nilipolazimika kwa sababu ya kudhoofika kwa afya kuuacha wajibu huu, niliweza kuacha mkononi fedha nyingi zaidi kwa ajili ya kuitegemeza hospitali kuliko zilizokuwapo wakati nilipouchukua.

Lakini si riziki ya fedha tu iliyotolewa kwa kujibiwa maombi—maisha mengi yaliokolewa; watu waliokuwa wakionekana kuwa katika hatua zisizo na tumaini za ugonjwa walirudishiwa afya, na mafanikio yalitolewa katika upasuaji mzito na wa hatari. Kwa mtu mmoja maskini, aliyekatwa miguu yake katika hali mbaya sana, uponyaji ulikwenda kwa kasi kiasi kwamba majeraha yote mawili yalipona katika muda usiozidi wiki mbili. Tena faida za kudumu zaidi kuliko hizi zilitolewa. Wengi walithibitishwa juu ya kweli ya Ukristo; si wachache walimtafuta Bwana kwa imani na maombi, wakauonja uweza wa Tabibu Mkuu wa kuiponya nafsi iliyougua dhambi. Katika ile miezi tisa iliyotajwa hapo juu wagonjwa kumi na sita kutoka hospitalini walibatizwa, na zaidi ya wengine thelathini wakawa wanafunzi wa kuingizwa katika mojawapo ya makanisa ya Kikristo yaliyokuwa mjini.

Hivyo mwaka 1860 ulianza na milango iliyofunguka kila upande, lakini kwa masikitiko muda na nguvu vilikuwa vichache mno kuweza kuitumia ipasavyo. Kwa muda fulani msaada wa watenda kazi zaidi ulikuwa hitaji lililoonwa sana; na mwezi Januari maombi mahususi sana yalifanywa kwa Bwana wa mavuno kwamba apeleke watenda kazi zaidi katika sehemu hii maalum ya shamba kuu la ulimwengu. Nilipowaandikia jamaa zangu nyumbani Uingereza, kwa tarehe Januari 16, 1860, nilieleza hivi shauku kuu ya mioyo yetu:—

Je, mnawajua vijana wowote wenye bidii, waliojitoa, wanaotamani kumtumikia Mungu katika Uchina, ambao—bila kutaka zaidi ya riziki yao halisi—wangekuwa tayari kuja kufanya kazi huku? Laiti tungepata wasaidizi wanne au watano wa namna hiyo! Huenda wangeanza kuhubiri kwa Kichina baada ya miezi sita; na kwa kujibiwa maombi fedha zinazohitajika kwa riziki yao zingepatikana.

Lakini hakuna aliyekuja kutusaidia wakati huo; na chini ya mkazo usiokoma wa mwili na akili uliohusika, katika kuitunza hospitali wakati Dkt. Parker hayupo, pamoja na kuendelea kutimiza wajibu wangu mwingine wa kimisionari, afya yangu mwenyewe ilianza kudhoofika upesi, na likawa swali zito kama isingekuwa lazima kurudi Uingereza kwa muda.

Ilikuwa vigumu kulikabili jambo hilo. Kanisa lililokuwa likikua na kazi vilionekana kuuhitaji uwepo wetu, wala halikuwa jaribu dogo kuachana na wale tuliojifunza kuwapenda kwa kweli hivyo katika Bwana. Wakristo wenyeji thelathini au arobaini walikuwa wamekusanywa katika kanisa lililoundwa hivi karibuni; na mikutano iliyojaa watu, na bidii ya moyo mchangamfu ya waongofu, vyote vilionyesha wakati ujao wenye matumaini makubwa. Hatimaye, hata hivyo, nikiwa nimelemewa kabisa na mashambulizi ya ugonjwa yaliyorudiarudia, tumaini pekee la kupona lilionekana kuwa katika safari ya baharini kwenda Uingereza na kukaa huko kwa muda mfupi katika hali yake ya hewa inayoburudisha zaidi; na lazima hii, ingawa ilionekana kuwa chungu wakati ule, ilithibitika kuwa nafasi nyingine tu ya kudhihirisha uaminifu na utunzaji wa upendo wa Yeye “afanyaye mambo yote kwa shauri la mapenzi yake.”

Kama hapo awali, Bwana alikuwapo na msaada wake. Fedha za safari yetu zilitolewa, tena kwa ukarimu kiasi kwamba tuliweza kuja pamoja na Mkristo mwenyeji ili asaidie katika kutafsiri au kazi nyingine ya maandiko, na kuwafundisha lugha wale wasaidizi ambao Bwana angewainua kwa ajili ya upanuzi wa Misheni. Kwamba angetupa watenda kazi wenzetu hatukuwa na shaka; kwa maana tulikuwa tumewezeshwa kuwaomba kwake katika maombi ya bidii na imani kwa miezi mingi kabla ya hapo.

Siku moja kabla ya kuondoka Uchina tulimwandikia hivi rafiki yetu Bw. W. T. Berger, tuliyemfahamu huko Uingereza, na ambaye siku zote alikuwa ameitia nguvu mikono yetu katika Bwana tulipokuwa katika nchi ile ya mbali:—

“Tunakuja pamoja na ndugu kijana Mchina ili asaidie katika kazi ya maandiko, na natumaini pia katika kufundisha lahaja kwa wale ambao Bwana atawavuta kurudi pamoja nasi.”

Na katika safari yote kilio chetu cha bidii kwa Mungu kilikuwa kwamba atauongoza ukaaji wetu nyumbani uwe kwa faida ya Uchina, na kuufanya kuwa chombo cha kuinua angalau wasaidizi watano wa kufanya kazi katika jimbo la Cheh-kiang.

Njia ambayo ilimpendeza Bwana kuyajibu maombi haya ya bidii na imani, na “mambo ya ajabu mno” ambayo kwayo aliyavika taji, sasa tutaieleza kwa ufupi.