Riziki kwa Wakati Ufaao

MARA nyingi Mungu wetu huwaleta watu wake katika shida kwa makusudi, ili wapate kumjua kwa namna ambayo wasingeweza kumjua vinginevyo. Ndipo hujidhihirisha kuwa “msaada upatikanao sana wakati wa taabu,” na huufurahisha moyo kweli kweli kwa kila ufunuo mpya wa uaminifu wa Baba. Sisi tunaoona sehemu ndogo tu ya matokeo matamu ya majaribu mara nyingi huhisi kwamba kwa vyovyote vile tusingependa kuyakosa; je, si zaidi sana tutalibariki na kulitukuza Jina lake, mambo yote yaliyositirika yatakapoletwa nuruni!

Katika majira ya kupukutika kwa majani ya mwaka 1857, mwaka mmoja tu baada ya mimi kuja kukaa Ningpo, lilitokea tukio dogo lililosaidia sana kuitia nguvu imani yetu katika fadhili na uangalizi wa Mungu usiokoma kamwe.

Ndugu mmoja katika Bwana, Mchungaji John Quarterman, wa American Presbyterian Mission North, alishikwa na ndui kali, na lilikuwa pendeleo langu la huzuni kumwuguza katika ugonjwa wake wa mateso hadi mwisho wake wa mauti. Yote yalipokwisha, ikawa lazima kuyaweka kando mavazi niliyokuwa nimeyavaa wakati wa kuuguza, kwa hofu ya kuwaambukiza wengine. Kwa kuwa sikuwa na fedha za kutosha mkononi kununua yaliyohitajika ili kufanya badiliko hilo, maombi yalikuwa ndiyo njia pekee. Bwana aliyajibu kwa kufika, bila kutazamiwa, kwa sanduku la mavazi lililokuwa limepotea kwa muda mrefu kutoka Swatow, ambalo lilikuwa limebaki chini ya uangalizi wa Mchungaji William Burns nilipomwacha kwenda Shanghai, mwanzoni mwa majira ya joto ya mwaka uliotangulia. Kufika kwa vitu hivyo wakati huo hasa kulifaa kama vile kulivyokuwa kwa ajabu, na kukaleta hisia tamu ya riziki iliyotolewa na Baba mwenyewe.

Yapata miezi miwili baadaye yafuatayo yaliandikwa:——

Novemba 18, 1857.

Wengi wanaonekana kudhani kwamba mimi ni maskini sana. Hilo kwa hakika ni kweli kwa maana moja, lakini namshukuru Mungu kwamba ni “kama maskini, bali tukitajirisha wengi; kama wasio na kitu, bali tunavyo vitu vyote.” Na Mungu wangu atanijaza kila ninachokihitaji; utukufu wote na uwe kwake. Nisingependa, hata kama ningeweza, kuwa vinginevyo kuliko nilivyo—nikimtegemea Bwana kabisa mimi mwenyewe, na kutumiwa kama mfereji wa msaada kwa wengine.

Jumamosi, tarehe 4 ya mwezi huu, barua zetu za kawaida kutoka nyumbani zilifika. Asubuhi ile tuliwapa, kama kawaida, chakula cha asubuhi maskini wasio na kitu, waliokuja wapatao sabini. Wakati mwingine hawafikii arobaini, na nyakati nyingine huzidi themanini. Huja kwetu kila siku, isipokuwa Siku ya Bwana, kwa maana siku hiyo hatuwezi kuwahudumia na pia kumaliza kazi zetu nyingine zote. Basi, Jumamosi ile asubuhi tulilipa gharama zote, na kujiwekea akiba ya kesho, kisha hatukubakiwa hata na dola moja kati yetu. Jinsi Bwana atakavyotupatia riziki ya Jumatatu hatukujua; lakini juu ya meko yetu zilining'inia karatasi mbili zilizoandikwa kwa herufi za Kichina—Ebenezeri, “Hata sasa Bwana ametusaidia”; na Yehova-yire, “Bwana atatoa riziki”—naye alitulinda tusiwe na shaka hata kwa dakika moja. Siku ile ile barua zilifika, juma moja mapema kuliko ilivyotarajiwa, na Bw. Jones akapokea hawala ya dola mia mbili na kumi na nne. Tukamshukuru Mungu, tukapata moyo. Hawala ile ilipelekwa kwa mfanyabiashara mmoja, na ingawa kwa kawaida huchelewa siku kadhaa kupata fedha taslimu, safari hii alisema, “Tumeni mtu Jumatatu.” Tulimtuma, na ingawa hakuwa ameweza kununua dola zote, alitupa sabini kwa malipo ya awali; hivyo mambo yote yakawa shwari. Lo, ni tamu kuishi hivi tukimtegemea Bwana moja kwa moja, yeye asiyetuangusha kamwe!

Jumatatu maskini walipata chakula chao cha asubuhi kama kawaida, kwa maana hatukuwa tumewaambia wasije, tukiwa na hakika kwamba ilikuwa kazi ya Bwana, na kwamba Bwana atatoa riziki. Hatukuweza kuzuia macho yetu yasijae machozi ya shukrani tulipoona si mahitaji yetu wenyewe tu yakitimizwa, bali pia mjane na yatima, kipofu na kiwete, asiye na rafiki na asiye na kitu, wote pamoja wakipewa riziki kwa ukarimu wake yeye awalishaye kunguru. “Mtukuzeni Bwana pamoja nami, na tuliadhimishe jina lake pamoja. . . . Onjeni, mwone ya kuwa Bwana yu mwema; heri mtu amtumainiye. Mcheni Bwana, enyi watakatifu wake; kwa maana hakuna upungufu kwao wamchao. Wana-simba hutindikiwa, huona njaa; bali wamtafutao Bwana hawatahitaji kitu cho chote kilicho chema”—na kama si chema, kwa nini ukitamani?

Lakini hata dola mia mbili haziwezi kudumu milele, na kufikia Siku ya Mwaka Mpya akiba ilikuwa ikipungua tena. Mwishowe, Januari 6, 1858, ilibaki sarafu moja tu ya Kichina peke yake—sehemu ya ishirini ya peni moja—mikononi mwa Bw. Jones na mimi kwa pamoja; lakini ingawa tulijaribiwa, tulimtazamia Mungu mara nyingine tena adhihirishe uangalizi wake wa neema. Chakula cha kutosha kilipatikana nyumbani kwa ajili ya kifungua kinywa hafifu; kisha, tukiwa hatuna chakula cha siku iliyobaki wala fedha za kukinunua, tungeweza tu kumkimbilia yeye aliyeweza kutujaza kila tulichokihitaji, kwa ombi hili, “Utupe leo riziki yetu.”

Baada ya kuomba na kufikiri, tuliona kwamba labda imetupasa kuuza kitu tulichokuwa nacho ili tukidhi mahitaji yetu ya papo hapo. Lakini tulipotazama pande zote hatukuona kitu tulichoweza kukiacha kwa urahisi, na vichache ambavyo Wachina wangevinunua kwa fedha taslimu. Mkopo wa kiasi cho chote tungeweza kuupata, kama tungeweza kuutumia bila kukiuka dhamiri zetu, lakini tuliona jambo hilo kuwa kinyume cha Maandiko lenyewe, na pia lisilopatana na hali tuliyokuwamo. Kweli, tulikuwa na kitu kimoja—jiko la chuma—ambalo tulijua Wachina wangelinunua kwa urahisi; lakini tulisikitika sana kwa ulazima wa kuachana nalo. Hata hivyo, mwishowe tuliondoka kwenda kwa mfua-chuma, na baada ya kutembea mwendo fulani tukafika mtoni, ambao tulikuwa tumekusudia kuuvuka kwa daraja linaloelea la mashua; lakini hapa Bwana alituzibia njia. Daraja lilikuwa limesombwa usiku uliotangulia, na mto ungeweza kuvukwa tu kwa kivuko, ambacho nauli yake ilikuwa sarafu mbili kwa kila mtu. Kwa kuwa tulikuwa na sarafu moja tu, njia yetu ilikuwa wazi: kurudi na kungoja Mungu mwenyewe aingilie kati kwa ajili yetu.

Tulipofika nyumbani, tulikuta kwamba Bi. Jones alikuwa amekwenda pamoja na watoto kula chakula cha mchana nyumbani kwa rafiki, kwa kufuata mwaliko uliokubaliwa siku kadhaa kabla. Bw. Jones, ingawa yeye mwenyewe alikuwa amealikwa, sasa alikataa kwenda na kuniacha nifunge peke yangu. Basi tukaanza kazi ya kuyapekua makabati kwa uangalifu; na ingawa hapakuwa na kitu cha kula, tuliona kifurushi kidogo cha kakao, ambacho, pamoja na maji ya moto kidogo, kilituburudisha kiasi. Baada ya hayo tukamlilia Bwana tena katika taabu yetu, naye Bwana akasikia na kutuokoa katika dhiki zetu zote. Kwa maana tulipokuwa bado tumepiga magoti barua ilifika kutoka Uingereza ikiwa na fedha zilizotumwa.

Riziki hii iliyofika kwa wakati ufaao haikukidhi tu hitaji la papo hapo na la dharura la siku ile; kwa maana katika tumaini thabiti kwamba Mungu, ambaye sisi tulikuwa wake na ambaye tulimtumikia, asingewaaibisha wale ambao tumaini lao lote na la pekee lilikuwa kwake yeye mwenyewe. Ndoa yangu ilikuwa imepangwa tangu awali kufanyika siku kumi na nne hasa baada ya tarehe hii. Na tumaini hilo halikuambulia patupu; kwa maana “milima itaondoka, na vilima vitaondolewa; bali fadhili zangu hazitaondoka kwako, wala agano langu la amani halitaondolewa.” Na ingawa katika miaka iliyofuata imani yetu ilijaribiwa mara nyingi, na wakati mwingine kwa ukali, sikuzote alithibitika kuwa mwaminifu kwa ahadi yake, wala hakutuacha kamwe tukose kitu cho chote kilicho chema.

Pengine hapajawahi kuwa na muungano uliotimiza kwa ukamilifu zaidi kweli ile iliyobarikiwa, “Apataye mke apata kitu chema, naye ajipatia kibali kwa Bwana.” Mke wangu mpendwa hakuwa tu zawadi ya thamani kwangu; Mungu alimfanya baraka kwa wengine wengi katika ile miaka kumi na miwili yenye matukio mengi ambayo aliachiwa kwa wale waliompenda na kwa Uchina.

Maisha yake yalikuwa yamefungamana tangu mwanzo na kazi ya umisheni katika milki ile kubwa; kwa maana baba yake, Samuel Dyer, aliyependwa na aliyejitoa kwa moyo wote, alikuwa miongoni mwa wawakilishi wa kwanza kabisa wa London Mission katika Mashariki. Alifika Straits mapema mwaka 1827, na kwa miaka kumi na sita alitenda kazi kwa bidii kubwa miongoni mwa Wachina huko Penang na Singapore, akikamilisha wakati huo huo seti ya thamani ya herufi za chuma za Kichina za kupigia chapa, ya kwanza ya aina hiyo kujaribiwa wakati ule. Kwa kuwa alikufa mwaka 1843, Bw. Dyer hakupata pendeleo la kuona matumaini yake yakitimia ya hatimaye kuweza kukaa katika ardhi ya Uchina; lakini watoto wake waliishi hata wakaiona nchi ikifunguliwa kwa Injili, na wakashiriki katika kazi kuu iliyokuwa ya thamani sana moyoni mwake. Wakati wa ndoa yake, mke wangu mpendwa alikuwa tayari ameishi kwa miaka kadhaa huko Ningpo pamoja na rafiki yake, Bi. Aldersey, ambaye katika shughuli zake mbalimbali za umisheni alikuwa amehitimu vema kutoa msaada wa thamani.