“Wewe ni Mfu”

“Sitakufa bali nitaishi, nami nitayasimulia matendo ya Bwana.” — Zaburi 118:17

Taylor alikuwa amehamia London ili kumaliza mafunzo yake ya udaktari. Aliishi kwa mkate wa kahawia, maji na matofaa machache, na alitembea maili nane au tisa kila siku ili kuokoa pesa. Jioni moja, alipokuwa akishona pamoja karatasi za kuandikia maelezo ya mihadhara, alijichoma kidole cha shahada cha mkono wa kulia kwa sindano. Haikuwa kitu. Alikisahau baada ya muda mfupi.

Siku iliyofuata hospitalini alikuwa akipasua maiti — na si maiti yoyote tu. Mtu huyu alikuwa amekufa kwa homa hatari mno hivi kwamba kila aliyeifanyia kazi alikuwa mwangalifu kupita kiasi, akijua kwamba mkwaruzo mdogo kabisa ungeweza kuua. Kabla asubuhi haijaisha Taylor alijisikia uchovu wa ajabu, kisha mgonjwa sana, kisha hakuweza hata kushika penseli yake. Kufikia alasiri mkono wake wote wa kulia na ubavu wake vilikuwa na maumivu makali. Alimweleza dalili zake mwalimu wa upasuaji, daktari mpasuaji stadi, ambaye alielewa mara moja: Taylor alikuwa na jeraha, na hii ilikuwa homa mbaya ya sumu. Taylor alisisitiza kwamba hakuwa na jeraha lolote — kisha akakumbuka kuchomwa na sindano usiku uliopita. Daktari alichunguza mkono wake, akakubali kwamba karibu hakika hiyo ndiyo njia ambayo sumu iliingia, akamwambia waziwazi akodi gari arudi nyumbani na kupanga mambo yake. “Kwa sababu,” alisema, “wewe ni mfu.”

Hisia ya kwanza ya Taylor ilikuwa huzuni — si hofu ya kifo, bali masikitiko kwamba hangefika Uchina kamwe. Kisha, karibu mara moja, ukaja uhakika thabiti moyoni: Nisipokosea sana, nina kazi ya kufanya Uchina, na sitakufa. Hata alimwambia hivyo yule daktari asiyeamini, na akatumia nafasi hiyo kumweleza furaha ya uwezekano wa kuwa pamoja na Bwana wake hivi karibuni. Daktari alimwambia tu aharakishe kwenda nyumbani kabla hajashindwa kupanga mambo yake.

Taylor hakuwa na uwezo wa kulipia gari. Akizidi kudhoofika, alitembea na kupanda mabasi ya farasi kadiri alivyoweza, akafika nyumbani akiwa na maumivu makali, akakipasua kidole mwenyewe ili kujaribu kutoa sumu, kisha akazimia. Mjomba wake alimwita daktari mpasuaji, ambaye alisema Taylor angeweza kupona kwa sababu tu alikuwa akiishi maisha ya kiasi — kumbe mkate na maji yalikuwa maandalizi bora kabisa. Aliagiza apewe divai ya port na vipande vya nyama ambavyo Taylor hakuwa na pesa za kununua; mjomba alivilipia kimya kimya. Yakafuata majuma ya mateso. Kisha Taylor akapata habari kwamba wanaume wengine wawili waliopata majeraha ya upasuaji wa maiti wakati ule ule wote walikuwa wamekufa. Yeye aliishi.

Kuwa mwangalifu na somo unalochukua hapa. Taylor hakudai muujiza uliofuta haja ya tiba — alipasua jeraha, akapokea matibabu, na baadaye akaandika kwamba imani isitufanye kamwe tuzipuuze njia ambazo Mungu hutupatia. Alichokuwa nacho ni uhakika kuhusu kusudi lake ambao ulimtuliza wakati mtaalamu alipomwambia amekwisha. Aliamini kulikuwa na jambo ambalo Mungu bado alikusudia alifanye, na imani hiyo haikumfanya kuwa mzembe; ilimfanya kuwa mtulivu.

Utakutana na nyakati — huenda si hukumu ya kifo, bali kukataliwa, majibu mabaya ya daktari, kushindwa, au kipindi ambacho kila kitu ulichokuwa ukijenga kinaonekana kuporomoka — ambapo ujumbe unaoupokea kimsingi ni, “umekwisha.” Jibu la Taylor halikuwa kukana hatari. Alilichukulia jeraha kwa uzito. Jibu lake lilikuwa kwamba maisha yake yalikuwa ya Mungu, na kwamba mpaka kusudi la Mungu kwa maisha hayo litimie, hayangekatizwa hata dakika moja mapema. Hilo si sawa na kudhani kwamba hakuna baya linaloweza kukupata. Ni kukataa kuiacha siku mbaya iwe na neno la mwisho juu ya maisha yako.

Jambo moja la kufanya mtu anapokwambia umekwisha: tenganisha maswali mawili ambayo kwa kawaida unayachanganya — “je, hili ni hatari?” na “je, huu ndio mwisho wangu?” Ichukulie hatari kwa uzito na uchukue hatua, kama Taylor alivyopasua jeraha. Lakini usikabidhi hukumu juu ya mustakabali wako kwa dakika moja ya hofu. Maisha yako hayajaisha mpaka Mungu anayeyamiliki aseme kazi imekamilika.