Mshahara Ambao Hakuna Aliyeutaja

“Naye Mungu wangu atawajazeni kila mnachokihitaji kwa kadiri ya utajiri wake katika utukufu, ndani ya Kristo Yesu.” — Wafilipi 4:19

Taylor aliendelea kujiwekea majaribio ya makusudi, na mojawapo linasikika karibu kama ukaidi. Mwajiri wake, daktari mpole na mwenye shughuli nyingi, alikuwa amemwomba Taylor amkumbushe tu kila mshahara wake ulipofika wakati wa kulipwa. Hilo ni sawa kabisa. Lakini Taylor aliamua kwamba hatamkumbusha. Badala yake angeomba — na kumwomba Mungu amkumbushe daktari jambo hilo. Sababu yake ilikuwa wazi kabisa: “Nitakapofika Uchina, sitakuwa na haki ya kumdai mtu yeyote kitu chochote; dai langu pekee litakuwa kwa Mungu. Basi ni muhimu kiasi gani, kabla sijaondoka Uingereza, kujifunza kumgusa mwanadamu, kupitia Mungu, kwa maombi peke yake.”

Basi mshahara ukafika wakati wake, na Taylor hakusema neno, akaomba. Siku zikapita. Daktari akasahau. Mwishowe Taylor alibaki na ile nusu-krauni moja maarufu, kisha, baada ya zile shilingi kumi kufika, akarudi tena karibu kutokuwa na kitu — huku akidaiwa kodi ya nyumba na mama mwenye nyumba wake, mwanamke Mkristo maskini aliyekuwa akiitegemea pesa hiyo. Sasa jaribio lilikuwa limemnasa mtu wa pili. Je, aseme kwa ajili yake? Alitumia karibu siku mbili nzima akishindana katika maombi, na kwa kadiri alivyoweza kuelewa, jibu lilikuwa: subiri.

Jumamosi moja, alasiri ikielekea jioni, daktari, akipumzika baada ya kazi, ghafla alisema, “Kwa njia, Taylor, je, mshahara wako haujafika wakati wake tena?” Moyo wa Taylor uliruka — Mungu alikuwa amefanya hivyo, amemkumbusha bila dokezo lolote kutoka kwa Taylor. Aliituliza sauti yake akasema ndiyo, ulikuwa umepita muda wake. Kisha daktari akasema jambo baya kuliko yote: “Lo, samahani sana — mchana huu huu nimepeleka pesa zangu zote benki. Laiti ningelikumbuka mapema.” Faraja ile ikaporomoka. Ilimbidi Taylor ashike sufuria iliyokuwa ikichemka kama kisingizio cha kutoka mbio chumbani kabla uso wake haujamsaliti.

Usiku ule alirudi nyumbani mikono mitupu, bado akitumaini, akitarajia huenda Mungu angetenda kufikia Jumatatu. Lakini karibu saa nne usiku daktari aliingia zahanatini, akicheka peke yake. Mmoja wa wagonjwa wake tajiri kuliko wote alikuwa amefika hivi punde — baada ya saa nne usiku — kulipa deni lake la daktari kwa fedha taslimu. Nani hufanya hivyo? Mtu huyo angeweza kutuma hundi kwa posta siku yoyote; badala yake alikuwa amehisi hawezi kutulia mpaka afike saa ile ya ajabu na kulimaliza. Daktari aliweka noti mfukoni, kisha akageuka akasema, “Kwa njia, Taylor, afadhali uchukue hizi; sina chenji, lakini nitakupa salio wiki ijayo.”

Hapa ndipo sehemu ambayo ni rahisi kuipita bila kuitazama: Mungu hakujibu kwa namna Taylor alivyotarajia. Alitarajia daktari akumbuke na kulipa — na daktari alikumbuka kweli, lakini hakuweza kulipa. Kama Taylor angekuwa akitazamia suluhisho lile moja tu alilolifikiria, angelala Jumamosi ile akiwa na hakika kwamba Mungu amemwangusha. Ukumbusho na pesa vilikuja kupitia watu wawili tofauti kabisa, katika nyakati mbili tofauti, kwa mpangilio usioeleweka mpaka yote yalipokwisha.

Wewe utafanya hivi mara kwa mara. Utaomba kitu fulani na kuamua, bila kujitambua, ni namna gani hasa Mungu anaruhusiwa kujibu — mtu huyu aombe msamaha, nafasi ile ifunguke, pesa zitoke huku. Na mpango wako huo maalum usipotimia, unahisi kama jibu ni hapana. Jumamosi ya Taylor ni onyo dhidi ya hilo. Hitaji lilikuwa la kweli, jibu lilikuwa njiani, na lilionekana kama kushindwa hadi saa ya mwisho kabisa.

Mungu ameahidi kukujaza kila unachokihitaji. Hajaahidi kufanya hivyo kupitia mlango ule unaoukodolea macho.

Jambo moja la kufanya: chukua kitu ambacho umekuwa ukikiombea, kisha utambue — kwa uaminifu — matokeo hasa ambayo umeamua kisirisiri kwamba ndiyo yangehesabika kuwa Mungu amejibu. Yaandike. Kisha kwa makusudi mpe ruhusa ya kujibu kwa njia nyingine, na anza kuitazama milango ambayo hukuwa ukiitazama. Msaada wa Taylor uliingia saa nne usiku, kutoka upande ambao hakuwahi kuufikiria.