Umbali wa Kutupa Jiwe

“Huifanya dhoruba kuwa shwari, mawimbi yake yakatulia.” — Zaburi 107:29

Tarehe 19 Septemba 1853, hatimaye Taylor alisafiri kwenda Uchina ndani ya meli iitwayo Dumfries. Mama yake alikuja kumuaga; alikitandika kwa mikono yake mwenyewe kitanda kidogo cha chumba chake melini, akaomba pamoja naye kwa mara ya mwisho, kisha akashuka pwani. Meli ilipopita malango ya gati na kuagana kwa kweli kukaanza, Taylor alisikia kilio cha uchungu kikimtoka mama yake. Baadaye alisema kwamba hakuwahi kuyaelewa maneno “Mungu aliupenda ulimwengu” mpaka wakati ule — alipoona jinsi upendo unavyogharimu pale unapomwachilia mtu kwa ajili ya wengine.

Safari hiyo karibu iishe kabla hata haijaanza. Walikuwa wametoka bandarini punde tu dhoruba kali ilipowakumba, na kwa siku kumi na mbili walirushwa huku na huko katika Bahari ya Ireland, wasiweze kufika bahari kuu. Dhoruba iliendelea kuzidi. Kufikia Jumapili usiku meli ilikuwa ikisukumwa moja kwa moja kuelekea miamba ya Ghuba ya Carnarvon; kila walipogeuka walizidi kukaribia, mpaka wakawa umbali wa kutupa jiwe tu kutoka ufukweni. Nahodha, aliyekuwa Mkristo, alimgeukia mmisionari yule kijana akasema lile ambalo kila mtu alikuwa akiliwaza: “Hatuwezi kuishi hata nusu saa sasa. Je, wito wako wa kumtumikia Bwana huko Uchina utakuwaje?”

Hilo ni swali kali mno — imani yako yote, maisha yako yote ya baadaye, vinajaribiwa mbele ya ukuta wa miamba gizani. Na jibu la Taylor halikuwa majigambo. Alisema kwamba kwa vyovyote vile asingependa kuwa mahali pengine popote; kwamba bado alitarajia kufika Uchina, lakini hata ikiwa sivyo, angalau Bwana wake angesema ni vyema kwamba alikufa akijitahidi kutii. Dakika chache baadaye, meli ilipokwisha kugeuzwa, nahodha alirudi kwenye dira akasema, “Upepo umegeuka pointi mbili; tutaweza kupambana nao mpaka tutoke ghubani.” Na ndivyo ilivyokuwa. Meli ilikuwa imeumia na kuharibika, lakini ilinusurika.

Sasa hapa ndipo ilipo sehemu ya ukweli isiyopendeza ambayo Taylor alisisitiza kuisimulia — nayo ndiyo sababu sura hii si hadithi ya kusisimua tu. Kabla ya safari, ili kumfurahisha mama yake, alikuwa amenunua mkanda wa kuogelea. Lakini alikuwa amejishawishi kuamini wazo la ajabu: kwamba hawezi kumtegemea Mungu kweli huku akiwa na kifaa cha kuokoa maisha. Kwa hiyo usiku ule wa kutisha, matumaini yote yalipoonekana kwisha, aliutoa mkanda ule akampa mtu mwingine — kisha, kwa kushangaza, akakusanya vitu vyepesi vinavyoweza kuelea, bila kuona kwamba anajipinga mwenyewe. Baadaye, alipojifunza Biblia kwa makini, aliamua kwamba jambo lile lote lilikuwa kosa. Imani ya kweli haimaanishi kutupilia mbali msaada ambao Mungu anautoa. Kwa miaka mingi baadaye alibeba mkanda wa kuogelea bila wasiwasi wowote.

Soma hilo mara mbili, kwa sababu Wakristo vijana wengi wenye moyo mnyoofu hukosea hapa hapa. Taylor alidhani kwamba kuwa wa kiroho kunamaanisha kukataa njia za kawaida za usalama — kana kwamba kumtegemea Mungu na kutumia mkanda wa kuokoa maisha ni washindani. Sivyo. Kutumia njia ambazo Mungu anakupa si kushindwa kwa imani; kuzipuuza si uthibitisho wa imani. Mungu yule yule aifanyaye dhoruba kuwa shwari ndiye Mungu aliyebuni mkanda wa kuogelea.

Utakutana na jambo kama hili. Hujitokeza kama wazo kwamba “kumtegemea Mungu kweli” kunamaanisha kutosomea mtihani, kutokwenda kwa daktari, kutopanga mipango — kuomba tu na kuliacha jambo hivyo. Hiyo si imani; ni ushirikina unaojivika vazi la imani, kisha unamlaumu Mungu unaposhindwa. Taylor alijifunza tofauti hiyo kwa njia ngumu, gizani, karibu na miamba. Mtegemee Mungu kabisa na utumie kila kitu alichokiweka mkononi mwako. Viwili hivi havijawahi kuwa maadui.

Jambo moja la kufanya: tafuta mahali ambapo umekuwa ukichukulia imani na juhudi kuwa vitu vinavyopingana — somo ambalo “unamtegemea Mungu” badala ya kulijiandaa, tatizo unaloliombea badala ya kulishughulikia — na wiki hii fanya yote mawili kwa pamoja. Omba kwa bidii, na uuchukue mkanda wa kuogelea. Mwishowe Taylor aliona kwamba hapakuwahi kuwa na mgongano wowote.