Nusu-Krauni ya Mwisho

“Amhurumiaye maskini humkopesha Bwana; na kwa tendo lake jema atamlipa.” — Mithali 19:17

Hudson Taylor alikuwa akisomea udaktari huko Hull, na wakati huo huo, kwa makusudi, alikuwa akiizoeza imani yake. Alikuwa ameamua kwamba kabla hajasafiri kwenda Uchina — ambako hangekuwa na mtu yeyote duniani wa kumwomba pesa — alihitaji kujifunza kumtegemea Mungu peke yake. Kwa hiyo aliishi kwa matumizi madogo mno, alitoa kadiri alivyoweza, na kujaribu kumwamini Mungu kwa yaliyobaki.

Jumamosi moja usiku jaribio hilo likawa la kweli. Baada ya kulipa madeni yake yote, alibaki na sarafu moja tu — nusu-krauni moja — bila kitu kingine chochote duniani. Bado hakuwa na wasiwasi; Jumapili ilikuwa siku ya furaha ya kuhubiri katika nyumba duni kabisa za kulala wageni mjini. Lakini usiku ule, karibu saa nne usiku, mtu mmoja maskini alimwomba aje kuomba pamoja na mkewe aliyekuwa akifa. Njiani Taylor alimwuliza kwa nini hakumwita padri. Mtu yule alikuwa amejaribu; padri alitaka peni kumi na nane ndipo aje, na familia ilikuwa ikifa njaa.

Na hapo ndipo lilipokuwa jambo. Taylor alikuwa na sarafu moja tu, nayo ilikuwa nusu-krauni — shilingi mbili na peni sita — ambayo hakuweza kuivunja. Alipopanda ngazi chafu, alikuta hali iliyomuumiza moyo kabisa: watoto waliokondeana kwa njaa, mashavu yao yamebonyea, na mama amelala kitanda duni pamoja na mtoto mchanga wa siku moja na nusu tu, dhaifu mno hata kulia vizuri. Taylor alianza kuwaeleza habari za Baba mwema na mwenye upendo aliye mbinguni — na sauti ndani yake ikasema, Wewe mnafiki. Unawaambia watu hawa wamwamini Baba ambaye wewe mwenyewe humwamini, kwa sababu umeing'ang'ania nusu-krauni.

Miaka mingi baadaye alieleza kwa uwazi kabisa kilichokuwa kikiendelea hasa. “Ningeweza kumwamini Mungu pamoja na shilingi moja na peni sita,” aliandika, “lakini sikuwa bado tayari kumwamini yeye peke yake.” Kama angekuwa na chenji — florini moja na sarafu ya peni sita — angefurahi kutoa sehemu na kubaki na iliyobaki. Kilichomshinda ni kutoa kila kitu. Kisha baba yule akasema, “Ikiwa unaweza kutusaidia, kwa ajili ya Mungu, saidia.” Na mstari mmoja wa Maandiko ukamjia akilini ghafla: akuombaye, mpe. Akaitoa sarafu, akaikabidhi, na kuwaambia kwamba kwa kuitoa alikuwa akiwapa kila kitu alichokuwa nacho — na kwamba aliyokuwa akisema ni kweli: Mungu kweli ni Baba, na anaweza kuaminiwa. Mara moja furaha ikarudi kwa wingi.

Alirudi nyumbani kula uji mwepesi wa jioni, akiimba katika mitaa mitupu, mfuko wake ukiwa mwepesi kama moyo wake. Asubuhi iliyofuata, kabla hata hajamaliza uji, barua zilifika — jambo lisilo la kawaida siku ya Jumatatu. Ndani ya karatasi tupu, iliyokunjwa ndani ya jozi ya glavu, kulikuwa na nusu-sovereni: shilingi kumi. Mara nne ya kile alichokuwa ametoa, kimerudi ndani ya saa kumi na mbili.

Usilielewe vibaya jambo hili kama kanuni: mpe Mungu pesa naye atakulipa pamoja na riba, bila shaka, kabla ya kifungua kinywa. Hilo silo funzo, na kumtendea Mungu kama programu ya uwekezaji kutaiharibu imani yako mara ya kwanza bahasha isipokuja. Badala yake, angalia kile ambacho Taylor alikuwa akipambana nacho hasa. Alikuwa na kiasi kamili kichwani mwake — shilingi moja na peni sita — kilichoweka mpaka wa kumtumaini Mungu. Hadi kufikia mstari huo angetii. Kupita hapo, alitaka akiba ya usalama. Naye aliona, kwa uwazi uliomuuma, kwamba “Mungu pamoja na mpango wa akiba” si kumwamini Mungu kweli hata kidogo.

Wewe pia una mstari huo. Ni kiasi cha pesa, au starehe, au udhibiti ambacho uko tayari kuhatarisha kwa ajili ya Mungu — hadi pale ambapo hujisikii tena salama. Maisha yote ya Kikristo hufanyika upande wa pili wa mstari huo.

Jambo moja la kufanya wiki hii: tafuta “shilingi moja na peni sita” yako — kitu mahususi ambacho utatoa, utashiriki, au utahatarisha ikiwa tu utabaki na akiba ya usalama — na utoe kupita hapo, mara moja, kwa makusudi. Si kwa uzembe, bali kwa kweli. Huwezi kugundua kwamba Mungu anaaminika wakati bado umeshikilia akiba.