Chumba Kilichofungwa

“Akawaambia mfano, ya kwamba imewapasa kuomba sikuzote, wala wasikate tamaa.” — Luka 18:1

Alasiri ile ile ambayo Hudson Taylor alikuwa ameketi akisoma kijitabu kile, mama yake alikuwa umbali wa maili sabini au themanini, na hakuweza kuacha kumfikiria. Aliinuka kutoka kwenye chakula cha mchana akiwa na kile alichokiita baadaye shauku kubwa mno ya mwanawe kuongoka, na akatambua kwamba kuwa mbali na nyumbani, bila kazi za nyumbani wala usumbufu, kulikuwa kumempa saa nyingi za nafasi ambazo hazipatikani mara kwa mara. Basi akaenda chumbani mwake, akafunga mlango kwa ufunguo, na akajiwekea ahadi: hangeondoka mahali pale mpaka Mungu ajibu.

Saa baada ya saa alimwombea. Kisha jambo la ajabu likatokea. Wakati fulani aligundua kwamba hawezi kuendelea kuomba — badala yake alisukumwa kuanza kumshukuru Mungu, kwa sababu kwa namna fulani alikuwa na hakika kwamba jambo hilo lilikuwa tayari limetendeka. Mwanawe alikuwa ameongoka. Hakujua alijuaje; alimsifu Mungu tu kwa ajili ya jambo hilo, kisha akainuka.

Aliporudi nyumbani wiki mbili baadaye, Hudson alikimbia kumlaki mlangoni, akiwa na hamu kubwa ya kumweleza habari zake. Kabla hajaweza kuzitamka, mama yake alimkumbatia na kusema, “Najua, mwanangu. Nimekuwa nikifurahi kwa wiki mbili kwa ajili ya habari njema unazotaka kuniambia.” Alishangaa sana — alikuwa amemwambia dada yake peke yake, tena akamwapisha asimwambie mtu. Mama yake alimhakikishia kwamba hakusikia habari hizo kutoka kwa binadamu yeyote, kisha akamsimulia habari za chumba kilichofungwa.

Kulikuwa na zaidi. Muda fulani baadaye Hudson aliokota kitabu kidogo cha mfukoni alichodhani ni chake, akakifungua, akagundua kwamba ni shajara ya dada yake Amelia. Maandishi ya siku moja yalimsimamisha: Amelia alikuwa ameazimia kumwombea kaka yake aongoke kila siku bila kukosa mpaka Mungu ajibu. Hudson alihesabu tarehe. Ilikuwa ni mwezi mmoja kamili kabla ya ile alasiri alipopiga magoti ghalani.

Sasa, kuwa mwangalifu jinsi unavyosoma habari hii. Hoja si kwamba mama yake Taylor alimlazimisha Mungu kwa kukaa chumbani, kana kwamba maombi ni mashine ambayo ukiingiza saa za kutosha upande mmoja, matokeo yanatoka upande mwingine. Kama umewahi kumwombea mtu kwa bidii na ukaona hakuna kinachobadilika, unajua kwamba mambo hayaendi hivyo, na kujifanya vinginevyo kunakuvunja moyo tu. Habari hii inaonyesha jambo tulivu zaidi lakini thabiti zaidi: watu wawili walioendelea kumwombea mtu mmoja mahususi, kwa wiki na miezi, bila dalili yoyote inayoonekana kwamba maombi yao yanafanya kitu — na hawakukata tamaa.

Hilo ndilo hasa jambo ambalo maneno ya Yesu katika Luka yanahusu. Hakusema “omba mpaka utakapojisikia kuacha.” Alisema waombe “wala wasikate tamaa.” Kishawishi kwa kweli si kuacha kuomba; ni kuhitimisha kimyakimya kwamba hakuna maana, na kulegea polepole. Mama yake Taylor alikataa kulegea. Dada yake aliandika azimio lake na kujibana kulitimiza kila siku. Hakuna hata mmoja wao aliyeweza kuona ghala, wala kijitabu, wala maneno ambayo yangemshinda kabisa. Waliendelea tu kuomba.

Kama wewe ni Mkristo, karibu kwa hakika kuna jina ambalo ni lako kama jina la Hudson lilivyokuwa la mama yake — rafiki, ndugu, mzazi asiyetaka kujihusisha kabisa na Mungu. Huwezi kumshawishi kwa hoja aingie katika ufalme, huwezi kuitengeneza ile saa ambayo kweli itamgusa, na mara nyingi hutapata mrejesho wowote. Unachoweza kufanya ni kukataa kukata tamaa.

Jambo moja la kufanya wiki hii: chagua mtu mmoja unayetamani kumwona akimjia Mungu, na uandike jina lake mahali ambapo utaliona kweli — nyuma ya shajara yako, au kwenye kumbukumbu katika simu yako. Kisha jitoe kumwombea kwa jina mara moja kwa siku kwa kipindi ulichopanga, iwe kuna kinachoonekana kutokea au la. Taylor alikuwa ushahidi hai kwamba mara nyingi mtu anayeombewa hajui kabisa kwamba jambo hilo linaendelea.