ለክርስቶስ መመስከር

ደግሞም ደጋግሞ ያው ጥሪና ተልእኮ ለሐዋርያትና ለደቀ መዛሙርት ተሰጥቷል። እስከ ምድር ዳርቻና እስከ ዘመን ፍጻሜ ድረስ ይህ ተልእኮ ከጌታ ወገኖች ለእያንዳንዳቸው ይደርሳል፤ እርሱ እንዲህ ይላልና፦ «ወደ ዓለም ሁሉ ሂዱ ወንጌልንም ለፍጥረት ሁሉ ስበኩ፤ እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ።» ይህ እኛንም ይጨምራል። ከእኛ በፊት ለቀደመውም ሆነ ከእኛ በኋላ ለሚመጣው ደቀ መዝሙር ሁሉ፣ ለእርሱ በመመስከር በዚህ ክቡር ሥራ ውስጥ መለኮታዊ ሕልውናው አብሮት እንደሚሆን ተስፋ ተሰጥቶታል።

እግዚአብሔር በዚህ ዓለም ምስክሮች ያስፈልጉታል።

ለምን? ዓለም ሁሉ በእርሱ ላይ ስለ ዐመፀ ነው። ዓለም ከእግዚአብሔር ርቆ ሄዷል። ዓለም እግዚአብሔርን ቸል ይላል፤ ምስክርነቱን ይክዳል፣ ይቃወማልም፤ ባሕርዩን፣ አገዛዙንና ዓላማዎቹን አጣምሞ ይረዳል፤ ወደ ፍጹምና ሁሉን ወደሚያጠቃልል ዐመፅና ሽፍትነት ገብቷል። እንግዲህ እግዚአብሔር በሰው ላይ አንዳች ይዞታ እንዲኖረውና በእርሱ ላይ አንዳች ተጽዕኖ እንዲያሳድር ከተፈለገ፣ እዚህ በምድር ላይ የሚወክሉት ሊኖሩ ይገባል። ይህን ለማድረግ ሌላ መንገድ አልነበረም። ከዚህ መንግሥት ግዛቶች አንዱ በሥርዓት አልበኝነትና በዐመፅ ውስጥ ቢሆን፣ በዚያ ግዛት ውስጥ ንግሥቲቱንና መንግሥቷን የመወከል ኃላፊነት ያለባቸው አንዳንድ ሰዎች ከሌሉ፣ ግዛቱ ፈጽሞ ከእጅ ይወጣል፤ ለመንግሥቱም ለዘላለም ይጠፋል። እንዲሁም እግዚአብሔር ሊወከል ይገባዋል፤ ስሙም ይመስገን፣ ከመጀመሪያ ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ የታመኑ ምስክሮች ነበሩት። ሐዋርያው እንደሚለው፦ «…ራሱን ያለ ምስክር አልተወም።» ከእግዚአብሔር ጋር ከተራመደው ከሄኖክ ዘመን ጀምሮ እስከዚህች ሰዓት ድረስ እግዚአብሔር ሁልጊዜ እውነተኛና የታመኑ ምስክሮች ነበሩት። በከፋው ዘመን እንኳ አንዳንድ የሚነድዱና የሚያበሩ መብራቶች ነበሩ። አንዳንድ ጊዜ ጥቂቶችና እርስ በርሳቸው የተራራቁ ነበሩ፤ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ እንደ ኖኅ፣ በአንድ ትውልድ ሰዎች ሁሉ መካከል ለእግዚአብሔር የሚመሰክር አንድ ብቸኛ ሰው ነበር — ቢያንስ ግን አንድ ሰው ነበረ። እግዚአብሔር ራሱን ያለ ምስክር አልተወም።

ነገር ግን ወልድ ኢየሱስ ክርስቶስ — የአብ ተወዳጅ — እርሱ ታላቁ ምስክር ነበር። በተለይ የመጣው አብን ለሰዎች ለመግለጥ፣ ስለ እርሱ ለመመስከርና እርሱን ለማሳየት ነበር። ታላቁ ሥራው ይህ ነበር። የመጣው ስለ ራሱ ሊመሰክር ሳይሆን ስለ አባቱ ነበር፤ የራሱን ቃል ሊናገር ሳይሆን አባቱ እንዲናገር የሰጠውን ቃል ሊናገር ነበር። የመጣው እግዚአብሔርን ለሰዎች ሊገልጥ ነው። እርሱ «የታመነውና እውነተኛው ምስክር» ነበር። ዓለምን ትቶ ወደ አባቱ የሚመለስበት ጊዜ በደረሰ ጊዜም ደቀ መዛሙርቱ በእርሱ ስፍራ እንዲቆሙና በምድር ላይ የእግዚአብሔር ምስክሮች እንዲሆኑ አዘዛቸው። ወዳጆቼ ሆይ! የእግዚአብሔር እውነተኛ ሕዝብ ብቸኞቹ ምስክሮቹ ናቸው። መላእክት እዚህ ለእርሱ እንዲመሰክሩ አይፈቅድም — ለምን እንደ ሆነ አናውቅም። ለእርሱ እንዲመሰክር የጠራው ሰውን ነው፣ ሕዝቡን ነው፦ «…ምስክሮቼ ትሆናላችሁ።»

ኢየሱስ «መልካሙን መታመን» መሰከረ፣ አይደለም እንዴ? ስለ አባቱ በክብር፣ ሳያወላውልና በጀግንነት መሰከረ፤ ምስክርነቱንም በደሙ አተመ። ዓለም ከመጀመሪያ ጀምሮ አብዛኞቹን የእግዚአብሔር የታመኑ ምስክሮች እንዳደረገ እርሱንም እንዲሁ አደረገ፤ አሳደደው፤ ገደለውም። እግዚአብሔር ቢፈቅድለት ኖሮ ለእግዚአብሔር የሚመሰክረውን የታመነ ምስክር ሁሉ ይገድል ነበር፤ ራሱንም አንድ መንፈሳዊ ብርሃን እንኳ ሳይኖረው ይተው ነበር፤ በማይታዘዙ ልጆች የሚሠራው መንፈስ እውነተኛውን፣ ሕያውና መንፈሳዊ የሆነውን የእግዚአብሔር ልጅ ሁሉ በዘላለማዊና በዲያብሎሳዊ ጥላቻ ይጠላዋልና። ወልድን ራሱን እንደ ጠላው እርሱንም ይጠላዋል፤ ዲያብሎስ እንደዚህ ያለውን ምስክር ሁሉ አጥፍቶ ያልደመሰሰው ፈቃዱ ስላልነበረ አይደለም። እግዚአብሔር ስለማይፈቅድለት ነው፤ እርሱ ግን ዲያብሎስ እያለ ይይዘናል፣ ይጠብቀናል፣ ያድነናልም።

እንግዲህ ጌታ ደቀ መዛሙርቱን ምስክሮቹ እንዲሆኑ ላካቸው፤ እንዲህም አለ — ወይ ውብ ቃላት! ግን ጥቂቶች ብቻ የሚረዱትን ምን ያህል ብዙ ነገር ይዘዋል! — «ወደ ዓለም እንደ ላክኸኝ እንዲሁ እኔ ወደ ዓለም ላክኋቸው።» «እንዲሁ»፦ በዓለም ውስጥ ወኪልህ እንድሆን፣ ስለ አንተ ያለኝን ሁሉ እንድሰጥና ራሴን እንኳ እንድሰጥ፣ ቢያስፈልግም ስለ አንተ ደሜን እንዳፈስስ እንደ ላክኸኝ፣ እንዲሁ እነርሱን እልካቸዋለሁ — እርሱም እንዲሁ ላካቸው፤ እነርሱም ጌታቸው የደረሰበትን ያንኑ ዕጣ ተቀበሉ፤ ብዙዎቹም የእርሱን ያንኑ ፍጻሜ አገኙ። ነገር ግን የታመኑ ምስክሮች ነበሩ፤ ወደ ፊት ገፍተው በየስፍራው መሰከሩ — ለአይሁድና ለአሕዛብ፣ በቤተ መቅደስና በገበያ ስፍራ፣ በመንገድ ዳርና በጎዳናዎችና በቅጥሮች አጠገብ — ሄደው ስለዚህ አዳኝ መሰከሩ፤ ክፉዎቹን አይሁድም በስቅለቱ ከሰሱአቸው፤ እግዚአብሔርም ምስክርነታቸውን በመንፈሱ አጀበው፤ በሺህ የሚቈጠሩ ሺዎችም ተመለሱ — ከዐመፃቸው ወደ እግዚአብሔር ዞሩ።

እንግዲህ መመስከር አስፈላጊ መሆኑ ራሱ በዓለም ውስጥ ስለ እግዚአብሔር ነገሮችና ጥያቄዎቹ ክርክር እየተካሄደ እንዳለ ያሳያል — በዚህ ጉዳይ ሁለት ወገኖች እንዳሉ። አብዛኛው የሰው ልጅ የእግዚአብሔር እውነት ሐሰት ነው ይላል። በቃል ባይናገሩት እንኳ በተግባር ይሉታል፤ ከእነርሱም ብዙ ሺዎች፣ ወዮ፣ በቃልም ይሉታል። ብዙዎቹ የእርሱን መኖር እንኳ ይክዳሉ፤ መንግሥተ ሰማያትም ሲኦልም የለም ይላሉ፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ተራ ሰው ብቻ ነበር ይላሉ፤ ሃይማኖት ተረት ነው፣ የኃጢአትን ይቅርታ ማወቅ የሚባል ነገርም የለም ይላሉ፤ ይህ መመስከርም የአእምሮ ታላቅ ቅዠት እንጂ ሌላ ምንም አይደለም ይላሉ።

እንግዲህ ክርስቶስ ሕዝቡን ሄደው ለእነዚህ እውነታዎች ምስክሮች እንዲሆኑ ይጠራቸዋል። ታውቃላችሁ፣ ምስክሮች የሚመሰክሩት ስለ እውነታዎች እንጂ ስለ ንድፈ ሐሳቦች አይደለም — በቃ ስለሚያስቡት፣ ወይም ስለሚገምቱት፣ ወይም ስለ ሰሙት ሳይሆን ስለሚያውቁት ነው። እንግዲህ እግዚአብሔር ሕዝቡ ለእውነታዎች እንዲመሰክሩ ይፈልጋል — ለተደረገና እየተደረገ ላለ ነገር — አሁንም እውነት ለሆነና እውነት ሆኖ ለሚቀጥል ነገር።

ደግሞም መልካም ምስክሮች እንድንሆን ይፈልጋል። ወይ! በምድራዊ ፍርድ ቤት እንኳ ምን ያህል ነገር በምስክሩ ማንነት ላይ የተመሠረተ ነው! በምስክሩ ጠባይ ወይም እውነተኛነት ላይ ጥላ መጣል ከቻላችሁ ምስክርነቱን ታናውጣላችሁ፤ ዋጋውንም ታሳጡታላችሁ። ወይ! የክርስቶስ ምስክሮች መልካም ምስክሮች መሆናቸው — ማለትም እርሱንና እውነቱን በቅንነትና በእውነት መወከላቸው — እንዴት አስፈላጊ ነው! እርሱን አዛብተው ቢወክሉት፣ ቃላቸውና ኑሮአቸው ባለመስማማቱ ምክንያት አንድ ሰው መኰነኑ አይቀርምና — የነፍሳት ደም በልብሳችን ዘርፍ ላይ መገኘቱስ እንዴት የሚያስፈራ ነው! ወንድን ወይም ሴትን ወይም ሕፃንን አዛብቶ ማቅረብ በቂ ክፉ ነው፤ እግዚአብሔርን አዛብቶ ማቅረብ ግን! — የኢየሱስ ክርስቶስን ሃይማኖት የተዛባ ምስል ማሳየት! — የተበላሸ ሕይወት እየኖሩ አሁንም ክርስቲያን ነኝ ማለት፣ ለሰዎችም በተግባር «እኔን ተመልከቱ፤ አኗኗሬንና አድራጎቴን — ማንነቴን — እዩ፤ የኢየሱስ ክርስቶስ ሃይማኖት ይህ ነው» ማለት! እላችኋለሁ፣ እንዲህ ላለው ሰው የወፍጮ ድንጋይ በአንገቱ ታስሮ ወደ ጥልቅ ባሕር መስጠም ይሻለው ነበር። ያን ጊዜ የሚያደርገው ጥፋት ፍጻሜ ያገኝ ነበር፤ ኢየሱስ ክርስቶስን ወክሎ የሚቆም ሐሰተኛ ምስክር ግን በምድር ገጽ ላይ ካሉ ከዳተኞች ሁሉ የበለጠ ጥፋት የሚያደርስ ከዳተኛ ነው። በእርሱ ላይ ከሚመሰክሩ ሺህ ጠላት ሐሰተኛ ምስክሮች የበለጠ ጉዳት ያደርሳል። ወዳጆቼ ሆይ! ለኢየሱስ ክርስቶስ መልካም ምስክሮች መሆን! ምስክሩ ስለሚመሰክርለት እውነት የበለጠ ያውቃል ተብሎ በተገመተ ቍጥር ኃላፊነቱ የዚያኑ ያህል ይበልጣል። ወይ! አገልጋይ መጥፎ ምስክር ሲሆን — በጥንት ዘመን አንዳንድ ነቢያት እንደ ነበሩት! ሕዝቡን ወደ ጕድጓድ ስለሚመሩ፣ ከበጎቹ ይልቅ ስለ ጠጕራቸው ስለሚጨነቁ እግዚአብሔር የሚናገረውን አስፈሪ ነገር ተመልከቱ — አስፈሪ ነው! እናት በቤተሰቧ ውስጥ መጥፎ ምስክር ሆና፣ በቀሚሷ ዘርፍ ላይ ተንጠልጥለው የሚከተሏትን ትናንሽ ልጆቿን እስከ ገደሉ አፋፍ ድረስ ስትወስዳቸው! አሠሪ መጥፎ ምስክር ሲሆን — ክርስቲያን ነኝ እያለ በሠራተኞቹ ፊት መጥፎ ምስክር ሲሆን፤ የሰንበት ትምህርት ቤት አስተማሪ በክፍሉ ውስጥ ለኢየሱስ ክርስቶስ መጥፎ፣ ቃሉና ኑሮው የማይገጥም፣ ሐሰተኛ ምስክር ሲሆን፤ የክርስቲያን አብያተ ክርስቲያናት አባላት እርስ በርሳቸውና ለዓለም መጥፎ ምስክሮች ሲሆኑ፤ አስፈሪውን ውጤት ማን ሊናገር ይችላል? ወይ! ምንም ዓይነት መለኪያ እስከማይቀረን ድረስ — የወሰን ምልክቶቹ ፈጽመው እስኪደመሰሱና አንድም እስከማይታይ ድረስ — የተግባራዊውን ክርስትና መለኪያ እያወረደ ያወረደው ይህ ቃልና ኑሮ የማይገጥምበት ምስክርነት ነው።

የታመኑ ምስክሮች! የታመኑ ምስክሮች እንድንሆን ይፈልጋል።

የታመነ ምስክር ሊኖረው የሚገባውን አንድ ሁለት ብቃቶች ልጥቀስ፤ ወይ፣ መንፈስ ቅዱስ ይርዳን።

እንግዲህ የታመነ ምስክር የመጀመሪያው ብቃት ስለሚመሰክርላቸው እውነታዎች የግል ዕውቀት ማግኘት ነው። በፍርድ ቤት ያለ ምስክር ስለሚያስበው፣ ስለሚሰማውና ስለሚያምነው መናገር ቢጀምር፣ ዳኛው «ዝም በል፣ ዝም በል፤ ያንን መቀበል አንችልም፤ እኛ ማወቅ የምንፈልገው አንተ የምታውቀውን ነው — በዚህ ጉዳይ ያየኸውን፣ የሰማኸውንና የተሰማህን» ይላል፤ ኢየሱስ ክርስቶስ የሚፈልጋቸውም ቆመው «አውቃለሁ!» ማለት የሚችሉትን እንዲህ ያሉትን ምስክሮች ነው። ቅዱስ ጳውሎስ እንደ ነበረው ዓይነት ምስክር — ዳኛውን ፊት ለፊት እያየ «…አንተ ብቻ አይደለህም ነገር ግን ዛሬ የሚሰሙኝ ሁሉ ደግሞ ከዚህ እስራቴ በቀር እንደ እኔ ይሆኑ ዘንድ ወደ እግዚአብሔር እለምናለሁ» ማለት የቻለው። የተቀደሰ ሰው ባይሆን ኖሮ እንዴት ያለ ድፍረተኛ ሰው በሆነ ነበር! እንዴት ያለ ታላቅ ራስ ወዳድ! ምስክሮቹ እንደዚህ ያሉ ናቸው። በዚያች ቅጽበት አግሪጳ ምን ተሰምቶት ይሆን! ነገሩ እንዴት ተገለበጠ! «ወይ! እኔ ወደ ተከሳሹ ሳጥን ተወረወርሁ፤ እስረኛውም እዚህ በዳኝነት ወንበር ላይ ተቀምጧል።» የምንፈልገው ምስክርነት እንዲህ ያለው ነው። «…አንተ ብቻ አይደለህም ነገር ግን ዛሬ የሚሰሙኝ ሁሉ ደግሞ ከዚህ እስራቴ በቀር እንደ እኔ ይሆኑ ዘንድ ወደ እግዚአብሔር እለምናለሁ።» ይህን በተከሳሹ ሳጥን ውስጥ ቆማችሁ ልትሉት ትችላላችሁን? በገዛ ቤታችሁ ውስጥ ቆማችሁ ልትሉት ትችላላችሁን? በየትኛውም ስፍራ ቆማችሁ ልትሉት ትችላላችሁን? ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ የሚፈልገው ይህን ነው — የሚያውቁ፣ በልምምድ የቀመሱ፣ በእውነት የተረዱ፣ የሚመሰክሩለትንም ነገር በሕይወታቸው የሚኖሩ ሰዎችን። ዓለም በመናፈቅ እየሞተ ያለው ለዚህ ነው — ቆመው «አውቃለሁ» ማለት ለሚችሉ ሰዎች። ጌታ ሰዎች እንደ ዳኑ ለዓለም እንዲናገሩ ይፈልጋል። እናንተስ ትችላላችሁን? ያን ጊዜ ሊሰሟችሁ ይጀምራሉ። በእነርሱ ላይ አንዳች ተጽዕኖ ማሳደር ትጀምራላችሁ። ዓይኖቻቸውንና ጆሮዎቻቸውን መክፈት ይጀምራሉ፤ እግዚአብሔር እነርሱንም ሊያድናቸው ይቻለው እንደ ሆነም ያስባሉ። ይህ — እግዚአብሔር እናንተን እንዳዳናችሁ መንገር — ስለ ሃይማኖት ከሚነገር እጅግ ከረቀቀ ንድፈ ሐሳብ ፈጽሞ የተለየ ነው። ከመጻሕፍት የተማርነውን አይደለም። ዓለም በዚያ ተሰላችቷል። የተማሩ ሰዎች ከሃይማኖት ሸሽተው ቢሄዱ አይደንቀኝም። ብዙዎቹ ከሰንበት እስከ ሰንበት የሚሰሙትን ሳስብ ብዙ ማመካኛ ላገኝላቸው እችላለሁ። አንድ ጨዋ ሰው እንዳለኝ፦ «ማንንም የሚያንገሸግሽ ነው። ታይምስ ጋዜጣ ውስጥ አንዳች ነገር እናገኛለን፤ በቤተ ክርስቲያን ግን፣ በእውነት እላለሁ፣ ነቅቼ መቆየት አልችልም። ብችል የማልፈልግ አይደለሁም፤ ግን አልችልም።» ምስኪን! እንዴት አዘንሁለት!

አይደለም! ከመጻሕፍት የተገኘ አይደለም፤ ከወሬ ብቻ የመጣ ደረቅና የረቀቀ ንድፈ ሐሳብ አይደለም። ምስክር አንድ ሰው ሲናገር የሰማውን መናገር ሲጀምር፣ ዳኛው «ዝም በል!» ይላል፤ «ያንን አንፈልግም፤ ማወቅ የምንፈልገው ያየኸውን ነው። ከእውነታዎቹ አትውጣ።» ኢየሱስ ክርስቶስም ከእውነታዎቹ እንዳትወጡ ይፈልጋል። ዮሐንስ እንደሚለው፣ ስለ እግዚአብሔር እውነት ያያችሁትን፣ የሰማችሁትን፣ የዳሰሳችሁትንና በሕይወታችሁ የተረዳችሁትን ንገሯቸው። የግል ዕውቀት! የደኅንነትን ቋንቋ በልምምድ ተምራችሁ ለሕዝቡ በግልጽ ለመናገር ስትዘጋጁ፣ ያ ቋንቋ ምን ያህል ቀላል እንደ ሆነ ያስደንቃል።

ደግሞም የታመነ ምስክር እውነቱን፣ እውነቱንም ሁሉ መናገር አለበት። በግል ችግር፣ በመከራ፣ በኪሳራ ወይም በጥቅም ምክንያት አንዳች ሳይደብቅ እውነቱን ሁሉ መናገር አለበት። ወይ! ራሳቸውን አስተማሪዎች አድርገው የሾሙና፣ በእነርሱ ግምት ለሰው ልጆች የማይጣፍጥ ወይም የማይጠቅም መስሎ ስለ ታያቸው ከእውነቱ «ከፊሉን ያስቀሩ» አንዳንዶች ፍጻሜያቸው ምን እንደሚሆን ሳስብ እንቀጠቀጣለሁ። እኔ ከዚያ ጋር ምን አለኝ? እኔ ልሰብከው የሚገባኝ እውነትን ነው — ውብ፣ ሙሉ፣ ክብ፣ በመለኮታዊ ብርሃን የሚያንጸባርቅ አልማዝ የሆነውን እውነት እንጂ፣ ርካሽ፣ የደፈረሰ፣ የመስታወት ቅጂ የሆነውን አይደለም፤ ሰይጣን ሺዎችን አታልሎ ወደ ሲኦል የሚወስድባቸውን፣ ወደሚያስኰንኑ ስሕተቶች የተቀየሩ ግማሽ እውነቶችን አይደለም። ለሰዎች እውነቱን ሁሉ ስጧቸው — ሁለቱንም ወገኖች፦ ከእግዚአብሔር ጋር የሚገናኘውን ወገንና ከሰው ጋር የሚገናኘውን ወገን፤ እግዚአብሔርን ከራሱ ጋር የሚጋጭ የማድረግን ከንቱ ነገርም ተዉ፤ «እግዚአብሔር ብርሃን ነው ጨለማም በእርሱ ዘንድ ከቶ የለም»ና። ተቃርኖዎች ቢኖሩ ኖሮ ጨለማ በኖረ ነበር። አይደለም፤ ጨለማው ያለው በእግዚአብሔር ወይም በመጽሐፉ ውስጥ ሳይሆን በገዛ ምስኪን፣ ዕውርና ደካማ አእምሮአችን ውስጥ ነው። በመጽሐፉ ውስጥ፣ በትክክል ሲተረጐም፣ ምንም ዓይነት ተቃርኖ የለም። እውነቱ ሁሉ፦ የሚፈውሰው እውነት ብቻ ሳይሆን የሚወቅሰውም እውነት፤ ቅባቱ ብቻ ሳይሆን ሰይፉም፤ የመለኮታዊ ዘይት መፍሰስ ብቻ ሳይሆን የመለኮታዊ ቢላዋ መግባትም። ጳውሎስ በ26ኛው ምዕራፍ በ18ኛው ቁጥር እንደሚለው፦ «ዓይናቸውን ትከፍት ዘንድ፥ ከጨለማም ወደ ብርሃን ከሰይጣንም ሥልጣን ወደ እግዚአብሔር ይመለሱ ዘንድ፥ የኃጢአታቸውንም ስርየት ይቀበሉ ዘንድ።» ለአይሁድና ለአሕዛብ ንስሐ እንዲገቡ እንደ ሰበከ ይናገራል። ይህ በእምነት የመጽደቅ ታላቅ ተርጓሚ የሆነው ሐዋርያው ጳውሎስ ነው፤ «…ንስሐ ይገቡ ዘንድ…» — ከዚያስ ምን? — አንተ ሕግ አጥባቂ ጳውሎስ ሆይ፣ ምን? «…ለንስሐ የሚገባ ነገር እያደረጉ…» ጳውሎስ ሆይ፣ ከሥራ ፈጽመህ የዳንህ፣ ከሕግም ጋር የጨረስህ መስሎኝ ነበር። ወይ! ሥራን ትሰብካለህ፤ ለንስሐ የሚገባ ሥራ መሥራትን ትሰብካለህ። ጳውሎስ ሆይ፣ ይህ ወንጌል አይደለም! እርሱም ትርጉም ባለው ሁኔታ እንዲህ ሲል ይጨምራል፦ «ስለዚህ አይሁድ በመቅደስ ያዙኝ ሊገድሉኝም ሞከሩ»፤ ፈሪሳውያንም ከዚያ ወዲህ እስከ ዛሬ ድረስ የእግዚአብሔርን እውነተኛ፣ እውነትን ሁሉ የሚመሰክሩ ምስክሮች ለመግደል የሞከሩት ስለዚሁ ምክንያት ነው፤ ጣዖትንና ኃጢአትን ለሁለት የሚቈርጠውን፣ «ለንስሐ የሚገባ ፍሬ አድርጉ» የሚለውንም ትምህርት አይወዱምና።

የታመነ ምስክር እውነቱን ሁሉ መስጠት አለበት፤ በግሉም መስጠት አለበት። የታመነ ምስክር ራሱ ሊሰጠው ይገባል። በውክልና ሊመሰክር አይችልም። በእርሱ ስፍራ ሄደው እንዲመሰክሩ መቶ አምሳ ወንጌላውያንን ሊከፍል ይችላል፤ ያ መልካም ነው። ማድረግ ከሚገባው አይበልጥም — ገንዘብ ቢበቃው ሁለት መቶ አምሳም ቢሆን — ምክንያቱም ምንም ያህል ሰባኪዎችን ቢልክና ቢረዳ፣ ጌታ ያለውን ሁሉ፣ ጥቂትም ይሁን ብዙ፣ እያንዳንዷን ሳንቲም የእኔ ነው ይላልና።

ስለዚህ ማድረግ ከሚገባው በላይ ፈጽሞ ሊያደርግ አይችልም፤ ያ ግን ከግል ግዴታው ነፃ አያወጣውም። እግዚአብሔር እንዲህ ይለዋል፦ መብራቴን በአንተ ውስጥ ያኖርሁ ከሆነ፣ ያኖርሁት ለሌላ ሰው ጥቅም እንዲያበራ ነው። የሕይወትን እንጀራ ሰጥቼህ ከሆነ፣ ሄደህ በዙሪያህ ላሉት በራብ ለሚሠቃዩ ብዙ ሕዝብ እንድትቈርሰው ነው። እናንተ ምስክሮቼ ናችሁ። አገልጋዩንና ሚስዮናዊውን ልትከፍሉ ትችላላችሁ፤ ነገር ግን እናንተ ራሳችሁም ልታደርጉት ይገባል፤ አንድ ምስክር የሁለትን ስፍራ እንዴት ሊሸፍን ይችላል? እውነት ነው፣ እግዚአብሔር አገልጋዩ እንዲመሰክር ይፈልጋል፤ በሕይወት እስካለ ድረስ ቀኑን ሙሉ ቢመሰክርም ከግዴታው አይበልጥም። ያ ግን የእናንተን የአገልግሎት ጕድለት ፈጽሞ አይሸፍንም። እናንተ ልትመሰክሩ ይገባችኋል፤ ከማንም ሕያው ፍጡር ይልቅ እናንተ የበለጠ ተጽዕኖ ያላችሁባቸው አንዳንድ ነፍሳት አሉ — ከማንም ሰው ይልቅ እናንተ በቀላሉ ልትደርሱባቸው የምትችሉ አንዳንድ ነፍሳት — እናንተ ካላዳናችኋቸው ምናልባት ፈጽሞ የማይድኑ አንዳንድ ነፍሳት። እናንተ ምስክሮቼ ናችሁ፤ የእግዚአብሔር ጸጋና ፍቅርና ብርሃን ካላችሁ፣ ብትደብቁት በነፍሳችሁ ላይ አደጋ ታመጣላችሁ።

ደግሞም የታመኑ ምስክሮች ነገሩን ሳያለሳልሱ በግልጽ ሊናገሩ ይገባል — በፍርድ ቤት እንደሚሉት «ማጕተምተም» የለባቸውም። ዳኛው ሁሉ እንዲሰማው ምስክሩ ድምፁን ከፍ አድርጎ እንዲናገር ያደርገዋል። መሰማት አለበት። «ጮክ ብለህ ተናገር።» ታዲያ የጌታ ምስክሮች ለምን ጮክ ብለው አይናገሩም? ከዚህ ተሸሽጎ በየጕድጓዱና በየጥጉ ከሚኖር፣ በኀፍረት አንገቱን ከሚደፋ ሃይማኖት መቼ እንደምንገላገል እገረማለሁ! ክርስቲያን የምትባለው እንግሊዝ በአምላኳ ማፈሯን መቼ እንደምታቆም እገረማለሁ!! ከሰማይ በታች በሃይማኖቱና በአምላኩ የሚያፍር ብቸኛው ሕዝብ የሚያመልከውና የሚወደው እውነተኛ አምላክ ያለው ሕዝብ ነው። እንዴት ያለ ተቃርኖ ነው! ጮክ ብላችሁ ተናገሩ!!

ዳዊት ስለዚህ ስለሚያለሳልስ፣ ግማሽ በግማሽ ስለሆነ፣ እንደ ውኃ የተበረዘ ወተት ስለ ቀጠነ ሃይማኖት ምንም አያውቅም ነበር። ዳዊት በታላቅ ጉባኤ ፊት ስለ ጽድቅ በመናገር ደስ አለው። ስለ ቸርነቱና ስለ ሕጉ ሁልጊዜ ይናገር ነበር፤ ቀኑን ሙሉም ስለ እርሱ ይዘምር ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ በታቦቱ ፊት እየዘፈነ፣ አምላኩን ለማክበርም በሁሉም ዓይነት ግልጽ መንገድ ደስታውን ይገልጥ ነበር። ያም በቂ አልነበረም፤ የሰውን ዘር ሁሉ እርሱን እንዲያመሰግን ከጠራ በኋላ፣ ኮረብቶችና ዛፎች እጃቸውን እንዲያጨበጭቡና በደስታ እንዲዘፍኑ ጠራ። በዘመናችን እንደዚህ ያለ ሃይማኖት ያስፈልገናል። ስለ አዲሱ ዘመን ታወራላችሁ፤ እኔ ግን ከአሮጌው ዘመን ትንሽ እንኳ ተመልሶ ብናገኝ እመኛለሁ።

የእውነት ጥቅም ይህን በግልጽ መናገር ይጠይቃል። ስሕተት በእውነት ደፋር አዋጅ ካልሆነ በምን ሊገጠም ይችላል? ውሸቶቹን በሰው ልጆች ላይ የሚያሳልፉት የሰይጣን መልእክተኞች — ሌሊትና ቀን ሳያቋርጡ በዚያ ላይ የተጠመዱት — «ይህ ውሸት ነው፣ ያም ውሸት ነው። እውነቱ ይህ ነው፣ መንገዱም ይህ ነው፤ እናውቃለን፣ እናያለን፣ ይሰማናል — በእርሱ ሂዱ» እያሉ በጆሮአቸው በታማኝነት ከሚጮኹ ምስክሮች በቀር እንዴት ዝም ሊሰኙ ይችላሉ? ተመለሱ፣ ተመለሱ፤ ስለ ምን ትሞታላችሁ? በግልጽ የሚናገሩ ምስክሮች ያስፈልጋሉ። እንደ ቀድሞው ሁሉ ዛሬም ብዙ ሐሰተኛ ምስክሮች አሉ፤ ታዲያ ኢየሱስ ክርስቶስ ምን ይፈልጋል? እውነተኛ ምስክሮቹ ወጥተው እንዲጋፈጡአቸውና እንዲቋቋሙአቸው ይፈልጋል — በየጕድጓዱና በየጥጉ ተሸሽገው እንዲሄዱ፣ በሃይማኖታቸውም እንዲያፍሩ፣ ስለ «ጎልቶ የማይታይ ሃይማኖት» እንዲያወሩ አይደለም — ጎልቶ የማይታይ ከንቱ ነገር! እንደዚያ ያለ ነገር የለም! በዓለም ፊት ውጡ። ኤልያስ እንዳለው፦ «እግዚአብሔር አምላክ ቢሆን ተከተሉት፣ አገልግሉት፣ ስለ እርሱም ተናገሩ፤ በኣል ግን አምላክ ቢሆን እርሱን ተከተሉ።» እንግዲያውስ ይህን ሁሉ ከንቱ ነገር — መቅደሶቻችሁን፣ መጽሐፍ ቅዱሶቻችሁንና ሃይማኖተኞች ነን ማለታችሁን — አስወግዱ፤ ሁሉንም ትታችሁ በኣልን ተከተሉ። አንዱን ወይም ሌላውን ሁኑ። አሁን መጥቶ በእንግሊዝ ሁሉ ይህን የሚያስተጋባ ኤልያስ ያስፈልጋል ብዬ አስባለሁ። በፓርላማ ምክር ቤቶቻችን ውስጥ አንድ ሰው ቆሞ እግዚአብሔርን በግልጽና በቀጥታ ሲቀበልና ወደ እርሱ ሲማጸን ማየት እወዳለሁ፤ እንዴት እንደሚቀበሉትም ማየት እወዳለሁ።

በሮያል ኤክስቼንጅ አጠገብ ሳልፍ፣ በላዩ ላይ «ምድርና በእርስዋ የሞላባት ሁሉ የጌታ ነው» ተብሎ ተጽፎ አይቼ፣ ከጥላው በታች ከሚመላለሱት ምን ያህሉ ያምኑት ይሆን ብዬ አሰብሁ። አንድ ሰው ይህን እውነት በተግባር ቢቀበል ምን ይባል ይሆን ብዬ እገረማለሁ። «ወይ!» ይላሉ፣ «ለሥራው አይመጥንም — ልታነሡት ይገባችኋል፤ ጭንቅላቱን ትንሽ ነክቶታል።» ወይ! እንደዚያ እንደ ሆነ ታውቃላችሁ፤ ሰዎች እንደሚዘበትበት ቢያስቡም እግዚአብሔር ግን አይዘበትበትም። እግዚአብሔር በሰማይ ክበብ ላይ ተቀምጧል፤ ሕዝቡ ቢያጕረመርሙ፣ አሕዛብም ከንቱን ነገር ቢያስቡ፣ የምድር ነገሥታትም ቢነሡ፣ እርሱ ይስቅባቸዋል፤ በኋላም መከራቸው ይመጣባቸዋል።

ዓለም እየሞተ ነው እንላለን፤ በምን ጕድለት? በስብከት? አይደለም። በመጽሔቶች? አይደለም። በሃይማኖታዊ ታሪኮች? ወይ፣ በፍጹም አይደለም። ለብዙ ዘመናት እነርሱ የሚጠፉበት ዕድል የለም። በምሁራዊ ትንታኔዎች? አይደለም። በረቀቁ ንድፈ ሐሳቦች? አይደለም። በሃይማኖት መግለጫዎችና በእምነቶች? ወይ! በደርዘን ልታገኟቸው ትችላላችሁ። ታዲያ በምን ጕድለት እየሞተ ነው? — እግዚአብሔር ለነፍሳት ምን ሊያደርግ እንደሚችል የሚናገር ግልጽ፣ ቀጥተኛ፣ ቅን፣ አፍቃሪና ልባዊ ምስክርነት በማጣት ነው። የሚፈልገው ይህን ነው። በሱቆች ውስጥ ያሉት፣ በኦክስፎርድ ጎዳና ላይ ወዲያ ወዲህ የሚመላለሱት፣ በቲያትር ቤቶች፣ በጭፈራ ቤቶች፣ በሙዚቃ አዳራሾች፣ በየስፍራው ያሉት እነዚያ ምስኪን ሰዎች የሚፈልጉት ይህን ነው፦ አንድ ሰው መጥቶ በፍቅር ከአንገትጌአቸው ይዞ እግዚአብሔር እግዚአብሔር እንደ ሆነና ሊያድናቸው እንደሚችል እንዲነግራቸው። «ወንድሜ ሆይ፣ እኔን አድኖኛል፤ አንተንም ሊያድንህ ይችላል!» ዓለም የሚፈልገው ይህን ነው። እንደዚህ ያለች አንዲት ቃል ከስብከት ትበልጣለች፤ ለእግዚአብሔርና ለዓለም መዳንም የበለጠ ትሠራለች። ወይ፣ አዎን፣ በዚህች አገር ሁሉ ሰዎች — ሺዎች — በእውነቱ «እነሆኝ፤ የኃጢአት ምስኪን ባሪያ ነኝ። ይህን አውቃለሁ» እያሉ ነው። ለእናንተ ባይናገሩትም በሕሊናቸው ይሉታል። በመንፈስ ሰይፍ ወደ ጥግ ሲገፉ ብዙ ጊዜ ለእኛ ይናገሩታል፦ «ስሕተተኛ፣ ኃጢአተኛ፣ ክፉ እንደ ሆንሁ አውቃለሁ።» ሕይወቱን ስተርክላችሁ የነበረው ያ ውድ ጆን አለን፣ አንድ ጊዜ በባልንጀሮቹ ተከቦ እየተሳደበ ተቀምጦ ሳለ፣ አንድ ሰው «ጆክ፣ ብትሞት ምን ትሆናለህ?» ባለው ጊዜ እንዳለው፦ «በቀጥታ ወደ ሲኦል እሄዳለሁ!» ቅን ሰው ነበር። ወዴት እንደሚሄድ ያውቅ ነበር፤ ተናገረውም።

አንድን ጨዋ ሰው «አቶ እገሌ፣ ነፍስዎ እንዴት ናት?» አልሁት። እርሱም «በዲያብሎሳዊ ሁኔታ ላይ ናት» አለኝ። ምስኪን ሰው! ወዴት እንደሚሄድ ያውቅ ነበር፤ እንደ እርሱ ያሉ ሺዎችም አሉ። ባርነታቸው የማይሰማቸው ይመስላችኋልን? አእምሮና ሕሊና የላቸውምን? እናንተ እንደምትሉት በባሕርያቸው ውስጥ የተሻለ ወገን የላቸውምን? እግዚአብሔር የመንፈስ ቅዱሱን ብርሃን በጨለማ ነፍሳቸው ላይ አላበራምን? እነርሱስ አልታገሉም፣ አልተጣጣሩምን? አዎን፤ ግን እንዲህ ይላሉ፦ «በእኛ ውስጥ ጤና የለም፤ ለእኛ ርዳታ የለም። ውሳኔ ማድረጉንና ለመሻሻል መሞከሩን ጨርሰናል፤ አንችልም። በእኛ ውስጥ ተስፋ የለም።» እዚያም አንድ ሰው መጥቶ በእግዚአብሔር ዘንድ ርዳታ እንዳለ እንዲነግራቸው እየጠበቁ ነው። «በእናንተ በሃይማኖተኞቹ ላይ የማየው ልዩነት እጅግ ጥቂት ነው። ሃይማኖት ብዙ የጠቀመው የማውቀው ሰው የለም» ይላሉ። እመኑ ሲባሉም ይስቁባችኋል፤ አይደንቀኝም። ምስኪኑ የሰው ሕሊና ከብዙ አስተማሪዎቹ የተሻለ የተማረ ነው። መቃናት ይፈልጋል፤ እንዲህም ይላል፦ ተስፋ አለን? እግዚአብሔር እንደ እኔ ያለውን ሊያድን ይችላልን? ከዚህ ባርነት፣ ከዚህ አገዛዝ፣ ከዚህ ጭንቀት፣ ከዚህ ዘወትር በጭቃ ውስጥ ከመዘፈቅ ማንንም አድኖ ያውቃልን? እንደ እኔ ያለውን ማንንም አድኖ ያውቃልን? አንዳንድ ጊዜም ወደ ጸሎት ቤት ወይም ወደ ቤተ ክርስቲያን ይሄዳል፤ አገልጋዩ ይነግረኛል ብሎ ተስፋ ያደርጋል፤ እነሆ ግን አገልጋዩ ስለ ትንሣኤ፣ ወይም ስለ ክርስቶስ አምላክነት፣ ወይም ሰውየው በሕይወቱ ሁሉ ስላመነው ስለ አንድ ነገር ትንታኔ ይጀምራል፤ እርሱም እንደገና ተስፋ ይቈርጣል፤ «ይህ ለእኔ ምንም አይጠቅመኝም» ይላል። ወዳጆቼ ሆይ! የምናገረው ከብዙ ነፍሳት ምስክርነት የማውቀውን ነው። እንዲያውም ልደግመው አልችልም፤ የተማሩ፣ አሳቢና የተከበሩ ሰዎች በሠራሁባቸው በብዙ የጎን ክፍሎች ውስጥ የነገሩኝን ብትሰሙ ፊታችሁ በኀፍረት ይቃጠል ነበር። ለውጥ የሚመጣበት ጊዜ ደርሷል። ዓለም እውነተኛ መንፈሳዊ እንጀራ በማጣት እየተራበ ነው። የሚበላ ነገር ይፈልጋል፤ እናንተ ግን ድንጋይ ትሰጡታላችሁ! እግዚአብሔር ግን የሚፈልገውን የሚያውቅና እንዴት እንደሚሰጠው የሚያውቅ ሕዝብ እያስነሣ ነው፤ የሕይወትን እንጀራ እንዴት እንደሚቈርሱ የሚያውቁ፣ እግዚአብሔር ያደረገላቸውንና ለሌሎች ምስኪን የተራቡ ነፍሳት ሊያደርግ የሚችለውን የሚመሰክሩ፤ ሄደው እንዲህ ማለት የሚችሉ፦ «ወዳጄ ሆይ፣ እነሆ፣ እንደ አንተ ያለውን ሊያድን ይችላል። እኔም በአንድ ወቅት እንደ አንተ ነበርሁ። የኃጢአት ባሪያ ነበርሁ — የመጠጥ ባሪያ፣ ወይም ተሳዳቢ፣ ወይም ውሸታም፣ ወይም ሌባ፣ ወይም ከእነዚህ ሁሉ ለሚብስ ለአንድ ክፉ የስውር ልማድ ተገዥ ነበርሁ። እንደዚህ ያለ ባሪያ ነበርሁ፤ እርሱም አዳነኝ። እስራቴን ሰበረ፤ ነፃም አወጣኝ፤ እኔም የጌታ ነፃ ሰው ነኝ። እርሱ አዳነኝ፤ አንተንም ሊያድንህ ይችላል።» ዓለም የሚፈልገው ይህን ነው — ምስክርነትን፣ መመስከርን።

ከእናንተ አንዳችሁን አድኗችኋልን? ለምስኪኖቹ፣ ለተራቡትና እየሰመጡ ላሉት ወገኖቻችሁ እየመሰከራችሁ ነውን? ተመልክታችኋቸው ወዴት እንደሚሄዱ አስባችሁ ታውቃላችሁን? ታዝኑላቸዋላችሁን? ትወዷቸዋላችሁን? በክርስቶስ ኢየሱስ ፍቅር ትናፍቋቸዋላችሁን? ስለዚያ ናፍቆት አንዳች ታውቃላችሁን? የምታውቁ ከሆነ ከመመስከር እንዴት ልትታቀቡ ትችላላችሁ? «እናንተም ለዚህ ምስክሮች ናችሁ» — በየስፍራው፣ በማንኛውም ጊዜ፣ በሰዎች ሁሉ መካከል!!

ምስክር በሌሎች ሰዎች ፊት፣ በሕያዋን ሰሚዎች ፊት መመስከር ያለበት ከነገሩ ባሕርይ የተነሣ ነው። የሚመሰከርበት ስፍራ ያ ነው — በጠላቶችም ፊት፣ ነፋሱ ወደ የትኛው አቅጣጫ እንደሚነፍስ ወይም የእግዚአብሔር ቃል እንዴት እንደሚቀበል ሳያውቅ። ምስክርነቱን በደሙ ማተም ቢኖርበት እንኳ እውነተኛ ምስክር መሆን አለበት።

ሰማዕታት ያደረጉት እንደዚህ ያለውን ምስክርነት ነበር። ዛሬ ሰማዕታት ይገኙ ይሆን ብዬ ብዙ ጊዜ እገረማለሁ። አንዳንድ ጊዜ ለክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ከሁሉ የሚበልጠው በረከት የስደት ዘመን ይሆን ነበር ብዬ አስባለሁ። እንደዚያ እንደሚሆን አምናለሁ። ወደ እግዚአብሔርና ወደ እርስ በርሳችን እንደሚገፋን አምናለሁ። ያን ጊዜ እርሱን ለመከተል ሁሉን ለመተው ፈቃደኞች መሆናችንን ወይም አለመሆናችንን እናውቅ ነበር። ታውቃላችሁ፣ ሰማዕታቱ ዛሬ ያለውን የሃይማኖት ሕይወት መለኪያ ቢቀበሉ ኖሮ ፈጽሞ ሰማዕታት ባልሆኑ ነበር። ራሳቸውን ያድኑ፣ ወንጌልን ግን ለጌታ ይተዉ ነበር። ትንሽ ልቅነት ቢፈቀድላቸውና ግማሽ መንገድ ቢሄዱ ኖሮ ሰማዕታት ባልኖሩ ነበር፤ ሁሉም ማለት ይቻላል በዚያ ሊያመልጡ ይችሉ ነበርና፤ እነርሱ ግን እስከ መጨረሻ ድረስ መታመን፣ እስከ መጨረሻዪቱ የውጣና የነጥብ ያህል እንኳ ለእውነቱ ሁሉ መቆም እንደሚያስፈልግ ተሰማቸው፤ በወረቀት ላይ ሦስት ቃላት በመጻፍ ሊያመልጡ ሲችሉም እንኳ ይህን ለማድረግ እምቢ አሉ፤ ወደ ማቃጠያው ምሰሶ ሄዱ፤ ነበልባሉም ደማቸውን እንዲልስ ፈቀዱ። ጌታ በውጭ፣ በየስፍራው፣ ሁልጊዜ በሥራ ላይ እንዲሆኑ የሚፈልጋቸው ምስክሮች እነዚህ ናቸው። ሁልጊዜ መመስከር። «ሁልጊዜ?» ትላላችሁ። አዎን፤ ሁልጊዜ። ለምን? ሰዎች ሁልጊዜ እየሞቱና እየተኰነኑ ስለ ሆነ ነው! መጽሐፍ ቅዱስ እውነት ከሆነ — በየስፍራው — ወዳጆቻችሁና በዙሪያችሁ ያሉ ጎረቤቶቻችሁ። ደብዳቤ ይደርሳችኋል፦ «ወይ! አቶ እገሌ ሞተ — የታመመው ሦስት ቀን ብቻ ነበር — ሠላሳ ስድስት ሰዓት — ሃያ አራት ሰዓት — ሄደ!» አሃ! ከዚያም በኋላ በብዙ ነፍስ ውስጥ የሚያስተጋባው ይህ ነው፦ ሄጄ ከእርሱ ጋር አንድ ጊዜ ለመነጋገር ዕድል ባገኝ ምን ያልሰጠሁ ነበር! እርሱ ግን ሄዷል — ወደ አንድ ስፍራ! ወዴት ሄደ? ያልታጠበ፣ ይቅርታ ያላገኘና ያልዳነ ቢሆን — ወዴት ሄደ? በአንድ ወቅት በዚህ ጉዳይ እጅግ ከመረበሼ የተነሣ አእምሮዬን የማጣ መሰለኝ። ሳይድኑ የሚሞቱትን ሰዎች ሁኔታ እያሰብሁ ሌሊት መተኛት አልቻልሁም። ስለዚህ ማሰብ እደፍራለሁን? ወዴት ሄደ? ወይ! በሕዝብ ፊት ለእግዚአብሔር አፌን ለመጀመሪያ ጊዜ እንድከፍት ያደረገኝ ይህ የነገሩ ገጽታ ነበር።

በዚህ ምሽት ከራሴ ሕይወት የተገኘውን ይህን ምሳሌ ልነግራቸው ለአንዳንድ ወዳጆች ቃል ገብቼላቸዋለሁ፤ ያለዚያ ስለዚህ ነገር አልፎ አልፎ ብቻ ነው የምናገረው። በዚህ ጥያቄ ላይ በነፍሴ ውስጥ ለረጅም ጊዜ ክርክር ነበረኝ። እንዲያውም ከተመለስሁበት ጊዜ ጀምሮ የእግዚአብሔር መንፈስ ለእኔ የማይቻሉ ወደሚመስሉኝ የአገልግሎትና የድካም መንገዶች ዘወትር ይገፋፋኝ ነበር። ጌታ ኢየሱስ ካዳናቸው ደቀ መዛሙርት ሁሉ እጅግ ፈሪና ዓይን አፋር ከሆኑት አንዷ እንደ ነበርሁ ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ለማመን ትቸገሩ ይሆናል። በክርስትና ሕይወቴ ለአሥር ዓመታት ሕይወቴ ከመስቀሉ ጋር የዕለት ዕለት ጦርነት ነበር — ብዙዎች እንደሚያደርጉት ሆን ብዬ እምቢ ስላልሁ አይደለም፤ ያንን ለማድረግ ፈጽሞ አልደፈርሁም። ወይ፣ አይደለም! አደርጋለሁ ብዬ እወስን ነበር፤ ቈርጬ አስብና አቅድ ነበር፤ ከዚያም ሰዓቱ ሲደርስ በድፍረት ማጣት እወድቅ ነበር። መውደቅ አያስፈልገኝም ነበር። ምን ያህል ሞኝና ምን ያህል ስሕተተኛ እንደ ነበርሁ አሁን አያለሁ፤ ነገር ግን መናገር ከመጀመሬ በፊት ለአራት ወይም ለአምስት ወራት ያህል፣ እግዚአብሔር ከዓመታት በፊት ያነቃው፣ እኔ ግን በተሳሳቱ አስተሳሰቦች፣ በፍርሃትና በዓይን አፋርነት ምክንያት ሊጠፋ ምንም ያልቀረው ያ ክርክር በነፍሴ ውስጥ በብርቱ ተቀስቅሶ ነበር። በዚያን ጊዜ እጅግ ጥልቅ የልብ ምርመራ ውስጥ ገባሁ። የመለኮታዊውን ሕልውና እንደ ቀድሞው አላጣጥምም ነበር። ቀድሞ የነበረኝን ኃይልና ደስታ ብዙውን አጥቼ ነበር። በሕመም ወቅት፣ አንድ ቀን ጌታ ሁሉንም በመንፈሱ የገለጠልኝ መሰለ። ራእይ አላየሁም፤ ነገር ግን በአእምሮዬ ውስጥ መገለጥ ነበር። ልቤን ለእርሱ ለመጀመሪያ ጊዜ ወደ ሰጠሁበት፣ የአሥራ አምስትና የአሥራ ስድስት ዓመት ልጅ ወደ ነበርሁበት ዘመን መልሶ የወሰደኝ መሰለ። ይህ አንድ ነገር በሽቱ ውስጥ የወደቀ ዝንብ፣ በጽዋው ውስጥ ያለ መራራ ነገር እንደ ሆነ፣ ያለዚያ ልደርስበት የሚገባኝን እንዳልደርስበት እንደ ከለከለኝ፣ መንገዱን ሁሉ በምሬት ያሳየኝ መሰለ። ራሱን ለእኔ እንዳይገልጥ እንዴት እንደ ከለከለ፣ በጸጋ እንዳላድግና የእግዚአብሔርንም ጥልቅ ነገሮች የበለጠ እንዳልማር እንዴት እንደ ከለከለኝ ተሰማኝ። አሳየኝ፤ ከዚያም በፊቱ በግንባሬ እንደ ተደፋሁ አስታውሳለሁ፤ በዚያም በሕመም ክፍሌ ውስጥ እንዲህ ብዬ ቃል ገባሁለት፦ «ጌታ ሆይ፣ እንደ ቀድሞው ዘመን ወደ እኔ ብትመለስ፣ ቀድሞ ይሰማኝ በነበረው በመንፈስህ ገፋፊነት ዳግመኛ ብትጎበኘኝ፣ በሙከራው ብሞትም እታዘዛለሁ። ግድ የለኝም፤ እታዘዛለሁ።» ይሁን እንጂ ጌታ ወዲያውኑ ዳግመኛ አልጎበኘኝም። እንድድን ፈቀደልኝ፤ እኔም እንደገና መውጣት ጀመርሁ። ከዚያ ከሦስት ወር ገደማ በኋላ ባሌ አገልጋይ ወደ ነበረበት ጸሎት ቤት ሄድሁ፤ እርሱም ያልተለመደ አገልግሎት አዘጋጅቶ ነበር። ያን ጊዜም እንኳ በውጭ ያሉትን ሰዎች ለመድረስ ዘወትር አዲስ ነገር ይሞክር ነበር። በከተማው ያሉ አገልጋዮችና ወዳጆች የሚሳተፉበት፣ ሁሉም ምስክርነታቸውን የሚሰጡበትና ለእግዚአብሔር የሚናገሩበት ስብሰባ እያደረጉ ነበር። እኔ በዚያን ጊዜ የአራት ዓመት ልጅ ከነበረው ከበኵር ልጄ ጋር በአገልጋዩ መቀመጫ ውስጥ ነበርሁ፤ አንድ ሺህ የሚያህሉ ሰዎችም በዚያ ነበሩ። በመንፈሴ ከወትሮው ይበልጥ ተከፍቼ ነበር፤ ምንም ልዩ ነገር አልጠበቅሁም፤ ነገር ግን ምስክርነቶቹ እየቀጠሉ ሲሄዱ መንፈሱ በላዬ ሲወርድ ተሰማኝ። ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ የሚያውቁት የተሰማችሁ እናንተ ብቻ ናችሁ። ሊገለጽ አይችልም። እስከ እጄና እስከ እግሬ ጣቶች ጫፍ ድረስ ተሰማኝ። አንድ ድምፅ እንዲህ ያለኝ መሰለ፦ «አሁን ሄደሽ ብትመሰክሪ፣ ለሕዝቡ ነፍሳት እንደምባርከው ሁሉ ለገዛ ነፍስሽም እንደምባርከው ታውቂያለሽ፤» እኔም ትንፋሼ ተቋረጠ፤ በነፍሴም «አዎን፣ ጌታ ሆይ፣ እንደምታደርገው አምናለሁ፤ እኔ ግን ላደርገው አልችልም» አልሁ። ስእለቴን ረስቼው ነበር — ፈጽሞ ትዝ አላለኝም። ይህን ለጌታ ከተናገርሁ በኋላ በቅጽበት ተኝቼበት የነበረውን መኝታ ክፍል የማየው መሰለኝ፤ በዚያ በጌታ ፊት ተደፍቼ ያን ቃል ስገባለት ራሴን የማይ መሰለኝ፤ ከዚያም ድምፁ «ይህ ከዚያ ቃል ጋር ይስማማልን?» ያለኝ መሰለ፤ እኔም ዘልዬ ልነሣ ምንም አልቀረኝም፤ «አይደለም፣ ጌታ ሆይ፣ ይህ ያው አሮጌው ነገር ነው፤ ግን ላደርገው አልችልም» አልሁ፤ ከማደርገው ብሞት እንደምመርጥ ተሰማኝ። ከዚያም ዲያብሎስ «ደግሞም ለመናገር አልተዘጋጀሽም። እንደ ሞኝ ትታያለሽ፤ የምትናገሪውም ነገር አይኖርሽም» አለ። ተሳሳተ። ለአንድ ጊዜ ከልክ በላይ ሄደ። ጉዳዩን የወሰነው ያ ቃል ነበር። «አሃ! ነጥቡ ይህ ነው። ስለ ክርስቶስ ሞኝ ለመሆን እስከ ዛሬ ፈቃደኛ ሆኜ አላውቅም፤ አሁን ግን እሆናለሁ» አልሁ፤ ሌላ ቅጽበት ሳልቆም ከመቀመጫዬ ተነሥቼ በጸሎት ቤቱ መካከል ወደ ፊት ሄድሁ። ውዱ ባሌ ስብሰባውን ሊዘጋ ነበር። እርሱም ሆነ ሕዝቡ አንዳች ነገር የደረሰብኝ መሰላቸው። በዚያ ሁለት ዓመት ቆይተን ነበር፤ ፈሪና ዓይን አፋር ጠባዬንም ያውቁ ነበር። ሊጠይቀኝ ወረደ፦ «ውዴ፣ ምን ሆነሻል?» እኔም «አንድ ቃል መናገር እፈልጋለሁ» አልሁ። እጅግ ከመደነቁ የተነሣ «ውድ ባለቤቴ አንድ ቃል መናገር ትፈልጋለች» ከማለት በቀር ሌላ ማለት አልቻለም፤ ተቀመጠም። ይህን እንዳደርግ ለአሥር ዓመት ሊያግባባኝ ሲሞክር ነበር። እርሱና በቤተ ክርስቲያኒቱ ያለች አንዲት ሴት በዚያው ሳምንት እንኳ ሃያ የሚያህሉ ሠራተኞች ባሉበት አንድ ትንሽ የቤት ስብሰባ ሄጄ እንድናገር ሊያግባቡኝ ሞክረው ነበር፤ ግን አልቻሉም። ተነሣሁ — እንዴት እንደ ሆነ እግዚአብሔር ብቻ ያውቃል — ሟች ሰው በሁሉን ቻዩ ክንድ ላይ ተንጠልጥሎ ያውቅ እንደ ሆነ፣ እኔ ተንጠልጥያለሁ። የሚደግፈኝን አንድ የሰው ክንድ የያዝሁ መሰለኝ — ቢሆንም መለኮታዊ ክንድ ነበር። ብቻ ተነሥቼ ነገሩ እንዴት እንደ ሆነ ለሕዝቡ ነገርኋቸው። በስሕተት ላይ የነበረና የኢየሱስ ክርስቶስን ሃይማኖት አዛብቶ ያቀረበ ሰው ሁሉ ማድረግ ይገባዋል ብዬ እንደማስበው፣ ተናዘዝሁ። ለሕዝቡ እንዲህ ነገርኋቸው፦ ምንም እንኳ በዚያን ጊዜ ወጣት ብሆንም የአገልጋይ ሚስት የምትይዛቸውን የተለመዱ ኃላፊነቶች ሁሉ ይዤ ነበር፤ አማኞችን በመሰብሰብ፣ በመጐብኘትና ከመድረክ በስተጀርባ በመሥራት በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ብዙ በዕድሜ የገፉ የአገልጋይ ሚስቶች ከሚያደርጉት እጅግ የበለጠ እያደረግሁ ነበር፤ ስለዚህም ሁሉም ራሷን ለእግዚአብሔር የሰጠች ሴት አድርገው ይቈጥሩኝ ነበር፤ ይህንንም ነገርኋቸው። እንዲህም አልሁ፦ «ብዙዎቻችሁ ራሷን ለእግዚአብሔር እንደ ሰጠችና በታማኝነት ለእርሱ እንደምትኖር ሴት እንደምታዩኝ እገምታለሁ፤ እኔ ግን ባለመታዘዝ ስኖር እንደ ነበርሁ፣ በዚያም መጠን በነፍሴ ላይ ጨለማና ክሳት እንዳመጣሁ ተረድቻለሁ፤ ነገር ግን ከሦስት ወይም ከአራት ወር በፊት ለጌታ ቃል ገብቼ ነበር፤ አለመታዘዝም አልደፍርም። ይህን ልነግራችሁ፣ ከሰማይ ለታየኝም ራእይ እንደምታዘዝ ለጌታ ቃል ልገባ መጥቻለሁ።»

ወይ! ነገር ግን ያን ጊዜ ይህ ምን እንደሚያስከትል ምን ያህል ጥቂት አየሁ! ወደ ሕዝብ ፊት ወደሚያወጣኝ ሕይወት፣ ወደ መከራም እንደሚመራኝ ፈጽሞ አላሰብሁም፤ መናገርም ሆነ መቆም በምችልበት ጊዜ ሌላ ጸጥ ያለ ሰንበት ፈጽሞ አልተፈቀደልኝምና። በዚያ የወሰድሁት የአሁኑን እርምጃ ብቻ ነበር። ወደ ፊት ያለውን አላየሁም፤ ጌታ ግን፣ ሕዝቡ ከእርሱ ጋር ቅኖችና ታዛዦች ሲሆኑ ሁልጊዜ እንደሚያደርገው፣ የሰማይን መስኮቶች ከፈተ፤ የሚበቃውንም ስፍራ እስኪያጣ ድረስ በረከትን አፈሰሰ።

በዚያ ቀን በጸሎት ቤቱ ውስጥ ከዚያ በፊት ከሆነው ሁሉ የበለጠ ለቅሶ ነበር አሉ። ብዙዎች በጽድቅ መታደሳቸውን ከዚያች ቅጽበት ጀምሮ ቈጠሩ፤ ለእግዚአብሔር ራስን የመስጠትና የመቀደስ ሕይወትም ጀመሩ።

እንግዲህ እስከ ዛሬ ድረስ መልካም ነገር ብነግራቸው ኖሮ ያ ፈጽሞ ባልሆነ ነበር። ያ ቅን ኑዛዜ፣ ወጥቶ እውነትን መመስከሩ፣ የሃያ ዓመት ንግግር ፈጽሞ ሊያደርገው የማይችለውን አደረገ።

ሥራው ቀጠለ። በተናገርሁ ቍጥር ጸሎት ቤቱ እስከ መጨረሻ አቅሙ ድረስ ይሞላ ነበር፤ ብዙዎችም ተመለሱ። ክብሩ ሁሉ ለእኔ ሳይሆን ለእግዚአብሔር ይሁን። ቀደም ብዬ ስላልጀመርሁ ኀፍረት ለእኔ ይሁን። ይህን ያደረገው እኔ አልነበርሁም፤ መንፈስ ቅዱስ፣ ቅዱሱ የእግዚአብሔር መንፈስ ነው እንጂ።

ጌታ እጅግ በሚያስደንቅ መንገድ ከእኔ ጋር ሠራ። ከዚህ ከሦስት ወር በኋላ ውዱ ባሌ ለመጀመሪያ ጊዜ ታመመ፤ ወደ ገጠርም ሄዶ መቆየት ግድ ሆነበት። የመልእክተኞች ቡድን መጥቶ በከተማው የነበሩትን የአገልግሎት ቀጠሮዎቹን እንድይዝ ጠየቀኝ። እንዲህ ያለውን ነገር ማሰብ እንኳ እንደማልችል ነገርኋቸው። ያን ታላቅ ጉባኤ ምን ላደርገው እችላለሁ? ሊጠይቁኝ አይገባም አልኋቸው — እነርሱም ሄዱ። እንደገና ተመልሰው ምሽቶቹን እንደምይዝ ለማወቅ መጡ፤ ቃል እስክገባላቸው ድረስ ለመኑኝ፣ ወተወቱኝም። እንግዲህ ታያላችሁ፣ እግዚአብሔር ማሰብና መሥራት እንድጀምር አስገደደኝ። ግድ ሆነብኝ፤ ያደረግሁትም አራት ትናንሽ ልጆች ይዤ ሳለሁ ነበር፤ ትልቁ በዚያን ጊዜ አራት ዓመት ከሦስት ወሩ ነበር። ለመስበክ ለመጀመር ያልተመቸ ጊዜ ይመስል ነበር፣ አይደለም? ጌታ የተሳሳተ ይመስል ነበር። ይሁን እንጂ ጸጋንና ብርታትን ሰጠኝ፤ ይህን እንዳደርግም አስቻለኝ፤ ሕፃኔን እያጠባሁ በሚቀጥለው እሑድ ምን እንደምናገር ብዙ ጊዜ አስብ ነበር፤ በመካከሉም ሐሳቦቹ ወደ አእምሮዬ ሲመጡ በእርሳስ እጽፋቸው ነበር። ከዚያም አንዳንድ ጊዜ በእርሳስ የተጫጫረ ዝርዝር ይዤ፣ የመንፈስ ቅዱሱን ኃይል እንዲሰጠኝ በጌታ ታምኜ እቀርብ ነበር፤ ከዚያች ቀን ጀምሮ — ይህም አሥራ ዘጠኝ ዓመት ከዘጠኝ ወር ገደማ ሆኖታል — የሕልውናውንና የበረከቱን ምልክት ሳይሰጠኝ አፌን እንድከፍት ፈጽሞ እንዳልፈቀደልኝ መናገር እችላለሁ ብዬ አስባለሁ። ዲያብሎስ ዝም አሰኝቶ በያዘኝ ጊዜ፣ በአንጻሩ ፍሬ ቢስ አድርጎ ይዞኝ እንደ ነበረ አታዩምን? አሁን ግን እግዚአብሔር ለመዳናቸው መሣሪያ ያደረገኝን በመቶ የሚቈጠሩትን በክብር ለማግኘት ተስፋ የማደርግበትና የምጠብቅበት ምክንያት አለኝ። ጌታ በእጅግ ርኅራኄ ያዘኝ፤ ታላቅ ማበረታቻ ሰጠኝ፤ አንዳንድ ነገሮች ግን በመጀመሪያ ለእኔ እጅግ አስፈሪ ነበሩ። ሕዝቡ እስኪጠይቁ ድረስ ወደ መስበኪያ መድረክ አልወጣም ነበር። ስሜን በግድግዳ ላይ ለመጀመሪያ ጊዜ ያየሁበትንማ! ያን ስሜት ፈጽሞ አልረሳውም። ያን ጊዜ ውዱ ባሌ «ራስሽን ለጌታ በሰጠሽ ጊዜ ስምሽንም አልሰጠሽውምን?» አለኝ። እንዲህም ከአንዱ ነገር ወደ ሌላው ይመራኝ ነበር፤ እስከ አሁን ድረስ በመስቀሉ መመካትን ተማርሁ። አንድ ውድ ወዳጅ በቅርቡ ወደ ፈረንሳይ ሄዶ በዚያ ሥራ መጀመር ምን ያህል ከባድ ተግባር እንደ ሆነ ሲናገር እንዲህ አልሁት፦ «ውድ ወዳጄ ሆይ፣ ወደ ፈረንሳይ ሄጄ በሚቀጥለው እሑድ በዚያ ሥራ መጀመር በሴንት አንድሩስ አዳራሽ ከመቅረብ የበለጠ አያስጨንቀኝም፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር በየስፍራው ያው እንደ ሆነ አምናለሁ፤ ያው እምነት፣ ያው እውነቶችና ያው ታማኝነት እርሱን ለእርዳታችን ያመጡታል።» «እናንተ ምስክሮቼ ናችሁ» ይላል ጌታ፤ «እነሆም እኔ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ!»

እኅቴ ሆይ፣ ትበረቺያለሽን? መንቀጥቀጥሽ ግድ አይስጥሽ። እኔም ተንቀጥቅጬ ነበር። የልብሽ መምታት ግድ አይስጥሽ። የእኔ ልብ ከደረቴ ሊወጣ ምንም አልቀረውም ነበር። ምን ያህል ደካማ እንደ ሆንሽ ግድ አይስጥሽ። ብዙ ጊዜ ከአልጋ ወደ መስበኪያ መድረክ፣ ከመስበኪያ መድረክም ወደ አልጋ ተመልሼአለሁ። በሰው ኃይል፣ በጥበብ፣ በብርታት ወይም በጕልበት አይደለም — በመንፈሴ ነው እንጂ፣ ይላል ጌታ። የኃይሉ ታላቅነት ከእግዚአብሔር እንደ ሆነ እንዲታይ ደካሞችን ነገሮች መጠቀም ይወዳል። ጎረቤቶችሽ በሚያጠፋ መቅሠፍት ቢታመሙና አንቺ ሄደሽ ልትረጂያቸው ብትችዪ አታደርጊውምን? «ሴት ብቻ ነኝ፤ አልችልም» ትያለሽን? «ወይ» ትያለሽ፣ «ናይቲንጌል ወደ ታመሙትና ወደ ቈሰሉት ወታደሮች እንደ ሄደች እኔም ልሂድ። ልሂድ።» እነዚህ ደግሞ ሥጋዎች ሳይሆኑ ነፍሳት ናቸው። እየሞቱ ነው። ወደ ዘላለም ሞት እየሄዱ ነው። አትነሺምን? ወይ! በዚህ አዳራሽ ዛሬ ምሽት ያሉ ክርስቲያኖች ሁሉ ከዚህች ሰዓት ጀምሮ ታማኞች ሆነው በየስፍራው ለኢየሱስ ሳያወላውሉ መመስከር ቢጀምሩ እንዴት ያለ ሁከት በሆነ ነበር! በአንድ ወር ውስጥ ስንት ሰዎች የሚመለሱ ይመስላችኋል? እንዴትስ እንደ ርግቦች ወደ መስኮቶቻቸው ይጐርፉ ነበር! አንዳንድ አገልጋዮችስ እንዴት መንቃት ይጀምሩ ነበር! ሕዝቡ ሄደው ጥዋት፣ ቀትርና ማታ ይማጸኗቸው ነበር። እግዚአብሔር በጨለማዎቹ ግቢዎችና መንደሮች ውስጥም ሆነ በኦክስፎርድ ጎዳና ላይ በየስፍራው በግልጽ እንድትመሰክሩ ይፈልጋል። ጀምሩ፤ የእግዚአብሔርም መንፈስ በላያችሁ ይወርዳል፤ ሰዎቹ መንፈስ ቅዱስን ለማስወገድ ምንም ያህል ቢሞክሩ፣ እግዚአብሔር አንዴ ከያዛቸው ሊያስወግዱት አይችሉም። በዚህ መንገድ ለመመለስ ፈጽሞ ያላሰቡ ሺዎችን እንይዛለን። በሕይወት በምኖርበት በእያንዳንዱ ቀን፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ ተስፋ በቈረጠ ሰው ትጋት ቢሠሩ ሺዎች እንደሚማረኩ ይበልጥ እርግጠኛ እሆናለሁ፤ ነገር ግን በዘመናችን በጣም በተለመደው፣ እውነትን በጨዋነት ብቻ በፊታቸው በማቅረብ ሊማረኩ አይችሉም፤ ምክንያቱም ማንም በአደጋ ውስጥ እንዳሉ አያስብም! ይህን ካመናችሁ ጀምሩ። ሐዋርያው የኢየሱስ ክርስቶስ በጎና ጀግና ወታደሮች ልትሆኑ ይገባል ይላል፤ የጥንቶቹ ክርስቲያኖች ሁሉ እንደዚህ ነበሩ፤ መልካሙን ጦርነት ተዋጉ፤ ዲያብሎስንም «ከበጉ ደም የተነሣ ከምስክራቸውም ቃል የተነሣ» ድል ነሡት። ለጌታ ወታደሮች ሁኑ፤ እርሱም ድልን ይሰጣል፤ ሄዳችሁም ምርኮኞችን ትማርካላችሁ። ታላላቅ ግዙፍ ሰዎች፣ ልባቸው የጠቈረ ከሓዲዎች፣ ልባቸው የጠቈረ ተሳዳቢዎች እንደ ትናንሽ ልጆች በፊታችሁ ይወድቃሉ፤ የሠራዊት ጌታ መንፈሱን በውስጣችሁ ያኖራልና። «እናንተ ምስክሮቼ ናችሁ።» መስክሩ! መስክሩ!! ስለ እኔ በየስፍራውና ሁልጊዜ። ጌታ ይርዳችሁ። አሜን።