የዓለም ችግር

ተመሳሳዩን እውነት የሚያስተምሩ ሌሎች ጥቅሶችንም መዘርዘር በቻልን ነበር። ብዙ ናቸው፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ቃል፣ በተለይም የአዲስ ኪዳን፣ አጠቃላይ መንፈስና አቅጣጫ ከቀጥተኛና ከተናጠል ጥቅሶች እንኳ ይበልጥ ትርጉም ያለው ነው። ማንም ሰው ያለ አድልዎና በረጋ ልብ አዲስ ኪዳንን ቢያጠና፣ ሁሉንም ከሥሩ የሚደግፍ አንድ መሠረታዊ መርሕ እንዳለ ሳይረዳ የሚቀር አይመስለኝም፦ ይኸውም ብርሃኑና ጸጋው የሚሰፋና የሚዛመት መሆኑ ነው፤ ማለትም እግዚአብሔር ብርሃኑን፣ እውነቱንና ጸጋውን ለማንኛዪቱም ነፍስ ያንን ብርሃንና ጸጋ ለሌሎች እንድታካፍል ኃላፊነት ሳይጥልባት በምንም ሁኔታ አልሰጠም። እውነተኛ ክርስትና በባሕርዩና በማንነቱ ወደ ፊት የሚገፋ፣ የሚያጠቃ ነው። ይህ መርሕ በኢየሱስ ክርስቶስ ምሳሌዎች ውስጥ በሙላት ተገልጦና ተብራርቶ እናገኘዋለን። ምሳሌዎቹን ብታጠኑ፣ ለራሳችን ብቻ እንድንጠቀምበት ምንም እንዳልሰጠን፣ ነገር ግን የሰጠንን መክሊት ሁሉ ለሌሎች ጥቅምና ለሰው ልጆች መዳን ይዘን እንደምናስተዳድረው ታገኛላችሁ። እኔ እንደሚገባኝ፣ ይህ የአዲስ ኪዳን መሠረታዊ መርሕ ነው እላለሁ።

ይህ መርሕ በሐዋርያትና በጥንቶቹ ክርስቲያኖች ሕይወት ውስጥ እንዴት በሚያስደንቅ ሁኔታ ተገለጠ! ከዚህ ጋር ሲነጻጸር ስለ ሌላው ነገር ሁሉ እንዴት ፈጽሞ ግድ የሌላቸው ይመስሉ ነበር—ይህ በየትም ስፍራ ለእነርሱ የመጀመሪያው ነገር ነበር! ጳውሎስ ገና ከመነሻው ሌላውን ነገር ሁሉ ከምንም እንዳልቈጠረ፣ ነገር ግን ለዚህ ለመኖር ሌላውን ሁሉ በፈቃደኝነትና በደስታ እንደ ተወ፤ ስለ ሥራውም ሲሉ እስከ ሞት ስለ ቀረቡትና ነፍሳቸውን ለሞት አቀረቡ ስለሚላቸው ስለ ሌሎች ሐዋርያትና በወንጌል ስለ ረዱት እንዴት እንደሚናገር ተመልከቱ፤ ለዚህችም አንዲት ዓላማ እንዴት እንደ ተጓዘ፣ እንደ ሠራ፣ እንደ ጸለየ፣ እንደ አለቀሰ፣ መከራ እንደ ተቀበለ፣ ደሙን እንዳፈሰሰና እንደ ሞተ እናውቃለን። በስደትም ምክንያት የተበተኑት የጥንቶቹ ክርስቲያኖችም እንዲሁ ናቸው፤ ቃሉን እየሰበኩ በየስፍራው እንዴት እንደ ዞሩ፤ ከሐዋርያት ዘመን በኋላም እንኳ ምን ያህል ትጉዎችና ቀናተኞች እንደ ነበሩ ከቤተ ክርስቲያን ታሪክ እንማራለን—በየትም ስፍራ እንዴት ዘልቀው እንደሚገቡ፣ እንዴት ሰዎችን እንደሚመልሱ፣ በነገሥታት አደባባዮች ውስጥ እንኳ ራሳቸውን የሚክዱ እውነተኛ ተከታዮችን እንዴት እንደሚማርኩ፣ እንዴትም ሊከለከሉ፣ ሊጨቈኑ፣ ሊታገዱ ወይም ዝም ሊሰኙ እንዳልተቻለ። ከሁሉ ይልቅ መራራ ከሆኑት አሳዳጆቻቸው አንዱ «እነዚህ ክርስቲያኖች በየትም ስፍራ አሉ» አለ። አዎን፣ በጊዜውም አለጊዜውም ይተጉ ነበር፤ ይጠሉአቸው የነበሩትን እያበሳጩና እያስቈጡ በየአቅጣጫው ወንዶችንና ሴቶችን ይማርኩ ነበር። እንደ ጌታቸው ሊሰወሩ አልተቻላቸውም፤ ሊታፈኑ አልተቻላቸውም፤ ያነሣሣቸውና ወደ ፊት ያስገፋቸው መንፈስ ይህን ያህል የሚያጠቃና ግድ የሚል ነበረ።

ከነፍሳት ጋር በግል ስገናኝ ሰዎች መጽሐፍ ቅዱሳቸውን እንዴት እንደሚያነቡ ከዕለት ዕለት ይበልጥ እንቆቅልሽ እየሆነብኝ ይሄዳል! የሚያነቡትን የሚያስተውሉት አይመስሉም። ፊልጶስ ወይም መልአክ መጥቶ «በውኑ የምታነበውን ታስተውለዋለህን?» ቢላቸው ተገቢ ነበር። ወዳጆች ሆይ! በዚህ ጉዳይ ላይ አዲስ ኪዳናችሁን አጥኑ፤ ምን ያህል አስፈሪ በሆነ መጠን የወንድማችሁ ጠባቂ እንደ ሆናችሁ—እግዚአብሔር በዙሪያችሁ ላሉት መዳን ምን ያህል በሚያስፈራና በሚያስደነግጥ መጠን ኃላፊ እንደሚያደርጋችሁ ስታውቁ ትደነግጣላችሁ።

በመጀመሪያ ለእግዚአብሔር እንድንሠራ የተጠራንበትን ጥሪ፣ በሁለተኛ ደረጃም ለተሳካ አገልግሎት የግድ አስፈላጊ የሆኑትን ሁለት ወይም ሦስት ብቃቶች በአጭሩ ልመለከት እወዳለሁ።

እንግዲህ በመጀመሪያ፣ አሁን እንዳልሁት፣ በቃሉ ተጠርተናል፤ በእነዚህ ቀጥተኛ ክፍሎች ብቻ ሳይሆን፣ በቃሉ ሁሉ ውስጥ በሚዘልቀውና ሰዎችን የማዳንን ግዴታ በላያችን በሚጭነው መሠረታዊ መርሕም ጭምር። እንዲያውም ዓለም በእኛ ላይ ተጥሎአል፤ ያልተመለሱትን ማዳን የምንችል እኛ ብቻ ነን።

ወይ! ይህን አሳብ በአእምሮአችሁ ውስጥ ፈጽሞ ማስረጽ ብችል ምንኛ ደስ ባለኝ! በወይኑ አትክልት ውስጥ ላበረከትኋት ለማንኛዪቱም ጥቂት አገልግሎት ምናልባት ከሁሉ የበረታ ግፊት የሆነልኝ ይህ አሳብ ነው፦ ኢየሱስ ክርስቶስ በዚህ ምድር የሚወክለው ከእኛ ከክርስቲያኖች—ከእውነተኛ ሕዝቡ—በቀር ሌላ ማንም የለውም፤ የሚሠራለት ሌላ ማንም የለም። በጨለማና በድንቁርና ያሉት እነዚህ የዓለም ምስኪን ሰዎች የምሕረትን መንገድ የሚያሳያቸው ሌላ ማንም የላቸውም። ከታላቁ ጠላት እጅ ልንታደጋቸው በፍቅራዊ ትጋትና በቁርጠኝነት ወደ እነርሱ ካልሄድን፣ በመንፈስ ቅዱስም ኃይል ኃይለኛውን አስረን እቃውን ካልነጠቅን፣ ይህን ማን ያደርገዋል? እግዚአብሔር ይህን በእኛ ላይ ጥሎታል። ይህ የሚያስደነግጥና የሚያስፈራ አሳብ ነው እላለሁ።

ሁለተኛ፣ በመንፈስ ተጠርተናል። በሌላው ሌሊት እንዳልሁት፣ አዲስ የተወለደች ነፍስ የመጀመሪያ ናፍቆቷ ሌላ ነፍስ ነው። ከኃጢአትና ከሞት ባርነት ስለ መዳኗ ለእግዚአብሔር ከሚፈልቀው የመጀመሪያ ምስጋና ቀጥሎ የምትናገረው የመጀመሪያ ቃል፣ ገና በጨለማ ላለች ለሌላ ነፍስ ወደ ዙፋኑ እያቃሰተች የምታቀርበው ጸሎት ነው። ይህስ የመንፈስ ትክክለኛ ፍሬ አይደለምን? የምንጠብቀውስ ይህን አይደለምን? በእውነት የዳነውን በዚህ ያለውን ማንኛውንም ሰው ምስክር አድርጌ እጠራለሁ፦ ከራሱ መዳን በኋላ የነፍሱ የመጀመሪያ ፍልቀት ለሌላ ሰው—ለአባት፣ ለእናት፣ ለልጅ፣ ለወንድም፣ ለእኅት፣ ለወዳጅ—አልነበረምን? አዎን! ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ በሩቅ ላለ ዘመዳችሁ እስክትጽፉና ስለ መዳኑ በጭንቀት ናፍቆት ነፍሳችሁን እስክታፈሱ ድረስ እንቅልፍ ሊወስዳችሁ አልቻለም፤ ነፍሱ በጥልቅ ለሚያሳስባችሁ ሰው እስክትናገሩ ወይም እስክትጽፉ ድረስ የሚያስፈልጋችሁን ምግብ እንኳ መብላት አልቻላችሁም። መንፈስ ወዲያውኑ ነፍሳትን እንድትፈልጉ ይገፋፋችሁ ጀመረ፤ እንዲሁም ነፍስ ከሥጋ ከመለየቷ በፊት በአማኙ ነፍስ ውስጥ የመንፈስ የመጨረሻ ጩኸት ብዙ ጊዜ ይኸው ነው። በብዙ በሚሞቱ ቅዱሳን አጠገብ ተቀምጣችኋል፤ የመጨረሻው ጸሎት ምን ነበር? ስለ ራስ፣ ስለ ገንዘብ፣ ስለ ቤተሰብ፣ ስለ ኑሮ ሁኔታ ነበርን? ወይ! እነዚያ ነገሮች ሁሉ አሁን ወደ ኋላ ቀርተዋል፤ በመጨረሻ የተገለጠውም ጭንቀት ከእግዚአብሔር መንግሥት ውጭ ስላለች ስለ አንዲት የጠፋች ነፍስ ነበረ። የዘላለም ብርሃን በነፍስ ላይ ሲፈስስ፣ ዓይኖቿም ለነፍሳት ዋጋ ፈጽመው ሲከፈቱ፣ ከዚህ ሌላ ምንም አትሰማም ምንም አታይም! ቤዛው እንዳደረገው ትታቸው ለምትሄደው ነፍሳት እየጸለየች ከጊዜ ወደ ዘላለም ትሻገራለች። ይህ በምድር ሳለች በአማኙ ነፍስ ውስጥ የመንፈስ የመጀመሪያና የመጨረሻ ቃል ነው፤ ወይ! ክርስቲያኖች ለዚህ ለተባረከ መንፈስ ማነሣሣት ብቻ ታማኞች ቢሆኑ፣ በሕይወት ዘመን ሁሉ ዋነኛው ግፊት፣ የመጀመሪያው ምኞትና ጥረት በሆነ ነበር። እንዲህ አለመሆኑ የእግዚአብሔር ጥፋት አይደለም። ከነፍሳት ጋር በግል በምነጋገርበት ጊዜ ከዚህ ይልቅ ደጋግሞ የሚወጣ ነጥብ የለም፦ በእውነት ተመልሰው በኋላ በልባቸው ወደ ኋላ የተመለሱ ሰዎች፣ ስለ ሌሎች ነፍሳት የመንፈስን ምክር ባለመታዘዛቸው ከሚናዘዙትና ከሚያዝኑበት ይልቅ ደጋግመው የሚናዘዙት ነገር የለም። እንዲያውም በሺህ በሚቈጠሩ ሁኔታዎች ወደ ኋላ መመለስ የሚጀምረው ከዚህ ነው። ሰይጣን ሰዎችን ለምቾት፣ ለጨዋነት፣ ጊዜው አለመሆኑንና ብልኅነት አለመሆኑን ለሚያሳዩና ለመሳሰሉት አሳቦች እንዲገዙ ያደርጋቸዋል፤ ከነፍሳትም ጋር የመነጋገርን አጋጣሚ ያጣሉ፤ እንዲሁም መንፈስ ደጋግሞ ያዝናል። ወይ! ይህን ለእኔ የተናዘዙት ሰዎች ቍጥራቸው ምንኛ ብዙ ነው!

በዕድሜ የገፉ አንድ ሰው እንዲህ አሉ፦ «ጐልማሳ ሳለሁና በመጀመሪያ ፍቅሬ በነበርሁ ጊዜ፣ የጌታ ቤት ቅናት እጅግ ይበላኝ ስለ ነበር የዕለት ሥራዬን እዘነጋ ነበር፤ ሌሊትም እንቅልፍ በጭንቅ ይወስደኝ ነበር፤ ነገር ግን ወዮ፣ ያ ከብዙ ዓመታት በፊት ነበር።» እኔም «ያን ጊዜ ከአሁኑ ይልቅ አይሻልዎትም ነበርን?» ብዬ ጠየቅኋቸው፤ እንባም በዓይኖቻቸው ሞላ። አዎን! ጌታ ስለ እርሳቸው እንዲህ ይላል፦ «የብላቴንነትሽን ቸርነት፥ የሙሽርነትሽንም ፍቅር፥ ዘር ባልተዘራባት ምድር በምድረ በዳ እንደ ተከተልሽኝ አስባለሁ። እስራኤል ለእግዚአብሔር የተቀደሰ ነበረ፥ የፍሬውም በኵራት ነበረ።» ወዮ! ዛሬም እንደዚህ ያሉ ብዙዎች አሉ። ሁሉን እንደ ገና ማድረግ አለባቸው፤ ንስሐ ገብተው የቀደመውን ሥራቸውን ማድረግ አለባቸው፤ ወደ ላይኛው መንግሥት ሊገቡ ከሆነ ተመልሰው መምጣት፣ ይቅርታ ማግኘት፣ መታጠብና መዳን አለባቸው—ይህም ሁሉ ወደ ባልንጀሮቻቸው የሚገፋፋቸውን የመንፈስ ቅዱስን ማነሣሣት በሥርዓትና በቁርጠኝነት ባለመታዘዛቸው ነው።

እንግዲህ ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ ባለፉት ጥቂት እሑዶች መንፈስን ስለ ማሳዘንና በመንፈስ ስለ መሞላት ስትሰሙ ቆይታችኋል፤ አንዳንዶቻችሁም እንዴት መጠበቅ እንዳለባችሁ—የተፈቀደላችሁን የዕለት ሥራችሁን እየሠራችሁ መጠበቅ ይገባችሁ እንደሆነ—ግራ ተጋብታችኋል። እኔ እላለሁ፦ ወዳጆቼ ሆይ፣ ባለፈው እሑድ የያዝሁትን አቋም በሚገባ ማስረዳት እችል ነበር፤ ነገር ግን ስለ ዝርዝር ሁኔታዎች ግድ ስለሌለኝ በዚያ ላይ አልቆምም፤ ነገር ግን ልብ በሉ፣ ዋናው ነጥብ ይህ ነው፦ የትም ቢሆን፣ እንዲሁ ልትጠብቁ፣ እንዲሁ ልትለምኑ፣ ልትታገሉና ልታምኑ ይገባችኋል—እስክታገኙት ድረስ። ከዚያ በኋላ በኢየሩሳሌም ይሁን፣ በሰገነቱ ክፍል ይሁን፣ ወይም በሌላ በማንኛውም ስፍራ ይሁን ግድ የለኝም—ብቻ አግኙት። ስለ መንገዱ በመከራከር ዋናውን ነገር አናጣ። አሁን ካላችሁበት ሁኔታ ጋር በሚስማማ መንገድ ጠብቁ፤ ነገር ግን ወይ! እስክታገኙት ድረስ ጠብቁት፤ ይህ የነፍሳችሁ ሕይወት፣ ምናልባትም ከእናንተ ሌላ የብዙ ነፍሳት ሕይወት ነውና። ይህ መንፈስ ያስፈልጋችኋል—በባልንጀሮቻችሁ ነፍሳት ላይ የሚናፍቅ መንፈስ፤ በኃጢአታቸው፣ በሞኝነታቸውና በጕስቁልናቸው ውስጥ ስታዩአቸው የሚያለቅስላቸው መንፈስ፤ በራሱ ደስታ ወይም ራሱ ደኅና መሆኑን፣ ልጆቹም እንኳ ደኅና መሆናቸውን በማወቅ የማይረካ፣ ነገር ግን አንዲት ያልዳነች ነፍስ እስካለች ድረስ በሕያው ነፍስ ሁሉ ላይ የሚናፍቅና ወደ መንግሥቱ እስክትገባ ድረስ ፈጽሞ ዕረፍት የማያገኝ መንፈስ።

የመንፈስ ማነሣሣቶች እንዲህ ያሉ ናቸው፤ ሰዎችም ቢታዘዙአቸው ኖሮ እነዚህን ማነሣሣቶች ፈጽሞ ባላጡአቸው ነበር። ይህ እንዴት ያለ ተቃርኖ ነው! ሰዎች—ያ ሽማግሌ በጐልማሳነቱ እንደ ተሰማው—በብርቱ ጀምረው፣ እየበረቱ ከመሄድና ይህ ቅዱስ ቅናትና ምኞት ከመጨመር ይልቅ እየደከሙና እየቀነሱ መሄዳቸው ምክንያታዊ ወይም የእግዚአብሔርን አሠራር የሚመስል ነውን? እግዚአብሔር ነገርን የሚያደርግበትን መንገድ ይመስላልን? ፈጽሞ አይመስልም! ይህ ግርዶሽ የመጣው መንፈስን በማሳዘንና በማጥፋት ነው።

እንግዲህ ወዳጄ ሆይ፣ ለዚህ ሥራ በመንፈስ ተጠርተሃል። ጥሪውን ታዘዝ—አድርገው። ቢያንቅህም ግድ የለም—አድርገው። «ባለመታዘዝ ከምኖር በመታዘዝ ብሞት ይሻለኛል» በል። ወይ! እነዚህ የማያቋርጡ መውደድና አለመውደድ! «ያን ሰው ማነጋገር አልወድም»፣ «ያን ደብዳቤ መጻፍ እጅግ እጠላለሁ።» ወይ! የሚመጣው ውጤት ምን ሊሆን እንደሚችል አታውቅም። ስለ ውጤቱ ግድ አይኑርህ—አድርገው። እግዚአብሔር በአንተና በውጤቱ መካከል ይቆማል፤ መከራ እንድትቀበል ቢፈቅድም ግድ የለም—መከራን ተቀበል፤ ነገር ግን የመንፈስን ድምፅ ታዘዝ። እነዚህን ማነሣሣቶች ያገኙ ሁሉ ቢታዘዙአቸው ኖሮ በሺህ የሚቈጠሩ ነፍሳት በዳኑ ነበር። እስኪ ንገረኝ፣ እነዚህ ማነሣሣቶች ከወዴት ይመጣሉ? ከራስህ ክፉ ልብ ይመጣሉን? እንግዲያስ ከሐዋርያው ትበልጣለህ። በአንተ ውስጥ ከሚኖረው መንፈስ ተለይተህ፣ ከሕያው ራስህ ከክርስቶስም ተነጥለህ፣ ራስ ወዳድና ዲያብሎሳዊ ነህ። ታዲያ እነዚህ ማነሣሣቶች ከወዴት ይመጣሉ? ከዲያብሎስ ይመጣሉን? እንግዲያስ ሰይጣን በእውነት እርስ በርሱ ተለያየ ማለት ነው። ከወዴት ይመጣሉ? ወጥተህ የጠፉትን ለማዳን እንድትፈልግ የሚገፋፋህ የሕያው እግዚአብሔር መንፈስ ነው። እነዚህን ማነሣሣቶች ትታዘዛለህን? ምክንያቶችህን ትተዋለህን? መውደድህንና አለመውደድህን ትተህ ትታዘዛለህን? ብትታዘዝ፣ እርሱ ይበልጥ እየበዛ ወደ አንተ ይመጣል፤ እንደ ዳዊትም የመንግሥቱ ጉዳይ ከመብልና ከመጠጥ፣ ከብርና ከወርቅ ይልቅ እንደሚበልጥብህ ይሰማሃል። እንዲያውም «የቤትህ ቅናት ይበላኛል» እንዳለው ሰው ትሆናለህ።

ደግሞም፣ እርሱ ስላደረገልን ነገር ለዚህ ሥራ ተጠርተናል። ያስ ምንድር ነው? ወይ! ልናገረው አልችልም ትላላችሁ። አዎን፣ አትችሉም፤ አስቀድመን ወደ ቤት መግባት አለብን፤ ያን ጊዜም ቢሆን ልንናገረው ፈጽሞ አንችልም። ያን ድምር ፈጽሞ ልናሰላው አንችልም፤ ለመላእክት ደስታ ሲባል እንኳ። እርሱ ያደረገልን ነገር ለዘላለም ያልተመረመረ መጠን ሆኖ ይኖራል!! እርሱ ያደረገልንን ከመናገራችን በፊት መጥፋት ምን ሊሆን እንደ ነበረ፣ በሙላቱና በዘላለማዊነቱም መዳን ምን እንደ ሆነ ማወቅ ያስፈልገናል!!

እርሱ ምን አደረገልን? ወይ! እርሱ ለእኛ ከነበረው ፍቅር አንድ አሥረኛውን ያህል ለኃጢአተኞች ቢኖረን፣ ቀንና ሌሊት እየተከተለን፣ ደጋግሞ እያስረዳን፣ እያባበለንና ወደ ራሱ እየሳበን ሳለ ካሳየው ታጋሽ ትዕግሥትና የማያቋርጥ ጥረት አንድ አሥረኛውን ያህል ቢኖረን፣ የማንችለው ምን ነገር ይኖር ነበር?

(እንደ ማስበው) ወደ ኋላ የተመለሰ ስለ ነበረ አንድ ባላባት የሚናገር ታሪክ የሆነ ቦታ ማንበቤን አስታውሳለሁ። በአንድ የገጠር እንግዳ ማረፊያ አርፎ ሳለ ወደ አንድ ክፍል ወጣ፤ በዚያም ከምድጃው በላይ ባለው መደርደሪያ ላይ፣ በአንድ ጥሩ የጥንት ሠዓሊ የተሣለ እጅግ ጥሩ የስቅለት ሥዕል ነበረ፤ ከሥሩም «ይህን ስለ አንተ ተቀበልሁ—አንተ ስለ እኔ ምን አደረግህ?» ተብሎ ተጽፎ ነበር። ይህ ጥያቄ ልቡ ድረስ ዘለቀ። በጥልቅ ወጋው። አዎን፣ በእርግጥ ምን አደረግሁ? ብሎ አሰበ። የማይመቸውን ስሜት ለማስወገድ ወደ ፈረሶቹ ወደ ጋጣው ወጣ፤ ነገር ግን ሊረሳው አልቻለም። አንድ ለስላሳና ልብ የሚነካ ድምፅ «ይህን ስለ አንተ ተቀበልሁ፤ አንተ ስለ እኔ ምን አደረግህ!» እያለ የሚከተለው መሰለው። በመጨረሻ ልቡን ሰበረው፤ በጕልበቱም ተንበረከከ። እንዲህም አለ፦ «ጌታ ሆይ፣ እውነት ነው፤ ለአንተ አንዳች አድርጌ አላውቅም፤ አሁን ግን በአገልግሎትህ ፈጽመህ እንድትጠቀምብኝ ራሴንና ያለኝን ሁሉ ለአንተ እሰጣለሁ።»

እናንተስ በመስቀሉ ሥር ተንበርክካችሁ ሳላችሁ ያን ድምፅ በነፍሳችሁ ውስጥ ሰምታችሁት አታውቁምን? ያን ክቡር መከራ ተቀባይ ትኵር ብላችሁ አይታችሁት፣ ወደ ኋላ ወደ ከንቱው ያለፈው ዘመናችሁ ስትመለከቱ ድምፁን ሰምታችሁ ታውቃላችሁን? አንተ ስለ እኔ ምን አደረግህ?

እንግዲህ በእነዚህ አገልግሎቶች እስካሁን ድረስ ራሳቸውን እንደ ገና ፈጽመው ለኢየሱስ እንደሚሰጡ እየመሰከሩ ወደ ፊት የወጡ ቢያንስ 350 የሚያህሉ ሰዎች ነበሩ። በአብዛኛው ልባዊ እንደ ነበሩ እርግጠኛ ነኝ። ስለ ልጅነታቸው የመንፈስን ምስክርነት ለማግኘትና ለአገልግሎት ኃይልን ለመቀበል መጥተዋል። እንግዲህ ወዳጆች ሆይ፣ ይህ ወደ ምን እንደሚደርስ—ፍጻሜው ምን እንደሚሆን ማወቅ እፈልጋለሁ።

ምን ልታደርጉ ነው?

እኅትም ደግሞ። ይህ በስሜት ብቻ ቀርቶ ሊጠፋ ነውን? በትንፋሽና በምኞት ተንኖ «አልችልም» በሚል ሊያበቃ ነውን? ፈጽሞ አይሁን! ምን ልታደርጉ ነው? ባለፈው ሳምንት ለእርሱ ምን ስታደርጉ ነበር? ራሳችሁን ጠይቁ። «እንግዲህ መጽሐፍ ቅዱሴን ከወትሮው አብልጬ አንብቤአለሁ» ትላላችሁ። እስከዚያ ድረስ መልካም ነው። ለምን አነበባችሁት? «የጌታን ፈቃድ ለማወቅ፣ ትምህርትንና መጽናናትን ለማግኘት ነው» ትላላችሁ። አዎን፣ ልክ ነው፤ ነገር ግን አያችሁ፣ ይኸው ሁሉ ለራሳችሁ ነው። «ብዙ ጸልዬአለሁ።» መልካም ነው። ሰው ሁሉ ቢጸልይ እወዳለሁ። ሐዋርያት ሰዎች ሁሉ በስፍራ ሁሉ ሊጸልዩ ይገባቸዋል ይላሉ። ለምን? «ጌታን ታላላቅ ነገሮችን ስለምን ነበር።» መልካም ነው፤ ጌታ ይመስገን፤ ነገር ግን እነዚያ በአብዛኛው ለራሳችሁ ናቸው። ስለ ነፍሳት በጭንቅ ልመና እንድትለምኑ ተመርታችሁ ከሆነ፣ ስለዚህ እግዚአብሔርን አመስግኑ፤ ሐዋርያው እንደሚለውም «በመጽናት ሁሉ ትጉ»፣ «በመንፈስ ቅዱስም እየጸለያችሁ» ቀጥሉ፤ ነገር ግን የቻላችሁትን ሁሉ ለራሳችሁ ለማግኘት ብቻ የምትጸልዩ ከሆነ፣ ያ ለጌታ ምን ጥቅም አለው? ነገር ግን «ቤተሰቤን እያሳደግሁ ነው» ትላላችሁ። ልክ ነው፤ በዙሪያችሁ ያሉ ዓለማውያንም እንዲሁ ያደርጋሉ፤ ነገር ግን ለምን? ለእግዚአብሔር ወይስ ለራሳችሁ? ወይ! ወዳጆች ሆይ፣ እነዚህን ነገሮች እንመልከት። ብዙው ሃይማኖት የሰው ልብ ራስ ወዳድነት ከዓለም ወደ ሃይማኖት መሸጋገሩ ብቻ እንደ ሆነ እፈራለሁ። የዚህ ዘመን ብዙው ሃይማኖት የቻላችሁትን ሁሉ በማግኘትና የቻላችሁትን ያህል ጥቂት በማድረግ እንደሚያበቃ እፈራለሁ—እንደ አንዳንድ ሠራተኞቻችሁ። ያን ዓይነቱን ታውቃላችሁ፤ ስለ ተቀጠሩ ብቻ በግድ ከሚደረገው በላይ ምንም የማይሠሩ፣ እንደ ምንም ብቻ የሚያልፉ። በዚህ ዘመን ለሰውም ለእግዚአብሔርም የሚቀርብ እንዲህ ያለ ብዙ አገልግሎት አለ።

እንግዲህ ወዳጆች ሆይ፣ ለእርሱ—በዓለም ያለውን የተባረከውን፣ የከበረውንና የሚያድነውን ዓላማውን ለማስፋፋት—ምን ስታደርጉ ቆያችሁ? ስለ መንግሥቱ ስትሉ ራሳችሁን ምን ከለከላችሁ? በአእምሮ፣ በሐሳብ ወይም በልብ ምን ድካም አልፋችኋል? ስንት ደብዳቤዎችን ጻፋችሁ? ስንት ሰዎችን አነጋገራችሁ? ስንት ጉብኝቶችን አደረጋችሁ? (እናንተ እንደምትሉት) ይህን ያህል ላደረገላችሁ ለእርሱ ራሳችሁን የምትክዱበት ምን ድካም ስትደክሙ ቆያችሁ? ስለ እርሱ ምን መከራ ተቀበላችሁ? «ስለ አካሉም ማለት ስለ ቤተ ክርስቲያን» በክርስቶስ መከራ የጐደለውን በጥቂቱም ቢሆን ለመፈጸም ስትጥሩ ነበራችሁን? የበደለኛውን ዓለም ኃጢአትና ኀዘን በልባችሁ ተሸክማችሁ በእግዚአብሔር ፊት ቀርባችሁ፣ ስለ ገዛ ስሙ ብሎ በውጭ ባሉት እግዚአብሔርን በማይፈሩ ብዙ ሰዎች ላይ መንፈሱን እንዲያፈስስ፣ በውስጥ ያሉትንም በግማሽ የተኙ ክርስቲያን ነን ባዮች እንዲያነቃ ስትለምኑት ነበራችሁን? ከዓለም ብቻ ሳይሆን በግማሽ ልብ ከሆኑ ክርስቲያን ነን ባዮችና ከፈሪሳውያንም ጭምር ለሚመጣ ነቀፋና ንቀት ራሳችሁን አሳልፋችሁ በመስጠት፣ መስቀሉን ተሸክማችሁ፣ እነርሱን ለማዳን በመኖርና በመታገል የሚደርስባችሁን የጭካኔ ነቀፋ ኀፍረት ታግሣችሁ ነበራችሁን? ወይ፣ ወንድሞችና እኅቶች ሆይ፣ ምን ስታደርጉ ነበር?

ኑ እንግዲህ፣ ወዳጆች ሆይ፣ ተግባራዊ ውጤት እፈልጋለሁ። እርሱ ያን ስለ እናንተ ተቀበለ። እርሱ በዚያ በላይ ሆኖ ስለ እናንተ ይማልዳል። አምስቱን የሚደሙ ቍስሎቹን ስለ እናንተ በአባቱ ፊት ሁልጊዜ ይሸከማል። ለአንዲት ቅጽበት እንኳ ቢረሳችሁ ወይም ምልጃውን ቢያቋርጥ ምን ይሆን ነበር? እናንተ ለእርሱ ምን እያደረጋችሁ ነው? ፍለጋውን እንድትከተሉ ምሳሌ ትቶላችሁ ሄዶአል። ፍለጋዎቹስ ምን ነበሩ? በደም የታተሙ ነበሩ፤ የውርደት እርምጃዎች ነበሩ። ዓለም የናቃቸው እርምጃዎች ነበሩ። ከቁብ አልተቈጠረም፣ ተሰደበ፣ በሰዎችም ተናቀ። ራሱን የሚያስጠጋበት ስፍራ አልነበረውም። የዘራችንን ሁሉ ኀዘንና መከራ በሥጋውና በነፍሱ ተሸከመ። የሕማም ሰው ነበረ—የገዛ ራሱ ሕማም ግን አልነበረም። የሚያዝንበት ምክንያት አልነበረውም። የአብ የገዛ ተወዳጁ ነበረ፤ ይህንም ያውቅ ነበር፤ ነገር ግን የሕማም ሰው፥ ደዌንም የሚያውቅ ነበረ። የዚህን ምስኪን፣ የጠፋ፣ በግማሽ የተፈረደበት ዓለም ኀዘን ተሸከመ፤ ይህም አንዳንድ ጊዜ ሊቻል የማይችል ከመሆኑ የተነሣ ደሙን ከደም ሥሮቹ ጨምቆ አወጣው። በምንም መጠን ቢሆን ፍለጋውን ስትከተሉ ነበራችሁን? ለራሱ አልኖረም። ሊያገለግል እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም፤ የባሪያንም መልክ ያዘ። እናንተ ምን እያደረጋችሁ ነው? ወይ! ወዳጆቼ ሆይ፣ ተነሡ፣ ተነሡ፣ ሥሩም። ካልጀመራችሁ ጀምሩ—ዛሬ ጀምሩ። በመንፈሱ እንዲያጠምቃችሁና በመንፈስ መታደስ እርሱን ወዲያውኑ መከተል እንድትጀምሩ እንዲፈቅድላችሁ ለምኑት። እርሱ ስላደረገላችሁ ነገር ተጠርታችኋል!

ደግሞም በዓለም ችግር ተጠርታችኋል። ስለዚህ ጉዳይ በሌሎች ጊዜያት ብዙ ስለ ተናገርሁ አሁን ብዙ አልጨምርም፤ ነገር ግን ፈጽሞ የማያልቅ ርእስ ይመስለኛል፤ የሚድኑ ኃጢአተኞች እስካሉ ድረስም ፈጽሞ አያልቅም። ወይ፣ የዓለም ችግር! ለሰው ልጅ ነፍስ ሁሉ ደሙን ማፍሰሱ፣ በዚያም ተሰቅሎ ሳለ ከውድቀቱ ርኵሰትና ኃጢአትና ጥፋት ሁሉ በታች በመጀመሪያ በገዛ መልኩ የተፈጠረችውንና ወሰን ለሌለው ለዘላለማዊ እድገትና መሻሻል የተቻላትን የሰውን ነፍስ ማየቱ፣ ለእኔ እጅግ የሚያጥለቀልቅና የሚያስደንቅ አሳብ ነው። ልትታደግ፣ ልትታጠብ፣ ልትዋጅ፣ ልትድን፣ ልትቀደስና ልትከብር የምትችለውን ነፍስ—ይህን የከበረ ዕንቍ አየ፤ ስለ እርሱም ራሱን ሰጠ። እነዚህን ነፍሳት ተመልከቱ። በመንፈሱ ኃይልና በእነርሱ ላይ በሚሠራው በሕያውና በከበረው ወንጌሉ ሊታደግ የማይችል እጅግ ዝቅተኛ፣ ወይም ርኩስ፣ ወይም ወራዳ የሆነ አንድ እንኳ የለም። መድኃኒቱ ከነቢያት ጠቅሶ «አማልክት ናችሁ (ደግሞም ይጨምራል) መጽሐፉ ሊሻር አይቻልም» ይላል። እንደ አንዳንድ የዘመናችን ሰዎች ስለ ሰው ነፍሳት ዋጋ እንዲህ ያለ ትንሽ፣ ወራዳና ኢምንት ግምት አልነበረውም፤ እነርሱ ያለ ምንም የምሕረት አንጀትና ርኅራኄ ሙሉ ትውልዶችን ወደ ሲኦል ይሰዳሉ። ወይ! ብዙ ሕዝብን ባየ ጊዜ ያለቀሰላቸው የኢየሱስ ክርስቶስ ርኅራኄ ጌታ ይሙላብን። ወይ! ወዳጆች ሆይ፣ እንዲህ ያለችውን አንዲት ነፍስ አስቡ! ወርቃችሁ ወይም ቤቶቻችሁ ወይም መሬቶቻችሁ ምንድር ናቸው—ክብራችሁ፣ ስማችሁ፣ የዚህ ዓለም ሽልማቶች ሁሉ ምንድር ናቸው? ስለዚህ እንናገራለን፤ ነገር ግን የዳነች፣ የተዋጀች፣ የተቀደሰች አንዲት የከበረች የማትሞት ነፍስ ዋጋ—ይህን በእውነት የሚገነዘብ ማን ነው—ማን፣ ማን? ወይ፣ የዓለም ችግር! እየሞቱ ነው፣ እየሞቱ ነው!! ሰዎች በጥቃቅን ተቃውሞዎቻቸው ወደ እኔ ሲመጡ «ወዳጄ ሆይ፣ እኔ የማውቀው ሁሉ ይህ ነው—ነፍሳት እየሞቱ ነው፣ እየሞቱ ነው» እላለሁ።

ቤቶቻችሁ በኮሌራ እየተጨፈጨፉ ቢሆን ኖሮ፣ ለማስቆም ስለምትጠቀሙበት መንገድ ብዙም አትጠነቀቁም ነበር፤ ማንም መጥቶ ስለ እርምጃችሁ ሻካራነት ቢቃወም «ሰዎች እየሞቱ ነው፣ እየሞቱ ነው» ትሉ ነበር፤ ያም የክርክሩ ሁሉ ፍጻሜ በሆነ ነበር። እኔም እላለሁ፦ እየሞቱ ነው፤ ደግሞም ሊድኑ ይገባል። ሰይጣን እየወሰዳቸው ነው፤ እኔ ግን እግዚአብሔር እንዲወስዳቸው እፈልጋለሁ። ኢየሱስ ክርስቶስ ገዝቶአቸዋል። እርሱ ለዓለሙ ሁሉ ኃጢአት ማስተስሪያ ነበረ። የእርሱ ናቸው፤ እኔ የምደርስበትን ሁሉ፣ ሌሎችም እንዲደርሱበት የማነሣሣውን ሁሉ እርሱ ይወስዳል።

ዓለም እየሞተ ነው። ይህን ታምናላችሁን? በዓለም ችግር ተጠርታችኋል። ከፈለጋችሁ ከቅርብ ከቤታችሁ ጀምሩ፤ በሁሉም መንገድ ጀምሩ፤ የራሳቸው ሰዎች በምድጃቸው አጠገብ እየጠፉ ሳሉ ሌሎችን ፍለጋ ወደ ውጭ አገር በሚሄዱ ሰዎች አገልግሎት ብዙም እምነት የለኝም። ከቤት ጀምሩ፤ ነገር ግን በዚያ አታቁሙ። ሰዎች «አዎን! ከቤት ጀምሩ» ይላሉ፤ ነገር ግን በዚያው ያቆማሉ፤ በሌላ ስፍራ ስለ እነርሱ ፈጽሞ አትሰሙም፤ በቤታቸውም የሚያደርጉት ደግሞ በመጨረሻ ትንሽ ነው። እግዚአብሔር ሁለቱ አብረው እንዲሄዱ ሥርዓት አድርጎአል። በሁሉም መንገድ እነርሱ እንዲድኑ አድርጉ፤ ነገር ግን ሌላ ሰውም ደግሞ እንዲድን አድርጉ። ለእግዚአብሔር ለመሥራት ራሳችሁን አዘጋጁ። እንዴት እንደምታደርጉት ትጠይቁት ዘንድ ወደ እርሱ ሂዱ። የኃይልን ትጥቅ ለማግኘት ወደ እርሱ ሂዱ፤ ከዚያም ጀምሩ። ብትንቀጠቀጡም ግድ የለም። መንቀጥቀጣችሁ እጅግ ደፋሮች ከምትሆኑ ይልቅ ብዙ መልካም ነገር ያደርጋል ብዬ እገምታለሁ። እንባም ግድ የለም። ክርስቲያኖች ወንጌልን በእንባ ወደ ሰዎች ልብ ቢያስገቡ ምንኛ ደስ ባለኝ፤ ብዙ ጊዜ ከአሁኑ ይልቅ ጠልቆ በገባ ነበር። ብትንተባተቡም ግድ የለም። ከልብ ሲወጣ ያምኑአችኋል። ከጥቂት ጊዜ በፊት አንድ ሰው—ስለ ሃይማኖት በተፈጥሮአዊ መንገድ መነጋገሩ እያስገረመው—እንዳለው፣ «ልክ እንደ ተራ ሰው አነጋገረኝ» ይላሉ፤ ነገር ግን ልብ በሉ፣ የውሸት ስሜት አይሁን፤ በአንድ ደቂቃ ይገነዘቡታልና። በመንፈስ እስክትሞሉ ድረስ ወደ ጓዳችሁ ሂዱ፤ ከዚያም ሄዳችሁ በእነርሱ ላይ አፍስሱት።

ፊኒ «ሄጄ ልቤን በሕዝቡ ላይ አፈሰስሁ» ይላል። ልባችሁን በሕያው ውኃ ሙሉት፤ ከዚያም በሮቹን ከፍታችሁ እንዲፈስስ ተዉት። ሰዎቹን ፊት ለፊት ተመልከቱ፤ በፍቅርም እጃቸውን ይዛችሁ እንዲህ በሉ፦ «ወዳጄ ሆይ፣ እየሞትህ ነው፤ ወደ ዘላለም ሞት እየሄድህ ነው። እስከ አሁን ማንም ነግሮህ የማያውቅ ከሆነ—እኔ ልነግርህ መጥቻለሁ። ወዳጄ ሆይ፣ የከበረች ነፍስ አለችህ። ድናለችን?» ይህን ሊያስተውሉ ይችላሉ! በዙሪያ ጥምጥም መንገድ ሳይሆን ፊት ለፊት እያነጋገራችኋቸው፦ «ስለ ከበረች ነፍስህ አስበህ ታውቃለህን? ድናለችን? ኃጢአትህ ተሰርዮልሃልን? ለመሞት ተዘጋጅተሃልን?» ሀብታም ጎረቤቶቻችሁ፣ ሠራተኛ ልጃገረዶቻችሁና የጋጣ ሠራተኞቻችሁ ሁሉ በአንድነት ይህን ሊያስተውሉ ይችላሉ።

አንዲት ሴት ለልጄ እንዲህ አለቻት፦ «ሰዎችን ስለ ነፍሳቸው ቀድሞ ከማነጋግርበት ፈጽሞ በተለየ መንገድ ማነጋገር ጀምሬአለሁ። ኃጢአተኞች መሆናቸውን አያውቁምን፣ ለመሞትስ ተዘጋጅተዋልን ብዬ በመጠየቅ እጀምራለሁ፤ ይህም ፈጽሞ የተለየ ውጤት ያመጣል።» አንዱ ምክንያት ልቧ በእግዚአብሔር ፍቅርና መንፈስ የተሞላ መሆኑ ነው፤ ያም ቃሎቿን አቃጥሎ ያስገባቸዋል። በዚያ መንገድ ጀምሩ፤ እግዚአብሔርም በእናንተ በኩል የሚያደርገውን እዩ፤ እኔ በእርግጥ እናንተን የምመለከታችሁ እርሱ የመረጠው መሣሪያ አድርጌ ብቻ ነውና፤ መሣሪያውንም የሚነቅፉ ጥበቡን ይነቅፋሉ። ሂዱና እጃችሁን በዕርፍ ላይ አኑሩ፤ እርሱም ወደ ፊት የምትገፉበትን ብርታት ይሰጣችኋል።

ስለ ዓለም ችግር እያሰባችሁ ወደ ቤታችሁ እንድትሄዱ ጌታ ይርዳችሁ፤ በሚቀጥለውም ሰንበት ለአገልግሎት የሚያስፈልጉትን ብቃቶች እንመለከታለን።