የተባረከ መከራ

መግቢያ

በመጀመሪያው መዝሙር ላይ ባደረግነው ማሰላሰል ስለ «የተባረከ ብልጽግና» ተመልክተናል። ነገር ግን የእግዚአብሔር አሠራሮች ሁሉ በበረከት የተሞሉ ናቸው፤ እርሱ ቸር ነው፤ መልካምንም ያደርጋል — መልካምን ብቻ፥ ያለማቋረጥም። ጌታን እረኛው አድርጎ የተቀበለ አማኝ በሃያ ሦስተኛው መዝሙር ቃል በእርግጠኝነት እንዲህ ማለት ይችላል፦ «በሕይወቴ ዘመን ሁሉ ቸርነትና ምሕረት ይከተሉኛል፤ በእግዚአብሔርም ቤት ለዘላለም እኖራለሁ»፤ ወይም የተሻሻለው የእንግሊዝኛ ትርጉም (ሪቫይዝድ ቨርዥን) በኅዳጉ ያሰፈረውን ንባብ ብንወስድ፦ «ቸርነትና ምሕረት ብቻ ይከተሉኛል»። ስለዚህ የመከራ ቀናት ደግሞ የብልጽግና ቀናት እንደ ሆኑና በበረከት የተሞሉ እንደ ሆኑ እርግጠኞች መሆን እንችላለን።

አማኙ እግዚአብሔር በመከራ የሚያስተናግድበትን ምክንያት እስኪያይ ድረስ ለመርካት መጠበቅ አያስፈልገውም፤ እርሱ ያውቃል፦ እግዚአብሔርን ለሚወዱት ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ፤ የእግዚአብሔር አሠራሮች ሁሉ የአፍቃሪ አባት አሠራሮች እንደ ሆኑ፤ እርሱም ለጊዜው የሚያሳዝነውን ነገር የሚፈቅደው ባነሰ ሥቃይ በሌላ በማንኛውም መንገድ ሊገኙ የማይችሉ ፍሬዎችን ለማስገኘት ብቻ እንደ ሆነ። ጠቢብና የሚታመን የእግዚአብሔር ልጅ «መከራ ትዕግሥትን እንዲያደርግ አውቆ» በመከራ ደስ ይለዋል፤ ትዕግሥትም ፈተናን፥ ፈተናም ተስፋን ያደርጋል — ይህም ተስፋ «አያሳፍርም፤ የተሰጠን መንፈስ ቅዱስ የእግዚአብሔርን ፍቅር በልባችን አፍስሶአልና»።

የኢዮብ ታሪክ በትምህርት የተሞላ ነው፤ ጥልቅ ትኩረት የሚስቡና ታላቅ ጥቅም የሚያስገኙ ብዙ ትምህርቶችንም ሊያስተምረን ይገባል። የማይታየው ዓለም መጋረጃ ተገልጦ ስለ ታላቁ ባላጋራችን ኃይል ብዙ እንማራለን፤ ነገር ግን ደግሞ አባታችን እግዚአብሔር ካልፈቀደለት በቀር ምንም ኃይል እንደሌለው እንማራለን።

የእግዚአብሔር ምስክርነትና ተግዳሮት

«እግዚአብሔር ሰጠ፥ እግዚአብሔርም ነሣ፤ የእግዚአብሔር ስም የተባረከ ይሁን»።—ኢዮብ 1:21።

በምዕራፍ 1 ቁጥር 8 ላይ እግዚአብሔር ራሱ ስለ ባሪያው እንዲህ ሲል ይመሰክራል፦ «በምድር ላይ እንደ እርሱ ያለ፥ ፍጹምና ቅን፥ እግዚአብሔርንም የሚፈራ፥ ከክፉም የሚርቅ ሰው የለም»፤ በምዕራፍ 2 ቁጥር 3 ላይም ይህንኑ ምስክርነት ይደግማል፤ እንዲህም ሲል ይጨምራል፦ «ያለ ምክንያት አጠፋው ዘንድ አንተ ብታነሣሣኝም፥ እርሱ እስከ አሁን ድረስ ፍጹምነቱን አጽንቶ ይዞአል»። የእግዚአብሔር ጸጋ ኢዮብ እንዲኖረው ላስቻለው ሕይወት ከዚህ የበረታ ምስክርነት ሊታሰብ አይቻልም። በእርሱ ላይ የመጣው ተግሣጽ ከሕይወቱና ከመንፈሱ አንጻር ያለ ምክንያት እንደ ሆነ ተነግሮአል። ኢዮብን ከብዙ ዘመን በፊት እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና የእርሱን ተደጋጋሚ ምስጋና የተቀበለ ሕይወት እንዲኖር ያስቻለው ያው ጸጋ እንዳልተለወጠ፥ በእርሱም እኛ ደግሞ ጉዳያችን ከእርሱ ጋር ለሆነው ለእርሱ ደስ የሚያሰኝ ሕይወት መኖር እንደምንችል እግዚአብሔርን እናመስግን።

ሰይጣን ብዙ ጊዜ በሐዘንና በፈተና ወቅት አማኙን እግዚአብሔር እንደ ተቆጣው — ይህም ለማያውቀው በደል የመጣ ቅጣት እንደ ሆነ — እንዲያስብ በማድረግ ሊያስጨንቀው ይሞክራል፤ በዚህም ምክንያት ሊደሰትባቸው ይችል የነበሩ ብዙ መጽናናቶችና ማጽናኛዎች ሊጨልሙበት ይችላሉ። ይልቁንስ እግዚአብሔር ብርቱና ጤናማ ልጁን ከባድ ጥረትንና ጥንቃቄ የተሞላበት ልምምድን የሚጠይቅ የአካል ብቃት ተግባር እንዲፈጽም ማበረታታት በመቻሉ ደስ እንደሚለው፥ ወይም ልጁ ከሚያገኘው እውቀት ክብርንና ዘላቂ ጥቅምን እንደሚያገኝ አውቆ ረጅምና አድካሚ ጥናት በማድረግ ለከባድ የትምህርት ፈተና እንዲዘጋጅ እንደሚያነሣሣው ደስተኛ አባት እንደ ሆነ ከእግዚአብሔር ቃል አናይምን? እንዲሁም የሰማዩ አባታችን ታማኝ ለሆነ ልጁ ፈተናን በአደራ መስጠት ደስ ይለዋል፤ በዚያ ፈተና ልጁ ለእግዚአብሔር ታላቅ ክብር ሊያመጣ ይችላል፤ በእርሱም በኩል ለራሱና ለሌሎች ዘላቂ የልብ መስፋትንና በረከትን ይቀበላል።

የአብርሃምን ሁኔታ እንመልከት፤ እግዚአብሔር እጅግ ስለ ታመነበት ባሪያውን የሚወደውን ልጁን መሥዋዕት አድርጎ እንዲያቀርብ ለመጥራት አልፈራም። በዚህም በኢዮብ ሁኔታ ስለ ኢዮብ እግዚአብሔርን የተገዳደረው ሰይጣን አልነበረም፤ ይልቁንም በጠባዩ ውስጥ ነውርን ወይም በሕይወቱ ውስጥ ጉድለትን ያገኝ እንደ ሆነ ዋናውን ጠላት፥ የወንድሞቻችንን ከሳሽ፥ የተገዳደረው እግዚአብሔር ነው። በሁለቱም ሁኔታ ጸጋ አሸነፈ፤ በሁለቱም ሁኔታ ትዕግሥትና ታማኝነት በብዙ ተከፈሉ፤ ስለዚህ ግን ወደ ኋላ እንመለስበታለን።

የማይታየው አጥር

የሰይጣን መልስ ልብ ሊባል የሚገባው ነው። «የትኛው ኢዮብ?» ወይም «የሚኖረው የት ነው?» ብሎ መጠየቅ አላስፈለገውም። የእግዚአብሔርን ባሪያ ተመልክቶት ነበር፤ ስለ እርሱም ሁሉን እንደሚያውቅ ግልጽ ነው። ይህን ታማኝ የእግዚአብሔር ሰው እንዲህ ጠንቅቆ ያወቀው እንዴት ነው? ምናልባት እንዲህ ሆኖ ሊሆን ይችላል፦ በሰይጣን ቁጥጥር ሥር እንዳሉ ግልጽ የሆኑት የበታች ርኩሳን መናፍስት ይህን የጥንት አባት በተለመዱት የፈተና መንገዶች በከንቱ ሞክረውት ነበር። ምናልባት ስላልተሳካላቸው ለአንዳንድ የክፋት አለቆችና ሥልጣናት ነግረው፥ እነዚህም ደግሞ ዲያብሎሳዊ ጥበባቸውን ሞክረው ነበር፤ ነገር ግን ኢዮብን ከቅንነቱ ፈቀቅ እንዲል ማድረግ አልቻሉም። በመጨረሻም ታላቁ ዋና ጠላት ራሱ የእግዚአብሔርን የተወደደ ባሪያ ለማስጨነቅና ለማሳሳት ያደረገው ጥረት ሁሉ ከንቱ ሆኖ አገኘው። በእርሱ፥ በአገልጋዮቹ፥ በቤቱና ባለውም ሁሉ ዙሪያ በየአቅጣጫው አጥር አገኘ — ሰብሮ ሊገባ የማይችለው እጅግ የጸና ምሽግ፥ እንደሚያገሣ አንበሳ እየዞረ ሊዘልለው ወይም በእግዚአብሔር በተጠበቀው ክበብ ውስጥ ጥፋት ሊያመጣ የማይችለው እጅግ ከፍ ያለ ቅጥር።

እንዲህ ተጠብቆ መኖር እንዴት ያለ በረከት ነበር! የኢዮብ የእጁ ሥራ ተባረከ — ሀብቱ በምድሩ ላይ በዛ፤ ከምሥራቅ ሰዎችም ሁሉ ታላቁና ከሁሉም የተሻለው ሆነ፤ በዚያን ዘመን እግዚአብሔር ሞገሱን የሚገልጠው — ብቻ ባይሆንም — በአብዛኛው ምድራዊ በረከቶችን በመስጠት ነበርና።

በዘመናችን ከዚህ ጋር የሚመሳሰል መንፈሳዊ በረከት የለምን? እግዚአብሔር ይመስገን፥ አለ። እያንዳንዱ አማኝ፥ ምናልባት በተመሳሳይ መንገድ ባይሆንም፥ እንደ ኢዮብ በደኅንነት ሊጠበቅና ሙሉ በሙሉ ሊባረክ ይችላል — ከጠላት ኃይል ሊድንና ፍጹም ሰላም በሰፈነበት በተከለለ ክበብ ውስጥ ሊጠበቅ ይችላል። ሁኔታዎቹ ቀላል ናቸው፤ ሐዋርያው ጳውሎስም በፊልጵስዩስ ምዕራፍ 4 ቁጥር 4-7 ሰጥቶናል፦ «ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ ... ገርነታችሁ [የዋህነታችሁ ወይም እሺ ባይነታችሁ] ለሰው ሁሉ ይታወቅ። ጌታ ቅርብ ነው።» ክፉን የመቃወም ኃይላችሁ ወይም «የራሳችሁን መብት የማስከበር» ኃይላችሁ አይደለም፤ ይልቁንም ጌታ በእውነት ለበጎአችሁ የሆነውን ሁሉ ያስከብርላችኋል ብላችሁ በማመን የምታሳዩት እሺ ባይነት መንፈሳችሁ ነው፤ በማንኛውም ሁኔታ እርሱ ቅርብ ነው፤ ለትእዛዙ የሚደረገውንም ታማኝነት በቅርቡ አብዝቶ ይከፍላል። በመጨረሻም፦ «በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ። አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ልባችሁንና አሳባችሁን በክርስቶስ ኢየሱስ ይጠብቃል።»

አማኞች ይህን ተስፋ የተሰጠበትን በረከት ብዙ ጊዜ የማያጣጥሙት ለምንድን ነው? በአንዳች ሳንጨነቅ፥ በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር ወደ እግዚአብሔር ፊት መቅረብ ስለሚያቅተን አይደለምን? ከአሥር ችግሮች ዘጠኙን ወደ እርሱ አምጥተን አሥረኛውን ራሳችን ልንይዘው እንሞክር ይሆናል፤ ያቺም አንዲት ትንሽ ችግር፥ በርሜሉን ባዶ እንደምታስቀር ትንሽ ቀዳዳ፥ ሁሉን ታጠፋለች፤ በከተማ ቅጥር ላይ እንዳለ ትንሽ ስንጥቅም ለጠላት ኃይል መግቢያ ትከፍታለች። ሁኔታዎቹን ግን ብንፈጽም እርሱ በእርግጥ ታማኝ ነው፤ ልባችንንና አሳባችንን — ስሜቶቻችንንና ሐሳቦቻችንን — ራሳችን ከመጠበቅ ይልቅ ለእኛ ተጠብቀው እናገኛቸዋለን። ልናመጣውም ልንጠብቀውም የማንችለው ሰላም ራሱ እንደ ጦር ሰፈር ይጠብቀናል፤ ይከልለናልም፤ ጭንቀቶችና ሥጋቶችም ለመግባት በከንቱ ይታገላሉ።

የኢዮብ መፈተን

ወደ ኢዮብ ታሪክ ስንመለስ፦ ታላቁ ከሳሽ በጠባዩም ሆነ በሕይወቱ የሚነቅፈው ነገር ስላላገኘ ይህ ሁሉ የራስ ወዳድነት ውጤት እንደ ሆነ በስውር ይጠቁማል፦ «ኢዮብ በከንቱ እግዚአብሔርን ይፈራልን?» ሰይጣን በሚገባ እንደሚያውቀው በእርግጥም በከንቱ አልፈራም! ከእርሱ በፊትም ሆነ በኋላ ማንም እግዚአብሔርን በከንቱ ፈርቶ አያውቅም። እንደ ሰማያዊው ጌታችን አገልግሎት እንዲህ አብዝቶ የሚከፍል አገልግሎት የለም፤ እንደ እርሱም በንጉሣዊ ልግስና የሚሸለም የለም። ሰይጣን እውነተኛ ነገር እየተናገረ ነበር፤ ነገር ግን ከዚያ ጋር ያያያዘው ስውር ክስ — ኢዮብ እግዚአብሔርን ያገለገለው ለዚህ ሽልማት ሲል ነው የሚለው — እውነት አልነበረም።

የኢዮብን ጠባይ በእግዚአብሔር መላእክትም ሆነ በርኩሳን መናፍስት ፊት ትክክለኛነቱን ለማረጋገጥ ሰይጣን ኢዮብን እንዲፈትን ተፈቀደለት፤ ሰይጣን ኢዮብ እግዚአብሔርን የሚያገለግለው ለእነርሱ ብቻ ሲል ነው ብሎ ያሰበውን — ወይም ያሰበ መስሎ የተናገረውን — ሀብቶች ሁሉ እንዲወስድ ተፈቀደለት። እግዚአብሔርም፦ «ያለው ሁሉ በእጅህ ነው፤ በእርሱ ላይ ብቻ እጅህን አትዘርጋ» አለ።

የሰይጣን ክፋት

ብዙም ሳይቆይ ሰይጣን በዚህ ሰው ላይ ጥፋትን በጥፋት ላይ በማምጣት የጠባዩን ክፋት አሳየ። በመልእክተኞቹ አማካይነት የሳባን ሰዎች አነሣሣ፤ እነርሱም በበሬዎቹና በአጠገባቸው በሚሰማሩት አህዮች ላይ ወድቀው አገልጋዮቹን በሰይፍ ስለት ገደሉ፤ አንድ ብቻ እንዲያመልጥ ተዉ — ይህም በምንም ርኅራኄ ወይም ሐዘኔታ ሳይሆን የንብረቱንና የአገልጋዮቹን ጥፋት የሚነግር መልእክት ለዕድለቢሱ ጌታው እንዲያደርስ ነበር። ክፉው ደግሞ ከሰማይ መብረቅን የማውረድ ኃይል የነበረው ይመስላል — በእርሱም በጎቹና የሚጠብቋቸው አገልጋዮች ጠፉ። እዚህም እንደገና በመልእክቱ የተጨነቀውን የእግዚአብሔር ሰው ሐዘን እንዲያበዛ አንድ አገልጋይ ብቻ ቀረ።

በሌላ አቅጣጫም ከለዳውያን በሦስት ወገን ሆነው መጥተው የኢዮብን ግመሎች እንዲወስዱ ተመሩ፤ ክፉውን ወሬ እንዲያደርስ ከቀረው ከአንዱ በቀር አገልጋዮቹን ሁሉ በሰይፍ ስለት ገደሉ። ይህም ያልበቃ ይመስል የኢዮብ ልጆች ራሳቸው — ሰባቱ ወንዶች ልጆቹና ሦስቱ ሴቶች ልጆቹ፥ የብዙ ጸሎት ልጆች — ከምድረ በዳ በመጣ ታላቅ ዐውሎ ነፋስ በአንድ ምት ጠፉ፤ ዐውሎ ነፋሱ የቤቱን አራት ማዕዘን መታ፤ ቤቱም በላያቸው ወደቀ፤ ስለ ጥፋቱ የሚመሰክር አንድ አገልጋይ ብቻ ቀረ። ከቤተሰቡ ሁሉ ለኢዮብ የቀረችለት አንዲት ብቻ — ሚስቱ — ትመስላለች። ነገር ግን በዚህ የሐዘንና የፈተና ሰዓት መንፈሳዊ ረዳት ልትሆነው ይቅርና በእግዚአብሔር ላይ እምነቷን አጣች፤ ተጨማሪ መከራ በደረሰበትና በከባድ የሥጋ ሥቃይና ጭንቀት ውስጥ በነበረ ጊዜ ተስፋ የቆረጠችው ሚስቱ፦ «እግዚአብሔርን ስደብና ሙት» ባለችው ቃል ፈተናው ተጨመረበት። ከዚህም የምናየው፥ እርስዋ እንኳ ለኢዮብ የቀረችው ከታላቁ ጠላት በኩል በምንም ምሕረት ሳይሆን በጭንቀቱ ሰዓት የመከራውን ጽዋ ሞልቶ ለማፍሰስ ብቻ እንደ ሆነ ነው።

በቂ ጸጋ

ነገር ግን ፈተናውን የላከው እርሱ አስፈላጊውን ጸጋ ደግሞ ሰጠ፤ ኢዮብም ቀደም ብለን በጠቀስነው ቃል፦ «እግዚአብሔር ሰጠ፥ እግዚአብሔርም ነሣ፤ የእግዚአብሔር ስም የተባረከ ይሁን» ብሎ መለሰ።

ኢዮብ ተሳስቶ አልነበረምን? «እግዚአብሔር ሰጠ፥ ሰይጣንም ነሣ» ማለት አይገባውም ነበርን? አይደለም፤ ምንም ስሕተት አልነበረም። ከእግዚአብሔር እጅ በረከትን ያለ ጉዳት እንዲቀበል ያስቻለው ያው ጸጋ በደረሰበት መቅሠፍት ውስጥም የእግዚአብሔርን እጅ እንዲለይ አስቻለው። ሰይጣን ራሱ እንኳ ኢዮብን ራሱ እንዲያስጨንቀው እንዲፈቀድለት እግዚአብሔርን ለመለመን አልደፈረም። በምዕራፍ 1 ቁጥር 11 ላይ፦ «አሁን ግን እጅህን ዘርግተህ ያለውን ሁሉ ዳስስ፥ በፊትህም ይሰድብሃል» ይላል፤ በምዕራፍ 2 ቁጥር 5 ላይም፦ «አሁን ግን እጅህን ዘርግተህ አጥንቱንና ሥጋውን ዳስስ፥ በፊትህም ይሰድብሃል» ይላል። ሰይጣን ኢዮብን ሊነካው የሚችል ከእግዚአብሔር በቀር ማንም እንደሌለ ያውቅ ነበር፤ ሰይጣንም እንዲያስጨንቀው በተፈቀደለት ጊዜ ኢዮብ ጌታ እንዲደረጉ የፈቀዳቸውን እነዚህን ነገሮች አድራጊው ጌታ ራሱ እንደ ሆነ ማወቁ ፍጹም ትክክል ነበር።

ይህን በልባችን ብንይዝ ብዙ ጊዜ እንረዳለን፤ እንባረካለንም፦ ሰይጣን አገልጋይ እንጂ አለቃ አይደለም፤ እርሱና በእርሱ የተነሣሡ ክፉ ሰዎች እንዲያደርጉ የሚፈቀድላቸው እግዚአብሔር በተወሰነው አሳቡና በቀደመው እውቀቱ እንዲደረግ አስቀድሞ የወሰነውን ብቻ ነው። ደስታ ቢመጣ ወይም ሐዘን ቢመጣ ሁልጊዜ ከእግዚአብሔር እጅ ልንቀበለው እንችላለን።

ይሁዳ ጌታውን በመሳም አሳልፎ ሰጠ። ጌታችን በይሁዳ አልቆመም፤ ይህን ነገር እንዲያደርግ የይሁዳን ልብ በሞላው በታላቁ ጠላትም እንኳ አልቆመም፤ ነገር ግን፦ «አብ የሰጠኝን ጽዋ አልጠጣትምን?» አለ። ጉዳቱ ወደ እኛ የመጣበትን መሣሪያ በዋናነት ከመመልከት ይልቅ ከአፍቃሪ አባት እጅ ብንቀበለው ኖሮ ቂም የመያዝ ዝንባሌና የተሳሳተ ስሜት እንዴት በተወገደ ነበር! ፖስተኛው ማን እንደ ሆነ ግድ የለውም — የሚያሳስበን የደብዳቤው ጸሐፊ ነው፤ መልእክተኛው ማን እንደ ሆነ ግድ የለውም — የእግዚአብሔር ልጆች ጉዳያቸው ከእግዚአብሔር ጋር ነው።

ስለዚህ ኢዮብ ተሳስቶ እንዳልነበረ፥ የእግዚአብሔርንም የመግቦት አሠራሮች ሁሉ ከእርሱ ራሱ እንደ ሆኑ በመቀበል የእርሱን ምሳሌ ብንከተል እኛም እንደማንሳሳት እንደመድማለን። እግዚአብሔር እግዚአብሔር ስለ ሆነ፥ ስለዚህም እርሱን ለሚወዱት «ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ» ስለሚያደርግ፥ እነዚህ አሠራሮች በመጨረሻ ወደ በረከት እንደሚያደርሱ እርግጠኞች መሆን እንችላለን።

ጥልቅ ፈተናዎች

ነገር ግን ቀደም ብለን እንዳየነው ንብረቱ በተወሰደ ጊዜ የኢዮብ ፈተና አልተፈጸመም ነበር። ጌታ ሰይጣንን ለሁለተኛ ጊዜ፦ «ባሪያዬን ኢዮብን ተመለከትኸውን ... ?» ብሎ በተገዳደረው ጊዜ ሰይጣን የምስጋና ቃል አልነበረውም፤ ይልቁንም ሌላ ስውር ክስ አቀረበ፦ «ቁርበት ስለ ቁርበት ነው፤ ሰው ስለ ነፍሱ ያለውን ሁሉ ይሰጣል ... አጥንቱንና ሥጋውን ዳስስ፥ በፊትህም ይሰድብሃል»። በሥጋው እንዲያስጨንቀው ተጨማሪ ፈቃድ ተቀብሎ — ነፍሱን ግን እንዲጠብቅ ትእዛዝ ተሰጥቶት — ሰይጣን ከጌታ ፊት ወጣ፤ ኢዮብንም ከእግሩ ጫማ እስከ አናቱ ድረስ በክፉ ቍስል መታው።

የበሽታው ሥቃይና የመልኩ አስጸያፊነት እጅግ ታላቅ ሳይሆን አይቀርም፤ ወዳጆቹ ሊያዩት በመጡ ጊዜ አላወቁትም። ቁርበቱ ተሰነጣጥቆ አስጸያፊ ሆኖ ነበር፤ ሥጋው ትልንና የአፈር ጓልን ለብሶ ነበር። ከንቱ ቀናትና አድካሚ ሌሊቶች በሐዘን እየተከታተሉ መጡ፤ የሌሊት ዕረፍቱ በሕልም ታወከ፤ በራእይም ተሸበረ፤ ስለዚህ ዕረፍትና ፋታ በሌለበት ሁኔታ መታነቅ እፎይታ በሆነለት፥ ከሕይወትም ይልቅ ሞትን በመረጠ ነበር። ነገር ግን ሰይጣን ነፍሱን እንዳይነካ ታዝዞ ስለ ነበር የሞት አደጋ አልነበረም።

ዘመዶቹ ከዱት፤ የቅርብ ወዳጆቹም የረሱት ይመስላሉ። በቤቱ የሚኖሩት እንደ እንግዳ ቈጠሩት፤ አገልጋዩም ርዳታ ለምኖ በጠራው ጊዜ አልመለሰለትም። ከሁሉ የከፋውም የገዛ ሚስቱ ከእርሱ ዘወር አለች፤ በሐዘኑም እንዲህ ብሎ ጮኸ፦ «እስትንፋሴ ለሚስቴ እንግዳ ሆነ፤ ስለ አብራኬ ልጆች ብማልዳትም»። የሚመለከቱት እግዚአብሔር ራሱ ጠላቱ ሆኖአል ብለው ማሰባቸው አያስደንቅም።

ነገር ግን እንዲህ አልነበረም። እግዚአብሔር በርኅሩኅ አባት ፍቅር ሁልጊዜ ይመለከት ነበር፤ ፈተናውም የእግዚአብሔርን ጸጋ ኃይል ለማረጋገጥና ኢዮብን ራሱን ለበለጠ በረከት ለማዘጋጀት በቂ ጊዜ በቆየ ጊዜ መከራዎቹ ተወገዱ፤ በጊዜያዊው ፈተና ፋንታም የመዳን ዝማሬዎች ተሰጡት።

የጌታ ቸርነት

እግዚአብሔር ለባሪያው የሰጠው በረከትም ትንሽ አልነበረም። ምናልባት እጅግ ረጅም ባልነበረው በዚህ የመከራ ጊዜ ኢዮብ በብልጽግና የኖረበት ዘመን ሁሉ ሊያስተምረው ያልቻለውን ትምህርት ተማረ። በመንፈሱ ችኮላ የሠራቸው ስሕተቶች ታረሙ፤ ስለ እግዚአብሔር ያለው እውቀት ጠለቀ፤ ሰፋም፤ በሌላ በማንኛውም መንገድ ሊያውቀው ከሚችለው በላይ እርሱን በተሻለ ሁኔታ ማወቅን ተማረ። ቀድሞ ስለ እርሱ በጆሮ እንደ ሰማ፥ እግዚአብሔርንም በወሬ ብቻ እንደሚያውቀው፤ አሁን ግን ዓይኑ እንዳየችው፥ ከእግዚአብሔር ጋር ያለው ትውውቅም የተራ ወሬ ሳይሆን የግል እውቀት ውጤት እንደ ሆነ ተናገረ። ራሱን ጻድቅ አድርጎ የመቍጠር ስሜቱ ሁሉ ጠፋ፤ በትቢያና በአመድ ውስጥ ራሱን ተጸየፈ።

ከዚያም ለወዳጆቹ በጸለየ ጊዜ ጌታ ሐዘኑን አስወገደ፤ ለጊዜው ተለይተውት የነበሩትን ሰዎች ፍቅርና ወዳጅነት መለሰለት፤ የኢዮብንም ፍጻሜ ከመጀመሪያው ይልቅ ባረከ። በጎቹ፥ ግመሎቹ፥ በሬዎቹና አህዮቹ እጥፍ ሆኑ። ደግሞም ሰባት ወንዶችና ሦስት ሴቶች ልጆች ተሰጡት፤ በዚህም የልጆቹ ቍጥር ደግሞ እጥፍ ሆነ፤ የሞቱት አልጠፉምና፥ ቀድመው ሄዱ እንጂ። ከዚህም ሁሉ በኋላ ኢዮብ 140 ዓመት ኖረ፤ ልጆቹንና የልጅ ልጆቹን እስከ አራተኛ ትውልድ አየ፤ በመጨረሻም ሸምግሎ ዕድሜም ጠግቦ ሞተ።

የኢዮብ ብልጽግና የተባረከ ብልጽግና ከነበረ፥ መከራውም እንዲሁ የተባረከ መከራ ነበር ብንል አይገባንምን? «ልቅሶ በማታ ይታደራል፤ በጥዋት ግን ደስታ ይሆናል»፤ የልቅሶውም ሌሊት ከማንኛውም የደስታ ቀን ይልቅ የበለጸገና የሚጸና ፍሬ ያፈራል። «ማታም ሆነ ጥዋትም ሆነ፥ አንድ ቀን»። ከጨለማ ብርሃን — ይህ የእግዚአብሔር ሥርዓት ነው፤ የሰማዩ አባታችን አንዳንድ ጊዜ ፈተናን በአደራ ሊሰጠን የሚታመንብን ከሆነ፥ ፈተናውን በጸጋ ብንቀበለው ብዙም ሳይቆይ በረከትን በአደራ እንደሚሰጠን እርግጠኛ ምልክት ነው።

ቁሳዊ ምክንያቶች እጅግ በሚታሰቡበትና የማይታዩትን ኃይሎች የመርሳት አደጋ ባለበት በዚህ ዘመን የማይታዩት መንፈሳውያን ጠላቶቻችን መኖራቸውንና እውነተኛነታቸውን አንዘንጋ። ብዙ የእግዚአብሔር ልጅ ከደምና ከሥጋ ጋር ከባድ ትግል ምን እንደ ሆነ ያውቃል፤ ሆኖም ሐዋርያው እንደሚለው፦ «መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና፥ ... በሰማያዊም ስፍራ ካለ ከክፋት መንፈሳውያን ሠራዊት ጋር ነው እንጂ» (የኅዳግ ንባብ)። የማይታዩት ጠላቶች ከኋላቸው ባይኖሩ የሚታዩትን ጠላቶቻችንን መቋቋም በአንጻሩ ቀላል በሆነ ነበር። እንዲህ ኃያላን ከሆኑና ከእግዚአብሔር ጥበቃ ውጭ ፈጽሞ ሊቋቋሟቸው ከማይቻሉ ጠላቶች ጋር፥ ያለ ጥበቃና ያለ ጦር ዕቃ ብንሆን በእርግጥ ረዳት የሌለን በሆንን ነበር።

የእግዚአብሔርን ዕቃ ጦር ሁሉ ልንለብስና የሰይጣንን አሳብ ሳናውቅ እንዳንቀር ያስፈልገናል። በሌላ በኩል ደግሞ እግዚአብሔር ብቻ ሁሉን ቻይ እንደ ሆነ፥ እግዚአብሔር ረዳታችን፥ ጠባቂያችንና ጋሻችን፥ እንዲሁም እጅግ ታላቅ ዋጋችን እንደ ሆነ ያለውን ክቡር እውነት አንዘንጋ። «እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ከሆነ ማን ይቃወመናል?» ዓላማዎቹን ለመፈጸም እየፈለግን ሁልጊዜ ከእርሱ ወገን እንሁን፤ ያን ጊዜ የእግዚአብሔር ኃይል ሁልጊዜ ከእኛ ጋር ይሆናል፤ በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን።