ሰማያዊ ፈትል

የዘኍልቍ መጽሐፍ አሥራ አምስተኛው ምዕራፍ ወደሚደመደምበት አስተማሪ ክፍል የተወደዳችሁ ወዳጆቻችንን ትኩረት ልንስብ እንወዳለን፤ እግዚአብሔርም በክቡር ቃሉ ላይ በምናደርገው ማሰላሰል አማካይነት ቃሉን ለእያንዳንዳችን ይበልጥ ክቡርና በሕይወታችን የሚሠራ ያድርግልን፤ ስለ ቤዛችን ስለ ክርስቶስ ብሎ!

ምዕራፉ በሙሉ አስፈላጊ ትምህርት የሞላበት ነው። የሚጀምረው ስለሚቃጠል መሥዋዕት፣ ስእለትን ለመፈጸም ስለሚቀርብ መሥዋዕትና በፈቃድ ስለሚቀርብ መባ በተሰጠ መመሪያ ነው። ማንም ሰው መሥዋዕቱን በራሱ አሳብና ዕቅድ ለእግዚአብሔር ሊያቀርብ ይችላል ተብሎ አይታሰብም ነበር። መሥዋዕቱ ተቀባይነት እንዲያገኝ — ለእግዚአብሔር ጣፋጭ ሽታ እንዲሆን — በሁሉም ረገድ እግዚአብሔር እንደ ደነገገው ዓይነት መባ መሆን ነበረበት። እኛም በራሳችን በፈጠርነው መንገድ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት ልናገኝ አንችልም፤ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው፦ «የእኔ ፈቃድ አይሁን የአንተ እንጂ» መሆን አለበት።

ከዚያም ከአሥራ ሰባተኛው እስከ ሃያ አንደኛው ቍጥር ድረስ ጌታ በኵራትን ይጠይቃል። የእግዚአብሔር ሕዝብ እስኪጠግቡ በልተው፣ የፈለጉትን ያህል ተጠቅመው፣ ከዚያ በኋላ ከተረፈው ጥቂቱን ለእግዚአብሔር እንዲሰጡ አልነበረም፤ ይልቁንም ከምድሪቱ እንጀራ ከመቅመሳቸው በፊት የማንሣት ቍርባን ለጌታ መቅረብ ነበረበት፤ የእግዚአብሔርም ጥያቄ ሙሉ በሙሉ ከተፈጸመ በኋላ፣ ያን ጊዜ፣ ከዚያም በፊት ሳይሆን፣ የራሳቸውን ረሃብ ለማርካትና የራሳቸውን ፍላጎት ለማሟላት ነጻ ነበሩ። በዕለት ተዕለት ሕይወት የዚህን ተቃራኒ ስንቴ እናያለን! ከገቢው ላይ አስፈላጊ ነገሮች አስቀድመው የሚሟሉት ብቻ አይደሉም፤ ሀብትን ለእግዚአብሔር የመቀደስ ጉዳይ በእውነት ከመታሰቡ በፊት የተመኙት ቅንጦት ሁሉ ያለ ገደብ ይገዛል።

ቀጥሎም ባለማስተዋልና ባለማወቅ ስለሚሠሩ ስሕተቶች የተሰጠው መመሪያ ይመጣል። ሕዝቡ ኃጢአት ሳያውቁት ቢሠራ ኃጢአት አይሆንም ብለው ሊያስቡ አይገባቸውም ነበር። የሰው ዕውቀትና ንቃተ ኅሊና ስሕተትን ትክክል፣ ትክክሉንም ስሕተት አያደርጉም። የእግዚአብሔር ፈቃድ ተገልጦ ነበር፤ ሊታወቅም ይገባው ነበር፦ ያን ፈቃድ አለማወቅ በራሱ ኃጢአት ነበር፤ ያንንም ፈቃድ አለማድረግ፣ እያወቁም ሆነ ሳያውቁ፣ ኃጢአት ነበር — በሚያስተሰርይ መሥዋዕት ብቻ ሊወገድ የሚችል ኃጢአት።

እግዚአብሔር ባለማወቅ ኃጢአት የሠሩትን በብዙ ምሕረትና ጸጋ ያዛቸው ነበር፤ ምንም እንኳ ኃጢአቱ በታወቀና በታመነ ጊዜ ወዲያውኑ መናዘዝና መሥዋዕት ማቅረብ አስፈላጊ ቢሆንም። ነገር ግን እግዚአብሔር ይመስገን! መሥዋዕቱ ተደንግጎ ነበር፤ ኃጢአቱም ሊወገድ ይችል ነበር።

በድፍረት በሚሠራ ኃጢአት ግን እንዲህ አልነበረም። በአገሩ የተወለደም ሆነ መጻተኛ፣ በድፍረት ኃጢአት ጌታን ለሰደበ ሰው ምንም መሥዋዕት አልተደነገገም። ስለዚያ ሰው፦ «ያች ሰውነት ፈጽማ ትጥፋ፤ ኃጢአቷ በላይዋ ነው» ተብሎ ተነገረ።

ይህን ልዩነት ማድረግ እጅግ አስፈላጊ ነው። እጅግ ቅዱስ የሆነው አገልግሎታችን እንኳ ከኃጢአት ነጻ ነው፣ ወይም በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ በቀር ተቀባይነት ሊያገኝ ይችላል ብለን ልናስብ አይገባንም። ማድረግ ሲገባን ያላደረግናቸው ኃጢአቶች፣ ከሠራናቸው ኃጢአቶች ባልተናነሰ፣ በእግዚአብሔር ዘንድ እንደ ቀላል ነገር ይታያሉ ብለን ልንገምት አይገባንም፤ የመርሳትና የግዴለሽነት ወይም ያለማወቅ ኃጢአቶች ከድካም በላይ ናቸው — የሚያስተሰርይ መሥዋዕት የሚያስፈልጋቸው እውነተኛ ኃጢአቶች ናቸው። እግዚአብሔር በእነዚህ ነገሮች እጅግ በገርነትና በጸጋ ይይዘናል፤ መተላለፍ ወይም በደል በኅሊናችን ፊት በተገለጠ ጊዜ፦ «በኃጢአታችን ብንናዘዝ ኃጢአታችንን ይቅር ሊለን ከዓመፃም ሁሉ ሊያነጻን የታመነና ጻድቅ ነው።» «እርሱ በብርሃን እንዳለ» በብርሃን ስንመላለስም እንኳ ከማስተስረያ ፍላጎት በላይ አይደለንም። ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ኅብረት እያወቅን በምንሠራው መተላለፍ ባይቋረጥም፣ ሳይቋረጥ የሚቀጥለው «የልጁም የኢየሱስ ክርስቶስ ደም ከኃጢአት ሁሉ ያነጻናል» ስለ ሆነ ብቻ ነው።

ነገር ግን በእግዚአብሔር ይቅርታ ተማምኖ የሚደፍር፣ የእግዚአብሔርንም ቅድስናና በሕዝቡ ላይ ያለውን መብት የሚንቅ፣ ከእግዚአብሔር ፈቃድ ተቃራኒ መሆኑን የሚያውቀውን ነገር ሆን ብሎ የሚያደርግ ሰው፣ መንፈሳዊ ድርቀትና መንፈሳዊ ሞት ሳይቀር እንደሚከተሉት ያገኛል። ከእግዚአብሔር ጋር ያለው ኅብረት ያከትማል፤ ሰይጣንም እንዲህ ያለውን በልቡና በሕይወቱ ወደ ኋላ ያፈገፈገ ሰው እስከ የት ድረስ እንዲወስደው ሊፈቀድለት እንደሚችል መናገር ያስቸግራል። የእግዚአብሔርን መንፈስ «ማሳዘን»ና «መቃወም» ብቻ ሳይሆን «ማጥፋት» እንኳ በሚያስፈራ ሁኔታ ይቻላል።

በሰንበት ቀን እንጨት ሲለቅም በተገኘው ሰው ላይ የድፍረት ኃጢአትን የሚያሳይ አስደንጋጭ ምሳሌ አለን። እርሱ ስለ ሰንበት የእግዚአብሔርን ሥርዓት የማያውቅ አልነበረም — ሊሆንም አይችልም። እንጨት መልቀሙ ችግርን ለማሟላት አልነበረም፤ ጉዳዩ ምናልባት ደመወዙን ቅዳሜ ማታ ዘግይቶ ተቀብሎ ለዕረፍቱ ቀን የሚያዘጋጀውን ምግብ በጊዜ ለመግዛት ዕድል ካላገኘው ድሀ ሰው ጉዳይ ጋር የሚመሳሰል አልነበረም። ለእስራኤላዊው ከሰንበት በፊት ባለው ቀን ጠዋት እጥፍ መና ተሰጥቶት ነበር፤ ያልበሰለውም መና ስለማያድር በዚያው ቀን ማልዶ ለምግብ መዘጋጀት ነበረበት። ስለዚህ የሰንበት ምሳውን ለማብሰል እንጨት አያስፈልገውም ነበር። አገሩም እጅግ ሞቃት ስለ ነበረ ማንም ሰው በምርጫው ወይም ደስ ብሎት እሳት አያነድም ነበር። እንጨት የለቀመበት ዓላማ እግዚአብሔርን እንደ ናቀና ቅዱስ ሥርዓቱን ለመታዘዝ እንዳልፈቀደ በግልጽና በአደባባይ ለማሳየት ብቻ ነበር፤ ስለዚህ ያ ሰው መገደሉ ትክክል ነበር።

ነገር ግን ከዚህ ፍርድ ጋር በተያያዘ፣ የሚከተለውን ምልክት መልበስ እንዲጀመር አጋጣሚው ተወሰደ፦

«ሰማያዊ ፈትል»።

እግዚአብሔር ሕዝቡ ሁሉ ምልክት እንዲለብሱ ፈለገ። በትውልዳቸው ሁሉ በልብሳቸው ዳርቻ ዘርፍ ያደርጉ ዘንድ፣ በዳርቻውም ዘርፍ ላይ ሰማያዊ ፈትል ያደርጉ ዘንድ ነበረባቸው፤ ይህም አይተውት የጌታን ትእዛዛት ሁሉ እንዲያስቡና እንዲያደርጓቸው፣ ከግብፅ ምድር አውጥቶ አምላካቸው ለሆነላቸው ለአምላካቸው የተቀደሱ ቅዱስ ሕዝብ እንዲሆኑ ነበር።

ሰማያዊ የሰማይ ቀለም ነው። ውብ የሆነው የባሕር ውኃ ያንጸባርቀዋል፤ እንደ ደመና አልባው ሰማይም ሰማያዊ ይሆናል። ደመናዎች በመካከል ሲገቡ፣ ያን ጊዜ፣ ያን ጊዜ ብቻ፣ ጥልቁ ሰማያዊ ቀለም ይጠፋል። ነገር ግን በሕዝቡና በእርሱ መካከል ከቶ ደመና እንዳይኖር የእግዚአብሔር ፈቃድ ነው፤ ደግሞም የጥንቱ እስራኤላዊ በሄደበት ሁሉ ሰማያዊውን ፈትል እንደ ተሸከመ፣ እንዲሁ ሕዝቡ ዛሬ በሄዱበት ሁሉ ሰማያዊ መንፈስንና ጠባይን እንዲገልጡ፣ እንደ ሙሴም በፊታቸው እንኳ ለሚወድዱትና ለሚያገለግሉት አምላክ ክብርና ውበት እንዲመሰክሩ ፈቃዱ ነው።

ያንን ሰማያዊ ፈትል ገበሬው ወደ እርሻ፣ ነጋዴው ወደ ሥራ ቦታው፣ ገረዲቱም የዕለት ተግባሯን ስትፈጽም ወደ ቤቱ ውስጠኛ ክፍሎች ይዘውት ሲሄዱ ማየት ምንኛ ደስ የሚያሰኝ ሆኖ ይሆን! ለክርስቶስ ምስክር እንዲሆን የተጠራው የዛሬው ክርስቲያን በመንፈሱ በግልጽ ተለይቶ መታወቁ ከዚያ ያነሰ አስፈላጊ ነውን? ሁላችንም «እንደ ተወደዱ ልጆች እግዚአብሔርን የምትከተሉ ሁኑ» የሚለውንና «ክርስቶስም ደግሞ እንደ ወደዳችሁ … ስለ እናንተ ራሱን አሳልፎ እንደ ሰጠ በፍቅር ተመላለሱ» የሚለውን ልንፈጽም አይገባንምን? ይህስ እግዚአብሔርን የመምሰል መንፈስ ለልዩ አጋጣሚዎች ብቻ ተጠብቆ ሳይቀመጥ እስከ ሕይወት ጥቃቅን ዝርዝሮች ድረስ ሊዘልቅ አይገባውምን? አዳኛችን፦ «እንግዲህ የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ እናንተ ፍጹማን ሁኑ» ብሎ የሰጠውን ትእዛዝ ትርጉም በትክክል ከተረዳነው፣ የሚያስተምረን ይህንኑ ታላቅ እውነት ነው።

እኛ የምድር ጨውና የዓለም ብርሃን ልንሆን ይገባናል፤ ከትእዛዛት ከሁሉ ካነሱት አንዲቱን እንኳ ልንሽር፣ ለቍጣ ልንሸነፍ፣ የርኵሰትን አሳብ ልንታገሥ፣ በችኮላ ቃል ልንገባ፣ ወይም በንግግራችን ከአዎን ወይም ከአይደለም በላይ ልንናገር አይገባንም። የብቀላ መንፈስ ቦታ ሊሰጠው አይገባም፤ የመንግሥቱን ልጅ ለሌሎች የሚለቅ የዋህ መንፈስ ሊለየው ይገባል፤ የሚጠሉንንና የሚበድሉንን ልንራራላቸው፣ ልንወድዳቸውና ልንጸልይላቸው ይገባናል። ከዚያም፦ «እንግዲህ የሰማዩ አባታችሁ ፍጹም እንደ ሆነ እናንተ ፍጹማን ሁኑ» የሚለው ትእዛዝ ይመጣል። ክርስቲያኑ በዕለት ተዕለት ሕይወት ትናንሽ ግጭቶች፣ እንዲሁም በሚደርሱበት ከባድ ፈተናዎችና ስደቶች፣ የሰማዩን አባቱን የሚመስል መሆኑ በግልጽ ሊታይ ይገባዋል።

የእግዚአብሔር ፍጹምነት ምሉእና ወሰን የሌለው ፍጹምነት ነው፤ የእኛ ግን ቢበዛ አንጻራዊ ብቻ ነው። መርፌ ለተሠራበት ሥራ በሁሉም ረገድ የተስማማ ፍጹም መርፌ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን በአጉሊ መነጽር የሚመረመር ነገር አይደለም፤ በአጉሊ መነጽር ሲታይ ሻካራና እንደ ንብ እንጀራ የተቦረቦረ የእሳት መቆስቆሻ ብረት ይሆናል፤ በዓይኑም ስፍራ የተቦጫጨቀ ቀዳዳ ይታያል። ይሁን እንጂ በአጉሊ መነጽር እንዲመረመር አልተሠራም፤ ለተሠራበትም ዓላማ የተስማማ ስለ ሆነ ፍጹም መርፌ ተብሎ ሊቈጠር ይገባዋል። እንዲሁም እኛ ፍጹማን መላእክት ወይም በምንም ረገድ መለኮታዊ እንድንሆን አልተጠራንም፤ ነገር ግን እንደ ክርስቲያኖች በእኛ ላይ የወደቁትን የክብር ኃላፊነቶች እየፈጸምን ፍጹማን ክርስቲያኖች እንድንሆን ተጠርተናል።

አባታችን የሚሠራውን እጅግ ትንሹን ነገር እንኳ እንደ ፍጹምነቱ ይሠራዋል። እጅግ ትንሿ ዝንብ፣ እጅግ ደቃቃው ሕያው ፍጥረት፣ የቢራቢሮ ክንፍ ብናኝ እንኳ፣ ምንም ያህል አጕልተህ ብታያቸው ፈጽመው ፍጹማን ሆነው ይገኛሉ። የእግዚአብሔር ታናናሽ ፍጥረታት ፈጽመው ፍጹማን እንደ ሆኑ፣ የዕለት ተዕለት ሕይወታችን ትናንሽ ነገሮችስ በእያንዳንዱ ክርስቲያን ዘንድ በመጠናቸው ፍጹማን ሊሆኑ አይገባቸውምን? በምንጽፈው እያንዳንዱ ፊደል አቀራረጽ እግዚአብሔርን ልናከብር፣ እንደ ክርስቲያኖችም ካልዳኑ ሰዎች ከሚጠበቀው ይበልጥ የሚነበብ ጽሕፈት ልንጽፍ አይገባንምን? በአገልግሎታችን ይበልጥ ጥንቁቆች ልንሆን አይገባንምን? የሚታየውንና የሚስተዋለውን ብቻ በመልካም ሳንሠራ፣ አባታችን በብቸኛው ምድረ በዳ ብዙ አበባ ማንም ሳያየው እንዲያብብ እንደሚያደርግ፣ እንዲሁ ሌላ ዓይን ምንም ባያስተውለው እንኳ በእርሱ ዓይን ፊት እንዳለን ሆነን የምንችለውን ሁሉ ልናደርግ አይገባንምን?

ዕረፍታችንንና መዝናኛችንን እርሱን ደስ ለማሰኘት ብለን መውሰድ፣ ማታ ልብሳችንን በሥርዓት ማስቀመጥ (እርሱ በክፍሉ ውስጥ ነውና፥ ስንተኛም ይጠብቀናልና)፣ መታጠብ፣ መልበስ፣ ጠጕራችንን ማበጠር — ይህን ሁሉ ዓይኑን እያሰብን ማድረግ፣ ባጭሩም፣ በሆንነው ሁሉና በምናደርገው ሁሉ እግዚአብሔር የሰጠንን ችሎታ በሙሉ መጠኑ ለቅዱስ ስሙ ክብር መጠቀም ዕድላችን አይደለምን? ሁልጊዜ እንዲህ ብንኖር የክርስቲያን ሕይወት ምንኛ ውብ በሆነ ነበር! ምስክሮቹ ለሆንነው ለእርሱ ለዓለም ምንኛ የሚገባ ምስክርነት በሰጠን ነበር! የምንኖረው ሕይወት እግዚአብሔርን በሚያከብር በጸጋ ማደግ የተለየ ይሁን፤ የልብን ደስታ የሚመሰክሩ ፊቶች፣ ደስተኛ ልቦችና የፍቅር አገልግሎት ለእያንዳንዳችን እንደ «ሰማያዊ ፈትል» ይሁኑልን፤ የሰማይን ቀለም የሚያንጸባርቁ፣ ራሳችንንና አንዳችን ሌላውን «የጌታን ትእዛዛት ሁሉ አስበን እንድናደርጋቸው» ያለንን ዕድል የሚያሳስቡ ይሁኑ።