ስድስተኛው ክፍል

ያልተገደበ ኅብረት

መኃልየ መኃልይ 8:5-14።

እንግዲህ ቀደም ብለን እንዳየነው በምድር ላይ ያለውን የአማኝ ሕይወት የሚገልጽ ቅኔ ወደ ሆነው ወደዚህ መጽሐፍ መደምደሚያ ክፍል ደርሰናል። በመጀመሪያው ክፍል (መኃልየ መኃልይ 1:2-2:7) በታጨች ሴት ያልረካ ናፍቆት ይጀምራል—ይህም ናፍቆት ለነፍሷ ሙሽራ ያለ አንዳች ገደብ ራሷን በመስጠት ብቻ ሊረካ የሚችል ነበር፤ ራሷን በሰጠች ጊዜም እጅግ ትፈራው በነበረው መስቀል ፋንታ ንጉሥን፣ የፍቅርን ንጉሥ እንዳገኘች እናያለን፤ እርሱም ጥልቅ ናፍቆቷን ያረካ፣ እርሱም ራሱ በእርሷ እርካታውን ያገኘ ነው።

ሁለተኛው ክፍል (መኃልየ መኃልይ 2:8-3:5) በእርሷ በኩል የሆነውን ውድቀት አሳየ፤ እንደ ገና ተታልላ ወደ ዓለም ተመለሰች፤ ውዷም በዚያ ሊከተላት እንደማይችል ብዙም ሳትቆይ ተረዳች፤ ከዚያም በፍጹም ልብ ቍርጠኝነት እርሱን ለመፈለግ ወጥታ ስሙንም ስትመሰክር ፍለጋዋ ተሳካ፤ ኅብረቷም ታደሰ።

ሦስተኛው ክፍል (መኃልየ መኃልይ 3:6-5:1) ያልተቋረጠ ኅብረትን ተረከ። በክርስቶስ እየኖረች የደኅንነቱና የክብሩ ተካፋይ ነበረች። ይሁን እንጂ የኢየሩሳሌምን ቈነጃጅት ትኩረት ከእነዚህ ውጫዊ ነገሮች ወደ ንጉሧ ራሱ ትስባለች። እርሷም በእርሱ እንዲህ ተጠምዳ፣ ሌሎችም እንዲሁ እንዲጠመዱ እየተመኘች ሳለች፣ ንጉሣዊው ሙሽራዋ በእርሷ ደስ እንደሚሰኝና የአንበሶችን ዋሻዎችና የነብሮችን ተራሮች ሳትፈራ ወደ አገልግሎት ኅብረት እንደሚጋብዛት ታገኛለች።

አራተኛው ክፍል (መኃልየ መኃልይ 5:2-6:10) ግን እንደ ገና ውድቀትን ያሳያል፤ እንደ ቀድሞው በዓለማዊነት ሳይሆን ይልቁንም በመንፈሳዊ ትዕቢትና በስንፍና። መታደስ አሁን እጅግ የከበደ ነበር፤ ነገር ግን እንደ ገና ጌታዋን ለመፈለግ በትጋት በወጣች ጊዜ፣ ሌሎችም ከእርሷ ጋር እርሱን ለማግኘት እንዲናፍቁ እስኪመሩ ድረስ በመሰከረችለት ጊዜ፣ ራሱን ገለጠላት፤ ኅብረቱም ታደሰ፤ ከዚያም በኋላ ዳግመኛ አልተቋረጠም።

አምስተኛው ክፍል (መኃልየ መኃልይ 6:11-8:4) ቀደም ብለን እንዳየነው ሙሽራይቱና ሙሽራው እርስ በርሳቸው ያላቸውን የጋራ እርካታና ደስታ ብቻ ሳይሆን፣ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ስፍራዋንና ውበቷን ማወቃቸውንም ይገልጻል።

አሁን ደግሞ በስድስተኛው ክፍል (መኃልየ መኃልይ 8:5-14) ወደ መጽሐፉ የመጨረሻ ትዕይንት እንደርሳለን። በዚህ ክፍል ሙሽራይቱ በውዷ ላይ ተደግፋ ትታያለች፤ ከራሱ ጋር ይበልጥ አጥብቆ እንዲያስራት ትለምነዋለች፤ ከምድራዊ አገልግሎት እስኪጠራት ድረስም በወይን ቦታው ትሠራለች። እንግዲህ ለዚህ የመጨረሻ ክፍል በተለየ ሁኔታ ትኩረታችንን እንሰጣለን።

እንደ ሦስተኛው ክፍል ሁሉ ይህም የሚከፈተው በኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ጥያቄ ወይም አድናቆት ነው። በዚያ «ከምድረ በዳ እንደ ጢስ ዓምድ የሚወጣ ይህ ማን ነው? ወዘተ.» ብለው ጠይቀው ነበር፤ በዚያን ጊዜ ግን ትኩረታቸውን የሳበው የንጉሡ ግርማና ክብር እንጂ የእርሱ ማንነት ወይም የሙሽራይቱ ማንነት አልነበረም። እዚህ ግን የሚሳቡት ሙሽራይቱ ከውዷ ጋር ባላት ደስተኛ ቦታ እንጂ በዙሪያቸው ባሉት ነገሮች አይደለም።

ከምድረ በዳ የምትወጣ፥

በውዷ ላይ የተደገፈች ይህች ማን ናት?

ትኩረት ወደ ሙሽራው የሚሳበው በሙሽራይቱ በኩል ነው፤ አንድነታቸውና ኅብረታቸው አሁን የተገለጠና ግልጥ ነው። ምድረ በዳ የተጠቀሰው ለመጨረሻ ጊዜ ነው፤ ነገር ግን በሙሽራው መገኘት በጣፋጭ ሁኔታ ስለ ተጽናናች ለዚህች ሙሽራ ምድረ በዳ አይደለም። በሚተማመን ፍቅር ሙሉ መታመን በውዷ ላይ ተደግፋ ትታያለች። እርሱ ብርታቷ፣ ደስታዋ፣ ትምክህቷና ሽልማቷ ነው፤ እርሷም የእርሱ ልዩ ሀብት፣ እጅግ ርኅሩኅ የሆነው እንክብካቤው ዓላማ ናት። የጥበቡና የኃይሉ ሀብት ሁሉ የእርሷ ነው፤ በውዷ ላይ ተደግፋ ሳለች በጉዞ ላይ ብትሆንም ታርፋለች፤ በምድረ በዳ ብትሆንም ትረካለች።

በመንፈስ ቅዱስ ለተማረ ልብ በሙሽራይቱና በሙሽራው ዝምድና በኩል የሚገለጡት የጸጋና የፍቅር መገለጦች ምንም ድንቅ ቢሆኑም፣ የእግዚአብሔር ክርስቶስ ለሕዝቡ ከሙሽራ የበለጠ ነው። በምድር ሳለ «አብርሃም ሳይወለድ እኔ አለሁ» ለማለት የቻለው እርሱ፣ እዚህ ሙሽራውን ከታጨችበት ጊዜ ብቻ ሳይሆን ገና ከመወለዷ ጀምሮ የራሱ አድርጎ ይጠራታል። እርሷ እርሱን ሳታውቀው እርሱ አወቃት፤ ይህንንም እንዲህ በሚሉት ቃላት ያስታውሳታል፦

ከትርንጎ ዛፍ በታች አስነሣሁሽ፤

በዚያ እናትሽ ወለደችሽ።

በውበቷ ደስ ይሰኛል፤ ይሁን እንጂ ውበቷ የፍቅሩ ምክንያት ሳይሆን ውጤቱ ነው፤ አንዳች ደም ግባት ባልነበራት ጊዜ አንሥቷታልና። እርሷን ዛሬ ያለችበትን ያደረጋት፣ አሁንም በእርሷ ደስ የሚሰኘው ፍቅር ተለዋዋጭ ፍቅር አይደለም፤ መለወጡንም ልትፈራ አያስፈልጋትም።

ሙሽራይቱ በእውነት የእርሱ የራሱ መሆኗን ይህን እውነት በደስታ ትቀበላለች፤ እንዲህም ትላለች፦

እንደ ማኅተም በልብህ፥ እንደ ማኅተምም በክንድህ አኑረኝ፤

ፍቅር እንደ ሞት የበረታች ናትና፤

ቅንዓትም (የሚነድ ፍቅር) እንደ ሲኦል የጨከነች (አጥብቃ የምትይዝ) ናት፤

ፍንጣሪዋ የእሳት ፍንጣሪ ነው፥

የእግዚአብሔርም ነበልባል ነው።

ሊቀ ካህናቱ የአሥራ ሁለቱን ነገዶች ስሞች በልቡ ላይ ይሸከም ነበር፤ እያንዳንዱ ስም እግዚአብሔር በመረጠው ውድና የማይጠፋ ድንጋይ ላይ እንደ ማኅተም ተቀርጾ ነበር፤ እያንዳንዱ ማኅተም ወይም ድንጋይም በጥሩ ወርቅ ፈርጥ ውስጥ ተደርጎ ነበር፤ እንዲሁም እነዚያኑ ስሞች በትከሻዎቹ ላይ ይሸከም ነበር፤ ይህም የሊቀ ካህናቱ ፍቅርም ብርታቱም ለእስራኤል ነገዶች የተሰጡ መሆናቸውን ያመለክታል። ሙሽራይቱም እንዲሁ ነቢይዋ፣ ካህኗና ንጉሧ በሆነው በእርሱ ልትሸከም ትወዳለች፤ ፍቅር እንደ ሞት የበረታች ናትና፥ ቅንዓት ወይም የሚነድ ፍቅርም እንደ ሲኦል አጥብቃ የምትይዝ ናትና። የውዷን ጽናት ስለምትጠራጠር አይደለም፤ ነገር ግን ወዮ! የራሷን ልብ አለመጽናት ተምራለች፤ ስለዚህም ዘወትር የመለኮት ምልክት በሆኑ የወርቅ ሰንሰለቶችና ፈርጦች ከውዷ ልብና ክንድ ጋር ልትታሰር ትወዳለች። መዝሙረኛውም እንዲህ ብሎ ጸለየ፦ «መሥዋዕቱን በገመድ እሰሩ፥ እስከ መሠዊያው ቀንዶች ድረስ።»

መሥዋዕቱን መባውን የሚቀድሰው መሠዊያው ላይ ማኖር በአንጻሩ ቀላል ነው፤ በዚያ ጸንቶ እንዲቆይ ለማድረግ ግን መለኮታዊ ግዳጅ—የፍቅር ገመዶች—ያስፈልጋል። እንዲሁም እዚህ ሙሽራይቱ ከአሁን ጀምሮ ሁሉ በሁሉ በሚሆንላት በእርሱ ልብና ክንድ ላይ ልትቀመጥና ልትጸና ትወዳለች፤ ይኸውም በዚያ ፍቅር ብቻ ዘወትር እንድትታመን፣ በዚያም ኃይል ብቻ እንድትደገፍ ነው።

ሁላችንም ከዚህ ትምህርት ልንማር አያስፈልገንምን? ለርዳታ ወደ ግብፅ ከመዞር፣ በፈረሶችና በሰረገሎች ከመታመን፣ በሕያው እግዚአብሔር ፋንታ በአለቆች ወይም በሰው ልጅ ከመተማመን እንድንጠበቅ ልንጸልይ አያስፈልገንምን? በእምነት ታላላቅ ድሎችን ያገኙ የእስራኤል ነገሥታት በኋለኛው ዘመናቸው አንዳንድ ጊዜ ወደ አሕዛብ ወገኖች እንዴት ዘወር አሉ! ጌታ ሕዝቡን ከዚህ ወጥመድ ይጠብቅ።

ሙሽራይቱ እንዲህ ብላ ትቀጥላለች፦ «የፍቅር ፍንጣሪ የእሳት ፍንጣሪ ነው፥ የእግዚአብሔርም ነበልባል ነው።» በዚህ መጽሐፍ ውስጥ «እግዚአብሔር» የሚለው ቃል የሚገኘው በዚህ ስፍራ ብቻ መሆኑ ልብ ሊባል ይገባዋል። ነገር ግን እዚህ እንዴት ሊቀር ይችላል? ፍቅር ከእግዚአብሔር ነውና፥ እግዚአብሔር ፍቅር ነውና።

ለልመናዋ ሙሽራው በሚያረጋጉ ቃላት ይመልሳል፦

ብዙ ውኃ ፍቅርን ያጠፋት ዘንድ አይችልም፥

ፈሳሾችም አያሰጥሙአትም፤

ሰው የቤቱን ሀብት ሁሉ ስለ ፍቅር ቢሰጥ፥

ፈጽሞ ይንቁታል።

ጸጋ በሙሽራይቱ ልብ ውስጥ የወለደው ፍቅር ራሱ መለኮታዊና ጽኑ ነው፤ ብዙ ውኃ ሊያጠፋው አይችልም፤ ፈሳሾችም ሊያሰጥሙት አይችሉም። መከራና ሕማም፣ ሐዘንና ጕዳት ጽናቱን ሊፈትኑት ይችላሉ፤ ሊያጠፉት ግን አይችሉም። ምንጩ ሰብአዊ ወይም ተፈጥሮአዊ አይደለም፤ እንደ እሳቱ በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮአል። «ከክርስቶስ ፍቅር ማን ይለየናል? መከራ፥ ወይስ ጭንቀት፥ ወይስ ስደት፥ ወይስ ራብ፥ ወይስ ራቁትነት፥ ወይስ ፍርሃት፥ ወይስ ሰይፍ ነውን? . . .በዚህ ሁሉ ግን በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን። ሞት ቢሆን፥ ሕይወትም ቢሆን፥ መላእክትም ቢሆኑ፥ ግዛትም ቢሆን፥ ያለውም ቢሆን፥ የሚመጣውም ቢሆን፥ ኃይላትም ቢሆኑ፥ ከፍታም ቢሆን፥ ዝቅታም ቢሆን፥ ልዩ ፍጥረትም (የተሻሻለው ትርጕም ኅዳግ) ቢሆን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለየን እንዳይችል ተረድቼአለሁ።» ለእግዚአብሔር ያለን ፍቅር የተጠበቀው እግዚአብሔር ለእኛ ባለው ፍቅር ነው። በጸጋ በእውነት ለዳነች ነፍስ የእግዚአብሔርን ፍቅር እንድትተው የሚቀርብላት ማንኛውም ጉቦ በመጨረሻ አይሳካም። «ሰው የቤቱን ሀብት ሁሉ ስለ ፍቅር ቢሰጥ፥ ፈጽሞ ይንቁታል።»

ስለ ራሷ ከመጨነቅ ነጻ የወጣችው ደስተኛዋ ሙሽራ፣ ቀጥሎ እርሷ ወደ ደረሰችበት ወደ ተወደደው ስፍራ ገና ስላልደረሱት ሰዎች መሪነትን፣ ከጌታዋም ጋር የአገልግሎት ኅብረትን ትለምናለች።

ታናሽ እኅት አለችን፥

ጡትም የላትም፤

ለእኅታችን ምን እናድርግላት

ስለ እርሷ በሚነገርበት ቀን?

ከሙሽራው ጋር እንዳላት የምታውቀው አንድነት በአነጋገሯ ውስጥ እንዴት ውብ ሆኖ ይታያል! «እኛ ታናሽ እኅት አለችን» ትላለች እንጂ እኔ አለችኝ ወዘተ. አትልም፤ «ለእኅታችን እኛ ምን እናድርግላት» ወዘተ.? ከእንግዲህ የግል ዝምድናም ሆነ የግል ጥቅም የላትም፤ በሁሉ ነገር ከእርሱ ጋር አንድ ናት። በጥያቄው ውስጥም የጸጋን ተጨማሪ እድገት እናያለን። በቀደመው ክፍል መጨረሻ አካባቢ ሙሽራውን አስተማሪዋ እንደ ሆነ ተቀብላለች። አሁን ስለ ታናሽ እኅቷ የራሷን ዕቅድ አውጥታ እርሱ እንዲስማማበት አትለምንም፤ ይልቁንም አሳቡ ምን እንደ ሆነ ትማራለች፤ በዕቅዶቹም ከእርሱ ጋር ኅብረት ታደርጋለች።

የእግዚአብሔር ልጆች እንዲህ ማድረግን ቢማሩ ምን ያህል ጭንቀትና ሐሳብ በቀረላቸው ነበር! የምንችለውን ያህል የተሻለ ዕቅድ አውጥተን፣ በቻልነው መጠን ልንፈጽመው፣ ሁልጊዜም ታላቅ የኃላፊነት ሸክም እየተሰማን፣ ጌታም እኛን እንዲረዳን አጥብቀን መለመን የተለመደ አይደለምን? ይልቁንም ሁልጊዜ እርሱ በአገልግሎት አስተማሪያችን እንዲሆን ብንፈቅድና ኃላፊነቱንም ለእርሱ ብንተው፣ ብርታታችን በጭንቀትና በሐሳብ ባልተሟጠጠ ነበር፤ ነገር ግን ሁሉ በእርሱ እጅ ሆኖ ዓላማዎቹን በፈጸመ ነበር።

ገና ባልበሰለችው በታናሿ እኅት፣ በእግዚአብሔር ዓላማ ለክርስቶስ የተሰጡትን ነገር ግን ገና ከእርሱ ጋር ወደሚያድን ዝምድና ያልገቡትን የእግዚአብሔር ምርጦች ማየት አንችልምን? ምናልባትም ደግሞ በክርስቶስ ገና ሕፃናት የሆኑትን፣ የሚያስፈልጋቸው ገና ወተት ነው እንጂ ጠንካራ ምግብ አይደለም የሆነውን፣ ነገር ግን እንዲህ ባለ እንክብካቤ በጊዜው ልምድ ያላቸው አማኞች የሚሆኑትንና ለጌታ አገልግሎት የሚበቁትን? ከዚያም ስለ እነርሱ ይነገራል፤ እርሱ ወዳዘጋጃቸውም ወደዚያ የአገልግሎት ክፍል ይጠራሉ።

ሙሽራው እንዲህ ብሎ ይመልሳል፦

ቅጥር ብትሆን፥

በላይዋ የብር ምሽግ እንሠራለን፤

በር ብትሆንም፥

በዝግባ ሳንቃ እንከብባታለን።

በዚህ መልስ ሙሽራው፣ ሙሽራይቱ ከእርሱ ጋር አንድ መሆኗን እንደምታውቅ ባሳየችው መንገድ፣ እርሱም ከሙሽራይቱ ጋር ያለውን አንድነት በጣፋጭ ሁኔታ ይቀበላል። እርሷ «ለእኅታችን እኛ ምን እናድርግላት?» እንዳለች፣ እርሱም «እኛ እንሠራለን . . . እኛ እንከብባታለን» ወዘተ. ብሎ ይመልሳል። የጸጋ ዓላማዎቹን ከሙሽራው ውጭ አይፈጽምም፤ ከእርሷ ጋርና በእርሷ በኩል ይሠራል እንጂ። ይሁን እንጂ ለዚህች እኅት የሚደረግላት ነገር እርሷ በምትሆነው ላይ የተመሠረተ ነው። በእውነተኛው መሠረት ላይ የተሠራች፣ ብርቱና የጸናች ቅጥር ብትሆን በብር ምሽግ ታጌጣለች፤ ትዋባለችም፤ እንደ በር የማትጸና፣ በቀላሉም ወዲያና ወዲህ የምትወዛወዝ ብትሆን ግን እንዲህ ያለው አያያዝ የማይቻልም የማይገባም ይሆናል፤ ስለ ራሷ ጥበቃ በዝግባ ሳንቃ መከበብ፣ በገደቦች መታጠር ያስፈልጋታል።

ሙሽራይቱ በደስታ «እኔ ቅጥር ነኝ» ብላ ትመልሳለች፤ የተሠራችበትን መሠረት ታውቃለች፤ በእርሷ ጉዳይ «ቢሆን» የሚባል ነገር የለም፤ በውዷ ዓይን ሞገስ እንዳገኘች ታውቃለች። የንፍታሌም በረከት የእርሷ ነው፤ እርሷ «ሞገስን የጠገበች፥ የእግዚአብሔርንም በረከት የተሞላች» ናት።

ነገር ግን ይህ ደስተኛ እውቀት ከሚከተሉት መስመሮች ጋር ያለው ግንኙነት የሚያስተምረው ምንድር ነው?

ለሰሎሞን በብኤላሞን የወይን ቦታ ነበረው፤

የወይኑን ቦታ ለጠባቂዎች ሰጠ፤

እያንዳንዱም ስለ ፍሬው ሺህ ጥሬ ብር ያመጣ ነበር።

የእኔ የሆነው የወይን ቦታዬ በፊቴ ነው፤

ሰሎሞን ሆይ፥ ሺሁ ለአንተ ይሁን፥

ፍሬውንም ለሚጠብቁ ሁለት መቶ።

ግንኙነቱ እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆነ እናምናለን፤ (በጸጋ) የሆነችው ነገር ካደረገችው ነገር ይልቅ እጅግ አስፈላጊ እንደ ሆነ ያስተምረናል፤ ሞገስን ለማግኘት እንዳልሠራች፣ ነገር ግን ሞገስ እንዳገኘች ተረድታ ፍቅሯ በአገልግሎት ራሱን ለመግለጥ ነጻ ስፍራ እንደ ሰጠችው ያስተምረናል። ሙሽራይቱ ከጌታዋ ጋር ያላትን ዝምድናና እርሱ ለእርሷ ያለውን ፍቅር ታውቅ ነበር፤ ሺሁን የብር ጥሬ እንዲያገኝ በቍርጠኝነት ስትወስን፣ የወይን ቦታዋ በብኤላሞን ካለው ከእርሱ የወይን ቦታ ያነሰ ለሰሎሞንዋ እንዳያፈራ ነበር ጭንቀቷ፤ የወይን ቦታዋ ራሷ ነበረች፤ ለጌታዋም ብዙ ፍሬ ተመኘች። በማልማቱ ባልንጀሮቿ የሆኑት፣ በመስበክና በማስተማር የሚደክሙት የወይኑ ቦታ ጠባቂዎችም በሚገባ እንዲከፈላቸው ትጠነቀቃለች፤ የሚያበራየውን በሬ አፉን አትሰርም፤ ፍሬውን ለሚጠብቁና በወይኑ ቦታ ከእርሷ ጋር ለሚደክሙ ድርሻቸው ሙሉ አሥራት፣ እንዲያውም እጥፍ አሥራት ይሆናል።

ይህ ደስተኛ አገልግሎት እስከ መቼ እንደሚቀጥልና በምን ያህል ፍጥነት እንደሚያበቃ ልንናገር አንችልም፤ አገልጋዮቹን በገነቶች እንዲኖሩና ለእርሱ እንዲያለሙአቸው የሚጠራቸው እርሱ—አዳም በጥንት በእግዚአብሔር ገነት እንደ ተቀመጠ—የዚህን አገልግሎት ወሰን የሚያውቅ እርሱ ብቻ ነው። ይዋል ይደር እንጂ ዕረፍቱ ይመጣል፤ የመጨረሻው ቀን ድካምና ትኵሳት ይታለፋል፤ የመጨረሻው ተጋድሎ ያበቃል፤ የሙሽራውም ድምፅ የሚወዳትን እንዲህ ሲያናግር ይሰማል፦

በገነቶች የምትኖሪ ሆይ፥

ባልንጀሮች ድምፅሽን ያደምጣሉ፤

እኔንም አሰሚኝ።

በባልንጀሮችሽ መካከል ያለው አገልግሎትሽ ተፈጽሞአል፤ መልካሙን ገድል ተጋድለሻል፤ ሃይማኖትን ጠብቀሻል፤ ሩጫውንም ጨርሰሻል፤ ወደ ፊት የጽድቅ አክሊል ተዘጋጅቶልሻል፤ ሙሽራውም ራሱ እጅግ ታላቅ ዋጋሽ ይሆናል!

ሙሽራይቱ ድምፅዋን ብታሰማው፣ ልትቀበለውም በልቧ ዘልላ ወጥታ እንዲህ ብትጮኽ ይገባታል፦

ውዴ ሆይ፥ ፍጠን፤

ሚዳቋን ወይም የዋሊያን ግልገል ምሰል

በሽቱ ተራሮች ላይ!

በሁለተኛው ክፍል እንዳደረገችው እንዲህ ብላ ከእንግዲህ አትለምነውም፦

ውዴ ሆይ፥ ተመለስ፤ ሚዳቋን ወይም የዋሊያን ግልገል ምሰል

በቤቴር (የመለያየት) ተራሮች ላይ።

ዳግመኛ ከእርሷ ዘወር እንዲል ፈጽሞ አልተመኘችም፤ በክርስቶስ ለሚኖሩ የቤቴር ተራሮች የሉምና፤ አሁን የሽቱ ተራሮች ናቸው። እንደ ሽቱ ዕጣን ከሕዝቡ ልብ በሚወጣው በእስራኤል ምስጋና የሚኖረው እርሱ እንዲፈጥን፣ ፈጥኖ እንዲመጣ፣ በሽቱ ተራሮች ላይም ሚዳቋን ወይም የዋሊያን ግልገል እንዲመስል በሙሽራው ይጋበዛል።

ሕዝቡ በዚህ በታች ሲያገለግሉት በመንፈሱ በመካከላቸው ሲያድር የጌታችን መገኘት እጅግ ጣፋጭ ነው፤ ነገር ግን እዚህ በየመንገዱ ተግቶ መጠንቀቅን የሚጠይቁ ብዙ እሾሆች አሉ፤ አብረንም ደግሞ እንድንከበር አብረን መከራ እንድንቀበል አሁን ከጌታችን ጋር መከራ መቀበል ይገባናል። ይሁን እንጂ ከምድራዊ ገነቶችና ግንኙነቶች ወደ ታላቁ ንጉሥ ቤተ መንግሥት የሚያወጣን ቀን በቅርቡ ይመጣል። በዚያ ሕዝቡ፦ «ከእንግዲህ ወዲህ አይራቡም፥ ከእንግዲህም ወዲህ አይጠሙም፥ ፀሐይም ትኵሳትም ሁሉ ከቶ አይወርድባቸውም፤ በዙፋኑ መካከል ያለው በጉ እረኛቸው ይሆናልና፥ ወደ ሕይወትም ውኃ ምንጭ ይመራቸዋልና፤ እግዚአብሔርም እንባዎችን ሁሉ ከዓይናቸው ያብሳል።»

መንፈሱና ሙሽራይቱም። ና ይላሉ!. . .

አዎን፥ በቶሎ እመጣለሁ።

አሜን፥ ጌታ ኢየሱስ ሆይ፥ ና!