አምስተኛው ክፍል

የታወቀ አንድነት ፍሬዎች

መኃልየ መኃልይ 6:11-8:4።

በዚህ መጽሐፍ ሁለተኛና አራተኛ ክፍሎች የሙሽራይቱ ኅብረት ተቋርጦ አገኘነው፤ በቀድሞው ወደ ዓለማዊነት ወደ ኋላ በመመለስ፣ በኋለኛው ደግሞ በስንፍና ምቾትና በራስ እርካታ። የአሁኑ ክፍል ግን እንደ ሦስተኛው ሁሉ ያልተቋረጠ ኅብረት ክፍል ነው። የሚከፈተውም በሙሽራይቱ ቃላት ነው፦

ወደ ለውዝ ገነት ወረድሁ፥

የሸለቆውን ለምለም ተክል አይ ዘንድ፥

ወይኑ አቈጥቍጦ እንደ ሆነ አይ ዘንድ።

ደግሞም ሮማኑ አብቦ ነበር።

ሳላውቀው ነፍሴ አኖረችኝ

በፈቃደኛው ሕዝቤ ሰረገሎች መካከል።

በሦስተኛው ክፍል መጀመሪያ ሙሽራይቱ ከጌታዋ ጋር ባልተቋረጠ ኅብረት ሳለች፣ ለጽዮን ቈነጃጅት በተናገረችው ቃል መገኘቷን እስክትገልጥ ድረስ ሳትጠቀስ በዚያ እንደ ነበረች፣ እንዲሁ በዚህ ክፍል ንጉሡ ራሱ ሙሽራውን እስኪያናግራት ድረስ መገኘቱ አልተጠቀሰም። እርሷ ግን በአገልግሎቱ ስትሰማራ ከጌታዋ ጋር አንድ ናት! «እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» የሚለው የተስፋ ቃሉ ለእርሷ ዘወትር ይፈጸምላታል፤ ተነሥታ እንድትመጣ ዳግመኛ ሊያባብላት፣ «ራሱ በጠል» እንደ ተሞላ፣ «የራሱ ጠጕርም በሌሊት ነጠብጣብ» እንደ ተሞላ ሊነግራት፣ ወይም ብትወደው በጎቹን እንድታሰማራና ለጠቦቶቹ እንድትጠነቀቅ ሊያሳስባት ከእንግዲህ አያስፈልገውም። እርሷ ራሷ ገነቱ ስለ ሆነች ልትንከባከበው አትረሳም፤ የራሷን ቸል ብላ የሌሎችን የወይን ቦታዎች አትጠብቅም። ከእርሱ ጋር ሆና፣ ደግሞም ለእርሱ ብላ ወደ ለውዝ ገነት ትሄዳለች። በመካከላቸው ያለው አንድነት እጅግ ፍጹም ከመሆኑ የተነሣ ብዙ ተርጓሚዎች ተናጋሪው ሙሽራይቱ ወይስ ሙሽራው እንደ ሆነ ለመወሰን ተቸግረዋል፤ በእውነትም ጉዳዩ እምብዛም ቁም ነገር የለውም፤ ቀደም ብለን እንዳልነው ሁለቱም በዚያ ነበሩና፥ አሳባቸውም አንድ ነበረ። ይሁን እንጂ እነዚህን ቃላት የሙሽራይቱ ናቸው ብንል ትክክል እንደ ሆንን እናምናለን፤ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት የሚያናግሯት እርሷን ነውና፥ በመልስም የምታናግራቸው እርሷ ናትና።

ሙሽራይቱና ሙሽራው በዚህ ፍሬያማ አገልግሎት በሚገኘው ደስተኛ ኅብረት ተጠምደው ሳሉ ፈቃደኛ ሕዝባቸው ያገኟቸው ይመስላል፤ ሙሽራይቱም ሳታውቀው በሕዝቧ ሰረገሎች መካከል ተቀምጣ ራሷን አገኘች—የእርሷ ሕዝብ፣ ደግሞም የእርሱ።

የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ሊመልሷት ይወዳሉ፦

ተመለሺ፥ ተመለሺ፥ ሱላማጢስ ሆይ፤

እንመለከትሽ ዘንድ ተመለሺ፥ ተመለሺ።

አሁን እርሷ ማን እንደ ሆነች፣ ውዷም ከሌላው ውድ ለምን እንደሚበልጥ ጥያቄ የለም፤ እርሱ ንጉሥ ሰሎሞን እንደ ሆነ ታውቋል፤ ለእርሷም ያው ስም በሴት አንቀጹ (ሱላማጢስ) ተሰጥቷታል።

አንዳንዶች «ተመለሺ፥ ተመለሺ» በሚሉት በእነዚህ ቃላት የቤተ ክርስቲያንን መነጠቅ የሚያመለክት ፍንጭ አይተዋል፤ ከዚህ አመለካከት ጋር የማይስማሙ የሚመስሉትንም የተከታዩን ክፍል አንዳንድ ክፍሎች ወደ ፊት የሚያድጉ ሳይሆኑ ወደ ኋላ የሚመለከቱ አድርገው ያስረዷቸዋል። ይህ አሳብ ምንም ትኩረት የሚስብ ቢሆንም፣ በቀደሙት ቍጥሮች ስለ ንጉሡ መጠቀስ አለመኖሩንም በሚገባ ቢያስረዳ፣ እኛ ልንቀበለው አልወደድንም፤ ይልቁንም መዝሙሩን በሙሉ ወደ ፊት የሚያድግ አድርገን እንመለከተዋለን፤ የመጨረሻ ቃላቱንም ከራእይ መጽሐፍ መደምደሚያ ቃላት ጋር አቻ አድርገን እናያቸዋለን፦ «አዎን፥ በቶሎ እመጣለሁ። አሜን፥ ጌታ ኢየሱስ ሆይ፥ ና።» ስለዚህ ሙሽራይቱ ከገነቷ መሄዷን ጊዜያዊ እንጂ ሌላ አድርገን አንመለከተውም።

ሙሽራይቱ ለኢየሩሳሌም ቈነጃጅት እንዲህ ብላ ትመልሳለች፦

ሱላማጢስን ለምን ትመለከታላችሁ?

ወይም፣ በተፈቀደው ትርጕም እንደሚለው፣

በሱላማጢስ ምን ታያላችሁ?

በንጉሡ ፊት ሳለች ማንም ለእርሷ ትኩረት የሚሰጠው ለምን እንደ ሆነ ሊገባት አይችልም። ሙሴ ከተራራው ሲወርድ ፊቱ በመለኮታዊ ክብር ያንጸባርቅ እንደ ነበረ እንዳላወቀ፣ ሙሽራይቱም እንዲሁ ነበረች። ነገር ግን የጌታን ውበት የማያዩ ብዙዎች በሙሽራው ላይ የሚንጸባረቀውን ውበቱን ከማድነቅ ወደ ኋላ እንደማይሉ ይህን እጅግ አስፈላጊ ትምህርት ልንማር እንችላለን። የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት የጓጓ እይታ ሙሽራይቱን አስገረማት፤ እርሷም እንዲህ ትላለች፦ ትኩረት የሚገባው ምንም ነገር ከሌላት፣ የክቡሩ ንጉሥ የተመረጠች፣ ምንም እንኳ የማይገባት ብትሆንም ሙሽራ ከመሆኗ በቀር ሌላ ምንም ከሌላት ከአንዲት ሴት ይልቅ «የመሃናይምን ዘፈን»—ከእስራኤል እጅግ የተዋቡ ሴቶች ልጆች የሁለት ጭፍሮችን ዘፈን—የምትመለከቱ ትመስላላችሁ።

የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ለጥያቄዋ መልስ ለመስጠት አልተቸገሩም፤ የንጉሣዊ ትውልድ መሆኗን—«የመኰንን ልጅ ሆይ»—እንዲሁም የንግሥትነት ክብር ያላት መሆኗን አውቀው፣ የሰውነቷን አሥር እጥፍ ውበት በእውነተኛና በምሥራቃዊ አነጋገር ይገልጣሉ፤ ከእግሯ እስከ ራሷ ድረስ ውበትንና ፍጹምነትን ብቻ ያያሉ። በተፈጥሮዋ ከነበረችበት ሁኔታ ጋር ሲነጻጸር እንዴት ያለ ልዩነት ነው! በአንድ ወቅት «ከእግር ጫማ እስከ ራስ ድረስ» «ቍስልና እበጥ የሚመግልም ቍስል» ብቻ ነበረ፤ አሁን ግን እግሮቿ «በሰላም ወንጌል በመዘጋጀት የተጫሙ» ናቸው፤ የራሷም ጠጕር እንኳ በእውነት ናዝራዊት መሆኗን ያውጃል፤ «ንጉሡ» ራሱ «በሹሩባዎቹ ታስሮአል»።

ነገር ግን ለእርሷ ከኢየሩሳሌም ቈነጃጅት የሚበልጥ አንዱ፣ «በሱላማጢስ ምን ታያላችሁ?» ብላ ላቀረበችው ያልተሽሞነሞነ ጥያቄ መለሰላት። ሙሽራው ራሱ እንዲህ ብሎ ይመልሳል፦

ምንኛ ውብ ነሽ፥ ምንኛስ ያማርሽ ነሽ፥

ፍቅር ሆይ፥ በተድላዎችሽ!

በእርሷ ውስጥ የረዘመውንና ቀጥ ያለውን የዘንባባ ዛፍ፣ ውብና ተጠምጥሞ የሚወጣውን የወይን ግንድ፣ መዓዛ ያለውንና ሁልጊዜ ለምለም የሆነውን የትርንጎ ዛፍ ውበትና ፍሬያማነት ያያል። ጸጋ እርሷን እንደ ዘንባባ ዛፍ አድርጓታል፤ እርሱም የቅንነትም የፍሬያማነትም ምልክት ነው። ምሥራቃዊው መንገደኛ የተምር ዘንባባ ፍሬን ከእንጀራ አብልጦ ይወደዋል፤ የሚያበረታበት ኃይሉ እጅግ ታላቅ ነውና፤ የዛፉ የማፍራት አቅምም አያልፍም፤ ዕድሜው በጨመረ መጠን ፍሬው የበለጠ የበሰለና የበለጠ የበዛ ይሆናል።

ጻድቅ እንደ ዘንባባ ያብባል፤

እንደ ሊባኖስ ዝግባ ያድጋል።

በእግዚአብሔር ቤት የተተከሉ

በአምላካችን አደባባዮች ያብባሉ።

በሽምግልናቸው ጊዜ ገና ያፈራሉ፤

ይወፍራሉ፥ ይለመልማሉም።

ነገር ግን ጻድቃን እንዲህ ቀጥ ያሉና የሚያብቡ የሚደረጉት ስለ ምንድር ነው?

እግዚአብሔር ቅን እንደ ሆነ ያወሩ ዘንድ ነው፤

እርሱ ዓለቴ ነው፥ በእርሱም ዓመፃ የለም።

ከጌታችን ጋር አንድ በመሆናችን ጸጋዎቹንና በጎነቶቹን መግለጥ፣ ውበቱን ማንጸባረቅ፣ የታመኑ ምስክሮቹም መሆን የእኛ ድርሻ ነው።

ዘንባባ የድል ምልክትም ነው፤ የሚያቃጥለውን የፀሐይ ሙቀት ወይም ከምድረ በዳ የሚነፍሰውን የሚፋጅ ነፋስ ሳይፈራ ውብ አክሊሉን ወደ ሰማይ ያነሣል። ከውበቱ የተነሣ የሰሎሞን መቅደስ ጌጦች አንዱ ነበረ፤ የሕዝቅኤልም መቅደስ ጌጥ ይሆናል። መድኃኒታችን የእስራኤል ንጉሥ ተብሎ በኢየሩሳሌም በተቀበለ ጊዜ ሕዝቡ የዘንባባ ዛፍ ዝንጣፊ ይዘው ሊቀበሉት ወጡ፤ በክቡሩ የሰርጉ ቀንም «አንድ እንኳ ሊቆጥራቸው የማይችል ከሕዝብና ከነገድ ከወገንም ከቋንቋም ሁሉ እጅግ ብዙ ሰዎች» «በዙፋኑና በበጉ ፊት» «ነጭ ልብስም ለብሰው» ይቆማሉ፤ የድል ዘንባባዎችንም በእጆቻቸው ይዘው «በዙፋኑ ላይ ለተቀመጠው ለአምላካችንና ለበጉ ማዳን ነው» ብለው ማዳናቸውን ለእርሱ ይሰጣሉ።

ዘንባባን የምትመስል ብትሆንም የወይን ግንድንም ትመስላለች። የገበሬውን እንክብካቤ እጅግ ትሻለች፤ ገበሬውም አባቴ ነው ተብሎ እንደ ተጻፈ፤ እርሷም ለእንክብካቤው በሚገባ ዋጋውን ትመልሳለች። በእውነተኛው የፍሬያማነት ምንጭ በክርስቶስ እየኖረች፣ እንደ ዘንባባ ፍሬ የሚያበረቱ ብቻ ሳይሆኑ የሚጣፍጡና የሚያድሱ የወይን ዘለላዎችን ታፈራለች—ለራሱ ለወይኑ ቦታ ባለቤት፣ እንዲሁም እርሱ ላስቀመጣት ለደከመውና ለተጠማው ዓለም የሚጣፍጡና የሚያድሱ።

የወይን ግንድ የራሱ የሆኑ አሳብ የሚቀሰቅሱ ትምህርቶች አሉት፤ ድጋፍ ያስፈልገዋል፤ ይፈልገዋልም፤ የገራዡ ስለታም ቢላዋ ብዙ ጊዜ ርኅራኄ የሌለው መስሎ ለስላሳ ጉንጉኖቹን ይቈርጣል፤ መልኩንም ያበላሻል፤ ፍሬያማነቱን ግን ያበዛል። እንዲህ ተብሎ በውብ ሁኔታ ተጽፏል፦

ሕያው የወይን ግንድ—ክርስቶስ ለራሱ መረጠው፦

እግዚአብሔር ለሰው ለጥቅምና ለምግብ ሰጠ

እህልን፥ የወይን ጠጅንና ዘይትን፤ እያንዳንዳቸውም መልካም ናቸው፤

ክርስቶስም የሕይወት እንጀራና የሕይወት ብርሃን ነው።

ነገር ግን የበጋውን እህል አልመረጠም፥

በአንድ ፈጣን እድገት ቀጥ ብሎና ነጻ ሆኖ የሚበቅለውን፥

ቀኑን አይቶ የሚያልፈውን፥ ዳግመኛም የማይበቅለውን፤

የወይራንም ዛፍ አልመረጠም፥ ቅርንጫፎቹ ሁሉ

በለስላሳው አየር የተዘረጉ፥ አንዲት ቅጠልም የማያጡ፥

በዘላለም ሰላም የሚያብቡና የሚያፈሩ፤

ይህን ብቻ እንጂ፥ ለእርሱና ለወገኖቹ አንድ ነውና፥—

ያን ዘላለማዊ፥ ዘወትር ሕያው የሚያደርግ የወይን ግንድ፥

የዓለምን ሙቀትና ስሜት የሚሰጠውን፥

በገዛ ሕይወት ደሙ፥ ዘወትር እየታደሰና እየፈሰሰ።

* * * * * * *

የወይን ግንድ ከሕያው ቅርንጫፉ ሁሉ የወይን ጠጅ ያደማል፤

ስለ ፈሰሰው መንፈሱስ ይደኸያልን?

ሰካራምና ሴሰኛ ከእርሱ ይጠጣሉ፤

ከስጦታው ብዛት የተነሣስ ይበለጽጋሉን?

ሕይወትህን በትርፍ ሳይሆን በጕድለት ለካ፤

በተጠጣው የወይን ጠጅ ሳይሆን በፈሰሰው የወይን ጠጅ፤

የፍቅር ብርታት በፍቅር መሥዋዕትነት ውስጥ ነውና፤

አብልጦ የሚሠቃይም አብልጦ የሚሰጠው አለው።

ሙሽራው የሚጠቀምበት ሌላ አንድ ምሳሌ ደግሞ አለ፦ «የእስትንፋስሽ ሽታ እንደ ፖም (ነው)»፤ ይልቁንም እንደ ትርንጎ። በመጀመሪያው ክፍል ሙሽራይቱ እንዲህ ብላ ተናግራ ነበር፦

ትርንጎ በዱር ዛፎች መካከል እንደሚሆን፥

እንዲሁ ውዴ በጐበዛዝት መካከል ነው።

በጥላው ሥር ደስ ብሎኝ ተቀመጥሁ፥

ፍሬውም ለጕሮሮዬ ጣፋጭ ነበረ።

የዚያ ኅብረት ውጤት እዚህ ላይ ይገኛል። የተመገበቻቸው ትርንጎዎች እስትንፋሷን አወዱት፤ ጣፋጭ መዓዛቸውንም አካፈሏት። ሙሽራው መግለጫውን እንዲህ ብሎ ይደመድማል፦

አፍሽ እንደ መልካም የወይን ጠጅ (ነው)፥

በቀስታ የሚወርድ—

ለውዴ—

ብላ ሙሽራይቱ ጣልቃ ትገባለች፤

የተኙትንም ከንፈሮች የሚያንቀሳቅስ።

የክርስቶስን ሙሽራ ለውዷ ይህን ሁሉ እንድትሆን ያደረጋት ጸጋ እንዴት ድንቅ ነው! እንደ ዘንባባ ቀጥ ያለች፣ ድል የምትነሣ፣ ወደ ሰማይ እያደገች ዘወትር የምታፈራ፤ እንደ ወይን ግንድ የዋህና ርኅሩኅ፣ ራሷን የምትረሳና ራሷን የምትሠዋ፣ መከራ ቢኖርም ፍሬ የምታፈራ ብቻ ሳይሆን በመከራው በኩል እጅግ የበለጸገ ፍሬዋን የምታፈራ፤—በጥላው ሥር ስታርፍ በውዷ የምትመገብና በዚህም መዓዛውን የምትካፈል፤—ጸጋ ለእርሷ ያላደረገው ምን አለ! ክቡሩ ሙሽራ ሙሽራው ባደረጋትና በገዛ ጸጋዎቹና በጎነቶቹ ባስዋባት በትሑቷ የዱር አበባ የሚያገኘውን እርካታ ዘወትር ይበልጥ በሙላት ስታገኝ ደስታዋ ምንኛ ታላቅ ሊሆን ይገባል!

እኔ ለውዴ ነኝ፥

ምኞቱም ወደ እኔ ነው፥

ብላ በደስታ ትናገራለች። አሁን ከራስ የሆነ ወይም ለራስ የሆነ አንዳች የለም፤ ሁሉ ከአንተ ነው፥ ሁሉም ለአንተ ነው። ወደ ለውዝ ገነት መውረድና ገነቱን ከእርሱ ጋር መንከባከብ እንዲህ ያሉ ጣፋጭ ፍሬዎችን የሚያስገኝ ከሆነ፣ በዚህ ብሩክ አገልግሎት እንድትቀጥል የሚያስገድዳት አያስፈልጋትም።

ውዴ ሆይ፥ ና፥ ወደ ሜዳ እንውጣ፤

በመንደሮችም እንደር።

በትሑት አመጣጧ አታፍርም፤ ኀፍረትን አትፈራምና፤ ፍጹም ፍቅር ፍርሃትን አውጥቶ ይጥላል። የንጉሡ ንጉሣዊ ክብር ከነግርማውና ከነታላቅነቱ ወደ ፊት ሊደሰቱበት ይችላሉ፤ አሁን ግን ገነቱን ፍሬያማ ለማድረግ እርሱ ከጐኗ መሆኑ ይበልጥ ጣፋጭ ነው፤ ለእርሱ ያከማቸችውን አዲስና አሮጌ የሆነውን የከበረ ፍሬ ሁሉ ለእርሱ መስጠት፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ በገዛ ፍቅሯ እርሱን ማርካት ይበልጥ ጣፋጭ ነው። በዚህ የአገልግሎት ኅብረት የረካች ብቻ ሳትሆን፣ ትኩረቱን የሚሹ፣ ለጊዜውም የመገኘቱን ደስታ የሚቀንሱ አንዳችም ክብርና ተግባር ባይኖሩ ብላ ትመኛለች።

ምነው እንደ ወንድሜ በሆንህልኝ፥

የእናቴን ጡት እንደ ጠባ!

በዚያን ጊዜ በውጭ ባገኝህ በሳምሁህ ነበር፤

አዎን፥ ማንም ባልናቀኝም ነበር።

እኅት ለወንድሟ እንደምትጠነቀቅ እርሷም ለእርሱ ብትጠነቀቅና ትኩረቱን ሁሉ ለራሷ ብትይዝ ምንኛ በወደደች! በብዙ ባለ ጠግነት እንዳበለጸጋትና ከእርሱ ጋር ስትነጻጸር እንደ ምንም እንደ ሆነች በጥልቅ ታውቃለች፤ በእርሱ ባደረገችው ነገር በትዕቢት ከማሰላሰል ይልቅ ግን እርሷ ሰጪ፣ እርሱ ተቀባይ መሆን ቢቻል ብላ ትመኛለች። ይህ የጌታችንን ልብ እጅግ ሊያሳዝን ከሚገባው ከዚያ ስስታም አሳብ እጅግ የራቀ ነው፦ «እግዚአብሔር ይህን ከእኔ የሚፈልግ አይመስለኝም»፤ ወይም «ክርስቲያን ለመሆን ያንን መተው አለብኝን?» እውነተኛ መሰጠት ይልቁንም መስጠት እንዲፈቀድለት ይለምናል፤ ለጌታ ብሎ ሊተወው የማይችለውን ሁሉ እንደ ጉዳት ይቈጥራል—«ስለ ጌታዬ ስለ ክርስቶስ ኢየሱስ እውቀት ብልጫ ሁሉን እንደ ጉዳት እቈጥራለሁ»።

ይሁን እንጂ ለእርሱ ይበልጥ ልትሆንለት የምትናፍቅበት ይህ ናፍቆት የእርሱ መሪነት እንደሚያስፈልጋት፣ እርሱም እውነተኛና ብቸኛ አስተማሪዋ መሆኑን ከማወቅ አያሳውራትም።

እመራህ ነበር፥ ደግሞም ወደ እናቴ ቤት አገባህ ነበር፥

ታስተምረኝ ዘንድ፤

ከተቀመመ የወይን ጠጅ፥

ከሮማኔም ጭማቂ አጠጣህ ነበር።

ያለኝን ሁሉ ምርጡን እሰጥህ ነበር፤ እኔ ራሴ ግን ዕረፍቴንና እርካታዬን ሁሉ በአንተ እሻ ነበር።

ግራው ከራሴ በታች በሆነ፥

ቀኙም ባቀፈኝ።

ክፍሉም እንዲህ ይደመደማል። ለሙሽራውም ሆነ ለሙሽራይቱ ከዚህ የተቀደሰና ያልተደናቀፈ ኅብረት የበለጠ ጣፋጭ ነገር የለም፤ እርሱም በጥቂቱ በተለየ አነጋገር የኢየሩሳሌምን ቈነጃጅት እንደ ገና ያምላቸዋል፦

ወዳጄን ለምን ታስነሡአታላችሁ? ለምንስ ታነቁአታላችሁ?

እስክትወድድ ድረስ።

በእውነት የተቀደሰ ኅብረት ነው! ዘወትር እንደሰትበት፤ በክርስቶስም እየኖርን በዚያ በታወቀው መዝሙር የተለመዱ ቃላት እንዘምራለን፦

ሁለቱም ክንዶችህ ከበውኛል፥

ራሴም በደረትህ ላይ ነው፤

የደከመች ነፍሴም አንተን አግኝታለች

እንዲህ ያለ ፍጹም፥ ፍጹም ዕረፍት!

ብሩክ ኢየሱስ ሆይ፥

አሁን እንደ ተባረክሁ አውቃለሁ።