አራተኛው ክፍል

እንደ ገና የተቋረጠ ኅብረት—መታደስ

መኃልየ መኃልይ 5:2-6:10።

አራተኛው ክፍል የሚጀምረው ሙሽራይቱ ለኢየሩሳሌም ቈነጃጅት በምትናገረው ቃል ነው፤ በዚያም በቅርቡ የደረሰባትን አሳዛኝ ተሞክሮ ትተርካለች፤ በጭንቀቷም እንዲረዷት ትማጸናቸዋለች። የሙሽራዋ መገኘትና መጽናናቱ እንደ ገና ተለይተዋታል፤ በዚህ ጊዜ ግን ወደ ዓለማዊነት ተመልሳ በመንሸራተት አይደለም፤ በስንፍናና ራስን በማቀማጠል እንጂ።

ወደ ውድቀቷ ያደረሷት እርምጃዎች ምን እንደ ነበሩ፣ ራስ ወዳድነትም እንዴት እንደ ገና በልቧ ስፍራ እንዳገኘ አልተነገረንም። ምናልባት ጸጋ እንድትፈጽማቸው ባስቻላት ሥራዎች የተነሣ የመጣ መንፈሳዊ ትዕቢት ምክንያቱ ሊሆን ይችላል፤ ወይም ደግሞ—ይህም የማይመስል አይደለም—በባራኪው በራሱ ሳይሆን በተቀበለችው በረከት ውስጥ ተደስቶ የመርካት ስሜት በልቧ ተንከባክባ መያዟ ለመለያየቱ ምክንያት ሆኖ ሊሆን ይችላል። ከእርሱ ማፈግፈጓን በአብዛኛው ያስተዋለች አትመስልም፤ በራሷ ተጠምዳና በራሷ ረክታ ስለ ነበር መለየቱን እምብዛም አላስተዋለችም፤ ታርፍ ነበር፤ ብቻዋን ታርፍ ነበር—ወዴት እንደ ሄደ ወይም በምን ሥራ እንደ ተጠመደ ከቶ አልጠየቀችም። ከዚህም በላይ የእልፍኟ በር የተዘጋ ብቻ ሳይሆን በመወርወሪያ የተቈለፈ ነበር፤ ይህም መመለሱን በጉጉት እንዳልተመኘችውም ሆነ እንዳልጠበቀችው የሚያሳይ ምልክት ነው።

ይሁን እንጂ ልቧ ከእርሱ የራቀ አልነበረም፤ በድምፁ ውስጥ ሌላ ማንም ድምፅ ሊቀሰቅሰው በማይችለው መንገድ በነፍሷ ውስጥ ማስተጋባት የሚያነሣሣ ዜማ ነበረ። በዓለም በኩል ስትታይ አሁንም «የተዘጋ ገነት፥ የታተመ ፈሳሽ» ነበረች። በዚህ ጊዜ የነበረው ወጥመድ ፈጽሞ ስላልተጠረጠረ ይበልጥ አደገኛና በስውር የሚያጠምድ ነበር። እስቲ ትረካዋን እንመልከት፦

እኔ ተኝቼ ነበር፥ ልቤ ግን ነቅቶ ነበር፤

ደጁን እያንኳኳ እንዲህ የሚለው የውዴ ድምፅ ነው፦

እኅቴ፥ ወዳጄ፥ ርግብዬ፥ መደምደሚያዬ ሆይ፥ ክፈችልኝ፤

ራሴ በጠል ተሞልቶአልና፥

የራሴ ጠጕርም በሌሊት ነጠብጣብ።

ሙሽራው ብዙ ጊዜ በውጭ ቆሞ እንደሚያንኳኳ ፈላጊ የሚሆነው እንዴት ነው! ለሎዶቅያ ቤተ ክርስቲያን በላከው መልእክቱ እንዲህ እንዳለ፦ «እነሆ በደጅ ቆሜ አንኳኳለሁ፤ ማንም ድምፄን ቢሰማ ደጁንም ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ ከእርሱም ጋር እራት እበላለሁ እርሱም ከእኔ ጋር ይበላል።» በተዘጋ በር ውጭ መሆኑ፣ ማንኳኳትም ማስፈለጉ ያሳዝናል፤ ነገር ግን የራሱ በሆነ በማንኛውም ልብ በር ላይ አንኳኩቶ፣ አንኳኩቶም በከንቱ መቅረቱ ከዚያ ይልቅ ያሳዝናል። በዚህ ታሪክ የተሳሳተው የሙሽራይቱ ስፍራ አይደለም፤ ቢሆንማ ኖሮ ቃሉ እንደ ቀድሞው «ተነሺ፥ ነዪ» በሆነ ነበር፤ አሁን ግን ቃሉ «እኅቴ፥ ወዳጄ ሆይ፥ ክፈችልኝ» የሚል ነው። በሩን የዘጋው የራስ እርካታዋና ምቾትን መውደዷ የነበረበት ሁኔታዋ ነው።

ቃሎቹ እጅግ ልብ የሚነኩ ናቸው፦ «እኅቴ ሆይ፥ ክፈችልኝ» (እርሱ በብዙ ወንድሞች መካከል በኵር ነውና)፤ «ወዳጄ» (የልቤ ፍቅር ያረፈባት)፤ «ርግብዬ» (የመንፈስ ቅዱስን ብዙ ስጦታዎችና ጸጋዎች የተጐናጸፈች)፤ «መደምደሚያዬ» (ለእኔ የታጠበች፣ የታደሰችና የነጻች)፤ የራሱንም ሁኔታ በማንሣት እንድትከፍትለት ያሳስባታል፦

ራሴ በጠል ተሞልቶአልና፥

የራሴ ጠጕርም በሌሊት ነጠብጣብ።

ራሱ በጠል የተሞላው ስለ ምንድር ነው? ልቡ የእረኛ ልብ ስለ ሆነ ነው። አብ ከሰጠው ሰዎች መካከል በኃጢአት ጨለማ ተራሮች ላይ የሚቅበዘበዙ አሉ፤ ብዙዎች፥ ኦ፥ እንዴት ያሉ ብዙዎች፥ የእረኛውን ድምፅ ከቶ ሰምተው አያውቁም፤ በአንድ ወቅት በበረቱ ውስጥ የነበሩ ብዙዎችም ተቅበዝብዘው ሄደዋል—ከአስተማማኙ መጠጊያው እጅግ ርቀዋል። ከቶ ሊረሳ የማይችል ልብ፣ ከቶ ሊወድቅ የማይችል ፍቅር የጠፋው እስኪገኝ ድረስ የተቅበዘበዘውን በግ መፈለግ አለበት፤ «አባቴ እስከ ዛሬ ይሠራል እኔም ደግሞ እሠራለሁ»። እርሷስ፣ ይህች በቅርቡ ከጐኑ የነበረች፣ በደስታ የአንበሶችን ዋሻዎችና የነብሮችን ተራሮች የደፈረች፣ የተቅበዘበዙትንና የጠፉትን ብቻውን እንዲፈልግ ትተወዋለችን?

እኅቴ፥ ወዳጄ፥ ርግብዬ፥ መደምደሚያዬ ሆይ፥ ክፈችልኝ፤

ራሴ በጠል ተሞልቶአልና፥

የራሴ ጠጕርም በሌሊት ነጠብጣብ።

ከዚህ የበለጠ ልብ የሚነካ ልመና በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ አናውቅም፤ የሙሽራይቱም መልስ በእውነት ያሳዝናል፦

ቀሚሴን አውልቄአለሁ፤ እንዴት እለብሰዋለሁ?

እግሬን ታጥቤአለሁ፤ እንዴት አሳድፈዋለሁ?

በጉባኤዎችና በስብሰባዎች ደስ መሰኘት፣ በፊታችን በሚቀርቡት መልካም ነገሮች ሁሉ መመገብ፣ ይሁን እንጂ ከዚያ ወጥቶ የሚጠፉትን ለማዳን ራስን ወደሚክድ ጥረት ለመሄድ አለመዘጋጀት እንዴት በሚያሳዝን ሁኔታ የሚቻል ነው! የእምነትን ዕረፍት እየተደሰቱ መልካሙን የእምነት ገድል መጋደልን መርሳት፤ በእምነት በሚገኘው መንጻትና ንጽሕና ላይ እያሰላሰሉ፣ በኃጢአት ጭቃ ውስጥ ለሚታገሉ ምስኪን ነፍሳት ግን ጥቂት እንኳ አለማሰብ። እርሱ ቀሚሳችንን እንድንለብስ በሚፈልግበት ጊዜ ልናወልቅ ከቻልን፣ እርሱ በተራሮች ላይ ብቻውን ሲቅበዘበዝ እግራችንን ልንታጠብ ከቻልን፣ ከጌታችን ጋር ያለን ኅብረት በሚያሳዝን ሁኔታ የጐደለ አይደለምን?

ከዘገየችው ሙሽራ ምንም መልስ ባለማግኘቱ፣ የእርሷ

ውድ በበሩ ቀዳዳ እጁን ሰደደ፤

«የእርሷም» ልብ ስለ እርሱ ታወከ።

ነገር ግን ወዮ፥ በሩ የተዘጋ ብቻ ሳይሆን በመወርወሪያ የተቈለፈ ነበር፤ ለመግባት ያደረገውም ጥረት ከንቱ ሆነ።

ለውዴ ልከፍትለት ተነሣሁ፤

እጆቼም ከርቤን፥

ጣቶቼም የሚፈስስ ከርቤን

በመወርወሪያው እጀታዎች ላይ አንጠበጠቡ።

ለውዴ ከፈትሁለት፤

ውዴ ግን ፈቀቅ ብሎ አልፎ ሄዶ ነበር።

በተናገረ ጊዜ ነፍሴ ደክማ ነበር።

ጊዜው እጅግ ከረፈደ በኋላ ሙሽራይቱ በተነሣች ጊዜ፣ የሚጠብቃትን ጌታዋን ፈጥና ከመቀበል ይልቅ ራሷን በሚፈስሰው ከርቤ ለመቀባት የተጨነቀች ትመስላለች፤ ከእርሱ ፍላጎት ይልቅ በራሷ ጸጋዎች ተጠምዳ ነበር። ልቧ በውስጧ ቢደክምም አንዳች የእንኳን ደኅና መጣህ ቃል አልተናገረችም፤ ያዘነውም እርሱ እርሷ ልትቀበለው ከመዘጋጀቷ በፊት ፈቀቅ ብሎ ሄደ። እንደ ገናም (በሦስተኛው ምዕራፍ እንደ ሆነው) ጌታዋን ለመፈለግ ብቻዋን መውጣት ነበረባት፤ በዚህ ጊዜ ግን ተሞክሮዋ ከቀድሞው እጅግ የበለጠ የሚያሠቃይ ነበር።

ፈለግሁት፥ ነገር ግን አላገኘሁትም፤

ጠራሁት፥ እርሱ ግን አልመለሰልኝም።

በከተማይቱ የሚዞሩ ጠባቂዎች አገኙኝ፤

መቱኝ፥ አቈሰሉኝም፤

የቅጥሩ ጠባቂዎች መጐናጸፊያዬን ወሰዱብኝ።

የመጀመሪያው ማፈግፈጓ ልምድ ከማጣት የመጣ ነበር፤ ሁለተኛው ማፈግፈግ በቸልታ የመጣ ቢሆን እንኳ ለመታዘዝ በተጠራች ጊዜ ቢያንስ ዝግጁና ፈጣን ልትሆን ይገባት ነበር። በአማኝ ዘንድ እንኳ በመታዘዝ የመዘግየት ልማድ ውስጥ መውደቅ ትንሽ ነገር አይደለም፤ በማያምን ሰው ዘንድ ደግሞ የአለመታዘዝ የመጨረሻ ፍጻሜ በቃላት ሊገለጥ የማይችል አስፈሪ ነው፦

ወደ ዘለፋዬ ተመለሱ፤

እነሆ፥ መንፈሴን አፈስስላችኋለሁ፥

ቃሎቼንም አስታውቃችኋለሁ።

ጠርቼ እምቢ ስላላችሁ፥

እጄንም ዘርግቼ ያስተዋለ ስላልነበረ፤. . .

እኔ ደግሞ በጥፋታችሁ ቀን እስቃለሁ። . . .

በዚያን ጊዜ ይጠሩኛል፥ እኔ ግን አልመልስም፤

ተግተው ይፈልጉኛል፥ ነገር ግን አያገኙኝም።

የሙሽራይቱ ወደ ኋላ መመለስ የሚያሠቃይ ቢሆንም የመጨረሻ አልነበረም፤ እውነተኛ ንስሐ ተከትሎታልና። ወደ ጨለማው ወጥታ ፈለገችው፤ ጠራችው፤ እርሱ ግን አልመለሰላትም፤ ጠባቂዎቹም ባገኟት ጊዜ መቷትም አቈሰሏትም። ከእርሱ ማፈግፈጓ ምን ያህል ከባድ እንደ ሆነ ከእርሷ ይበልጥ በትክክል የተረዱ ይመስላሉ። አማኞች የራሳቸውን አለመጣጣም ላያዩ ይችላሉ፤ ሌሎች ግን ያስተውሉታል፤ ከጌታችን ጋር ያለን ስፍራ ከፍ ባለ መጠን ማንኛውም ውድቀት ይበልጥ በእርግጥ በነቀፋ ይጐበኛል።

ቈስላ፣ ተዋርዳ፣ ፍለጋዋም ሳይሳካ፣ ተስፋ ልትቈርጥም ጥቂት ቀርቷት ሳለ ሙሽራይቱ ወደ ኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ዘወር ትላለች፤ የኀዘኗንም ታሪክ እየተረከችላቸው፣ እርሷ የማትታመን ወይም እርሱን የረሳች እንዳልሆነች ለውዷ እንዲነግሩላት እነርሱን ታምላቸዋለች።

የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ሆይ፥ አምላችኋለሁ፤ ውዴን ብታገኙት፥

በፍቅር ታምሜአለሁ ብላችሁ ንገሩት።

የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት የሰጡት መልስ፣ በጨለማ የምትቅበዘበዘው በኀዘን የተመታች ሙሽራ የንጉሡ ሙሽራ መሆኗ እንዳልታወቀ በግልጥ ያሳያል፤ የግል ውበቷ ግን ከዓይናቸው አላመለጠም።

ውድሽ ከሌላው ውድ ምኑ ይበልጣል፥

አንቺ በሴቶች መካከል የተዋብሽ ሆይ?

ውድሽ ከሌላው ውድ ምኑ ይበልጣል፥

እንዲህ የምታምዪን?

ውዷ ከሌላው ከማንም የማይበልጥ መሆኑን የሚያመለክተው ይህ ጥያቄ ነፍሷን እስከ ጥልቁ ያነቃቃዋል፤ ራሷንም ረስታ ከልቧ ሙላት የጌታዋን ክብርና ውበት ነፍስን የሚማርክ መግለጫ ታፈስሳለች።

ውዴ ነጭና ቀይ ነው፥

ከአእላፋት የተመረጠ ነው።

(ቍጥር 10-16ን ተመልከት፤ እንዲህ ብሎ ይደመደማል፦)

አፉ እጅግ ጣፋጭ ነው፤ አዎን፥ ሁለንተናው ያማረ ነው።

ውዴ ይህ ነው፥ ወዳጄም ይህ ነው፥

እናንተ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ሆይ።

ሙሽራይቱ ስለ ሙሽራው የሰጠችውን መግለጫ በዳንኤል 7:9-10 ከተገለጠው «በዘመናት ከሸመገለው» መግለጫና በራእይ 1:13-16 ከተገለጠው ከተነሣው ጌታችን መግለጫ ጋር ማነጻጸር ትኩረትን የሚስብ ነው። ልዩነቶቹ ብዙ ነገር የሚናገሩ ናቸው።

በዳንኤል 7 በዘመናት የሸመገለው በፍርድ ዙፋን ላይ ተቀምጦ እናያለን፤ ልብሱ እንደ በረዶ ነጭ፣ የራሱም ጠጕር እንደ ጥሩ የበግ ጠጕር ነበረ፤ ዙፋኑና መንኰራኵሮቹ እንደሚነድድ እሳት ነበሩ፤ የእሳትም ወንዝ ከፊቱ ይፈስስና ይወጣ ነበር። የሰው ልጅ ወደ ፊቱ ቀረበ፤ ከእርሱም ግዛትንና ክብርን የማይጠፋውንም የዘላለም መንግሥት ተቀበለ። በራእይ 1 የሰው ልጅ ራሱ እስከ እግሩ ድረስ ልብስ የለበሰው ሆኖ እናየዋለን፤ ራሱና ጠጕሩም እንደ ነጭ የበግ ጠጕር፣ እንደ በረዶም ነጭ ነበሩ፤ ሙሽራይቱ ግን ሙሽራዋን በወጣትነቱ ብርታት ሁሉ ታየዋለች፤ ጠጕሩም «የተዝረፈረፈ፥ እንደ ቍራም የጠቈረ» ነው። የተነሣው መድኃኒት ዓይኖች «እንደ እሳት ነበልባል» ተብለው ተገልጠዋል፤ ሙሽራዋ ግን «በውኃ ፈሳሾች አጠገብ እንዳሉ ርግቦች» አድርጋ ታያቸዋለች። በራእይ መጽሐፍ «ድምፁም እንደ ብዙ ውኃዎች ድምፅ ነበረ። . . .ከአፉም በሁለት ወገን የተሳለ ስለታም ሰይፍ ወጣ»። ለሙሽራይቱ ግን ከንፈሮቹ የሚፈስስ ከርቤ እንደሚያንጠባጥቡ የሱፍ አበባዎች ናቸው፤ አፉም እጅግ ጣፋጭ ነው። የተነሣው መድኃኒት ፊት «በኃይል እንደሚበራ እንደ ፀሐይ» ነበረ፤ ራእዩ በዮሐንስ ላይ ያሳደረው ውጤትም—«ባየሁትም ጊዜ እንደ ሞተ ሰው ሆኜ ከእግሩ በታች ወደቅሁ»—ሳውል ወደ ደማስቆ በቀረበ ጊዜ የተሰጠው ራእይ ካሳደረው ውጤት ጋር የሚመሳሰል ነበር። ለሙሽራዋ ግን «መልኩ እንደ ሊባኖስ ነው፥ እንደ ዝግባም የተመረጠ ነው»። ከይሁዳ ነገድ የሆነው አንበሳ ለገዛ ሙሽራው የፍቅር ንጉሥ ነው፤ እርሷም በተሞላ ልብና በሚያበራ ፊት ውበቶቹን እንዲህ ስለምትተርክ፣ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ውበቱን እነርሱም ደግሞ እንዲያዩ ከእርሷ ጋር ሊፈልጉት በብርቱ ምኞት ይያዛሉ።

ውድሽ ወዴት ሄደ፥

አንቺ በሴቶች መካከል የተዋብሽ ሆይ?

ውድሽ ወዴት ዘወር አለ፥

ከአንቺ ጋር እንፈልገው ዘንድ?

ሙሽራይቱም እንዲህ ብላ ትመልሳለች፦

ውዴ ወደ ገነቱ፥ ወደ ሽቱ መደቦች ወርዶአል፥

በገነቶች ውስጥ ሊሰማራ፥ የሱፍ አበባዎችንም ሊለቅም።

እኔ ለውዴ ነኝ፥ ውዴም ለእኔ ነው፤

በሱፍ አበባዎች መካከል መንጋውን ያሰማራል።

የተተወችና ብቸኛ ብትመስልም አሁንም የፍቅሩ ዓላማ መሆኗን ታውቃለች፤ እርሱንም የራሷ አድርጋ ትጠራዋለች። «እኔ ለውዴ ነኝ፥ ውዴም ለእኔ ነው» የሚለው ይህ አነጋገር በሁለተኛው ምዕራፍ ከሚገኘው «ውዴ ለእኔ ነው፥ እኔም ለእርሱ ነኝ» ከሚለው ጋር ተመሳሳይ ነው፤ ይሁን እንጂ ልብ ሊባል የሚገባው ልዩነት አለው። በዚያን ጊዜ ስለ ክርስቶስ የመጀመሪያ አሳቧ በእርሱ ላይ ያላት መብት ነበር፤ እርሱ በእርሷ ላይ ያለው መብት ሁለተኛ ነበር። አሁን ግን አስቀድማ የምታስበው የእርሱን መብት ነው፤ የራሷን የምትጠቅሰው ከዚያ በኋላ ብቻ ነው። በምዕራፍ 7:10 ደግሞ ሙሽራይቱ የራሷን መብት ፈጽሞ ዘንግታ እንዲህ ስትል የጸጋን ተጨማሪ እድገት እናያለን፦

እኔ ለውዴ ነኝ፥

ምኞቱም ወደ እኔ ነው።

እነዚህን ቃላት ተናግራ የእርሱ ትክክለኛ ገንዘብ መሆኗን እንዳመነች—ይህም እርሱን በመወርወሪያ ዘግታ ውጭ ባስቀረችው ጊዜ በተግባር የካደችው መብት ነው—ሙሽራዋ ራሱ ወዲያውኑ ይገለጣል፤ አንዳች የወቀሳ ቃል ሳይናገርም፣ በታላቅ ርኅራኄ በተሞላ ፍቅር በዓይኖቹ ፊት ምን ያህል ውብ እንደ ሆነች ይነግራታል፤ ለኢየሩሳሌም ቈነጃጅትም ምስጋናዋን ያወራል።

ለእርሷም እንዲህ ይላታል፦

ወዳጄ ሆይ፥ እንደ ቴርሳ ውብ ነሽ፥

(የሰማርያ ውብ ከተማ፥)

እንደ ኢየሩሳሌም የተዋብሽ ነሽ፥

(የታላቁ ንጉሥ የክብር ከተማ፥)

ዓላማ እንደ ያዘ ሠራዊት የምታስፈሪ (ይልቁንም የምታንጸባርቂ) ነሽ።

ዓይኖችሽን ከእኔ መልሺ፥

እነርሱ አሸንፈውኛልና። (ቍጥር 4-7ን ተመልከት።)

ከዚያም ወደ ኢየሩሳሌም ቈነጃጅት ዘወር ብሎ እንዲህ ይላል፦

ስድሳ ንግሥቶች፥ ሰማንያ ቁባቶችም አሉ፥

ቍጥር የሌላቸውም ቈነጃጅት።

ርግብዬ፥ መደምደሚያዬ ግን አንዲት ናት፤

እርሷ ለእናቷ አንዲት ናት፤

ለወለደቻትም የተመረጠች ናት።

ቈነጃጅት አዩአት፥ ብፅዕትም አሏት፤

አዎን፥ ንግሥቶችና ቁባቶችም፥ እንዲህ ብለው አመሰገኑአት፦

ይህች እንደ ንጋት የምትጐበኝ፥

እንደ ጨረቃ የተዋበች፥

እንደ ፀሐይ የጠራች፥

ዓላማ እንደ ያዘ ሠራዊት የምታንጸባርቅ ማን ናት?

እንዲህም ክፍሉ ኅብረት ፈጽሞ ተመልሶ ይደመደማል፤ ሙሽራይቱ ወደ ስፍራዋ ተመልሳለች፤ ሙሽራውም አቻ የሌላት ባልንጀራውና ወዳጁ መሆኗን በግልጥ ይመሰክርላታል። ሙሽራይቱ ያለፈችበት የሚያሠቃይ ተሞክሮ ዘላቂ በጎ ነገርን አስገኝቶአል፤ ከዚህም በኋላ የተቋረጠ ኅብረትን የሚያመለክት አንዳች ነገር አናገኝም፤ በቀሩት ክፍሎች ደስታና ፍሬያማነት ብቻ እንጂ።