የመነቃቃቱ ሴቶች — ስሙን ልንጠራው የማንችለው እኩሌታ

መዛግብቱ ያልጠበቁት ነገር

ይህ ምዕራፍ በራሱ ላይ የተጻፈ አንድም ስም የለውም፤ ስለ እርሱም በመጀመሪያ ሊነገር የሚገባው ይህ ነው።

በዚህ መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ሌሎቹ ምዕራፎች ሁሉ የተገነቡት የሕይወት ዘመኑ፣ የያዛቸው ሹመቶችና ዝነኛ ንግግሮቹ በጽሑፍ በተመዘገቡ አንድ ወንድ ላይ ነው። የመነቃቃቱ ሴቶች ቢያንስ የእንቅስቃሴው እኩሌታ ነበሩ — ቁም ነገር ያለው ዘገባ ሁሉ እንደሚመሰክረው፣ እንቅስቃሴው በመድረኮች በኩል የፈሰሰውን ያህል በቤተ ሰቦችና በሴቶች ትስስር በኩልም ፈስሷል — ስማቸውን መጥራት ግን እጅግ አስቸጋሪ ነው።

ምክንያቶቹ ምስጢር አይደሉም። መዛግብቱን የሚይዙት ስለ ተሾሙ ወንዶች የሚጽፉ ሚስዮናውያንና የቤተ ክርስቲያን ባለ ሥልጣናት ነበሩ። ወረቀት የሚያስገኙት ሹመቶች በወንዶች እጅ ነበሩ። የአንድ እንቅስቃሴ እጅግ አስፈላጊ ክንውኖች በትዳር ውስጥ፣ በአንድ ግቢ ውስጥ፣ ለመናዘዝ በተሰበሰቡ ጥቂት ሴቶች መካከል ሲፈጸሙ፣ ከሲኖዶስ ያነሰ አሻራ ትተው ያልፋሉ።

ስለዚህ ይህ ምዕራፍ ክፍተቱን በፈጠራ ገጸ ባሕርያት ከመሙላት ይልቅ ስለ ክፍተቱ በቅንነት ይናገራል። ሊባል የሚቻለው መነቃቃቱ በሴቶች ሕይወት ውስጥ ያደረገው ነገር ነው፤ ስሞቹ በጠፉበት ቦታ እንኳ ይህ ነገር ቀላል አይደለም፤ በጥቅሉም በሰነድ የተረጋገጠ ነው።

መነቃቃቱ ለሴቶች የሰጠው

በስብሰባው ውስጥ ድምፅ። የመነቃቃቱ ዋና ልምምድ ምስክርነትና በሕዝብ ፊት መናዘዝ ነበር፤ ሁለቱንም በጾታ አልገደበም። መደበኛው የሃይማኖት ሥልጣን የወንዶችና የአውሮፓውያን በነበረበት ሁኔታ ውስጥ፣ ማንም ሰው ቆሞ ስለ ገዛ ኃጢአቱና ስለ ተቀበለው ይቅርታ መናገር የሚችልበት እንቅስቃሴ፣ በዙሪያው ያለው የቤተ ክርስቲያን መዋቅር ያልሰጣቸውን መንፈሳዊ ስፍራ ለሴቶች ሰጣቸው።

በትዳር ውስጥ ያገኙት ኃይል። ይህ ከሁሉ ያነሰ ልብ የሚያማልል፣ ምናልባት ግን ከሁሉ የበለጠ አስፈላጊ ነው። የባሎኮሌ መለወጥ የተወሰነ ኃጢአትን በስሙ መናዘዝ ማለት ነበር፤ ይህም በተግባር ወንዶች ምንዝርናን፣ ስካርን፣ ስርቆትንና ጭካኔን መናዘዛቸው ማለት ነበር — ጮክ ብለው፣ ከሌሎችም ጋር ለሚስቶቻቸው። ቤተ ሰቦች በአዲስ ሥርዓት ተደራጁ። ውሳኔዎች በጋራ መደረግ ጀመሩ። እንቅስቃሴው ከአንድ በላይ ሚስት ማግባትን አጥብቆ ተቃወመ። ለብዙ ብዙ ሴቶች የመነቃቃቱ መምጣት ረቂቅ ሐሳብ አልነበረም፤ አብረዋቸው በሚኖሩት ወንዶች ላይ የመጣ ለውጥ ነበር።

የሚታወቅ ማንነት። የባሎኮሌ ሴቶች ተለይተው ይታወቁ ነበር — በአለባበሳቸው፣ በቤታቸው አያያዝ፣ በእንግዳ ተቀባይነታቸው፣ በመናዘዝ ልምምዳቸው። ይህን ማሾፊያ ማድረግ ቀላል ነው፤ በዘመኑም ማሾፊያ ተደርጎ ነበር። ሆኖም የባል ማዕረግ ቅጥያ ብቻ ያልሆነ፣ የሚታይ ነገር በገዛ ራስ መብት አባል መሆን ማለትም ነበር።

በዝምታው ምን እናድርግ

ሁለት ነገሮች ናቸው፤ ሁለቱም ወደ ተለያየ አቅጣጫ ይጎትታሉ።

የመጀመሪያው ፈጥሮ የመናገርን ፈተና መቃወም ነው። ለዚህ ምዕራፍ ወካይ የሆነች አንዲት ሴት መፍጠር፣ ስምና ታሪክም መስጠት ቀላል ይሆን ነበር፤ ለጋስነትም ሊመስል ይችል ነበር። ነገር ግን ውሸት ይሆን ነበር፤ ለማስመሰል እንቢ ስላሉ ሰዎች የሚናገር መጽሐፍም እነርሱን ወክሎ ማስመሰል አይችልም።

ሁለተኛው በዚያ አልነበሩም የሚለውን መደምደሚያ አለመቀበል ነው። በመዝገቡ ውስጥ አለመገኘት ስለ መዝገቡ ራሱ የሚመሰክር ማስረጃ ነው። ክርክሩን የመነቃቃቱ የገዛ ሥነ መለኮት ይሰጠናል፦ የእንቅስቃሴው ሞተር ተራ ሰዎች በተራ ክፍሎች ውስጥ ተራ ኃጢአትን መናዘዛቸው ከሆነ፣ የሰበኩትን ወንዶች ስም ይዘን ያንኑ ሥራ በማድቤት የሠሩትን ሴቶች ስም አለመያዛችን ብዕሩን ማን እንደ ያዘ ይነግረናል።

ምን ያስተምሩናል

አብዛኛውን የቤተ ክርስቲያን ሥራ ሁልጊዜ የሠሩት ስማቸውን ልንጠራ የማንችላቸው ሰዎች ናቸው። ይህ ምዕራፍ የተለየ የሚሆነው ይህን በማመኑ ብቻ ነው።

እንቅስቃሴ የሚፈተነው በቤት ውስጥ ነው። መነቃቃቱ እውነተኛ ነው የሚለው ጥያቄ ከጉባኤዎቹ ይልቅ፣ በጉባኤዎቹ ላይ የተናዘዙት ወንዶች በገዛ ቤታቸው ውስጥ በተለየ መንገድ ተመላለሱ ወይ በሚለው ላይ ይበልጥ የተመሠረተ ነው። ይህን ለማወቅ የሚያስችል ስፍራ ላይ የነበሩት ሴቶቹ ነበሩ።

መዝገቡን የምትይዘው አንተ ከሆንህ፣ ማንን እየተውህ እንደ ሆነ አስተውል። ይህ በቀድሞው ዘመን ላይ የተጫነ የዘመናችን ጭንቀት አይደለም። ዛሬ ማንኛውንም ነገር ለሚጽፍ ሰው ሁሉ የሚሆን ተግባራዊ መመሪያ ነው።

ከሥሩ ያለው ቃል

«አይሁዳዊ ወይም የግሪክ ሰው የለም፥ ባሪያ ወይም ጨዋ ሰው የለም፥ ወንድም ሴትም የለም፤ ሁላችሁ በክርስቶስ ኢየሱስ አንድ ሰው ናችሁና» (ገላትያ 3:28)።

መነቃቃቱ በመጀመሪያዎቹ ሁለት ሐረጎች በዘመኑ ከነበሩት ከአብዛኞቹ እንቅስቃሴዎች ይልቅ ርቆ ሄደ፤ በሦስተኛውም በዙሪያው ከነበረችው ቤተ ክርስቲያን ይልቅ ርቆ ሄደ። እስከ መጨረሻው ግን አልደረሰም። እኛም አልደረስንም።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ ስማቸው በእጃችን ስለሌለው ሰዎች — ስለ ተናዘዙት፣ ይቅር ስላሉት፣ ቤታቸውን ስለ ጠበቁትና ማንም ስለ እነርሱ ሳይጽፍ ይህን ነገር ስለ ተሸከሙት ሴቶች — አመሰግንሃለሁ። በክፉ ስለ ያዝናቸው መዛግብት ይቅር በለን። በፊቴ ያለውን ሥራ የሚሠራው ማን እንደ ሆነ እንዳስተውል፣ ሊሰሙትም በሚችሉበት ጊዜ እንድናገረው አስተምረኝ። አሜን።