ሎረንስ ባርሃም — ተማሪዎቹ የለወጡት ሚስዮናዊ

ማን ነበር?

ሎረንስ ባርሃም በደቡብ ምዕራብ ኡጋንዳ በካባሌ የተመደበ የሩዋንዳ ሚስዮን እንግሊዛዊ ቄስ ነበር፤ ከመነቃቃቱ አውሮፓውያን ደጋፊዎች መካከልም እጅግ ቁርጠኛ ከሆኑት አንዱ ነበር። ከእንቅስቃሴው አፍሪካውያን መሪዎች ጋር — ከንሲባምቢ፣ ከኪኑካ፣ ከኪጎዚ፣ ከናጌንዳ፣ ከሳቢቲና ከኪቨንጌሬ ጋር — ለዓመታት አብሮ ሠርቷል፤ ከ1938 እስከ 1946 በሩዋንዳ፣ ከ1961 እስከ 1972 ደግሞ በኡጋንዳ። ጥረቱ ብዙው በደቡብ ምዕራብ የተሾሙ አፍሪካውያን ካህናትን በማሠልጠን ላይ ያተኮረ ነበር።

ይህን ምዕራፍ በሙሉ ሊሰጠው የሚገባው ዝርዝር ወደ እንቅስቃሴው እንዴት እንደ ገባ ነው።

ባርሃም መነቃቃቱን ወደ ተማሪዎቹ አላመጣም። እርሱ ራሱ በእነርሱ በኩል ተነቃቃ።

በተማሪዎቹ ወንጌል የተሰበከለት ሚስዮናዊ

ይህ አንድን ሰው በምን ዓይነት ሁኔታ ላይ እንደሚያኖረው አስብ።

ሚስዮናዊው እርሱ ነው። እርሱ ተሹሟል፤ እነርሱ አልተሾሙም፤ ቢያንስ ገና አልተሾሙም። መምህሩ እርሱ ነው፤ ተማሪዎቹ እነርሱ ናቸው። በ1930ዎቹ በብሪታንያ ጥበቃ ሥር ባለ ግዛት ውስጥ የሚኖር እንግሊዛዊ ነው፤ ያ ሥርዓት ማን ማንን ያስተምራል በሚለው ላይ የሚገምተው ነገር ሁሉ ከእርሱ ጋር አለ። ሊያካፍለው ብሎ በሺዎች የሚቈጠሩ ማይሎችን አቋርጦ የመጣለት መንፈሳዊ ሕይወት ደግሞ ከእርሱ ይልቅ በፊቱ በተቀመጡት አፍሪካውያን ወጣቶች ዘንድ ይበልጥ ጎልቶ ይታያል።

በእጁ የነበረው ማበረታቻ ሁሉ ከሞላ ጎደል ነገሩን እንዳያስተውል ይገፋፋው ነበር። ስሜታዊነት ብሎ ሊጠራው ይችል ነበር። ስለ ከልክ ማለፍ፣ ስለ ሥርዓት፣ ስለ ትምህርተ እምነት ሊጨነቅ ይችል ነበር — በእነዚያ ዓመታትም በምሥራቅ አፍሪካ ይህንኑ በትክክል ያደረጉ፣ በቅንነትም ያደረጉት፣ በሚገባ ሊያስረዷቸው በሚችሏቸው ምክንያቶች መነቃቃቱን የተቃወሙ ብዙ ሚስዮናውያን ነበሩ።

ባርሃም ግን ተማሪዎቹ ትክክል እንዲሆኑ ፈቀደላቸው። ከዚያም ቀጣዮቹን ሦስት አሥርት ዓመታት እነርሱ ያስገቡትን እንቅስቃሴ በማገልገል አሳለፈ፤ ይህንም ያደረገው በአብዛኛው እነርሱን የመሰሉ ተጨማሪ ሰዎችን በማሠልጠን ነበር።

አውሮፓውያን ባብዛኛው የተሳሳቱበት ክፍል

ይህ መጽሐፍ ስለ ሚስዮናዊው እንቅስቃሴ በስሜት ተሸንፎ አይናገርም፤ ባርሃምም ትኩረት የሚስበው ምን ያህል ያልተለመደ እንደ ነበረ ከዚያ ዳራ አንጻር ሲታይ ብቻ ነው።

መነቃቃቱ በምሥራቅ አፍሪካ በነበሩ አውሮፓውያን መካከል ክፍፍል ፈጠረ። በግልጽ የሚናዘዙ፣ የሚያለቅሱ፣ ሚስዮናውያንን ጨምሮ የተከበሩ ሰዎችን ኃጢአት በስሙ የሚጠሩ፣ መንፈሳዊ ሥልጣን የቆዳ ቀለምን መስመር ይከተላል የሚለውንም የማይቀበሉ አማኞችን አፈራ። ብዙ መልካምና ታታሪ ክርስቲያኖች ይህን እንደ ሥርዓት አልበኝነት ቈጠሩት፤ ተቃወሙትም።

ስለ ንሲባምቢ የተመዘገበው ቅሬታ — አብዷል፣ አሁን ደግሞ አትክልተኛውን ሲወተውት ነበር የሚለው — የመጣው ከአንድ ሚስዮናዊ ነው። ይህ ብቸኛ ያልተለመደ ምሳሌ አይደለም።

ባርሃም ያደረገው፣ አብዛኞቹ ባልደረቦቹ ግን ያላደረጉት፣ ሊሰጣቸው ከተላከላቸው ሰዎች የሚቀበለው ነገር እንዳለ አምኖ መቀበል ነበር። ይህ ምንም ቁሳዊ ነገር አላስከፈለውም። ያስከፈለው በክፍሉ ውስጥ ከሁሉ የሚበልጠው ወገን እኔ ነኝ የሚለውን ግምት ነው፤ ይህም ከሚመስለው በላይ ውድ ዋጋ ነው።

ምን ያስተምረናል?

ስለ ትምህርተ እምነት ትክክል መሆን ሕያው ከመሆን ጋር አንድ አይደለም። የባርሃም ትክክለኛ እምነት ፈጽሞ ችግሩ አልነበረም። ተማሪዎቹ የነበራቸው የተሻለ ሥነ መለኮት አልነበረም፤ የእነርሱ ሥነ መለኮት እሳት መያዙ ነበር።

ከልክ ማለፍ ብለህ የምትጠራውን ነገር ልብ በል። አንዳንዱ በእርግጥ ከልክ ማለፍ ነው። ቃሉ ግን በቁም ነገር ብትመለከተው ዋጋ የሚያስከፍልህን ነገር ለማጣጣል የሚያገለግል የተለመደ መንገድም ነው፤ ቅን የሆነው መፈተኛም፦ ያው ነገር እንደ እኩዮችህ በምትቈጥራቸው ሰዎች መካከል ቢሆን ኖሮ ተቃውሞህ ጸንቶ ይቆም ነበር ወይ? የሚል ነው።

የምታገለግላቸው ሰዎች እንዲያገለግሉህ ፍቀድላቸው። በአንድ ግንኙነት ውስጥ ዘወትር ሰጪው አንተ ብቻ ከሆንህ፣ ያ ግንኙነት አይደለም፤ አንተም በውስጡ ደኅና አይደለህም።

ከዚያም አሰልቺውን፣ መሠረት የሚጥለውን ሥራ ሥራ። ባርሃም ለመነቃቃቱ የሰጠው ምላሽ ለሦስት አሥርት ዓመታት ካህናትን ማሠልጠን ነበር። መድረክ አይደለም — የትምህርት መርሐ ግብር።

ከሥሩ ያለው ቃል

«ማንም ታናሽነትህን አይናቀው» (1ኛ ጢሞቴዎስ 4:12)።

ጳውሎስ ይህን የሚለው ለጢሞቴዎስ ነው፤ ቃሉ ግን ከጢሞቴዎስ በዕድሜ በሚበልጥ ሰው ሁሉ ላይ ያርፋል፤ ግልጹ ፈተና በሌላው ወገን እንዳለም ይገምታል። ቁጥሩ አንድ ወጣት ሽማግሌዎች የተሰበሰቡበት ክፍል የሚያስፈልገውን ነገር ሊይዝ እንደሚችል እንደ ቀላል ነገር ይወስዳል፤ ክፍሉንም ያስጠነቅቃል። ባርሃም የተማሪዎቹን ታናሽነት፣ ልምድ ማጣታቸውን፣ ወይም ከእርሱ መማራቸውን አልናቀም። የእርሱ አስተዋጽኦ በሙሉ ይኸው ነው፤ ያም በቂ ነበር።

ጸሎት

ጌታ ሆይ፣ ሰጪ መሆንን እመርጣለሁ። እንዳልለወጥበት ብዬ ከልክ ማለፍ እያልሁ የጠራሁትን ነገር አሳየኝ፤ ላስተምራቸው በተላክሁላቸው ሰዎች — በወጣቶች፣ በአዲሶች፣ ከእኔ ያነሰ ቦታ ባላቸው — ለመማር የሚያስችል ትሕትናም ስጠኝ። ይህን ካደረግህ በኋላም ክብር በሌለው ሥራ ላይ አሰማራኝ። አሜን።