ክርስቶስ በውስጣችን የመኖሩ ምሥጢር

በዓለም ካሉት የአሕዛብ ከተሞች ታላቂቱ በሆነችው ከተማ ውስጥ ያለው ትልቁ ቤተ ክርስቲያን ለሐዋርያው ጳውሎስ መሰየሙ ተገቢ ነው፤ አሕዛብ የአሕዛብ ሐዋርያ ለሆነው ለእርሱ ታላቅ ውለታ አለባቸውና። እኛን አሕዛብን በተለይ የሚመለከቱን የሁለት ታላላቅ ምሥጢራት መገለጥ በእግዚአብሔር መንፈስ አማካይነት የደረሰን በእርሱ በኩል ነው።

ከእነዚህ የመጀመሪያው እጅግ የከበረ ቢሆንም፣ አሁን ቆም ብለን ልንወያይበት አንችልም፤ ምንም እንኳ ሐዋርያው በመጀመሪያ በሰበከውና ከብርቱ ተቃውሞ ፊት ጸንቶ በተሟገተለት ጊዜ ታላቅ አብዮት ያስነሣ ቢሆንም። እስከዚያ ጊዜ ድረስ አሕዛብ ክርስቲያኖች ከመሆናቸው በፊት አይሁድ እንዲሆኑ፣ ወደ ቤተ ክርስቲያንም በምኵራብ በኩል እንዲያልፉ ይጠበቅባቸው ነበር። እርሱ ግን ይህ አስፈላጊ እንዳልሆነ፣ አሕዛብም በወንጌል መብቶች ረገድ ከአይሁድ ጋር በአንድ ደረጃ እንደሚቆሙ አሳየ — በክርስቶስ ኢየሱስ በወንጌል በኩል አብረው ወራሾችና አብረው አንድ አካል አብረውም የተስፋው ተካፋዮች ናቸው (ኤፌሶን 3:6)።

ሁለተኛው ግን የበለጠ ልናስብበት ይገባዋል፤ የእግዚአብሔር ልጆች ይህን በእውነት ቢረዱት ኖሮ ጠላትንና ተበቃዩን ጸጥ እስኪያሰኙ ድረስ፣ የኢየሱስንም ሕይወት በምድር ላይ በጥቂቱም ቢሆን እስኪደግሙ ድረስ እጅግ መለኮታዊ በሆነ መንገድ መኖር ይጀምሩ ነበርና።

ይህም ምሥጢር እንዲህ የሚል ነው፦ ጌታ ኢየሱስ በአሕዛብ ልብ ውስጥ ለመኖር ፈቃደኛ ነው። በአብርሃም ልጅ ልብ ውስጥ መኖሩ እንኳ እጅግ አስደናቂ ዝቅ ማለት ተደርጎ ይቆጠር ነበር፤ በአሕዛብ ልብ ውስጥ መኖሪያ ማግኘቱ ግን የማይታመን ነገር ነበር። ይህ ስሕተት ግን የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ስላሳደደ በራሱ ግምት ሐዋርያ ተብሎ ሊጠራ የማይገባው ለሆነው ሰው በተሰጠው በብሩሁ የእውነት መገለጥ ፊት ተወገደ። በእርሱም በኩል ይህ ተገለጠ፦ «እግዚአብሔር በአሕዛብ ዘንድ ያለው የዚህ ምሥጢር ክብር ባለ ጠግነት ምን እንደ ሆነ ሊያስታውቅ ወደደ፥ ምሥጢሩም የክብር ተስፋ ያለው ክርስቶስ በእናንተ ዘንድ መሆኑ ነው» (ቆላስይስ 1:27)።

ቀድሞ «መምህር ሆይ፥ ወዴት ትኖራለህ?» ብለው ጠየቁት። ኢየሱስም በመልሱ ሕዝብ ከተጨናነቀበት ከዮርዳኖስ ዳር ለጊዜው ያርፍበት ወደ ነበረው፣ ከአኻያ ቅርንጫፎች ወደ ተጐነጐነው ቀላል ዳስ መራቸው። ዛሬ ግን ያንኑ ጥያቄ ብናቀርብለት፣ ወደ ረጅሙና ከፍ ወዳለው የሰማይ ጉልላት ወይም ከድንጋይና ከእብነ በረድ ወደ ተሠራ ግሩም ሕንጻ ሳይሆን፣ እርሱን ወደሚወድ፣ ወደሚታመንና ወደሚታዘዝ ደስተኛ መንፈስ ይጠቁመናል። «እነሆ» ይላል፣ «በደጅ ቆሜ አንኳኳለሁ፤ ማንም ድምፄን ቢሰማ ደጁንም ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ»። «ወደ እርሱም እንመጣለን» አለ፣ አባቱንም ከራሱ ጋር አድርጎ፣ «በእርሱም ዘንድ መኖሪያ እናደርጋለን»። በእያንዳንዱ አማኝ ውስጥ በቤት ውስጥ እንዳለ ተከራይ፣ በቅርንጫፍ ውስጥ እንዳለ የሕይወት ጭማቂ፣ በአካል ብልቶች ሁሉ ውስጥ — ደካማ ቢሆኑም እንኳ — እንዳለ የሕይወት ደምና የሕይወት ኃይል ሆኖ ለመኖር ተስፋ ሰጠ።

I. — ምሥጢሩ።

ክርስቶስ በአማኙ ውስጥ ነው። ፀሐይ ቅጠሎቻቸውን ዘርግተው ልባቸውን ለጨረሯ በሚገልጡ በትሑታን አበቦች ውስጥ እንደምትኖር፣ እርሱም በእምነት በልብ ውስጥ ያድራል። መልካሞች ስለ ሆንን አይደለም። ራሳችንን ለእግዚአብሔር በመቀደሳችን ሙሉ ልብ ለመሆን ስለምንጣጣር አይደለም። በፍቅራችን ጽናት ስለምንይዘው አይደለም። ነገር ግን ስለምናምን፣ በማመናችንም የባሕርያችንን በሮችና መስኮቶች ሁሉ ወለል አድርገን ስለ ከፈትን ነው። እርሱም ገብቷል።

ምናልባት እጅግ በጸጥታ ስለ ገባ መግባቱን አላስተዋልንም ይሆናል። በመተላለፊያው ላይ የእግር ኮቴ አልተሰማም። በክህነት ልብሱ ጫፍ ላይ ያሉት የወርቅ ሻኵራዎች ድምፅ አልገለጡትም። በንጋት ክንፍ ላይ ሆኖ ሾልኮ ገባ፤ ወይም ተፈጥሮ ከክረምት እንቅልፏ ተነሥታ ፈጣሪዋ ያዘጋጀላትን ልብስ ስትለብስ እንደምታደርገው ያለ ድምፅ ገባ። የክርስቶስ መንገድ ግን ይህ ነው። አይከራከርም አይጮህምም፥ ድምፁንም በአደባባይ የሚሰማ የለም። እርምጃው እጅግ ቀላል ስለ ሆነ የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም፤ እስትንፋሱ እጅግ ለስላሳ ስለ ሆነ እየጠፉ ያሉትን ፍንጣሪዎች እንደ ገና ሊያቀጣጥል ይችላል። ስለዚህ የሰው ልጅ በአንተ ውስጥ ሊኖር የመጣበትን ቀን ወይም ሰዓት መናገር ባትችል አትደነቅ። እንደ መጣ ብቻ እወቅ። «ወይስ ምናልባት የማትበቁ ባትሆኑ፥ ኢየሱስ ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ እንዳለ ስለ እናንተ አታውቁምን?» (2ኛ ቆሮንቶስ 13:5)።

እጅግ አስደናቂ ነው። አዎን፤ ሰማያት፣ ሰማየ ሰማያትም እንኳ፣ በብርሃናቸውና በክብራቸው ሁሉ፣ ለእርሱ የሚገቡ ብቻ ይመስላሉ። ነገር ግን በዚያም እንኳ በእርሱ በቀላሉ ከሚታመን ትሑትና የተሰበረ መንፈስ ጋር ከሚሆነው በላይ በቤቱ አይሆንም። በምድራዊ ሕይወቱ፣ የተናገራቸው ቃላትና ያደረጋቸው ሥራዎች የራሱ ሳይሆኑ የአባቱ እስኪሆኑ ድረስ አብ በእውነት በእርሱ ይኖር እንደ ነበር ተናገረ። አብ በእርሱ እንደ ነበረ እርሱም በእኛ ሊሆን ይወዳል፤ ይኸውም የሕይወታችን ፍሰቶች በውስጥ ተሰውሮ ያለው እርሱ ራሱን ለሰዎች የሚያፈስስባቸው መተላለፊያዎች እንዲሆኑ ነው።

በብዙዎች ዘንድ አይታወቅም። አዎን፣ አይታወቅም፤ ይህ ግን እውነት አለመሆኑን አያረጋግጥም። በራሳችንና በዙሪያችን ባለው ተፈጥሮ ውስጥ እውነት ሆነው ሳሉ የማናስተውላቸው ብዙ ነገሮች አሉ። ነገር ግን ባሕርያቸው በእርግጥ የክርስቶስ ቤተ መቅደስ የሆነ ብዙዎች፣ በውስጣቸው የሚያድረው አስደናቂው ነዋሪ በዚያ መኖሩን ሳያውቁ የሚቀሩበት ምክንያት አለ። እጅግ በጥልቅ ይኖራልና። እንደ ድንኳን መጋረጃ ከሆነው ከሥጋ ሕይወት በታች፤ አሳብና ስሜት፣ ፍርድና ምናብ፣ ተስፋና ፍቅር ነጭ እንደ ለበሱ ካህናት በቅድስቱ ውስጥ እያገለገሉ ወዲያና ወዲህ ከሚመላለሱበት ከነፍስ ሕይወት በታች፤ ከብርሃንና ከጥላ መፈራረቅ፣ ከውሳኔና ከፈቃድ፣ ከትውስታና ከተስፋ፣ ራስን የማወቅ ማዕበል ከሚያደርገው የማያቋርጥ ሙላትና ጉድለት በታች — በዚያ፣ ጥንት የእግዚአብሔር የክብሩ መገኘት (ሽኪና) ከሰው ዓይን ተሸፍኖ በቅድስተ ቅዱሳን ይኖር እንደ ነበረ፣ ክርስቶስ በመንፈስ ቅዱስ በኩል ይኖራል።

ወደ እነዚህ ጥልቅ የሕልውናችን ክፍሎች የምንገባው በአንጻሩ አልፎ አልፎ ነው። ላይ ላዩን በሆነው የስሜት ሕዋሳት ሕይወት እንረካለን። እንበላለን፣ እንጠጣለን፣ እንተኛለን። ራሳችንን በሥጋ ምኞትና በዓይን አምሮት ስለ ኑሮም በመመካት ለመደሰት እንሰጣለን። የሥጋንና የልቡናን ፈቃድ እንፈጽማለን። ወይም ራሳችንን ለእውቀትና ለሥልጣኔ፣ ለሳይንስና ለኪነ ጥበብ ፍለጋ አሳልፈን እንሰጣለን። የሰው ተፈጥሮ ክፍል ወደ ሆነው ወደ ሥነ ምግባር ግዛት፣ ወደዚያ የትክክልና የስሕተት ስሜት፣ አጭር ጉዞ እናደርጋለን። ነገር ግን ይበልጥ ጥልቅና ምሥጢራዊ ከሆነው ከመንፈስ እልፍኝ ጋር ያለን ትውውቅ እጅግ ጥቂት ነው። አብዛኞቹ አማኞች ዳግም የተወለደውን መንፈስ ማደሪያው ያደረገውን መለኮታዊና አስደናቂ ነዋሪያቸውን እጅግ የማይገነዘቡት በዚህ ምክንያት ነው።

በእምነት የሚቀበሉት ነው። በዚህ ረገድ ስለ እግዚአብሔር ነገሮች ዘወትር የምንሠራውን ስሕተት እንደግማለን። በስሜታችን ልናውቃቸው እንሞክራለን። ከተሰሙን እናምናቸዋለን፤ ካልሆነ ግን ከቁም ነገር አንቆጥራቸውም። መለኮታዊውን ሥርዓት እንገለብጣለን። እኛ፦ ስሜት፣ እምነት፣ እውነታ እንላለን። እግዚአብሔር ግን፦ እውነታ፣ እምነት፣ ስሜትይላል። በእርሱ ዘንድ ስሜት ዋጋው ጥቂት ነው — የሚጠይቀን የራሱን ቃል ለመቀበል ፈቃደኞች እንድንሆንና፣ ምንም ቢሰማን ከቁም ነገር ሳንቆጥረው፣ እርሱ ስለ ተናገረው ብቻ አጥብቀን እንድንይዘው ነው።

ክርስቶስ በዕርገቱ ክብር በዙፋን ላይ ቢሆንም በመንፈስ ቅዱስ በእኔ ውስጥም እንዳለ በግልጥ ተነግሮኛል። በዚያ እንዳለ እንደማይሰማኝ እመሰክራለሁ። ብዙ ጊዜ በፈተና ጥቃት መካከል ወይም በባሕርዬ ገጽ ላይ በሚያልፈው የማዕበል ቁጣ መካከል መልኩን ማየት ወይም «እኔ ነኝ» ሲል መስማት አልችልም። ነገር ግን በዚያ እንዳለ ለማመን እደፍራለሁ፤ ከእኔ ውጭ ሳይሆን በውስጤ፤ ለአንድ ሌሊት እንደሚያድር መንገደኛ ሳይሆን እንደ ዘላቂ ነዋሪ፤ ከትጋት ወደ ስንፍና፣ ከፍቅር በጋ ወደ ተስፋ መቁረጥ ክረምት በምለዋወጥበት ለውጤ የማይለወጥ፣ ነገር ግን ሁልጊዜና ሳይለወጥ ያው ሆኖ። ደግሜ ደጋግሜም እንዲህ እላለሁ፦ «ኢየሱስ ሆይ፥ አንተ በዚህ ነህ። በቤቴ ጣራ በታች ልትገባ አይገባኝም፤ አንተ ግን መጥተሃል። ራስህን ግለጥ። አለቅነትን ሁሉና ሥልጣንን ሁሉ ኃይልንም ሻር። ከስውር እልፍኝህ ውጣ፤ በውስጤ ያለውም ሁሉ ቅዱስ ስምህን ይባርክ ዘንድ በውስጤ ያለውን ሁሉ ውረስ።»

የሲዬናዋ ካትሪን በአንድ ወቅት የመለኮታዊ መገኘት ሙላትና ደስታ እንዲበዛላት እየጸለየች ሦስት ቀን ብቻዋን ገለል ብላ አሳለፈች። በዚህ ፈንታ ግን የክፉ መናፍስት ሠራዊት በስድብ አሳቦችና በክፉ ሹክሹክታዎች ያጠቋት መሰለ። በመጨረሻም ታላቅ ብርሃን ከላይ የወረደ መሰለ። አጋንንቱ ሸሹ፤ ጌታ ኢየሱስም ከእርሷ ጋር ተነጋገረ። ካትሪንም እንዲህ ብላ ጠየቀችው፦

«ጌታ ሆይ፥ ልቤ እንዲህ በተሠቃየ ጊዜ ወዴት ነበርህ?»

«በልብሽ ውስጥ ነበርሁ» ብሎ መለሰላት።

«ጌታ ሆይ፥ አንተ ዘላለማዊ እውነት ነህ» አለች፤ «በቃልህም ፊት በትሕትና እሰግዳለሁ፤ ነገር ግን ልቤ እንደዚያ ባሉ አስጸያፊ አሳቦች ተሞልቶ ሳለ በልቤ ውስጥ እንደ ነበርህ እንዴት አምናለሁ?»

«እነዚያ አሳቦች ደስታ ሰጡሽ ወይስ ሕመም?» ብሎ ጠየቃት።

«እጅግ የበዛ ሕመምና ኀዘን» ብላ መለሰች።

ጌታም እንዲህ አላት፦ «በልብሽ መካከል ስለ ነበርሁ በሥቃይና በኀዘን ነበርሽ። እነዚያን አሳቦች የማይታገሡ ያደረገብሽ የእኔ መገኘት ነበር። ለውጊያው የወሰንሁት ጊዜ በተፈጸመ ጊዜ የብርሃኔን ጨረሮች ላክሁ፤ የሲኦልም ጥላዎች ተበተኑ፤ ያን ብርሃን ሊቃወሙት አይችሉምና።»

II. — የዚህ ምሥጢር ክብር።

የእግዚአብሔር ምሥጢራት ሲገለጡ በክብር ይገለጣሉ። በምድር ውስጥ የተሰወረው የሥር ሀብት በኦርኪድ ቀለማት ወይም በጽጌረዳ መዓዛ ይገለጣል። የተሰወረው የብርሃን ጨረር ውበት በቀስተ ደመና ሰባት ቀለማት ይፈታል። በደቡብ ባሕሮች ውስጥ የሚርመሰመሰው እጅግ ደቃቅ ሕይወት የመርከብ ስር ሲሰነጥቀው እንደ ብርሃን ማዕበል ያንጸባርቃል። የማይታየውም ዓለም ለሟች ዓይኖች በተገለጠ ቁጥር በክብር ተገልጧል። በተለይም መልኩ በተለወጠበት ጊዜ እንዲህ ነበር፤ በዚያን ጊዜ የጌታ ባሕርይ ከወሰነበት ጽኑ ገደብ ወጥቶ ለሰው ዓይን ተገለጠ። «ፊቱም እንደ ፀሐይ በራ፥ ልብሱም እንደ ብርሃን ነጭ ሆነ።»

እንዲሁም ከራሳችን ሕልውና ይበልጥ በጥልቅ በውስጣችን የመኖሩን እውነታ ስንቀበልና፣ ከእርሱ መቅዳትንና ይህንኑ ማሳደግን ከሕይወታችን ዓላማዎች አንዱ ስናደርግ፣ ሕይወታችንን የሚለውጥና ተራ ነገሮችን የሚያበራ ክብር ይሰማናል፤ ይህም ምድርን ከተራ ተግባሮቿ ሁሉ ጋር እንደ ሰማይ መግቢያ ደጅ ያደርጋታል።

የጆናታን ኤድዋርድስ ሚስት በሃይማኖታዊ ልምምዷ ብዙ መዋዠቅና ተደጋጋሚ የመንፈስ ድባቴ ይደርስባት ነበር፤ ይህም ዓለምን ወደ መተው ደርሳ በእነዚህ ኃያላን እውነቶች ለመያዝ ራሷን አሳልፋ እስከ ሰጠችበት ጊዜ ድረስ ቀጠለ። ይህ እንደ ሆነ ግን አስደናቂ ለውጥ ተከሰተ። የማያቋርጥና ያልተቋረጠ ዕረፍት ይሰማት ጀመር፤ ጣፋጭ ሰላምና የነፍስ እርጋታ፤ በእግዚአብሔር እጆች ሥራዎች ሁሉ — በተፈጥሮም ሆነ በዕለታዊ አጠባበቁ — የማያቋርጥ ደስታ፤ እርሱን እንደምታየውና በቀጥታ እንደምታነጋግረው ያህል በጸሎት ወደ እግዚአብሔር የምትቀርብበት አስደናቂ መንገድ፤ እንባ ሁሉ ተጠረገ፤ ስላለፉት ኃጢአቶችና በዓለም ውስጥ በክርስቶስ ላይ ስለሚደርሰው ውርደት ካለው ኀዘን በቀር የቀደሙት የሕይወት መከራዎችና ኀዘኖች ሁሉ ተረሱ፤ ሁሉን ለእግዚአብሔር እያደረገችና ሁሉን ስለ እግዚአብሔር እየታገሠች እንደ ሆነ በየዕለቱ በግልጥ ይሰማት ነበር፤ ሁሉንም በማያቋርጥና ባልተቋረጠ ደስተኛነት፣ በሰላምና በደስታ ታደርግ ነበር።

እንዲህ ያለው ክብር — ሊገለጥ ላለው ክብር እርግጠኛ መያዣ የሆነው — ክርስቶስ በውስጡ እንደሚኖር ቀን በቀን ለመቁጠር ለሚደፍርና፣ የክርስቶስ ሕይወት ራሱን የሚገልጥበት ስፍራ እንዲያገኝ ለእኔነት ሕይወት ኃይሎችና ግፊቶች ለመሞት ለሚስማማ ለእያንዳንዱ የእነዚህ ገጾች አንባቢ በእጁ የሚደርስ ነው። የዚህ መለኮታዊ ጥበብ ከሰዎች ሁሉ ታላቁ አስተማሪ «ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ» አለ፤ «ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል፤ … በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ባለ እምነት የምኖረው ነው።»

III. — የዚህ ምሥጢር ክብር ባለ ጠግነት።

ይህ በሰው ውስጥ ያለው የመለኮታዊ ሕይወት ምሥጢር ሲታወቅና በሥራ ላይ ሲውል ለሕይወት ታላቅ ሀብትን ይሰጣል። የጥበብ፣ የእውቀት፣ የኃይልና የጸጋ መዝገብ ሁሉ በኢየሱስ ካለ፣ እርሱም የባሕርያችን የተወደደና የተከበረ ነዋሪ ከሆነ፣ እኛም ደግሞ እጅግ እንደምንበለጽግ ግልጥ ነው። ይህ ለአንድ ድሀ ሰው እጅግ ባለ ጠጋ የሆነ ወዳጁ ከእርሱ ጋር ሊኖር እንደ መጣ ያህል ነው።

የትዕግሥት ባለ ጠግነት አለ። ሕይወት ለማናችንም ቀላል አይደለም። ከመግረዣው ቢላ የሚያመልጥ ቅርንጫፍ የለም፤ ከመሞረጃው መንኰራኵር የሚያመልጥ ዕንቍ የለም፤ ከበትር የሚያመልጥ ልጅ የለም። ሰዎች ልንታገሥ እስከማንችል ድረስ ይጫኑናል፣ ያበሳጩናልም። ሁኔታዎች የልባችን አውታሮች ሊበጠሱ እስኪቃረቡ ድረስ ይወጥሩናል። የዘመናችን ሩጫና ፉክክር የነርቭ ሥርዓታችንን ከአቅም በላይ ያደክመዋል። በእርግጥም ትዕግሥት ያስፈልገናል!

ራስን መጠበቅ ፈጽሞ አለማላላት፤ በሌሎች ላይ ደግነት በጎደለው ወይም ባልታሰበበት ትችት ፈጽሞ አለመጠመድ፤ የችኮላን ቃል ፈጽሞ አለመናገር፣ የሰላ መልስም ፈጽሞ አለመፍቀድ፤ ከእግዚአብሔር በቀር ለማንም ፈጽሞ አለማጉረምረም፤ ጠንካራና አለመታመን የሞላባቸው አሳቦች በነፍስ ውስጥ እንዲያድሩ ፈጽሞ አለመፍቀድ፤ ሁልጊዜ ከራስ ይልቅ ለሌሎች ማሰብ፤ በደመና በተሸፈነው ሰማይ ላይ ያለችውን አንዲት ሰማያዊ ቦታ መመልከት፤ ጠማሞችና አስቸጋሪዎች ለሆኑት ሰበብ ለማግኘት ንቁ መሆን፤ የሕይወትን ሕመምና ስቃይ፣ ጉድለትና መከራ በጣፋጭነት፣ በመገዛትና በመታመን መታገሥ፤ ዓይንን በአብ ፊት ላይ ተክሎ ያለ ማጉረምረምና ያለ አቤቱታ መራራውን ጽዋ መጠጣት — ይህ ተራ ጨካኝ ቻይነት ፈጽሞ ሊሰጥ የማይችለውን ትዕግሥት ይጠይቃል።

በውስጣችን የሚኖረውን የክርስቶስን ባለ ጠግነት መጠቀምን እስክንማር ድረስ እንዲህ ያለውን ሕይወት መኖር አንችልም። የተወደደው ሐዋርያ በኢየሱስ ያለውን ትዕግሥት ስለ መካፈሉ ይናገራል (ራእይ 1:9)። እኛም እንዲሁ ልንሆን እንችላለን። የእግዚአብሔርን በግ በሸላቹ ፊት ዝም እንዲል ያደረገው ያ ጸጥ ያለ፣ የማያጉረመርምና የማይሰድብ ትዕግሥት የእኛ ነው።

ሮበርት ሆል በአንድ ወቅት በክርክር ግለት መካከል «የእግዚአብሔር በግ ሆይ፥ አረጋጋኝ!» ሲል ተሰማ።

እኛ ግን የበለጠ ሄደን እንዲህ ልንል እንችላለን፦ «ጌታ ኢየሱስ ሆይ፥ በጨዋማ ባሕር ውስጥ እንደሚፈልቅ የጣፋጭ ውኃ ምንጭ ትዕግሥትህ በውስጤ ይፍለቅ።»

የጸጋ ባለ ጠግነት አለ። ከዓለም ታላላቅ ከተሞች መካከል ወንዝ ያልነበራት ኢየሩሳሌም ብቻ ነበረች። ነገር ግን ክቡር ጌታ በመካከሏ ነበረ፤ እርሱም ሰፋፊ ወንዞችና ፈሳሾች ያሉበት ስፍራ ሆነላት፤ የተወደዱ ውኆች የቅጥሮቻቸውን እግር ለሚልሷቸው ከተሞች ወንዞች የሚሰጡትን ሁሉ ከራሱ አቀረበላት (ኢሳይያስ 32:21)።

ክቡር ጌታችን እንደ ንጉሥ፣ ሕግ ሰጪና አዳኝ በውስጣችን እንደሚኖር ለመቁጠር የምንደፍር እኛ ያለንን ነገር ይህ ያሳያል። በነገር ሁሉ ለሚገጥመን ሁሉ በቂ ነገር እንዲኖረን፣ በበጎ ሥራም ሁሉ እንድንበዛ ጸጋን ሁሉ ያበዛልናል። በውስጣችን ዘወትር በሚፈልቀው ኃይሉ፣ ታላላቅ የአእምሮና የተፈጥሮ ስጦታዎች የተሰጡአቸው ሰዎች የሚያደርጉትን ያህል ማድረግ እንችላለን፤ እነርሱን የሚከብቧቸውን የከንቱ ውዳሴና የትዕቢት ፈተናዎችም እናመልጣለን።

የንጽሕናና ራስን የመግዛት፣ የብርቱ ጸሎትና መጻሕፍትን የማስተዋል፣ ሰዎችን የመውደድና ለእግዚአብሔር የመቅናት፣ የትሕትናና የየዋህነት፣ የገርነትና የበጎነት ጸጋ — ሁሉ በክርስቶስ ነው፤ ክርስቶስም በእኛ ውስጥ ከሆነ ሁሉ ደግሞ የእኛ ነው። ይህን ለማመንና ከእርሱ ለመቅዳት ብንደፍር፣ የእምነትንም እንስራ በመንፈስ ቅዱስ በውስጣችን ወደ ተከፈተው ወደ ክርስቶስ የመኖር ጥልቅ ጕድጓድ ብናወርድ ምንኛ መልካም ነበር!

በዚህ አጭር ወሰን ውስጥ ይህን አስደናቂ አሳብ የበለጠ ማብራራት አይቻልም። ነገር ግን እያንዳንዱን ጥሪ፣ ችግርና መከራ ስንገጥም፣ ብዙ ጊዜ እንደምናደርገው «ይህን ፈጽሞ ልወጣው አልችልም» ብለን ሳይሆን «እኔ አልችልም፤ ክርስቶስ ግን በእኔ ውስጥ ነው፤ እርሱም ይችላል» ብለን ብንገጥማቸው ኖሮ፣ መከራዎች ሁሉ በውስጣችን የተሰወረውን ሀብት ለመግለጥና ለመዘርጋት የታሰቡ መሆናቸውን እናገኝ ነበር፤ ይህም ክርስቶስ በእርግጥ በውስጣችን እስኪሣል ድረስ፣ ሕይወቱም በሚሞት ሥጋችን እስኪገለጥ ድረስ ነው (2ኛ ቆሮንቶስ 4:10)።

(1) በየቀኑ ለጥቂት ጊዜ ጸጥ በል፤ በእግዚአብሔር ፊት በማሰላሰል ተቀመጥ፤ መንፈስ ቅዱስም ክርስቶስ በውስጥህ የመኖሩን እውነት እንዲገልጥልህ ለምነው። የዚህ ምሥጢር ክብር ባለ ጠግነት ምን እንደ ሆነ ሊያስታውቅህ እንዲወድ እግዚአብሔርን ለምነው (ቆላስይስ 1:27)።

(2) ባሕርይህን በውስጥህ ለሚኖረው ጌታ ቤተ መቅደስ አድርገህ አክብረው። ምሥራቃዊው ሰው ወደ ቤተ መቅደስ ቅጥር ሲገባ ጫማውን እንደሚያወልቅ፣ ምዕራባዊውም ራሱን እንደሚገልጥ፣ አንተም ሥጋን ሊያረክስ ወይም ነፍስን ሊያቆሽሽ ከሚችል ነገር ሁሉ እጅግ ተጠንቀቅ። በቤተ መቅደሱ አደባባዮች ውስጥ እንስሳት መሰማራት የለባቸውም። ክርስቶስ እንዲያባርራቸው አድርግ። «የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እንደ ሆናችሁ … አታውቁምን? … የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ቅዱስ ነውና፥ ያውም እናንተ ናችሁ።»

(3) የራስህን ሕይወት ጥላ። ጌታችን «… የራሱን ሕይወት ስንኳ ሳይቀር ባይጠላ፥ ደቀ መዝሙሬ ሊሆን አይችልም» አለ (ሉቃስ 4:26)። «ሕይወት» ተብሎ የተተረጐመው ቃልም ነፍስነው፤ ይኸውም ከማያርፉ ኃይሎቹና ሥራዎቹ፣ ከምርጫዎቹና ከውሳኔዎቹ፣ ራሱን ችሎ ለመቆምና ለመምራት ከሚያደርገው የማያቋርጥ ትግል ጋር የእኔነት ሕይወት መቀመጫና ማዕከል ነው። በውስጣችን በሚኖረው ክርስቶስ እንዳንደሰት ትልቁ እንቅፋት ይህ ነው። ለክፉው እኔነታችን ብቻ ሳይሆን ለመልካሙ እኔነታችንም «አይሆንም» የማለትን ልማድ ብናዳብር፣ ስለ ኢየሱስ ስንል ራሳችንን በየቀኑ ለሞት አሳልፈን ብንሰጥ፣ መስቀላችንን ተሸክመን ጌታን ብንከተል — እስከ መቃብሩ ድረስ ቢሆንም — ከራሳችን ሕይወት የበለጠ ባለ ጠጋ፣ ጥልቅና መለኮታዊ በሆነ ሕይወት እንደ ተያዝን ይበልጥ እየተገነዘብን እንሄዳለን።