መንፈስ ቅዱስ ዓለምን ስለ ኃጢአት፣ ስለ ጽድቅና ስለ ፍርድ መውቀሱ

መዳናችን በተሞክሮ የሚጀምረው አዳኝ እንደሚያስፈልገን በጥልቅ እንድንረዳ በመደረጋችን ነው። ወደዚህ የፍላጎታችን መረዳት የሚያደርሰን መንፈስ ቅዱስ ነው። በዮሐንስ 16:8-11 «እርሱም መጥቶ ስለ ኃጢአት ስለ ጽድቅም ስለ ፍርድም ዓለምን ይወቅሳል፤ ስለ ኃጢአት፥ በእኔ ስለማያምኑ ነው፤ ስለ ጽድቅም፥ ወደ አብ ስለምሄድ ከእንግዲህም ስለማታዩኝ ነው፤ ስለ ፍርድም፥ የዚህ ዓለም ገዥ ስለ ተፈረደበት ነው» እናነባለን።

1. በዚህ ክፍል ሰዎችን ስለ ኃጢአት መውቀስ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ እንደ ሆነ እናያለን፤ ይኸውም ጥልቅ የግል በደለኛነት ስሜት እስኪያድርባቸው ድረስ ስለ ኃጢአት የያዙትን ስሕተት ማስረዳት ነው። የዚህ የተስፋ ቃል የመጀመሪያው የተመዘገበ ፍጻሜ በሐዋርያት ሥራ 2:36-37 ይገኛል፦ «እንግዲህ ይህን እናንተ የሰቀላችሁትን ኢየሱስን እግዚአብሔር ጌታም ክርስቶስም እንዳደረገው የእስራኤል ወገን ሁሉ በእርግጥ ይወቅ። ይህንም በሰሙ ጊዜ ልባቸው ተነካ፥ ጴጥሮስንና ሌሎችንም ሐዋርያት። ወንድሞች ሆይ፥ ምን እናድርግ? አሉአቸው»። ኢየሱስ እንደሚመጣ ተስፋ እንደ ሰጠ መንፈስ ቅዱስ መጥቶ ነበር፤ በመጣም ጊዜ ዓለምን ስለ ኃጢአት ወቀሰ፤ ጌታቸውንና ክርስቶሳቸውን በመናቃቸው ስለ ፈጸሙት አስፈሪ በደል በሚሰማቸው ስሜት ልባቸውን ወጋው።

ሐዋርያው ጴጥሮስ እነዚህኑ ቃላት ከበዓለ ኀምሳ አንድ ቀን በፊት ተናግሮ ቢሆን ኖሮ እንዲህ ያለ ውጤት ባልተከተለ ነበር፤ አሁን ግን ጴጥሮስ መንፈስ ቅዱስ ሞልቶበት ነበር (ቍጥር 4)፤ መንፈስ ቅዱስም ጴጥሮስንና ቃላቱን ወስዶ በጴጥሮስና በቃላቱ አማካይነት ሰሚዎቹን ወቀሰ። ሰዎችን ስለ ኃጢአት ሊያስረዳ የሚችል መንፈስ ቅዱስ ብቻ ነው። ተፈጥሮአዊው ልብ «ከሁሉ ይልቅ ተንኰለኛ፥ እጅግም ክፉ» ነው፤ በልባችን ውስጥ ተወልዶ ያደገው ተንኰል ራሳችንን በምንገምትበት ሁኔታ ከሚገለጠው ይበልጥ በግልጽ የሚገለጥበት ሌላ ነገር የለም። ሁላችንም የሌሎችን ስሕተት ለማየት በቂ ስለታም ዓይን አለን፤ ነገር ግን ሁላችንም በተፈጥሮአችን ለራሳችን ስሕተቶች ዕውሮች ነን። ለራሳችን ጕድለቶች ያለን ዕውርነት ብዙ ጊዜ ሞኝነት ከመሆን ብዙም አይርቅም። የሌሉንን በጎነቶች አጋንነን የማየትና ጕድለቶቻችንን ፈጽሞ የመዘንጋት እንግዳ ችሎታ አለን።

ሰው የሰውን ተፈጥሮ ይበልጥ በረዘመና በጠለቀ ሁኔታ ባጠና ቍጥር፣ ሌሎችን ሰዎች ስለ ኃጢአት የማስረዳቱ ሥራ ምን ያህል ተስፋ ቢስ እንደ ሆነ ይበልጥ በግልጽ ያያል። እኛ ልናደርገው አንችልም፤ እግዚአብሔርም እንድናደርገው አልተወልንም። ይህን ሥራ ሊያደርገው በሚበቃው በአንዱ፣ በመንፈስ ቅዱስ እጅ ሰጥቶታል። ሰዎችን ወደ ክርስቶስ ለማምጣት በምናደርገው ጥረት ልንሠራቸው ከምንችላቸው እጅግ የከፉ ስሕተቶች አንዱ በራሳችን ኃይል ስለ ኃጢአት ልናስረዳቸው መሞከር ነው። የሚያሳዝነው፣ ይህ እጅግ ከተለመዱት ስሕተቶች አንዱ ነው። ሰባኪዎች በመድረክ ላይ ቆመው ሰዎች ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ እንዲያዩና እንዲገነዘቡ ይከራከራሉ፣ ያስረዳሉም። ነገሩን እንደ ቀን ብርሃን ግልጽ ያደርጉታል፤ ሰሚዎቻቸው ይህን አለማየታቸው ያስደንቃል፤ ነገር ግን አያዩትም።

የግል ምስክርነት ሠራተኞች ከጠያቂ ሰው አጠገብ ተቀምጠው ያስረዱታል፤ የተፈለገውን ውጤት እንዲያመጡ የተመረጡትን የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች በታላቅ ብልሃት ያቀርቡለታል፤ ሆኖም ምንም ውጤት አይገኝም። ለምን? የመንፈስ ቅዱስን ሥራ፣ እርሱ ብቻ ሊሠራው የሚችለውን ሥራ፣ ማለትም ሰዎችን ስለ ኃጢአት ማስረዳትን እኛ ልንሠራው ስለምንሞክር ነው። ሰዎችን ስለ ኃጢአት ለማስረዳት ፈጽሞ አቅም እንደሌለን ብቻ ብናስታውስና ሥራውን እንዲሠራ በፍጹም አቅመ ቢስነት ራሳችንን በእርሱ ላይ ብንጥል፣ ውጤትን ባየን ነበር።

በቺካጎ በምትገኘው ቤተ ክርስቲያናችን የጠያቂዎች ስብሰባ ሲያበቃ፣ ከምርጥ ሠራተኞቻችን አንዷ በፓን ሃንድል የባቡር መስመር ላይ የሚሠራ አንድ የባቡር ነጂ ወደ እኔ አምጥታ እንዲህ አለች፦ «ይህን ሰው እንድታነጋግረው እወዳለሁ።

ለሁለት ሰዓት ያህል አነጋግሬዋለሁ፤ ምንም ውጤት የለም።» መጽሐፍ ቅዱሴን ገልጬ ከጎኑ ተቀመጥሁ፤ ከአሥር ደቂቃ ባነሰ ጊዜ ውስጥም ያ ሰው በጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ ውስጥ ሆኖ በጕልበቱ ተንበርክኮ ምሕረትን እንዲሰጠው ወደ እግዚአብሔር ይጮኽ ነበር። ወደ እኔ ያመጣችው ሠራተኛ ሰውየው ከሄደ በኋላ፦ «ይህ በጣም እንግዳ ነገር ነው» አለች። እኔም፦ «እንግዳ የሆነው ምንድን ነው?» ብዬ ጠየቅሁ። ሠራተኛዋም እንዲህ አለች፦ «ታውቃለህ፣ ያን ሰው ሳነጋግረው አንተ የተጠቀምህባቸውን እነዚያኑ ክፍሎች ተጠቅሜ ነበር፤ እኔ ለሁለት ሰዓት ያለ ውጤት ብሠራበትም፣ አንተ በአሥር ደቂቃ ውስጥ በእነዚያው የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ስታነጋግረው ስለ ኃጢአት ተወቅሶ ክርስቶስን ተቀበለ።»

ምክንያቱ ምን ነበር? ቀላል ነው፦ ያቺ ሠራተኛ በዚያ አንድ ጊዜ እምብዛም የማትረሳውን ነገር ረስታ ነበር፤ ይኸውም ሥራውን መሥራት ያለበት መንፈስ ቅዱስ መሆኑን። ሰውየውን ስለ ኃጢአት ለማስረዳት ስትሞክር ነበር። ትክክለኛዎቹን ክፍሎች ተጠቅማለች፤ በጥበብ አስረድታለች፤ ጉዳዩን በግልጽ አቅርባለች፤ ነገር ግን ሥራውን ሊሠራ ወደሚችለው ወደ አንዱ አልተመለከተችም። ሰውየውን ወደ እኔ አምጥታ «ለሁለት ሰዓት አነጋግሬዋለሁ፤ ምንም ውጤት የለም» ባለች ጊዜ፣ በልቤ፦ «ይህች የተካነች ሠራተኛ ለሁለት ሰዓት ያለ ውጤት ካነጋገረችው፣ እኔ ባነጋግረው ምን ይጠቅማል?» ብዬ አሰብሁ፤ በፍጹም አቅመ ቢስነት ስሜትም ሥራውን እንዲሠራ ራሴን በመንፈስ ቅዱስ ላይ ጣልሁ፤ እርሱም ሠራው።

ነገር ግን እኛ ሰዎችን ስለ ኃጢአት ልናስረዳ ባንችልም፣ ሊያስረዳ የሚችል አንድ አለ፤ እርሱም መንፈስ ቅዱስ ነው። እጅግ የደነደነውንና የታወረውን ሰው እንኳ ስለ ኃጢአት ሊወቅስ ይችላል። ወንዶችንና ሴቶችን ከፍጹም ግድየለሽነትና ቸልተኝነት አውጥቶ አዳኝ እንደሚያስፈልጋቸው በሚሰማቸው ስሜት ወደሚዋጡበት ስፍራ ሊያደርሳቸው ይችላል። ይህ ሲገለጥ ስንት ጊዜ አይተናል! ከጥቂት ዓመታት በፊት የቺካጎ አቬኑ ቤተ ክርስቲያን ኃላፊዎች በስብሰባዎቻችን ውስጥ የሚታየው ጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ እጅግ ጥቂት በመሆኑ ሸክም ተሰምቷቸው ነበር።

ሰዎች ይለወጡ ነበር፤ ብዙዎችም ወደ ቤተ ክርስቲያን ይጨመሩ ነበር፤ ነገር ግን በታላቅ የኃጢአት ወቀሳ የሚመጡት እጅግ ጥቂቶች ነበሩ።

አንድ ምሽት ከቤተ ክርስቲያኒቱ ኃላፊዎች አንዱ እንዲህ አለ፦ «ወንድሞች ሆይ፣ በስብሰባዎቻችን ውስጥ የኃጢአት ወቀሳ እጅግ ጥቂት በመሆኑ እጅግ ተጨንቄአለሁ። ሰዎች እየተለወጡና ብዙዎች ወደ ቤተ ክርስቲያን እየተጨመሩ ቢሆንም፣ ማየት የምወደው ዓይነት ጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ የለም፤ ስለዚህ እኛ የቤተ ክርስቲያን ኃላፊዎች በስብሰባዎቻችን ውስጥ የኃጢአት ወቀሳ እንዲበዛ ለመጸለይ በየምሽቱ እንድንገናኝ አሳብ አቀርባለሁ።»

ሐሳቡ በኮሚቴው በሙሉ ተቀባይነት አገኘ። ብዙ ምሽቶች ሳንጸልይ፣ በአንድ የእሁድ ምሽት ከሰገነቱ በታች ባለው የፊት ወንበር ላይ፣ ያማረ ልብስ የለበሰ፣ ፊቱ እጅግ የጨከነ አንድ ሰው አየሁ። ከሸሚዙ ፊት ለፊት አንድ ትልቅ አልማዝ ያንጸባርቅ ነበር። ከዲያቆናቱ ከአንዱ አጠገብ ተቀምጦ ነበር። እየሰበክሁ ሳየው በልቤ፦ «ይህ ሰው ቁማርተኛ ነው፤ ዲያቆን ያንግም ዛሬ ሰው ሲያጠምድ ውሎአል» ብዬ አሰብሁ። እንዳሰብሁትም ሆኖ ተገኘ። ሰውየው እናቱ በአንድ የምዕራብ ከተማ የቁማርና የብልግና ቤት የምታስተዳድር ሰው ነበረ። ከዚያ በፊት በፕሮቴስታንት አምልኮ ላይ ተገኝቶ የሚያውቅ አይመስለኝም። ዲያቆን ያንግ በዚያ ቀን በመንገድ ላይ አግኝቶ ወደ ስብሰባው አምጥቶት ነበር። እየሰበክሁ ሳለ ሰውየው ዓይኖቹን ከእኔ ላይ ሊነቅል አልቻለም።

ከስብከቱ በኋላ ወደሚደረገው ስብሰባ ወደ ታችኛው ክፍል በወረድን ጊዜ ዲያቆን ያንግ ሰውየውን ይዞት ወረደ። በዚያ ምሽት ለነፍሳቸው የተጨነቁትን ሳነጋግር ዘገየሁ። ከምሽቱ አምስት ሰዓት ገደማ ከመጨረሻው ሰው ጋር ስጨርስና ሁሉም ማለት ይቻላል ወደ ቤቱ ከሄደ በኋላ ዲያቆን ያንግ ወደ እኔ መጥቶ፦ «እዚህ እንድታነጋግረው የምፈልገው አንድ ሰው አለ» አለኝ። ያ ትልቁ ቁማርተኛ ነበር። እጅግ ተረብሾ ነበር። «ወይ!» ብሎ አቃሰተ፤ «ምን እንደ ሆንሁ አላውቅም። በሕይወቴ ሙሉ እንዲህ ተሰምቶኝ አያውቅም»፤ እያለቀሰም እንደ ቅጠል ይንቀጠቀጥ ነበር። ከዚያም ይህን ታሪክ ነገረኝ፦ «ዛሬ ከሰዓት በኋላ ከአንዳንድ ሰዎች ጋር ተገናኝቼ ከሰዓቱን በቁማር ለማሳለፍ ወደ ኮቴጅ ግሮቭ አቬኑ መሄድ ጀመርሁ። በዚያ ማዶ ባለው መናፈሻ አጠገብ ሳልፍ ከአንተ ወጣቶች አንዳንዶቹ የአደባባይ ስብሰባ እያደረጉ ነበር፤ እኔም ለማዳመጥ ቆምሁ።

ከዚህ ቀደም በኃጢአት ሕይወት ውስጥ የማውቀውን አንድ ሰው ሲመሰክር አየሁ፤ ምን እንደሚል ለመስማትም ጠበቅሁ።

ሲጨርስ መንገዴን ቀጠልሁ። ብዙም ሳልርቅ አንድ እንግዳ ኃይል ያዘኝና መልሶ አመጣኝ፤ ስብሰባው እስኪያልቅም ቆየሁ። ከዚያም ይህ ሰው አነጋገረኝና ወደ ቤተ ክርስቲያናችሁ፣ ወደ ‹የቀንበር ባልንጀሮች› ስብሰባ አመጣኝ። ከእነርሱ ጋር እራት ለመብላት ቆየሁ፤ እርሱም ስብከትህን እንድሰማ ወደ ላይ አመጣኝ፤ ከዚያም ወደዚህ ስብሰባ ወደ ታች አመጣኝ።» እዚህ ላይ ቆም ብሎ እያለቀሰ፦ «ወይ፣ ምን እንደ ሆንሁ አላውቅም። በጣም አስከፊ ስሜት ይሰማኛል፤ በሕይወቴ ሙሉ እንዲህ ተሰምቶኝ አያውቅም» አለ፤ ግዙፍ ሰውነቱም በስሜት ይንቀጠቀጥ ነበር። እኔም፦ «ምን እንደ ሆንህ አውቃለሁ» አልሁት፤ «ስለ ኃጢአት ተወቅሰሃል፤ መንፈስ ቅዱስ ከአንተ ጋር እየሠራ ነው።» ወደ ክርስቶስም መራሁት፤ እርሱም ተንበርክኮ ስለ ክርስቶስ ብሎ ኃጢአቱን ይቅር እንዲለው ምሕረትን ለማግኘት ወደ እግዚአብሔር ጮኸ።

ብዙም ሳይቆይ፣ በአንድ የእሁድ ምሽት፣ ያ ሰው ተቀምጦበት ከነበረው ስፍራ በቀጥታ በላይ ማለት ይቻላል በሰገነቱ ላይ ተቀምጦ የነበረ ሌላ ሰው አየሁ። ከዚህኛው ሰው ሸሚዝ ፊት ለፊትም አልማዝ ያብረቀርቅ ነበር። በልቤ፦ «ሌላ ቁማርተኛ ይኸውና» አልሁ። ሰውየው ተጓዥ ነጋዴ ሆኖ ቁማርተኛም እንደ ነበረ ታወቀ። እየሰበክሁ ሳለ ከወንበሩ ላይ ይበልጥ ወደ ፊት ያዘነብል ነበር። በስብከቴ መካከል፣ ጥሪ የማቅረብ አንዳች አሳብ ሳይኖረኝ፣ አንድን ነጥብ ለማስረገጥ ብቻ፦ «ዛሬ ምሽት ኢየሱስ ክርስቶስን የሚቀበል ማን ነው?» አልሁ። ሰውየው እንደ መብረቅ ፈጥኖ ብድግ ብሎ፦ «እኔ!» ብሎ ጮኸ። ድምፁ እንደ ሽጉጥ ተኩስ በሕንጻው ውስጥ አስተጋባ።

ስብከቴን ትቼ ወዲያውኑ ጥሪ አቀረብሁ፤ ወንዶችና ሴቶች፣ ወጣቶችም በሕንጻው ውስጥ በየስፍራው ተነሥተው ራሳቸውን ለክርስቶስ ሰጡ። እግዚአብሔር ጸሎትን እየመለሰ ነበር፤ መንፈስ ቅዱስም ሰዎችን ስለ ኃጢአት እየወቀሰ ነበር።

መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን ስለ ኃጢአት ሊወቅስ ይችላል። የትኛውም ሰው ምንም ያህል ግድየለሽ ቢመስል፣ ምንም ያህል ዓለማዊ፣ ምንም ያህል በራሱ የረካ ወይም ሃይማኖት የለሽ ቢሆን፣ በእርሱ ተስፋ መቍረጥ አያስፈልገንም፤ መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን ስለ ኃጢአት ሊወቅስ ይችላል። አንድ ጊዜ እጅግ የተማረና ብርቅ ችሎታ ያለው አንድ ወጣት አገልጋይ ወደ እኔ መጥቶ እንዲህ አለኝ፦ «በእጄ ላይ ትልቅ ችግር አለ። በአንድ የዩኒቨርሲቲ ከተማ የምትገኝ ቤተ ክርስቲያን መጋቢ ነኝ። ምእመናኖቼ በአብዛኛው የዩኒቨርሲቲ ፕሮፌሰሮችና ተማሪዎች ናቸው። እጅግ ደስ የሚያሰኙ ሰዎች ናቸው። በጣም ከፍ ያለ የሥነ ምግባር እሴት ያላቸውና አርአያ የሚሆን ሕይወት የሚኖሩ ናቸው። እንግዲህ» አለ ቀጥሎ፣ «ሰካራሞች፣ የተናቁ ሰዎችና ሌቦች ያሉባቸው ምእመናን ቢኖሩኝ ኖሮ ስለ ኃጢአት ላስረዳቸው እችል ነበር፤ ችግሬ ግን እንደነዚህ ያሉትን፣ በዓለም ላይ እጅግ ደስ የሚያሰኙትን ሰዎች፣ ኃጢአተኞች እንደ ሆኑ እንዲያምኑ እንዴት ማድረግ እንደምችል፣ ስለ ኃጢአት እንዴት ልወቅሳቸው እንደምችል ነው።» እኔም፦ «የማይቻል ነው። አንተ ልታደርገው አትችልም፤ መንፈስ ቅዱስ ግን ይችላል» ብዬ መለስሁለት። በእርግጥም ይችላል።

እስከ ዛሬ ካየኋቸው እጅግ ጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ መገለጫዎች አንዳንዶቹ የታዩት እጅግ አርአያ የሚሆን ጠባይና ማራኪ ስብዕና ባላቸው ወንዶችና ሴቶች ላይ ነው። ነገር ግን ኃጢአተኞች ነበሩ፤ መንፈስ ቅዱስም ይህን እውነት እንዲያዩ ዓይኖቻቸውን ከፈተ። ሰዎችን ስለ ኃጢአት የሚወቅሰው መንፈስ ቅዱስ ቢሆንም፣ ይህን የሚያደርገው በእኛ በኩል ነው። ይህ በፊታችን ባለው ክፍል ዐውድ ውስጥ በግልጽ ይታያል። ኢየሱስ በዮሐንስ 16:7 እንዲህ ይላል፦ «እኔ ግን እውነት እነግራችኋለሁ፤ እኔ እንድሄድ ይሻላችኋል። እኔ ባልሄድ አጽናኙ ወደ እናንተ አይመጣምና፤ እኔ ብሄድ ግን እርሱን እልክላችኋለሁ»። ቀጥሎም፦ «እርሱም መጥቶ ስለ ኃጢአት ስለ ጽድቅም ስለ ፍርድም ዓለምን ይወቅሳል» ይላል። ይኸውም ጌታችን ኢየሱስ መንፈስ ቅዱስን ወደ እኛ (ወደ አማኞች) ይልካል፤ እርሱም ወደ እኛ ወደ አማኞች በመጣ ጊዜ፣ በመጣልን በእኛ በኩል ዓለምን ይወቅሳል።

በበዓለ ኀምሳ ቀን ሦስቱን ሺህ ሰዎች ስለ ኃጢአት የወቀሳቸው መንፈስ ቅዱስ ነበር፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ወደ አማኞች ማኅበር መጣ፤ በእነርሱም በኩል በውጭ ያለውን ዓለም ወቀሰ። ቅዱሳት መጻሕፍት እስከሚነግሩን ድረስ፣ መንፈስ ቅዱስ አስቀድመው በዳኑት ሰዎች አማካይነት እንጂ ወዳልዳነው ዓለም የሚደርስበት ሌላ መንገድ የለውም። በሐዋርያት ሥራ ውስጥ የተመዘገበው እያንዳንዱ የሰው መለወጥ የሆነው አስቀድመው በዳኑ ወንዶች ወይም ሴቶች አማካይነት ነው። ለምሳሌ የጠርሴሱን ሳውል መለወጥ ውሰድ። ተአምራዊ መለወጥ የሚባል ከቶ ቢኖር ይህ ነበር።

የከበረው ኢየሱስ ወደ ደማስቆ ሲሄድ ለነበረው ለሳውል በሚታይ ሁኔታ ተገለጠለት፤ ነገር ግን ሳውል እንደ ዳነ ሰው በግልጽ ወደ ብርሃን ከመውጣቱ በፊት የሰው መሣሪያነት መግባት ነበረበት። ሳውል በምድር ላይ ተደፍቶ ምን ማድረግ እንዳለበት እየጠየቀ ወደ ተነሣው ክርስቶስ ጮኸ፤ ጌታም ወደ ደማስቆ እንዲገባና በዚያ ማድረግ ያለበት እንደሚነገረው ነገረው። ከዚያም መንፈስ ቅዱስ ሥራውን የሚሠራበት የሰው መሣሪያ ሆኖ «አንድ ደቀ መዝሙር» የሆነው ሐናንያ ወደ መድረኩ ቀረበ (የሐዋርያት ሥራ 9:17፤ 22:16)። የቆርኔሌዎስን ታሪክ ውሰድ። እዚህም እንደ ገና ከተፈጥሮ በላይ በሆነ አሠራር እጅግ አስደናቂ መለወጥ ሆነ። «መልአክ» ለቆርኔሌዎስ ተገለጠለት፤ ነገር ግን መልአኩ ቆርኔሌዎስን ለመዳን ምን ማድረግ እንዳለበት አልነገረውም።

ይልቁንም መልአኩ ቆርኔሌዎስን፦ «ወደ ኢዮጴ ሰዎች ልከህ ጴጥሮስ የተባለውን ስምዖንን አስመጣ፤ እርሱም አንተና የቤትህ ሰዎች ሁሉ የምትድኑበትን ነገር ይነግርሃል» አለው (የሐዋርያት ሥራ 11:13-14)። እንዲሁ በሐዋርያት ሥራ ውስጥ የተመዘገቡትን የሰዎች መለወጥ ታሪኮች ከዳር እስከ ዳር ብንመለከት፣ ሁሉም በሰው መሣሪያነት እንደ ተፈጸሙ እናያለን። መንፈስ ቅዱስ የማዳን ኃይሉን ይዞ ወዳልዳኑት የሚደርስበት፣ አስቀድመን ክርስቲያኖች በሆንነው በእኛ መሣሪያነት እንጂ ሌላ መንገድ የሌለው መሆኑ እንዴት የሚያስደነግጥ፣ እንዴትስ ልብን የሚያጥለቀልቅ አሳብ ነው! ይህን ብንገነዘብ፣ ለዚህ እጅግ አስፈላጊ ሥራው ለመንፈስ ቅዱስ ይበልጥ ነጻና ያልተዘጋ መተላለፊያ ለመሆን ይበልጥ አንጠነቀቅም ነበርን? መንፈስ ቅዱስ የሚናገርባቸው የሰው ከንፈሮች ያስፈልጉታል። የአንተ ከንፈሮች ያስፈልጉታል፤ በእነርሱም ይሠራ ዘንድ እጅግ ንጹሕና ፈጽሞ ለእርሱ የተሰጡ ሕይወቶችም ያስፈልጉታል።

መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን የሚወቅሰው ስለ የትኛው ኃጢአት እንደ ሆነ ልብ በል፦ በኢየሱስ ክርስቶስ ስለ አለማመን ኃጢአት ነው። ኢየሱስ፦ «ስለ ኃጢአት፥ በእኔ ስለማያምኑ ነው» ይላል። የስርቆት ኃጢአት አይደለም፤ የስካር ኃጢአት አይደለም፤ የምንዝር ኃጢአት አይደለም፤ የነፍስ ግድያ ኃጢአት አይደለም፤ ነገር ግን በኢየሱስ ክርስቶስ የአለማመን ኃጢአት ነው። ዘላለማዊው አምላክ ከሰዎች የሚፈልገው አንድ ነገር እርሱ በላከው እንዲያምኑ ነው (ዮሐንስ 6:29)። ሰዎች በእግዚአብሔር ላይ ማመፃቸውንና በድፍረት እርሱን መገዳደራቸውን የሚገልጠው አንዱ ኃጢአት በኢየሱስ ክርስቶስ አለማመን ነው፤ መንፈስ ቅዱስ ወደ ፊት የሚያመጣውና የሚያጐላው፣ ሰዎችንም የሚወቅስበት አንዱ ኃጢአት ይህ ነው። በበዓለ ኀምሳ ቀን ሦስቱን ሺህ ሰዎች የወቀሳቸው ስለዚህ ኃጢአት ነበር።

በሕይወታቸው ውስጥ ሌሎች ብዙ ኃጢአቶች ነበሩ፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ በሐዋርያው ጴጥሮስ በኩል ወደ ፊት ያመጣው አንዱ ነጥብ፣ የናቁት እርሱ፣ ከሙታን በመነሣቱ እንዲሁ እንደ ሆነ የተረጋገጠው ጌታቸውና ክርስቶሳቸው መሆኑ ነበር (የሐዋርያት ሥራ 2:22-36)። «ይህንም (ይኸውም የናቁት እርሱ ጌታና ክርስቶስ እንደ ሆነ) በሰሙ ጊዜ ልባቸው ተነካ።» ዛሬም መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን የሚወቅሰው ስለዚህ ኃጢአት ነው።

በአንጻራዊነት አነስተኛ በሆኑት የሕይወት የሥነ ምግባር ጉዳዮች በሰዎች መካከል ሰፊ ልዩነት አለ፤ ነገር ግን ክርስቶስን የሚንቅ ሌባና ክርስቶስን የሚንቅ ታማኝ ሰው በእግዚአብሔር ልጅ ላይ በሚያደርጉት ነገር፣ በዚያ በታላቁ ነጥብ፣ እኩል ተፈርዶባቸዋል፤ መንፈስ ቅዱስ አጥብቆ የሚያስረግጠውም ይህን ነጥብ ነው። የአለማመን ኃጢአት ሰዎችን ከሚያስረዱባቸው ኃጢአቶች ሁሉ እጅግ የሚከብደው ነው። አብዛኛው የማያምን ሰው አለማመንን እንደ ኃጢአት አይቆጥረውም። ብዙ የማያምኑ ሰዎች አለማመናቸውን የአእምሮ ብልጫ ምልክት አድርገው ይቆጥሩታል። ብዙ ጊዜም ያለው ብቸኛው የአእምሮ ብልጫ ምልክት ይህ በመሆኑ ይበልጥ ይኮራበታል።

ራሱን ነቅንቆ፦ «እኔ አግኖስቲክ ነኝ»፤ «እኔ ተጠራጣሪ ነኝ»፤ ወይም «እኔ ከሐዲ ነኝ» ይላል፤ በዚህም ምክንያት የበላይነት መንፈስ ይላበሳል። ያን ያህል ባይሄድ እንኳ፣ የማያምነው ሰው ብዙ ጊዜ አለማመኑን ቢከፋ ቢከፋ እንደ መጥፎ ዕድል ብቻ ይቆጥረዋል። ከወቀሳ ይልቅ ርኅራኄን ይሻል። «ወይ፣ ባምን ደስ ባለኝ ነበር። ማመን ባለመቻሌ በጣም አዝናለሁ» ይላል፤ ከዚያም ማመን ስለማይችል እንድናዝንለት ይማጸነናል። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ የሰውን ልብ በነካ ጊዜ፣ ያ ሰው ከእንግዲህ አለማመንን እንደ አእምሮ ብልጫ ምልክት ወይም እንደ መጥፎ ዕድል ብቻ አይቆጥረውም፤ ከኃጢአቶች ሁሉ እጅግ ደፋር፣ ወሳኝና የሚያስኰንን እንደ ሆነ ያየዋል፤ በአንዱ በእግዚአብሔር ልጅ ስም ባለማመኑም ስለ ፈጸመው አስፈሪ በደል በሚሰማው ስሜት ይዋጣል።

2. ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ስለ ኃጢአት ብቻ ሳይሆን ስለ ጽድቅም ይወቅሳል።

ዓለምን ስለ ጽድቅ የሚወቅሰው ኢየሱስ ክርስቶስ ወደ አብ ስለ ሄደ ነው፤ ይኸውም ዓለምን ወደ አብ በመሄዱ ስለ ተረጋገጠው ስለ ክርስቶስ ጽድቅ ይወቅሳል (ራስን በሚያስኰንን አረዳድ ያስረዳዋል)። የመንፈስ መምጣት በራሱ ክርስቶስ ወደ አብ እንደ ሄደ ማረጋገጫ ነው (የሐዋርያት ሥራ 2:33)፤ መንፈስ ቅዱስም በዚህ መንገድ ዓለም እንደ ክፉ አድራጊ የኰነነው ኢየሱስ ክርስቶስ በእርግጥ ጻድቁ እንደ ነበረ እንድናይ ዓይኖቻችንን ይከፍታል። አብ ከሙታን በማስነሣትና ወደ ቀኙ ከፍ ከፍ በማድረግ፣ ከስምም ሁሉ በላይ ያለውን ስም በመስጠትም በጠባዩና ስለ ራሱ በተናገረው ላይ የይሁንታውን ማኅተም አትሟል።

ዛሬ ዓለም በጠቅላላ በክርስቶስ ጽድቅ እንደሚያምን ይናገራል፤ ነገር ግን በክርስቶስ ጽድቅ አያምንም። ስለ ክርስቶስ ጽድቅ በቂ ግንዛቤ የለውም። ዓለም ለክርስቶስ የሚሰጠው ጽድቅ እግዚአብሔር ለእርሱ የሚሰጠው ጽድቅ አይደለም፤ ይልቁንም ምናልባት ከእኛ ጽድቅ ጥቂት የሚሻል ደካማ የሰው ጽድቅ ነው። ዓለም መልካም ብሎ የሚቈጥራቸውን የሌሎች ሰዎችን ስሞች ከኢየሱስ ክርስቶስ ስም ጎን ማስቀመጥ ይወዳል። ነገር ግን የእግዚአብሔር መንፈስ ወደ ሰው በመጣ ጊዜ ስለ ክርስቶስ ጽድቅ ያስረዳዋል፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ከሰዎች ሁሉ እጅግ በላይ ብቻ ሳይሆን «ከአለቅነትና ከሥልጣን ከኃይልም ከጌትነትም ሁሉ በላይ፥ በዚህ ዓለም ብቻ ሳይሆን በሚመጣው ደግሞ ከሚጠራው ስም ሁሉ በላይ» ሆኖ ብቻውን ቆሞ እንዲያየው ዓይኖቹን ይከፍታል (ኤፌሶን 1:21)።

3. መንፈስ ቅዱስ ደግሞ ዓለምን ስለ ፍርድ ይወቅሳል። መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን ስለ ፍርድ የሚወቅስበት መሠረት «የዚህ ዓለም ገዥ ስለ ተፈረደበት» የሚለው ሐቅ ነው (ዮሐንስ 16:11)። ኢየሱስ ክርስቶስ በመስቀል ላይ በተቸነከረ ጊዜ በዚያ የተፈረደበት እርሱ ይመስል ነበር፤ በእውነቱ ግን በመስቀሉ ላይ የተፈረደበት የዚህ ዓለም ገዥ ነበር፤ አብም ኢየሱስ ክርስቶስን ከሙታን በማስነሣት መስቀሉ የክርስቶስ ፍርድ ሳይሆን የጨለማው ገዥ ፍርድ እንደ ነበረ ለሚመጡት ዘመናት ሁሉ ግልጽ አደረገ። መንፈስ ቅዱስ ይህን ሐቅ እንድናይ ዓይኖቻችንን ይከፍታል፤ በዚህም ስለ ፍርድ ይወቅሰናል። ዛሬ ዓለም ስለ ፍርድ እንዲወቀስ ታላቅ ፍላጎት አለ። ፍርድ ወደ ኋላ የተገፋ፣ እንዲያውም ከዓይን ሊሰወር የተቃረበ አስተምህሮ ሆኖአል።

ዛሬ ስለ ፍርድ፣ ወይም ስለ ቅጣት፣ ወይም ስለ ሲኦል መናገር ተወዳጅ አይደለም። ፍርድንና የሚመጣውን ቅጣት አጕልቶ የሚናገር ሰው ከዘመኑ ጋር የሚሄድ ሆኖ አይታይም፤ «ጊዜው ያለፈበት» ተደርጎ ይቈጠራል፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ የሰዎችን ዓይኖች በከፈተ ጊዜ በፍርድ ያምናሉ። በክርስትና ሕይወቴ መጀመሪያ ዘመን መጽሐፍ ቅዱስ ስለሚመጣው ፍዳ በሚያስተምረው ትምህርት ላይ ታላቅ ችግር ነበረብኝ። ጸንቶ በሚቀጥል ኃጢአት ላይ ስለሚመጣው ዘላለማዊ ቅጣት ወደሚያስተምረው ደጋግሜ እመለስ ነበር። ላምነው የማልችል መሰለኝ። በዚህ ጉዳይ ላይ ኢየሱስ ክርስቶስና ሐዋርያት ካስተማሩት ጽኑ ትምህርት ደጋግሜ ወደ ኋላ አፈገፍግ ነበር። ነገር ግን አንድ ምሽት የመንፈስ ቅዱስን መገኘትና ኃይል ይበልጥ በሞላ መገለጥ አውቅ ዘንድ እግዚአብሔርን በመጠባበቅ ላይ ነበርሁ።

በዚያ ምሽት እግዚአብሔር የፈለግሁትን ሰጠኝ፤ በዚህ ሰፊ በሆነ የመንፈስ ቅዱስ መገኘትና ኃይል ተሞክሮም የኢየሱስ ክርስቶስ ክብር፣ ወሰን የሌለው ክብሩ፣ እንዲህ ያለ መገለጥ መጣልኝ፤ ስለዚህም ይህን የከበረ የእግዚአብሔር ልጅ ጸንተው በሚንቁት ላይ ስለሚመጣው ጽኑና ማብቂያ የሌለው ፍርድ መጽሐፉ በሚናገረው ላይ ከእንግዲህ ምንም ችግር አልነበረብኝም። ከዚያ ጊዜ ጀምሮ መጽሐፍ ቅዱስ ስለሚመጣው ፍዳ በሚያስተምረው ትምህርት ብዙ ጊዜ ልቤ ቢያዝንም፣ በአእምሮዬ ግን አንዳች ችግር አልነበረብኝም። አምኘዋለሁ። መንፈስ ቅዱስ ስለ ፍርድ አስረድቶኛል።