መንፈስ ቅዱስ እንደ አስተማሪ

ጌታችን ኢየሱስ ከመሰቀሉ በፊት ከደቀ መዛሙርቱ ጋር ባደረገው በመጨረሻው ንግግሩ እንዲህ አለ፦ «አብ በስሜ የሚልከው ግን መንፈስ ቅዱስ የሆነው አጽናኝ እርሱ ሁሉን ያስተምራችኋል እኔም የነገርኋችሁን ሁሉ ያሳስባችኋል» (ዮሐንስ 14:26)። እዚህ ላይ ሁለት ገጽታ ያለውን የመንፈስ ቅዱስን ሥራ እናገኛለን፤ እርሱም ማስተማርና ክርስቶስ ቀደም ብሎ ያስተማረውን ማሳሰብ ነው። እነዚህን በተገላቢጦሽ ቅደም ተከተል እንመለከታቸዋለን።

1. መንፈስ ቅዱስ የክርስቶስን ቃል ያሳስባል።

ይህ ተስፋ በመጀመሪያ ደረጃ የተሰጠው ለሐዋርያት ነበር፤ ኢየሱስ የተናገረውን የዘገቡበት ዘገባ ትክክለኛ ለመሆኑም ዋስትና ነው። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ይህን ከእርሱ ለሚጠብቅና እንዲያደርገው ወደ እርሱ ለሚመለከት አማኝ ሁሉ ተመሳሳይ ሥራ ይሠራል። መንፈስ ቅዱስ የክርስቶስን ትምህርትና ቃሉን ለሕይወታችን ፍላጎትም ሆነ ለአገልግሎታችን በሚያስፈልገን ልክ በዚያ ጊዜ ወደ አእምሮአችን ያመጣል። ብዙዎቻችን በታላቅ የነፍስ ጭንቀት ውስጥ በነበርንበት፣ ወይም ምን ማድረግ እንዳለብን በታላቅ ጥያቄ ውስጥ በነበርንበት፣ ወይም ወደ ክርስቶስ ልንመራው ወይም ልንረዳው ለምንሞክረው ሰው ምን እንደምንናገር በተጨነቅንበት ጊዜ፣ ልክ በዚያች ቅጽበት የሚያስፈልገን ጥቅስ ወደ አእምሮአችን የመጣበትን አጋጣሚ መናገር እንችላለን፤ ምናልባትም ለረጅም ጊዜ ያላሰብነው፣ ምናልባትም ከዚህ ጉዳይ ጋር አያይዘን ፈጽሞ ያላሰብነው ክፍል ይሆናል። ይህን ያደረገው ማን ነው? ይህን ያደረገው መንፈስ ቅዱስ ነው።

ከእርሱ ብንጠብቅና እንዲያደርገው ወደ እርሱ ብንመለከት ብቻ፣ ከዚህም በበለጠ ብዙ ጊዜ ሊያደርገው ዝግጁ ነው።

የሕይወትን መንገድ ልናሳየው ከጠያቂ አጠገብ በተቀመጥን ቍጥር ቀና ብለን ወደ መንፈስ ቅዱስ በመመልከት፦ «ለዚህ ጠያቂ በትክክል ምን ልናገር? በትክክል የትኛውን ጥቅስ ልጠቀም?» ማለት መብታችን ነው። ኢየሱስ ከዚህ ውድ ተስፋ ቀጥሎ ባለው ቍጥር፦ «ሰላምን እተውላችኋለሁ፥ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ» ማለቱ ጥልቅ ትርጉም አለው። ይህን ሰላም የምናገኘውና በእርሱም የምንኖረው መንፈስ ቃሉን ሲያሳስበንና የእግዚአብሔርን እውነት ሲያስተምረን ነው። የሚያስፈልገንን ጥቅስ በሚያስፈልገን ጊዜ እንዲያሳስበን ወደ መንፈስ ቅዱስ ብቻ ብንመለከት፣ በሕይወታችን በእያንዳንዷ ቅጽበት በእውነት የክርስቶስ ሰላም ይኖረናል።

ለክርስቲያናዊ አገልግሎት ሲዘጋጅ የነበረ አንድ ሰው በታላቅ ጭንቀት ወደ እኔ መጣ። ቅዱሳት መጻሕፍትን በቃሉ መያዝ ስለማይችል ዝግጅቱን መተው እንዳለበት ነገረኝ። «ዕድሜዬ ሠላሳ ሁለት ዓመት ነው» አለ፤ «ለብዙ ዓመታትም በንግድ ሥራ ላይ ቆይቻለሁ። የማጥናት ልማዴን አጥቻለሁ፤ ምንም ነገር በቃሌ መያዝ አልችልም።» ሰውየው በጌታው አገልግሎት ለመሰማራት ይናፍቅ ነበር፤ ይህን ሲናገርም ዓይኖቹ በእንባ ተሞሉ።

እኔም «ተስፋ አትቍረጥ» ብዬ መለስሁለት። «መንፈስ ቅዱስ ቃሉን እንደሚያሳስብ ጌታህ የሰጠውን ተስፋ ያዝ፤ አንድ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ተማር፤ በአእምሮህም አጽንተህ ያዘው፤ ከዚያም ሌላውን ተማር፤ በሚያስፈልጉህም ጊዜ እንዲያሳስብህ ወደ መንፈስ ቅዱስ ተመልከት።» ሰውየው ዝግጅቱን ቀጠለ። መንፈስ ቅዱስን ታመነ። ከጊዜ በኋላም እጅግ አስቸጋሪ በሆነ የአገልግሎት መስክ፣ ልዩ ልዩ ስሕተቶች በሞሉበት መስክ ሥራ ጀመረ። ሰዎች በመንገድ ላይ እንደ ንብ ይከቡት ነበር፤ እርሱም መጽሐፍ ቅዱሱን ይዞ የሚያስፈልጉትን የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች እንዲያሳስበው መንፈስ ቅዱስን ይታመን ነበር፤ መንፈስ ቅዱስም ያደርገው ነበር። በየነጥቡ በእርግጠኛው የእግዚአብሔር ቃል ሲገጥማቸው ተቃዋሚዎቹ ግራ ተጋቡ፤ ከእነርሱም መካከል እጅግ የደነደኑት ብዙዎቹ ለክርስቶስ ተማረኩ።

2. መንፈስ ቅዱስ ሁሉን ያስተምረናል። ከዚህ ሁለት ምዕራፍ ቀጥሎ በዮሐንስ 16:12-14 ይህን የሚያረጋግጥ ይበልጥ ግልጽ የሆነ ተስፋ አለ። በዚያ ኢየሱስ እንዲህ ይላል፦ «የምነግራችሁ ገና ብዙ አለኝ፥ ነገር ግን አሁን ልትሸከሙት አትችሉም። ግን እርሱ የእውነት መንፈስ በመጣ ጊዜ ወደ እውነት ሁሉ ይመራችኋል፤ የሚሰማውን ሁሉ ይናገራል እንጂ ከራሱ አይነግርምና፤ የሚመጣውንም ይነግራችኋል። እርሱ ያከብረኛል፥ ለእኔ ካለኝ ወስዶ ይነግራችኋልና»። ይህ ተስፋ በመጀመሪያ የተሰጠው ለሐዋርያት ነበር፤ ሐዋርያት ራሳቸው ግን ለአማኞች ሁሉ እንደሚሠራ አድርገው ተጠቅመውበታል (1ኛ ዮሐንስ 2:20-27)። በኢየሱስ ክርስቶስ የሚያምን እያንዳንዱ አማኝ፣ ከሁሉ ያነሰው እንኳ፣ «ከእግዚአብሔር የተማረ» መሆን መብቱ ነው።

በሰው አስተማሪዎች ላይ የተመካ አይደለም፤ «ማንም ሊያስተምራችሁ አያስፈልጋችሁም» (1ኛ ዮሐንስ 2:27)።

ይህ ማለት ግን በመንፈስ ቅዱስ ከተማሩ ሌሎች ሰዎች ብዙ ልንማር አንችልም ማለት እንዳልሆነ የታወቀ ነው። ዮሐንስ እንዲህ አስቦ ቢሆን ኖሮ ሌሎችን ለማስተማር ይህን መልእክት ፈጽሞ ባልጻፈ ነበር። ከእግዚአብሔር ፈጽሞ የተማረ ሰው እግዚአብሔር ሌሎችን ያስተማረውን ለመስማት ከሁሉ ይበልጥ ዝግጁ የሆነው እርሱ ነው። ይልቁንም በመንፈስ ስንማር ከተጻፈው የእግዚአብሔር ቃል ነጻ እንሆናለን ማለት ከቶ አይደለም፤ ቃሉ የቃሉ ደራሲ የሆነው መንፈስ ተማሪዎቹን የሚመራበት ስፍራና የሚያስተምርበትም መሣሪያ ነውና (ኤፌሶን 6:17፤ ዮሐንስ 6:33፤ ኤፌሶን 5:18-19፤ ቆላስይስ 3:16)። ከሰዎች ብዙ ልንማር ብንችልም በእነርሱ ላይ የተመካን አይደለንም።

መለኮታዊ አስተማሪ አለን፤ እርሱም መንፈስ ቅዱስ ነው።

በቀጥታ በመንፈስ ቅዱስ እስክንማር ድረስ እውነትን በእውነት ፈጽሞ አናውቅም። አስተማሪዎቻችን እነማን ቢሆኑም፣ የቱንም ያህል የሰው ትምህርት ብቻውን ትክክለኛ፣ ልክና ሙሉ የእውነት መረዳት ፈጽሞ አይሰጠንም። ቃሉን በራሳችን ቋንቋም ሆነ በመጀመሪያዎቹ ቋንቋዎች በትጋት ማጥናት እንኳ እውነተኛ የእውነት መረዳት አይሰጠንም። በቀጥታ በመንፈስ ቅዱስ መማር አለብን፤ እያንዳንዳችንም እንዲህ ልንማር እንችላለን። በመንፈስ የተማረ ሰው አንድም የግሪክ ወይም የዕብራይስጥ ቃል ባያውቅ እንኳ፣ ግሪክንና ዕብራይስጥን እንዲሁም ተዛማጅ ቋንቋዎችን ሁሉ ጠንቅቆ ከሚያውቅ ነገር ግን በመንፈስ ካልተማረ ሰው ይልቅ የእግዚአብሔርን እውነት በተሻለ ይረዳል።

መንፈስ እንዲህ የሚያስተምረውን ሰው «ወደ እውነት ሁሉ» ይመራዋል። የእግዚአብሔር እውነት ክልል ሁሉ ለእያንዳንዳችን ነው፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ወደ እውነት ሁሉ የሚመራን በአንድ ቀን፣ በአንድ ሳምንት ወይም በአንድ ዓመት ሳይሆን ደረጃ በደረጃ ነው። ሁለት ልዩ የመንፈስ ትምህርት መስመሮች ተጠቅሰዋል፦ (1) «የሚመጣውንም ይነግራችኋል»። ብዙዎች ስለ ወደ ፊቱ ምንም ማወቅ እንደማንችል፣ በዚህ ጉዳይ ላይ ያሉን አሳቦች ሁሉ ግምት ብቻ እንደ ሆኑ ይናገራሉ። በእርግጥም ስለ ወደ ፊቱ ሁሉን ማወቅ አንችልም።

እግዚአብሔር ለራሱ ሊያስቀራቸው የወደዳቸው አንዳንድ ነገሮች፣ የእርሱ የሆኑ የተሰወሩ ነገሮች አሉ (ዘዳግም 29:29)። ለምሳሌ የጌታችንን መመለስ «ወራትንና ዘመናትን» ልናውቅ አንችልም (የሐዋርያት ሥራ 1:7)፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ የሚገልጥልን ስለ ወደ ፊቱ ብዙ ነገሮች አሉ።

(2) «እርሱ ያከብረኛል፥ ለእኔ ካለኝ ወስዶ ይነግራችኋልና»። ከማያምን ሰው ጋር እንደሚያደርገው ሁሉ ከአማኙ ጋርም የመንፈስ ቅዱስ ልዩ የትምህርት መስመር ይህ ነው፤ እርሱም ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። ከሁሉ በላይ ሥራው ኢየሱስ ክርስቶስን መግለጥና እርሱን ማክበር ነው። ትምህርቱ ሁሉ በክርስቶስ ላይ ያተኮረ ነው። ከአንዱም ሆነ ከሌላው አቅጣጫ ሁልጊዜ ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ ያመጣናል። አንዳንዶች ክርስቶስ ራሱ እንዳይናቅና ወደ ኋላ እንዳይገፋ ብለው ስለ መንፈስ ቅዱስ ያለውን እውነት አጽንኦት ለመስጠት ይፈራሉ፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ክርስቶስን እንደሚያገንነው የሚያገንነው ማንም የለም። መንፈስ ቅዱስ ክርስቶስን እስኪተረጉምልን ድረስ ክርስቶስን ፈጽሞ አንረዳም፤ ክብሩንም አናይም። የቱንም ያህል ብቁ ቢሆኑ ስብከቶችንና ንግግሮችን ማዳመጥ፣ ቃሉን ማጥናት ብቻ እንኳ፣ «የክርስቶስን ነገር» እንድናይ ፈጽሞ አያደርገንም፤ መንፈስ ቅዱስ ሊያሳየን ይገባል፤ እርሱም ሊያደርገው ፈቃደኛ ነው፤ ሊያደርገውም ይችላል። ሊያደርገውም ይናፍቃል።

የመንፈስ ቅዱስ ከሁሉ የበረታው ምኞት ኢየሱስ ክርስቶስን ለሰዎች መግለጥ ነው። በበዓለ ኀምሳ ቀን በጴጥሮስና አብረውት በነበሩት ሁሉ ላይ «መንፈስ ቅዱስ ሞላባቸው» በተባለ ጊዜ ስለ መንፈስ ቅዱስ ብዙ አልተናገሩም፤ የተናገሩት ስለ ክርስቶስ ነበር። ጴጥሮስ በዚያ ቀን የሰበከውን ስብከት አጥና፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ብቸኛው ርእሱ ነበር፤ እኛም በመንፈስ የተማርን ከሆንን ኢየሱስ ክርስቶስ ብቸኛው ርእሳችን ይሆናል፤ ኢየሱስ ክርስቶስ የእይታችንን አድማስ ሁሉ ይሞላዋል። አዲስ ክርስቶስ፣ የከበረ ክርስቶስ ይኖረናል። ክርስቶስ ለእኛ እጅግ የከበረ ስለሚሆን ስላገኘነው ስለዚህ የከበረ ጌታ ሄደን ለሰው ሁሉ ለመንገር እንናፍቃለን። መንፈስ ለእርሱ ካለው ወስዶ ለእኛ በማሳየት ሲያከብረው ኢየሱስ ክርስቶስ እንዴት የተለየ ይሆናል!

3. መንፈስ ቅዱስ ከፍጥረታዊ ሰው የተሰወሩትንና ለእርሱ ሞኝነት የሆኑትን የእግዚአብሔርን ጥልቅ ነገሮች ይገልጥልናል። በ1ኛ ቆሮንቶስ 2:9-13 እንዲህ እናነባለን፦ «ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው ተብሎ እንደ ተጻፈ፥ እንዲህ እንናገራለን። መንፈስም የእግዚአብሔርን ጥልቅ ነገር ስንኳ ሳይቀር ሁሉን ይመረምራልና ለእኛ እግዚአብሔር በመንፈሱ በኩል ገለጠው። በእርሱ ውስጥ ካለው ከሰው መንፈስ በቀር ለሰው ያለውን የሚያውቅ ሰው ማን ነው? እንዲሁም ደግሞ ከእግዚአብሔር መንፈስ በቀር ለእግዚአብሔር ያለውን ማንም አያውቅም። እኛ ግን ከእግዚአብሔር እንዲያው የተሰጠንን እናውቅ ዘንድ ከእግዚአብሔር የሆነውን መንፈስ እንጂ የዓለምን መንፈስ አልተቀበልንም። መንፈሳዊውን ነገር ከመንፈሳዊው ነገር ጋር አስተያይተን መንፈስ በሚያስተምረን ቃል ይህን ደግሞ እንናገራለን እንጂ የሰው ጥበብ በሚያስተምረን ቃል አይደለም»። ይህ ክፍል በመጀመሪያ ደረጃ የሚያመለክተው ሐዋርያትን ነው፤ ነገር ግን ይህን የመንፈስ ሥራ በእነርሱ ብቻ ልንገድበው አንችልም።

መንፈስ ለእያንዳንዱ አማኝ የእግዚአብሔርን ጥልቅ ነገሮች ይገልጣል፤ እነርሱም ማንም የሰው ዓይን ያላያቸው፣ ጆሮ ያልሰማቸውና በሰው ልብ ያልታሰቡ ነገሮች ናቸው፤ እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጃቸው ነገሮች እነዚህ ናቸው። ይህ ስለ ሰማይ ወይም በሚመጣው ሕይወት ስለሚሆኑት ነገሮች ብቻ እንዳልሆነ ከዐውዱ ግልጽ ነው። መንፈስ ቅዱስ እግዚአብሔር ለእኛ ያዘጋጃቸውን ጥልቅ ነገሮቹን፣ አሁን ባለው ሕይወት እንኳ፣ ወስዶ ይገልጥልናል።

4. መንፈስ ቅዱስ የገለጠውን ይተረጉማል። ያስተማረውን የመለየት፣ የማወቅና የማድነቅ ኃይል ይሰጣል። አሁን ከጠቀስናቸው ቍጥሮች ቀጥሎ ባለው ቍጥር እንዲህ እናነባለን፦ «ለፍጥረታዊ ሰው የእግዚአብሔር መንፈስ ነገር ሞኝነት ነውና አይቀበለውም፤ በመንፈስም የሚመረመር ስለ ሆነ ሊያውቀው አይችልም» (1ኛ ቆሮንቶስ 2:14)። መንፈስ ቅዱስ የመገለጡ፣ ማለትም የተጻፈው የእግዚአብሔር ቃል ደራሲ ብቻ አይደለም፤ የገለጠውም ተርጓሚ ነው። ማንኛውም ጥልቅ መጽሐፍ ደራሲው በአጠገባችን ሆኖ ሲተረጉምልን እጅግ በሚበልጥ መጠን የሚስብና የሚጠቅም ይሆናል፤ መጽሐፍ ቅዱስን ስናጠና ደግሞ የመጽሐፍ ቅዱስ ደራሲ ሁልጊዜ በአጠገባችን እንዲሆን መብታችን ነው።

መንፈስ ቅዱስ የመጽሐፍ ቅዱስ ደራሲ ነው፤ እያንዳንዱ አማኝ መጽሐፉን በከፈተ ቍጥር ትርጉሙን ሊገልጥለት ዝግጁ ሆኖ ይቆማል። መጽሐፉን ለመረዳት ወደ እርሱ መመልከት አለብን፤ ያን ጊዜ እጅግ ጨለማ የሆኑት ስፍራዎች ግልጽ ይሆናሉ። እንደ ጥንቱ መዝሙረኛ፦ «ከሕግህ ተአምራትን እንዳይ ዓይኖቼን ክፈት» (መዝሙር 119:18) ብለን መጸለይ ብዙ ጊዜ ያስፈልገናል። የእግዚአብሔር መገለጥ በተጻፈው ቃል ውስጥ እንድናጠናው በፊታችን መኖሩ ብቻ በቂ አይደለም፤ ስናጠናው እንድንረዳው የሚያስችለን የመንፈስ ቅዱስ ውስጣዊ ብርሃንም ሊኖረን ይገባል።

መንፈሳዊ መገለጥን በተፈጥሮአዊ ማስተዋል ለመረዳት መሞከር የተለመደ፣ ነገር ግን እጅግ ጎልቶ የሚታይ ስሕተት ነው። ብዙዎችን «ከፍተኛ ትችት» ተብሎ በሚጠራው ረግረግ ውስጥ የጣላቸው ይህን ለማድረግ የሚደረገው የሞኝነት ሙከራ ነው። ኪነ ጥበብን ለመረዳት ሰው ስለ ቀለማትና ስለ ሥዕል ቀለም ከማወቅ በተጨማሪ የውበት ስሜት ሊኖረው ይገባል፤ መንፈሳዊ መገለጥን ለመረዳትም ሰው በመንፈስ መማር አለበት። መጽሐፍ ቅዱስ የተጻፈባቸውን ቋንቋዎች ማወቅ ብቻ በቂ አይደለም። መጽሐፍ ቅዱስ የተጻፈባቸውን ቋንቋዎች ቃላትና የሰዋስው ሕግጋት ስለሚያውቅ ብቻ በመንፈስ ያልተሞላ ሰው መጽሐፍ ቅዱስን እንዲረዳ መጠበቅ፣ የውበት ስሜት የሌለው ሰው ቀለም መለየት ስለሚችል ብቻ የሲስቲን ማዶናን ሥዕል እንዲያደንቅ ከመጠበቅ አይለይም።

ሰውን የሥዕልን አሠራር ስላወቀ ብቻ ኪነ ጥበብን እንዲያስተምር መሾም፣ ግሪክንና ዕብራይስጥን ጠንቅቆ ስላወቀ ብቻ መጽሐፍ ቅዱስን እንዲያስተምር ከመሾም አይለይም። በዘመናችን በእግዚአብሔር ፊት የራሳችን ጽድቅ ፈጽሞ በቂ ያልሆነና ዋጋ ቢስ መሆኑን መገንዘብ ብቻ ሳይሆን፣ ይህም የሮሜ መልእክት የመጀመሪያዎቹ ምዕራፎች ትምህርት ነው፣ በእግዚአብሔር ነገሮች ረገድ የራሳችን ጥበብ ፈጽሞ በቂ ያልሆነና ዋጋ ቢስ መሆኑንም መገንዘብ ያስፈልገናል፤ ይህም የመጀመሪያይቱ የቆሮንቶስ መልእክት፣ በተለይም ከመጀመሪያው እስከ ሦስተኛው ምዕራፍ ያለው ክፍል ትምህርት ነው። (ለምሳሌ 1ኛ ቆሮንቶስ 1:19-21፣ 26 እና 27ን ተመልከት።)

የጥንቶቹ አይሁድ በመንፈስ የተሰጠ መገለጥ ነበራቸው፤ ነገር ግን እንዲተረጉምላቸው በመንፈሱ በራሱ ላይ ስላልተመኩ ተሳሳቱ። እንዲሁም ዛሬ ክርስቲያኖች በመንፈስ የተሰጠ መገለጥ አላቸው፤ ብዙዎችም እንዲተረጉምላቸው በመንፈስ ቅዱስ ላይ ስለማይመኩ ይሳሳታሉ። የወንጌላውያን ቤተ ክርስቲያን በሙሉ ቢያንስ በአሳብ ደረጃ የሰው ጽድቅ ፈጽሞ በቂ አለመሆኑን ትቀበላለች። በአሁኑ ሰዓት መማር የሚያስፈልጋትና በልቧ እንዲሰማት መደረግ የሚያስፈልጋት ግን የሰው ጥበብ ፈጽሞ በቂ አለመሆኑን ነው። ይህ ታላቅ የአእምሮ ትምክህት የሞላበት ሃያኛው ክፍለ ዘመን ከሁሉ ይበልጥ መማር የሚያስፈልገው ትምህርት ምናልባት ይህ ነው። የእግዚአብሔርን ቃል ለመረዳት ራሳችንን ከራሳችን ጥበብ ፈጽመን ባዶ ማድረግና እንዲተረጉምልን በእግዚአብሔር መንፈስ ላይ ፈጽመን ተደግፈን ማረፍ አለብን።

የኢየሱስን የራሱን ቃል በማቴዎስ 11:25 በልባችን ብናኖር መልካም ነው፦ «አባት ሆይ፥ የሰማይና የምድር ጌታ፥ ይህን ከጥበበኞችና ከአስተዋዮች ሰውረህ ለሕፃናት ስለ ገለጥህላቸው አመሰግንሃለሁ»። በአንድ ወቅት በርካታ የመጽሐፍ ቅዱስ ተማሪዎች ስለ ምርጥ የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴዎች ሲወያዩ፣ የተማረና ምሁር የነበረ አንድ ሰው፦ «ከሁሉ የሚሻለው የመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ዘዴ የሕፃን ዘዴ ይመስለኛል» አለ።

የራሳችንን ጽድቅ ፈጽመን ስናስወግድ፣ ያን ጊዜና ያን ጊዜ ብቻ፣ የእግዚአብሔርን ጽድቅ እናገኛለን (ፊልጵስዩስ 4:7, 9፤ ሮሜ 10:3)። የራሳችንን ጥበብ ፈጽመን ስናስወግድም የእግዚአብሔርን ጥበብ እናገኛለን። ሐዋርያው ጳውሎስ፦ «ማንም ራሱን አያታልል» ይላል፤ «ከእናንተ ማንም በዚች ዓለም ጥበበኛ የሆነ ቢመስለው ጥበበኛ ይሆን ዘንድ ሞኝ ይሁን» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:18)። ባዶ መሆንም ከመሞላት መቅደም አለበት፤ እግዚአብሔር ወደ ውስጥ ይፈስስ ዘንድ እኔነት ወደ ውጭ መፍሰስ አለበት።

ቃሉን ለመረዳት በየዕለቱ በመንፈስ መማር አለብን። መንፈስ ትናንት ስላስተማረን በዚያ ላይ መደገፍ አንችልም። ከቃሉ ጋር በተገናኘን ቍጥር ለዚያው ጊዜ በሚሰጠው የመንፈስ ኃይል መሆን አለበት። መንፈስ ቅዱስ አንድን እውነት እንድንጨብጥ አንድ ጊዜ አእምሮአችንን ማብራቱ በቂ አይደለም። ያንን ክፍል በተጋፈጥን ቍጥር ሊያደርገው ይገባል። አንድሪው መሪ በመልካም እንዲህ ብሏል፦ «ቃሉን በማጥናት፣ ስብከትን በመስማት ወይም መንፈሳዊ መጽሐፍን በማንበብ ወደ ቃሉ በመጣህ ቍጥር፣ ከውጫዊው መንገድ ጋር ያለህ ግንኙነት ግልጽ እንደ ሆነ ሁሉ ራስን የመተው፣ የራስህን ጥበብ የመካድና በእምነት ራስህን ለመለኮታዊው አስተማሪ የመስጠት ቍርጥ ተግባርም እንዲሁ ግልጽ ሊሆን ይገባል» («የክርስቶስ መንፈስ»፣ ገጽ 221)።

5. መንፈስ ቅዱስ አማኙ የተማረውን እውነት በኃይል ለሌሎች እንዲያስተላልፍ ያስችለዋል።

ጳውሎስ በ1ኛ ቆሮንቶስ 2:1-5 እንዲህ ይላል፦ «እኔም፥ ወንድሞች ሆይ፥ ወደ እናንተ በመጣሁ ጊዜ በቃልና በጥበብ ብልጫ ለእግዚአብሔር ምስክርነቴን ለእናንተ እየነገርሁ አልመጣሁም። በመካከላችሁ ሳለሁ ከኢየሱስ ክርስቶስ በቀር እርሱም እንደተሰቀለ ሌላ ነገር እንዳላውቅ ቆርጬ ነበርና። እኔም በድካምና በፍርሃት በብዙ መንቀጥቀጥም በእናንተ ዘንድ ነበርሁ፤ ቃሌም ስብከቴም በሚያባብል በጥበብ ቃል አልነበረም፥ በመንፈስና በኃይል መገለጥ ነበረ እንጂ፤ ይህም እምነታችሁ በእግዚአብሔር ኃይል እንጂ በሰው ጥበብ እንዳይሆን ነው»።

በተመሳሳይ መንገድ በ1ኛ ተሰሎንቄ 1:5 ለአማኞች ሲጽፍ እንዲህ ይላል፦ «ወንጌላችን በኃይልና በመንፈስ ቅዱስ በብዙ መረዳትም እንጂ በቃል ብቻ ወደ እናንተ አልመጣምና፤ በእናንተ ዘንድ ስለ እናንተ እንዴት እንደ ነበርን ታውቃላችሁ»። በመጀመሪያ ደረጃ እውነትን ለተመረጡት ሐዋርያትና ነቢያት እንዲገልጥ መንፈስ ቅዱስ፣ በሁለተኛ ደረጃም በዚህ መንገድ የገለጠውን እውነት ለእያንዳንዳችን እንዲተረጉምልን መንፈስ ቅዱስ ያስፈልገናል ብቻ ሳይሆን፣ በሦስተኛ ደረጃ እርሱ ራሱ የተረጎመልንን እውነት በውጤታማነት ለሌሎች እንድናስተላልፍ የሚያስችለን መንፈስ ቅዱስ ያስፈልገናል። ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ እርሱ ያስፈልገናል። በአገልግሎት ውስጥ ለሚታየው እውነተኛ ውድቀት፣ የሚታይ ስኬት ያለ ቢመስልም እንኳ፣ በመደበኛው አገልግሎት ብቻ ሳይሆን በሁሉም ዓይነት አገልግሎት ውስጥ፣ ታላቁ ምክንያት መንፈስ ቅዱስ ያስተማረንን «በሚያባብል በጥበብ ቃል» (ማለትም በሰው አመክንዮ፣ በማሳመንና በንግግር ጥበብ) ለማስተማር መሞከር ነው። የሚያስፈልገው የመንፈስ ቅዱስ ኃይል፣ «በመንፈስና በኃይል መገለጥ» ነው።

በዛሬው ስብከት ውስጥ ሦስት የውድቀት ምክንያቶች አሉ። የመጀመሪያው፣ መንፈስ ቅዱስ በቃሉ ከገለጠው መልእክት ሌላ መልእክት ማስተማሩ ነው። (ሰዎች በመንፈስ ቅዱስ መጽሐፍ፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የሚገኘውን ቀላሉን የእግዚአብሔር ቃል ሳይሆን ሳይንስን፣ ኪነ ጥበብን፣ ሥነ ጽሑፍን፣ ፍልስፍናን፣ ሶሺዮሎጂን፣ ታሪክን፣ ኢኮኖሚክስን፣ ተሞክሮንና የመሳሰሉትን ይሰብካሉ።) ሁለተኛው፣ በመንፈስ የተማረው የመጽሐፍ ቅዱስ መልእክት በተፈጥሮአዊ ማስተዋል፣ ማለትም ያለ መንፈስ ብርሃን መጠናቱና ለመረዳት መሞከሩ ነው። ሰዎች ለአገልግሎት በሚሠለጥኑባቸው ተቋማት ውስጥ እንኳ፣ ፍጹም ትክክለኛ አስተምህሮ ባላቸው ተቋማት ውስጥ እንኳ፣ ይህ ምንኛ የተለመደ ነው! ሦስተኛው፣ በመንፈስ የተሰጠው መልእክት፣ ቃሉ፣ በመንፈስ ቅዱስ ብርሃን የተጠናውና የተረዳው መጽሐፍ ቅዱስ ለሌሎች «በሚያባብል በጥበብ ቃል» መሰጠቱ እንጂ «በመንፈስና በኃይል መገለጥ» አለመሆኑ ነው። መንፈስ ያስፈልገናል፤ ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ በእርሱ ላይ የተመካን ነን። ምን እንደምንናገር ብቻ ሳይሆን እንዴት እንደምንናገርም ሊያስተምረን ይገባል። እርሱ መልእክቱ ብቻ ሳይሆን ኃይሉም መሆን አለበት።