በመንፈስ ቅዱስ መጸለይ፣ ማመስገንና ማምለክ

በመንፈስ ቅዱስና በጸሎት ርዕሰ ጉዳይ ላይ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት እጅግ ጥልቅ ትርጉም ያላቸው ክፍሎች ሁለቱ በይሁዳ 20 እና በኤፌሶን 6:18 ይገኛሉ። በይሁዳ 20 «እናንተ ግን፥ ወዳጆች ሆይ፥ ከሁሉ ይልቅ በተቀደሰ ሃይማኖታችሁ ራሳችሁን ለማነጽ እየተጋችሁ በመንፈስ ቅዱስም እየጸለያችሁ» እናነባለን፤ በኤፌሶን 6:18 ደግሞ «በጸሎትና በልመናም ሁሉ ዘወትር በመንፈስ ጸልዩ፤ በዚህም አሳብ ስለ ቅዱሳን ሁሉ እየለመናችሁ በመጽናት ሁሉ ትጉ» ይላል። እነዚህ ክፍሎች መንፈስ ቅዱስ አማኙን በጸሎት እንደሚመራው በግልጽ ያስተምሩናል። ደቀ መዛሙርቱ እንደሚገባቸው እንዴት እንደሚጸልዩ አላወቁም ነበር፤ ስለዚህ ወደ ኢየሱስ መጥተው «ጌታ ሆይ፥ … እንጸልይ ዘንድ አስተምረን» አሉት (ሉቃስ 11:1)።

ዛሬም እኛ እንደሚገባን እንዴት እንደምንጸልይ አናውቅም፤ ስለ ምን እንደምንጸልይ፣ እንዴትስ እንደምንለምነው አናውቅም፤ ነገር ግን ሊረዳን ዘወትር በአጠገባችን ያለ አንድ አለ (ዮሐንስ 14:16-17)፤ እርሱም ስለ ምን መጸለይ እንዳለብን ያውቃል። በሌሎች ጉዳዮች እንደሚያደርገው ሁሉ በዚህ በጸሎት ጉዳይም ድካማችንን ያግዛል (ሮሜ 8:26)። እንድንጸልይ ያስተምረናል።

እውነተኛ ጸሎት በመንፈስ የሚደረግ ጸሎት ነው (ማለትም መንፈስ ቅዱስ የሚያነሣሣውና የሚመራው ጸሎት)። መንፈስ ቅዱስ የሚመራን ጸሎት «እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ» የሆነው ጸሎት ነው (ሮሜ 8:27)። እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ አንዳች ብንለምን እንደሚሰማን እናውቃለን፤ የለመንነውንም ነገር እንደ ሰጠን እናውቃለን (1ኛ ዮሐንስ 5:14-15)። ነገሩን በእጃችን ይዘን ከጊዜ በኋላ የእኛ እንደ ሆነ የምናውቀውን ያህል በእርግጠኝነት፣ በምንጸልይበት ቅጽበት የእኛ እንደ ሆነ ማወቅ እንችላለን። ነገር ግን ስንጸልይ የእግዚአብሔርን ፈቃድ እንዴት ማወቅ እንችላለን? በሁለት መንገድ ነው፦ በመጀመሪያ በቃሉ በተጻፈው ነው፤ በመጽሐፍ ቅዱስ ያሉት ተስፋዎች ሁሉ የታመኑ ናቸው፤ እግዚአብሔር በመጽሐፍ ቅዱስ አንድን ነገር ተስፋ ከሰጠ ያንን ነገር ሊሰጠን ፈቃዱ እንደ ሆነ እርግጠኞች መሆን እንችላለን፤ ነገር ግን በቃሉ ውስጥ ተለይተው ተስፋ ያልተሰጠባቸው የሚያስፈልጉን ብዙ ነገሮች አሉ፤ በዚያም ሁኔታ ቢሆን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማወቅ መብታችን ነው፤ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሊያስተምረንና በእግዚአብሔር ፈቃድ መስመር ላይ በጸሎት ሊመራን የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ነውና።

አንዳንዶች ክርስቲያናዊው የጸሎት ትምህርት በአላዋቂነታችን ወደ እግዚአብሔር ቀርበን ፈቃዱን ልንለውጥና ወሰን የሌለውን ጥበቡን ለሞኝነታችን ልናስገዛ እንችላለን ብሎ ያስተምራል በማለት ይቃወሙታል። ነገር ግን ክርስቲያናዊው የጸሎት ትምህርት ይህ አይደለም፤ ክርስቲያናዊው የጸሎት ትምህርት፣ የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ለማወቅ በራሱ በእግዚአብሔር መንፈስ መማር፣ ሞኝነታችን እንድንለምን የሚገፋፋንን ሳይሆን ፈጽሞ የማይሳሳተው የእግዚአብሔር መንፈስ እንድንለምን የሚያነሣሣንን መለመን የአማኙ መብት ነው የሚል ነው።

እውነተኛ ጸሎት «በመንፈስ» የሚደረግ ጸሎት ነው፤ ይህም መንፈስ የሚያነሣሣውና የሚመራው ጸሎት ነው። ወደ እግዚአብሔር ፊት ስንቀርብ ድካማችንን፣ ለእኛ የሚበጀንን፣ ስለ ምን መጸለይ እንዳለብንና እንዴትስ መጸለይ እንዳለብን አለማወቃችንን ልንገነዘብ ይገባናል፤ በትክክል ለመጸለይ ፈጽሞ አለመቻላችንንም እያወቅን እንድንጸልይ እንዲያስተምረን ወደ መንፈስ ቅዱስ ቀና ብለን ልንመለከት፣ ጸሎታችንን እንዲመራ፣ ምኞታችንን እንዲያወጣና አነጋገራችንንም እንዲመራ ራሳችንን ፈጽመን በእርሱ ላይ ልንጥል ይገባናል። ከጸሎት ይበልጥ አላዋቂነታችንን ልንገነዘብ የሚገባን ስፍራ የለም። ሳንጠነቀቅ ወደ እግዚአብሔር ፊት እየተጣደፍን መግባትና በመጀመሪያ ወደ አእምሮአችን የመጣውን ወይም ሌላ ግድ የለሽ ሰው እንድንጸልይለት የጠየቀንን መለመን «በመንፈስ ቅዱስ» መጸለይ አይደለም፤ እውነተኛ ጸሎትም አይደለም። መንፈስ ቅዱስን መጠባበቅና ራሳችንን ለመንፈስ ቅዱስ መስጠት ይገባናል። እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ የሚያነሣሣው ጸሎት እግዚአብሔር አብ የሚመልሰው ጸሎት ነው።

መንፈስ ቅዱስ በልባችን የሚያስነሣቸው ናፍቆቶች ብዙ ጊዜ በቃል ሊገለጹ የማይችሉ እጅግ ጥልቅ ናቸው፤ መንፈስ በውስጡ የሚሠራበት አማኝ ራሱ እንኳ በግልጽ ሊረዳቸው እንደማይችል እስኪመስል ድረስ ጥልቅ ናቸው፤ «መንፈስ ራሱ በማይነገር መቃተት ይማልድልናል» (ሮሜ 8:26)።

በእነዚህ ባልተነገሩና ሊነገሩ በማይችሉ ናፍቆቶች ውስጥ «የመንፈስ አሳብ» ምን እንደ ሆነ ለማወቅ እግዚአብሔር ራሱ «ልብን መመርመር» አለበት። ነገር ግን እግዚአብሔር የመንፈስ አሳብ ምን እንደ ሆነ ያውቃል፤ እኛ በቃል ልንገልጻቸው የማንችላቸው እነዚህ መንፈስ የሰጣቸው ናፍቆቶች ምን ማለት እንደ ሆኑ፣ እኛ ባናውቀው እንኳ እርሱ ያውቃል፤ እነዚህም ናፍቆቶች «እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ» ናቸው፤ እግዚአብሔርም ይሰጣቸዋል። እግዚአብሔር በእኛ እንደሚሠራው ኃይል መጠን ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያደርግ የሚችለው በዚህ መንገድ ነው (ኤፌሶን 3:20)። በሌላ ጊዜ ደግሞ የመንፈስ አመራር እጅግ ግልጽ ስለሚሆን በመንፈስ እንጸልያለን፤ በአእምሮም ደግሞ እንጸልያለን (1ኛ ቆሮንቶስ 14:15)። መንፈስ ቅዱስ ስለ ምን እንድንጸልይ እንደሚመራን በግልጽ እንረዳለን።

2. መንፈስ ቅዱስ አማኙን በጸሎት ብቻ ሳይሆን በምስጋናም ያነሣሣዋል፤ ይመራዋልም። በኤፌሶን 5:18-20 «መንፈስ ይሙላባችሁ እንጂ በወይን ጠጅ አትስከሩ ይህ ማባከን ነውና፤ በመዝሙርና በዝማሬ በመንፈሳዊም ቅኔ እርስ በርሳችሁ ተነጋገሩ፤ ለጌታ በልባችሁ ተቀኙና ዘምሩ፤ ሁልጊዜ ስለ ሁሉ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ስም አምላካችንንና አባታችንን ስለ ሁሉ አመስግኑ» እናነባለን። መንፈስ ቅዱስ እንድንጸልይ ማስተማሩ ብቻ ሳይሆን ምስጋና እንድናቀርብም ያስተምረናል።

በመንፈስ የተሞላ ሕይወት ጎልተው ከሚታዩት መለያዎች አንዱ ምስጋና ነው። በበዓለ ኀምሳ ቀን ደቀ መዛሙርቱ መንፈስ ቅዱስ ሞልቶባቸው መንፈስ ይናገሩ ዘንድ እንደ ሰጣቸው በተናገሩ ጊዜ፣ የእግዚአብሔርን ታላቅ ሥራ ሲናገሩ እንሰማቸዋለን (የሐዋርያት ሥራ 2:4, 11)፤ ዛሬም ማንኛውም አማኝ በመንፈስ ቅዱስ በተሞላ ጊዜ ሁልጊዜ በምስጋናና በውዳሴ ይሞላል። እውነተኛ ምስጋና በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል፣ ወይም «በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ስም»፣ በመንፈስ ቅዱስ «ለአምላካችንና ለአባታችን» የሚቀርብ ነው።

3. መንፈስ ቅዱስ በአማኙ ዘንድ አምልኮን ያነሣሣል። በፊልጵስዩስ 3:3 «እኛ በመንፈስ እግዚአብሔርን የምናመልክ በክርስቶስ ኢየሱስም የምንመካ በሥጋም የማንታመን እኛ የተገረዝን ነንና» እናነባለን። ጸሎት አምልኮ አይደለም፤ ምስጋናም አምልኮ አይደለም። አምልኮ ፍጥረት ወደ እግዚአብሔር የሚያቀርበው የተለየ ድርጊት ነው። አምልኮ እርሱን ራሱንና የባሕርዩን ፍጹምነት በአድናቆት እያወቁና እያሰላሰሉ በእግዚአብሔር ፊት መስገድ ነው። አንድ ሰው እንዲህ ብሏል፦ «በጸሎታችን በሚያስፈልጉን ነገሮች እንያዛለን፤ በምስጋናችን በበረከቶቻችን እንያዛለን፤ በአምልኮአችን ግን በእርሱ እንያዛለን።» መንፈስ ቅዱስ ከሚያነሣሣውና ከሚመራው በቀር እውነተኛና ተቀባይነት ያለው አምልኮ የለም። «ነገር ግን በእውነት የሚሰግዱ ለአብ በመንፈስና በእውነት የሚሰግዱበት ጊዜ ይመጣል አሁንም ሆኖአል፤ አብ ሊሰግዱለት እንደ እነዚህ ያሉትን ይሻልና፤ እግዚአብሔር መንፈስ ነው፥ የሚሰግዱለትም በመንፈስና በእውነት ሊሰግዱለት ያስፈልጋቸዋል» (ዮሐንስ 4:23-24)። ሥጋ ወደ እያንዳንዱ የሕይወት ክልል ጣልቃ ለመግባት ይሻል። ሥጋ ምኞቶች እንዳሉት ሁሉ የራሱ አምልኮም አለው። ሥጋ የሚያነሣሣው አምልኮ በእግዚአብሔር ፊት አስጸያፊ ነው። በዚህም፣ በመሠረቱ እጅግ የተለያዩ ሃይማኖቶች ተወካዮች በአንድነት ለማምለክ የሚሞክሩበትን የሃይማኖቶች ጉባኤ ለማካሄድ የሚደረግን ማንኛውንም ሙከራ ሞኝነት እናያለን።

በቅንነትና በትጋት የሚደረግ አምልኮ ሁሉ በመንፈስ የሚደረግ አምልኮ አይደለም። አንድ ሰው በአምልኮው እጅግ ቅን፣ እጅግም ትጉ ሆኖ ሳለ በዚህ ጉዳይ ራሱን ለመንፈስ ቅዱስ አመራር ያላስገዛ ሊሆን ይችላል፤ ስለዚህም አምልኮው በሥጋ ይሆናል። ብዙ ጊዜ ለቃሉ ፊደል ታላቅ ታማኝነት ባለበት እንኳ፣ አምልኮ «በመንፈስ»፣ ማለትም በእርሱ የተነሣሣና የተመራ ላይሆን ይችላል። በትክክል ለማምለክ፣ ጳውሎስ እንደሚለው፣ «በሥጋም የማንታመን» መሆን አለብን፤ ማለትም ሥጋ (በአማኙ ውስጥ ከሚኖረውና በአማኙ ውስጥ ያለውን ሁሉ ሊቀርጽ ከሚገባው ከመለኮታዊው መንፈስ ጋር ሲነጻጸር የተፈጥሮ ማንነታችን) ተቀባይነት ባለው መንገድ ለማምለክ ፈጽሞ እንደማይችል መገንዘብ አለብን። ሥጋ ወደ አምልኮአችን ጣልቃ የመግባቱን አደጋም መገንዘብ አለብን። በራሳችን ፈጽሞ ሳንታመን በአምልኮአችን በትክክል እንዲመራን ራሳችንን በመንፈስ ቅዱስ ላይ መጣል አለብን። ለመጽደቅ በራሳችን ያለውን ማንኛውንም ዋጋ ክደን ራሳችንን በክርስቶስና በመስቀል ላይ ስለ እኛ በሠራው ሥራ ላይ መጣል እንዳለብን ሁሉ፣ እንዲሁ በራሳችን አለ የምንለውን ለበጎ ነገር የሚሆን ማንኛውንም ችሎታ ክደን ራሳችንን ፈጽመን በመንፈስ ቅዱስና በውስጣችን በሚሠራው ሥራ ላይ መጣል አለብን፤ በቅዱስ ኑሮ፣ በማወቅ፣ በመጸለይ፣ በማመስገንና በማምለክ፣ ልናደርገው በሚገባን በሌላው ነገር ሁሉም ጭምር።