የራስ ሕይወት

«በዚያን ጊዜ ኢየሱስ ለደቀ መዛሙርቱ እንዲህ አለ። እኔን መከተል የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ።» (ማቴዎስ 16:24)።

በ13ኛው ቁጥር ኢየሱስ በፊልጶስ ቂሣርያ ደቀ መዛሙርቱን፦ «ሰዎች የሰውን ልጅ ማን እንደ ሆነ ይሉታል?» ብሎ እንደ ጠየቃቸው እናነባለን። ከመለሱለትም በኋላ፦ «እናንተስ እኔን ማን እንደ ሆንሁ ትላላችሁ?» ብሎ ጠየቃቸው። በ16ኛውም ቁጥር ጴጥሮስ መልሶ፦ «አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ» አለ። ኢየሱስም በቀጣዮቹ ቁጥሮች መልሶ እንዲህ አለው፦ «የዮና ልጅ ስምዖን ሆይ፥ በሰማያት ያለው አባቴ እንጂ ሥጋና ደም ይህን አልገለጠልህምና ብፁዕ ነህ። እኔም እልሃለሁ፥ አንተ ጴጥሮስ ነህ፥ በዚችም ዓለት ላይ ቤተ ክርስቲያኔን እሠራለሁ፥ የገሃነም ደጆችም አይችሉአትም።» ከዚያም በ21ኛው ቁጥር ኢየሱስ ስለ ቀረበው ሞቱ ለደቀ መዛሙርቱ መናገር እንደ ጀመረ፣ በ22ኛውም ቁጥር ጴጥሮስ፦ «አይሁንብህ ጌታ ሆይ፤ ይህ ከቶ አይደርስብህም» ብሎ ሊገሥጸው እንደ ጀመረ እናነባለን። እርሱ ግን በሚቀጥለው ቁጥር ዘወር ብሎ ጴጥሮስን፦ «ወደ ኋላዬ ሂድ፥ አንተ ሰይጣን፤ የሰውን እንጂ የእግዚአብሔርን አታስብምና ዕንቅፋት ሆነህብኛል» አለው።

ከዚያም ኢየሱስ ለደቀ መዛሙርቱ፦ «እኔን መከተል የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ» አለ። ከዓለም ጋር ስለ ተደራደረ ሕይወት ብዙ ጊዜ እንሰማለን፤ ከዚያም፦ የዚህ ሕይወት ሥሩ ምንድን ነው? የሚል ጥያቄ ይነሣል።

በእግዚአብሔር መገለጥ፣ መብትና ክብር ውስጥ ከመኖር ይልቅ ብዙ ክርስቲያኖች በአስከፊው የዓለም ባርነት ውስጥ ሕይወታቸውን የሚያባክኑት ለምንድን ነው? ምናልባትም ሌላ ጥያቄ ወደ እኛ ይመጣ ይሆናል፦ አንድ ነገር ስሕተት መሆኑን አይተን ስንታገለው ልናሸንፈው የማንችለው ለምን ይሆን? መቶ ጊዜ ጸልየን፣ ስእለትም ተስለን፣ ዛሬም ገና የተደባለቀ፣ የተከፋፈለና በግማሽ ልብ የሆነ ሕይወት የምንኖረው ለምን ይሆን? ለእነዚህ ለሁለቱ ጥያቄዎች መልሱ አንድ ነው፦ የችግሩ ሁሉ ሥር ራስ ነው።

ስለዚህ ማንም፦ «ከዚህ ከተደራደረ ሕይወት እንዴት መላቀቅ እችላለሁ?» ብሎ ቢጠይቀኝ፣ መልሱ፦ «ይህን፣ ወይም ያን፣ ወይም ሌላውን ነገር ማድረግ አለብህ» የሚል አይሆንም፤ መልሱ ግን፦ «ከላይ የሆነ አዲስ ሕይወት፣ የክርስቶስ ሕይወት፣ የራስን ሕይወት ስፍራ መውሰድ አለበት፤ ያን ጊዜ አሸናፊዎች ልንሆን እንችላለን» የሚል ይሆናል።

ሁልጊዜ ከውጭ ወደ ውስጥ እንሄዳለን፤ እዚህም እንዲሁ እናድርግ፤ ከዚህ ከምንባቡ ቃላት መካከል «ራስ» የሚለውን አንዱን ቃል እንመልከት። ኢየሱስ ጴጥሮስን፦ «እኔን መከተል የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ» አለው (ማቴዎስ 16:24)። ይህ የደቀ መዝሙር ምልክት ነው፤ የክርስትና ሕይወት ምሥጢር ይህ ነው—ራስን ካድ፤ ሁሉም ነገር ይስተካከላል። ጴጥሮስ አማኝ፣ ደግሞም በመንፈስ ቅዱስ የተማረ አማኝ እንደ ነበረ ልብ በሉ። ክርስቶስን እጅግ ደስ ያሰኘ መልስ ሰጥቶ ነበር፦ «አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ»። ያ የተለየ ነገር የነበረ አይምሰላችሁ። እኛ በጥያቄና መልስ ትምህርታችን እንማረዋለን፤ ጴጥሮስ ግን እንዲህ አልተማረውም ነበር፤ ክርስቶስም የአብ መንፈስ ቅዱስ ሲያስተምረው እንደ ነበረ አየ፤ እንዲህም አለው፦ «የዮና ልጅ ስምዖን ሆይ፥ … ብፁዕ ነህ!»

ነገር ግን ሥጋዊው ሰው በጴጥሮስ ውስጥ ገና ምን ያህል ብርቱ እንደ ሆነ ልብ በሉ።

ክርስቶስ ስለ መስቀሉ ይናገራል፤ እርሱ ስለ ክብሩ ሊረዳ ችሎ ነበር፦ «አንተ ክርስቶስ የሕያው እግዚአብሔር ልጅ ነህ»።

(ማቴዎስ 16:16)። ነገር ግን ስለ መስቀሉና ስለ ሞቱ ሊረዳው ያልቻለው አንድ ነገር ነበር፤ በራሱ በመተማመንም፦ «አይሁንብህ ጌታ ሆይ፤ ይህ ከቶ አይደርስብህም» ለማለት ደፈረ (ማቴዎስ 16:22)። ክርስቶስም፦ «ወደ ኋላዬ ሂድ፥ አንተ ሰይጣን፤ የሰውን እንጂ የእግዚአብሔርን አታስብምና ዕንቅፋት ሆነህብኛል» ብሎ ሊገሥጸው ግድ ሆነበት (ማቴዎስ 16:23)።

ክርስቶስ ቀጥሎ፦ «እኔን መከተል የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ» አለ (ማቴዎስ 16:24)። በዚህ በአንዱ ቃል፣ «ራስ» በሚለው ቃል ላይ እናሰላስል። የውድቀታችን ሁሉ ሥር ምን እንደ ሆነ በእርግጥ የምናውቀውና ነጻ ለመውጣት ወደ ክርስቶስ ለመሄድ የምንዘጋጀው ራስ ምን እንደ ሆነ ማወቅ ስንማር ብቻ ነው።

በመጀመሪያ የዚህን የራስ ሕይወት ባሕርይ እንመልከት፤ ቀጥሎ ከሥራዎቹ አንዳንዶቹን እንጥቀስ፤ ከዚያም፦ «ከእርሱ እንዴት ነጻ ልንወጣ እንችላለን?» የሚለውን ጥያቄ እንጠይቅ። ራስ እግዚአብሔር እያንዳንዱን አስተዋይ ፍጥረት የፈጠረበትና ያጎናጸፈው ኃይል ነው። ራስ የተፈጠረ ፍጡር እምብርት ነው። ታዲያ እግዚአብሔር ለመላእክት ወይም ለሰው ራስን የሰጠው ለምንድን ነው?

የዚህ ራስ ዓላማ እግዚአብሔር ሕይወቱን በውስጡ ያኖር ዘንድ እንደ ባዶ ዕቃ ወደ እርሱ እንድናመጣው ነበር።

እግዚአብሔር ራሴን በራሴ የመወሰን ኃይል የሰጠኝ ይህን ራስ በየቀኑ አምጥቼ፦ «አምላክ ሆይ፣ በእርሱ ውስጥ ሥራ፤ ለአንተ አቀርበዋለሁ» እንድል ነው። እግዚአብሔር የውበቱን፣ የጥበቡንና የኃይሉን መለኮታዊ ሙላት የሚያፈስበት ዕቃ ፈለገ። ዓለምን፣ ፀሐይን፣ ጨረቃን፣ ከዋክብትን፣ ዛፎችን፣ አበቦችንና ሣርን ፈጠረ፤ እነዚህም ሁሉ የጥበቡን፣ የውበቱንና የቸርነቱን ባለጠግነት ያሳያሉ። ነገር ግን የሚያደርጉትን ሳያውቁ ያደርጉታል።

ከዚያም እግዚአብሔር መላእክትን ራስና ፈቃድ ሰጥቶ ፈጠራቸው፤ ይህም እንዲሞላቸው እንደ ዕቃዎች በፈቃዳቸው መጥተው ራሳቸውን ለእርሱ አሳልፈው ይሰጡ እንደ ሆነ ለማየት ነበር። ነገር ግን ወዮ! ሁሉም ይህን አላደረጉም። የአንድ ታላቅ ሠራዊት አለቃ የነበረ አንዱ ነበረ፤ እርሱም ራሱን መመልከት፣ እግዚአብሔር ያጎናጸፈውን አስደናቂ ችሎታ ማሰብና በራሱ ደስ መሰኘት ጀመረ። «እንደ እኔ ያለ ፍጡር ሁልጊዜ በእግዚአብሔር ላይ ተደግፎ መኖር አለበትን?» ብሎ ማሰብ ጀመረ። ራሱን ከፍ ከፍ አደረገ፤ ትዕቢት ከእግዚአብሔር በመለየት ራሱን ገለጠ፤ በዚያችም ቅጽበት በሰማይ መልአክ ከመሆን ይልቅ በሲኦል ዲያብሎስ ሆነ። ወደ እግዚአብሔር የተመለሰ ራስ ፈጣሪ ራሱን በእኛ እንዲገልጥ የመፍቀድ ክብር ነው። ከእግዚአብሔር ዘወር ያለ ራስ የሲኦል ጨለማና እሳት ራሱ ነው።

ከዚያ በኋላ የሆነውን አስከፊ ታሪክ ሁላችንም እናውቃለን፤ እግዚአብሔር ሰውን ፈጠረ፤ ሰይጣንም በእባብ መልክ መጥቶ ሔዋንን እንደ እግዚአብሔር የመሆንን፣ ራሱን የቻለ ራስ የማግኘትን፣ መልካምንና ክፉን የማወቅን አሳብ አቅርቦ ፈተናት። ከእርሷም ጋር ሲነጋገር በእነዚያ ቃላት የሲኦልን መርዝና ትዕቢት ራሱ እፍ አለባት። የገዛ ክፉ መንፈሱ፣ የሲኦል መርዝ ራሱ፣ ወደ ሰው ዘር ገባ፤ ከመጀመሪያዎቹ ወላጆቻችን የወረስነውም ይህን የተረገመ ራስ ነው። ይህችን ዓለም ያጠፋትና ጥፋት ያመጣባት ያ ራስ ነው፤ በዓለም የነበረው ኃጢአት፣ ጨለማ፣ ጕስቍልናና መከራ ሁሉ፣ ስፍር ቍጥር በሌላቸው የዘላለም ዘመናትም ሁሉ በሲኦል የሚኖረው ሁሉ፣ ሰውን ከአምላኩ የሚለየውና ዘወር የሚያደርገው የራስ ግዛት፣ የራስ እርግማን እንጂ ሌላ አይደለም። ክርስቶስ ለእኛ የሚያደርገውን በሙላት ልንረዳና የሙሉ መዳን ተካፋዮች ልንሆን ከፈለግን ይህን የተረገመ ራስ ማወቅን፣ መጥላትንና ፈጽሞ መተውን መማር አለብን።

እንግዲህ የራስ ሥራዎች ምንድን ናቸው? ብዙዎችን ልጠቅስ እችል ነበር፤ ነገር ግን ዘወትር የምንጠቀምባቸውን እጅግ ቀላል ቃላት እንውሰድ፦ የራስ ፈቃድ፣ በራስ መተማመንና ራስን ከፍ ማድረግ። የራስ ፈቃድ፣ ራስን ማስደሰት፣ የሰው ታላቅ ኃጢአት ነው፤ ለብዙዎችም ጥፋት ለሆነው ከዓለም ጋር ለሚደረገው ድርድር ሁሉ ሥሩ እርሱ ነው። ሰዎች ራሳቸውን ደስ የማያሰኙበትና የገዛ ፈቃዳቸውን የማያደርጉበት ምክንያት ሊገባቸው አይችልም። ክርስቲያን ማለት የክርስቶስ መንፈስ ራሱ በውስጡ እንደሚኖርበት ሰው የገዛ ፈቃዱን ፈጽሞ የማይፈልግ፣ ነገር ግን ሁልጊዜ የእግዚአብሔርን ፈቃድ የሚፈልግ ሰው ነው የሚለውን አሳብ ብዙ ክርስቲያኖች ከቶ አልጨበጡትም። «ጌታ ሆይ፣ አምላኬ ሆይ፥ ፈቃድህን ላደርግ መጥቼአለሁ!» ክርስቲያኖች በሺህ መንገድ ራሳቸውን ደስ ሲያሰኙ፣ ሆኖም ደስተኞች፣ መልካሞችና ጠቃሚዎች ለመሆን ሲሞክሩ እናገኛቸዋለን፤ የዚህ ሁሉ ሥር በረከቱን የሚዘርፋቸው የራስ ፈቃድ መሆኑንም አያውቁም።

ክርስቲያኖች ሆይ፣ ሕይወታችሁን በኢየሱስ ቃላት ብርሃን ተመልከቱ። በዚያ የራስ ፈቃድን፣ ራስን ማስደሰትን ታገኛላችሁን?

ይህን አስታውሱ፦ ራሳችሁን ደስ ባሰኛችሁ ቍጥር ኢየሱስን ትክዳላችሁ። ከሁለቱ አንዱ ነው። እርሱን ብቻ ደስ ማሰኘትና ራሳችሁን መካድ አለባችሁ፤ አለዚያ ራሳችሁን ደስ ማሰኘትና እርሱን መካድ ግድ ይሆንባችኋል። ቀጥሎ በራስ መተማመን፣ በራስ መታመን፣ የራስ ጥረትና በራስ መደገፍ ይመጣሉ። ጴጥሮስን ኢየሱስን ወደ መካድ የመራው ምን ነበር? ክርስቶስ አስጠንቅቆት ነበር፤ ማስጠንቀቂያውን ያልተቀበለው ለምን ነበር? በራስ መተማመን ነው። እጅግ እርግጠኛ ነበረ፦ «ጌታ ሆይ፣ እወድሃለሁ። ሦስት ዓመት ተከትዬሃለሁ። ጌታ ሆይ፣ ይህ ከቶ ሊሆን እንደማይችል አጥብቄ እናገራለሁ። ወደ ወኅኒም ወደ ሞትም ከአንተ ጋር ለመሄድ የተዘጋጀሁ ነኝ።» ይህ በራስ መተማመን ብቻ ነበር።

ሰዎች ብዙ ጊዜ፦ «የምወድቀው ለምንድን ነው? በእግዚአብሔር ፈቃድ ለመኖር እጅግ ከልቤ እመኛለሁ፤ በብርቱም እጸልያለሁ» ብለው ጠይቀውኛል። መልሴም ብዙውን ጊዜ፦ «በቀላሉ በራስህ ስለምትታመን ነው» የሚል ነው። እነርሱም፦ «አይደለም፤ አልታመንም፤ መልካም እንዳልሆንሁ አውቃለሁ፤ እግዚአብሔር ሊጠብቀኝ ፈቃደኛ እንደ ሆነ አውቃለሁ፤ በኢየሱስም እታመናለሁ» ብለው ይመልሱልኛል። እኔ ግን፦ «አይደለም ወንድሜ፤ አይደለም፤ በእግዚአብሔርና በኢየሱስ ብትታመን ኖሮ ልትወድቅ አትችልም ነበር፤ አንተ ግን በራስህ ትታመናለህ» እላቸዋለሁ። በክርስትና ሕይወት ውስጥ የውድቀት ሁሉ ምክንያት ከዚህ በቀር ሌላ እንዳልሆነ እንመን። በኢየሱስ ከመታመን ይልቅ በዚህ በተረገመ ራስ እታመናለሁ። ሁሉን በሚችል በእግዚአብሔር ብርታት ፈንታ በገዛ ብርታቴ እታመናለሁ። ክርስቶስም፦ «ይህ ራስ መካድ አለበት» የሚለው ስለዚህ ነው።

ሌላው የራስ ሥራ መልክ ራስን ከፍ ማድረግ ነው። ወይ፣ በክርስቲያኑ ዓለም ውስጥ ምን ያህል ትዕቢትና ቅናት አለ! ሰዎች ስለ እኛ ለሚናገሩት ወይም ለሚያስቡት ምን ያህል ቶሎ የመከፋት ስሜት አለ! «እርሱን ደስ አሰኛለሁን?» በሚለው በአንዱ አሳብ ሁልጊዜ በእግዚአብሔር ፊት ከመኖር ይልቅ፣ የሰውን ምስጋናና ሰዎችን ደስ ማሰኘትን ምን ያህል እንመኛለን! ክርስቶስ፦ «እናንተ እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር የማትፈልጉ፥ እንዴት ልታምኑ ትችላላችሁ?» አለ (ዮሐንስ 5:44)። እርስ በርስ ክብርን መቀባበል የእምነትን ሕይወት ፈጽሞ የማይቻል ያደርገዋል። ይህ ራስ ከሲኦል የመጣ ነው፤ ከእግዚአብሔር ለየን፤ ከኢየሱስ የሚያስተን የተረገመ አታላይ ነው። አሁን ወደ ሦስተኛው ነጥብ እንመጣለን። ከእርሱ ለመላቀቅ ምን ማድረግ አለብን?

ኢየሱስ በምንባባችን ቃላት ይመልስልናል፦ «እኔን መከተል የሚወድ ቢኖር፥ ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ» (ማቴዎስ 16:24)። ይህን በሚገባ ልብ በሉ። ራሴን መካድና ኢየሱስን ራሱን ሕይወቴ አድርጌ መውሰድ አለብኝ፤ መምረጥ አለብኝ። ሁለት ሕይወቶች አሉ፦ የራስ ሕይወትና የክርስቶስ ሕይወት፤ ከሁለቱ አንዱን መምረጥ አለብኝ። «ተከተለኝ» ይላል ጌታችን፤ «የኑሮህ ሕግ፣ የአካሄድህ መመሪያ አድርገኝ፤ ልብህን ሁሉ ስጠኝ፤ ተከተለኝ፤ እኔም ሁሉን እጠነቀቃለሁ።» ወይ ወዳጆቼ፣ በፊታችን የቀረበው ልውውጥ እንዴት የተቀደሰና የሚያስፈራ ነው! የዚህን ራስ አደጋ ከትዕቢቱና ከክፋቱ ጋር አይተን መጥተን ራሳችንን በእግዚአብሔር ልጅ ፊት መጣልና፦ «የገዛ ሕይወቴን እክዳለሁ፤ ሕይወትህን የእኔ አድርጌ እወስዳለሁ» ማለት።

ክርስቲያኖች የክርስቶስ ሕይወት ወደ ውስጣቸው እንዲገባ እየደጋገሙ ቢጸልዩም ውጤት የማያገኙበት ምክንያት የራስ ሕይወት ስላልተካደ ነው። «ከዚህ ከራስ ሕይወት እንዴት ልላቀቅ እችላለሁ?» ብላችሁ ትጠይቃላችሁ። ምሳሌውን ታውቃላችሁ፦ ሰውዬው አንድ ብርቱ ሰው ገብቶ እስኪያስወጣው ድረስ በቤቱ ውስጥ ቆየ። ከዚያም ስፍራው ተጠርጎና አጊጦ ነበር፤ ነገር ግን ባዶ ነበር፤ እርሱም ከእርሱ የከፉትን ሌሎች ሰባት መናፍስት ይዞ ተመለሰ (ማቴዎስ 12:43-45)። ራስን ሊያስወጣና ከውጭ ጠብቆ ሊያስቀረው የሚችለው ክርስቶስ ራሱ ሲገባ ብቻ ነው። ይህ ራስ እስከ መጨረሻው ድረስ ከእኛ ጋር ይኖራል። ሐዋርያው ጳውሎስን አስታውሱ፤ ሰማያዊውን ራእይ አይቶ ነበር፤ ራሱን ከፍ እንዳያደርግም ሊያዋርደው የሥጋ መውጊያ ተላከበት። ራሱን ከፍ የማድረግ ዝንባሌ ነበረበት፤ ይህም ተፈጥሮአዊ ነበር፤ ሊያሸንፈውም በቻለ ነበር፤ ክርስቶስ ግን ለሚወደው አገልጋዩ ባለው ታማኝ ጥንቃቄ ከእርሱ አዳነው።

ኢየሱስ ክርስቶስ በመለኮታዊ ጸጋው የራስ ኃይል ከቶ ራሱን እንዳይገልጥ ወይም የበላይነትን እንዳያገኝ ሊከለክል ይችላል፤ ኢየሱስ ክርስቶስ የነፍስ ሕይወት ሊሆን ፈቃደኛ ነው፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ዘወትርና ሁልጊዜ የነፍሳችን ብርሃን ይሆን ዘንድ እርሱን እንዲሁ እንድንከተለውና በእርሱ ብቻ ላይ ያረፈ ልብና ሕይወት እንዲኖረን ሊያስተምረን ፈቃደኛ ነው።

ከዚያም ሐዋርያው ጳውሎስ ወደሚለው እንመጣለን፦ «እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል።» ሁለቱ እውነቶች አብረው ይሄዳሉ። መጀመሪያ፦ «እኔ አይደለሁም»፣ ከዚያም፦ «ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» (ገላትያ 2:20)። ጴጥሮስን እንደ ገና ተመልከቱ።

ክርስቶስ፦ «ራሱን ይካድ መስቀሉንም ተሸክሞ ይከተለኝ» አለው (ማቴዎስ 16:24)።

ኢየሱስ ወደ ጌቴሴማኒ መራው፤ በዚያም ጴጥሮስ ወደቀ፤ ነቅቶ እየተጋና እየጸለየ መሆን ሲገባው ተኝቶ ነበርና። ወደ ቀራንዮም፣ ጴጥሮስ ወደ ካደው ስፍራ መራው። ያ የክርስቶስ አመራር ነበርን? እግዚአብሔር ይመስገን፣ አዎን ነበር። መንፈስ ቅዱስ ገና በኃይሉ አልመጣም ነበር፤ ጴጥሮስ ገና ሥጋዊ ሰው ነበር፤ መንፈሱ ተዘጋጅቶ ነበር፤ ለማሸነፍ ግን አልቻለም፤ ሥጋው ደካማ ነበር። ክርስቶስ ምን አደረገ? ጴጥሮስ ፈጽሞ ራሱን አዋርዶ እስኪሰበርና በሐዘን ጥልቀት እስኪዋረድ ድረስ መራው። ኢየሱስ ከመቃብር አልፎ፣ በትንሣኤ በኩል፣ እስከ በዓለ ኀምሳ ድረስ መራው፤ መንፈስ ቅዱስም መጣ፤ በመንፈስ ቅዱስም ክርስቶስ ከመለኮታዊ ሕይወቱ ጋር መጣ፤ ያን ጊዜም፦ «ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል» ሆነ።

ከዚህ ከራስ ሕይወት ነጻ የምንወጣበት አንድ መንገድ ብቻ አለ። ክርስቶስን መከተል፣ ልባችንን በእርሱ ላይ ማድረግ፣ ትምህርቱን መስማትና ሁሉ ይሆንልን ዘንድ ራሳችንን በየቀኑ አሳልፈን መስጠት አለብን፤ በክርስቶስ ኃይልም ራስን መካድ የተባረከና የማያቋርጥ እውነታ ይሆናል። ክርስቲያን፦ «የምክደው ራስ የለኝም» የሚልበት ደረጃ ላይ ይደርሳል ብዬ ለአንድ ሰዓት እንኳ አልጠብቅም፤ «ራስን መካድ አያስፈልገኝም» የሚልበትንም አንዲት ቅጽበት አልጠብቅም። አይደለም፤ ይህ ከክርስቶስ መስቀል ጋር ያለ ኅብረት በእግዚአብሔር ጸጋ በየሰዓቱና በየቅጽበቱ የማያቋርጥ ራስን መካድ ይሆናል። ከዚህ ከኃጢአተኛ ራስ ኃይል ሙሉ በሙሉ ነጻ የምንወጣበት ስፍራ የለም።

ከክርስቶስ ኢየሱስ ጋር መሰቀል አለብን። ወደ ሞቱ እንደ ተጠመቁ ሰዎች ከእርሱ ጋር መኖር አለብን። ይህን አስቡ! ክርስቶስ ኃጢአተኛ ራስ አልነበረውም፤ ነገር ግን ራስ ነበረው፤ ያንንም ራስ በእውነት ለሞት አሳልፎ ሰጠ። በጌቴሴማኒ፦ «የእኔ ፈቃድ አይሁን» አለ (ሉቃስ 22:42)። ከእግዚአብሔር ተነሥቶና ከብሮ ከመቃብር እንደ ገና ይቀበለው ዘንድ ያን ኃጢአት የሌለበትን ራሱን ለሞት አሳልፎ ሰጠ። እርሱ ከሄደበት መንገድ በሌላ መንገድ ወደ ሰማይ ለመሄድ መጠበቅ እንችላለንን? ተጠንቀቁ! ክርስቶስ ወደ ሞትና ወደ መቃብር እንደ ወረደ አስታውሱ፤ ነጻ መውጣቱና ሕይወቱ የሚመጡት ኢየሱስን እስከ መጨረሻው በመከተል በራስ ሞት ውስጥ ነው።

እንግዲህ ይህን የመምህሩን ትምህርት እንዴት ልንጠቀምበት ይገባል? የመጀመሪያው ትምህርት ይህ ራስ በውስጣችን ምን እንደ ሆነ በማሰብ ጊዜ ወስደን በእግዚአብሔር ፊት ራሳችንን ማዋረድ ነው፤ ኃጢአትን ሁሉ፣ ጕድለትን ሁሉ፣ ውድቀትን ሁሉ፣ እግዚአብሔርን ያላከበረውንም ሁሉ በራስ ሒሳብ ላይ መጻፍና፦ «ጌታ ሆይ፣ እኔ ይህ ነኝ» ማለት ነው፤ ከዚያም ሕይወቱ የእኛ ሊሆን እንደሚችል በማመን የተባረከው ኢየሱስ ክርስቶስ ሕይወታችንን ፈጽሞ እንዲቆጣጠር እንፍቀድለት።

ራስን ማስወገድ ቀላል ነገር አይምሰላችሁ። ራስን ለእግዚአብሔር በመቀደስ ስብሰባ ላይ ስእለት መሳል፣ ጸሎት ማቅረብና ራስን የመስጠትን ተግባር መፈጸም ቀላል ነው፤ ነገር ግን የክርስቶስ ሞት በቀራንዮ—ኃጢአት የሌለበትን የራሱን ሕይወት ለእግዚአብሔር አሳልፎ መስጠቱ—እጅግ የተቀደሰ እንደ ነበረ ሁሉ፣ በእኛና በአምላካችን መካከልም ራስን ለሞት አሳልፎ መስጠት እንዲሁ የተቀደሰ መሆን አለበት።

የክርስቶስ ሞት ኃይል በየቀኑ በእኛ ውስጥ መሥራት አለበት። ወይ፣ በዚያ በራሱ ፈቃድ በሚሄደው ጴጥሮስና ፈቃዱን ለእግዚአብሔር አሳልፎ በሰጠው ኢየሱስ መካከል ምን ያለ ልዩነት እንዳለ አስቡ! በዚያ የጴጥሮስ ራስን ከፍ ማድረግና በእግዚአብሔርና በሰው ፊት የዋህና በልቡ ትሑት በሆነው በእግዚአብሔር በግ ጥልቅ ትሕትና መካከል እንዴት ያለ ልዩነት አለ! በዚያ የጴጥሮስ በራስ መተማመንና ኢየሱስ፦ «እኔ ከራሴ አንዳች ላደርግ አይቻለኝም» ባለ ጊዜ በአብ ላይ በነበረው ጥልቅ መደገፍ መካከል እንዴት ያለ ልዩነት አለ!

የክርስቶስን ሕይወት እንድንኖር ተጠርተናል፤ ክርስቶስም ሕይወቱን በእኛ ውስጥ ሊኖር ይመጣል፤ ነገር ግን አንድ ነገር አስቀድሞ መፈጸም አለበት፦ ይህን ራስ መጥላትንና መካድን መማር አለብን። ጴጥሮስ ክርስቶስን እንደ ካደ፣ ክርስቶስ ኢየሱስ ሁሉ በሁሉ ይሆን ዘንድ እኛም ራስን መካድ አለብን። ይህ ራስ ምን እንዳደረገብንና ኢየሱስን እንዴት እንዳላከበረው በማሰብ ራሳችንን እናዋርድ፤ እንዲህም ብለን እጅግ አጥብቀን እንጸልይ፦ «ጌታ ሆይ፣ በብርሃንህ ይህን ራስ ግለጠው፤ ለእኛ እንድትገልጠው እንለምንሃለን። ያደረገውን እንድናይ፣ ወደ ኋላ ያስቀረን ብቸኛው እንቅፋት እርሱ መሆኑንም እንድናውቅ ዓይኖቻችንን ክፈት።»

ይህን አጥብቀን እንጸልይ፤ ከዚያም ከሃይማኖታዊ ልምምዶቻችን ሁሉ፣ ከሃይማኖታዊ ተሞክሮአችን ሁሉ፣ ከበረከቶቻችንም ሁሉ ተለይተን ወደ እግዚአብሔር እስክንቀርብ ድረስ በዚህ በአንድ ጸሎት እግዚአብሔርን እንጠብቅ፦ «ጌታ አምላክ ሆይ፣ ራስ የመላእክት አለቃን ወደ ዲያብሎስ ለወጠው፤ ራስ የመጀመሪያ ወላጆቼን አጠፋቸው፤ ከገነትም ወደ ጨለማና ወደ ጕስቍልና አወጣቸው፤ ራስ የሕይወቴ ጥፋትና የውድቀቴ ሁሉ ምክንያት ሆኗል፤ ወይ፣ ግለጥልኝ።» ከዚያም የተባረከው ልውውጥ ይመጣል፤ ሰውም፦ «ሌላው ሕይወትን ስለ እኔ ይኖራል፤ ሌላው ከእኔ ጋር ይኖራል፤ ሌላው ሁሉን ስለ እኔ ያደርጋል» ለማለት ፈቃደኛና ብቁ ይሆናል። ሌላ ምንም አይበቃም። ራስህን ካድ፤ ከኢየሱስ ጋር ለመሞት መስቀሉን ተሸከም፤ እርሱን ብቻ ተከተል።

የክርስቶስን ሕይወት እንድንረዳ፣ እንድንቀበልና እንድንኖር ጸጋን ይስጠን።