ሥጋውያን ክርስቲያኖች

«እኔም፥ ወንድሞች ሆይ፥ የሥጋ እንደ መሆናችሁ፥ በክርስቶስም ሕፃናት እንደ መሆናችሁ እንጂ መንፈሳውያን እንደ መሆናችሁ ልናገራችሁ አልቻልሁም።» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:1)።

ሐዋርያው ጳውሎስ በዚህ ስፍራ ስለ ሁለት የክርስትና ሕይወት ደረጃዎች፣ ስለ ሁለት ዓይነት ክርስቲያኖች ይናገራል፦ «እኔም፥ ወንድሞች ሆይ፥ የሥጋ እንደ መሆናችሁ፥ በክርስቶስም ሕፃናት እንደ መሆናችሁ እንጂ መንፈሳውያን እንደ መሆናችሁ ልናገራችሁ አልቻልሁም።» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:1)። ክርስቲያኖች ነበሩ፤ በክርስቶስ ነበሩ፤ ነገር ግን መንፈሳውያን ክርስቲያኖች ከመሆን ይልቅ ሥጋውያን ነበሩ። «ገና ጽኑ መብል ለመብላት አትችሉም ነበርና ወተት ጋትኋችሁ፤ ገና ሥጋውያን ናችሁና እስከ አሁን ድረስ ገና አትችሉም።» (1ኛ ቆሮንቶስ 1:2-3)። ይህ ቃል በዚህ ስፍራ ለሁለተኛ ጊዜ ተጠቅሷል። «ቅናትና ክርክር ስለሚገኝባችሁ»—ማስረጃው ይህ ነው—«ሥጋውያን መሆናችሁ አይደላችሁምን? እንደ ሰው ልማድስ አትመላለሱምን? አንዱ። እኔ የጳውሎስ ነኝ፥ ሁለተኛውም። እኔ የአጵሎስ ነኝ ቢል ሰዎች ብቻ መሆናችሁ አይደለምን?» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:2-4)። ሐዋርያው የሰዎቹን ሥጋዊነት አራት ጊዜ ያሳያል። ጳውሎስ መንፈስ ቅዱስ በሚሰጠው ጥበብ እንዲህ ይሰማዋል፦ የእነዚህን የቆሮንቶስ ክርስቲያኖች ሁኔታ ካላወቅሁና ስለ ሁኔታቸውም ካልነገርኋቸው ልጽፍላቸው አልችልም።

ሥጋውያን ክርስቲያኖች ለሆኑ ሰዎች መንፈሳዊ ምግብ ብሰጣቸው ሊቀበሉት ብቁ አይደሉምና ከጥቅሙ ይልቅ ጉዳቱ ይበዛባቸዋል። ጽኑ መብል ልመግባቸው አልችልም፤ ወተት ልጋታቸው ይገባኛል። ስለዚህም ሁኔታቸው ምን እንደ ሆነ እንደሚያይ ገና በመልእክቱ መጀመሪያ ላይ ይነግራቸዋል።

ቀደም ባሉት ሁለት ምዕራፎች ጳውሎስ አገልግሎቱ በመንፈስ ቅዱስ እንደ ሆነ ተናግሮ ነበር፤ አሁን ደግሞ ሰዎች መንፈሳዊ እውነትን ለመቀበል ሁኔታቸው ምን መሆን እንዳለበት ሊነግራቸው ይጀምራል፤ እንዲህም ይላል፦ ሥጋውያን ስለ ሆናችሁ እንደምወደው ልናገራችሁ ነጻነት የለኝም፤ መንፈሳዊ እውነትንም ልትቀበሉ አትችሉም (1ኛ ቆሮንቶስ 3:1)። ይህም በክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ሁለት ዓይነት ክርስቲያኖች አሉ የሚለውን የሚያስፈራ ሐሳብ ያመለክተናል። አንዳንዶቹ ለብዙ ዓመታት አማኞች ሆነው ኖረዋል፤ ቢሆንም ዘወትር ሕፃናት ሆነው ይቀራሉ፤ ሌሎቹ ግን ራሳቸውን ለመንፈስ ቅዱስ ኃይል፣ አመራርና ፍጹም ገዥነት አሳልፈው ስለ ሰጡ መንፈሳውያን ሰዎች ናቸው። በረከትን ልናገኝ ከፈለግን በመጀመሪያ ከእነዚህ ከሁለቱ ወገኖች የትኛው ውስጥ እንዳለን በግልጽ መለየት አለብን። በእግዚአብሔር ጸጋ በጥልቅ ትሕትና መንፈሳዊ ሕይወትን እየኖርን ነውን? ወይስ ሥጋዊ ሕይወትን እየኖርን ነው?

እንግዲያስ በመጀመሪያ አማኞች ሊኖሩበት የሚችሉት ሥጋዊ ሁኔታ ምን ማለት እንደ ሆነ ለመረዳት እንሞክር።

በቆሮንቶስ መልእክት ውስጥ ከምናገኘው ተነሥተን አራት የሥጋዊ ሁኔታ ምልክቶችን እናስተውላለን። የመጀመሪያው፦ ሥጋዊ ሁኔታ በቀላሉ የተራዘመ ሕፃንነት ነው። ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ ታውቃላችሁ። ስድስት ወር የሆነው አንድ ቆንጆ ሕፃን አለ እንበል። መናገር አይችልም፤ መራመድም አይችልም፤ እኛ ግን ስለዚያ አንጨነቅም፤ ተፈጥሮአዊ ነው፤ እንዲያም ሊሆን ይገባዋል። ነገር ግን ከአንድ ዓመት በኋላ ሕፃኑ ፈጽሞ ሳያድግ ብናገኘው፣ ከሦስት ዓመት በኋላም ገና ምንም ዕድገት ባይኖረው፣ ወዲያውኑ፦ «አንድ አስከፊ በሽታ ሳይኖርበት አይቀርም» እንላለን፤ በስድስት ወሩ ያየውን ሁሉ ደስ ያሰኝ የነበረው ሕፃን ለእናቱና ለሁሉም የጭንቀትና የሐዘን ምንጭ ይሆናል። አንድ የተበላሸ ነገር አለ፤ ልጁ ማደግ አይችልም። በስድስት ወሩ ከወተት በቀር ምንም አለመብላቱ ትክክል ነበር፤ ዓመታት ግን አልፈዋል፤ እርሱም ያው በዚያው ደካማ ሁኔታ ይኖራል። እንግዲህ የብዙ አማኞች ሁኔታ ልክ ይህ ነው። ተለውጠዋል፤ የመዳን ማረጋገጫና እምነት ምን እንደ ሆነ ያውቃሉ፤ የኃጢአትን ይቅርታ ያምናሉ፤ ለእግዚአብሔር መሥራትም ይጀምራሉ፤ ሆኖም እንደ ምንም ብሎ በመንፈሳዊነት፣ በእውነተኛው ሰማያዊ ሕይወት ያላቸው ዕድገት እጅግ ጥቂት ነው።

ከእነርሱ ጋር ስንገናኝ ወዲያውኑ አንድ የጎደለ ነገር እንዳለ ይሰማናል፤ በእነርሱ ውስጥ የቅድስና ውበትም ሆነ የእግዚአብሔር መንፈስ ኃይል አይታይም። ይህ ለዕብራውያን በተነገረው ቃል የተገለጸው የሥጋውያኑ የቆሮንቶስ ሰዎች ሁኔታ ነው፦ «ከጊዜው የተነሳ አስተማሪዎች ልትሆኑ ሲገባችሁ፥ አንድ ሰው ስለ እግዚአብሔር ቃላት መጀመሪያ ያለውን የሕፃንነትን ትምህርት እንዲያስተምራችሁ እንደ ገና ያስፈልጋችኋልና፤ የሚያስፈልጋችሁም ወተት ነው እንጂ ጠንካራ ምግብ አይደለም።» (ዕብራውያን 5:12)። ከተለወጠ አምስት፣ አሥር፣ ሃያ ዓመት ሆኖት ሳለ ምንም ዕድገት፣ ምንም ብርታት፣ ምንም የቅድስና ደስታ የሌለውን አማኝ ማየት የሚያሳዝን ነገር አይደለምን?

የትንሽ ልጅ ምልክቶች ምንድን ናቸው? አንዱ፣ ትንሽ ልጅ ራሱን መርዳት አለመቻሉና እንዲያገለግሉት ሌሎችን ዘወትር ሥራ ማስፈታቱ ነው። በቤት ውስጥ ያለ ሕፃን ብዙ ጊዜ እንዴት ያለ ጨቋኝ ገዥ ነው! እናቱ ወደ ውጭ መውጣት አትችልም፤ የሚንከባከበው ሞግዚት መኖር አለበት፤ ዘወትር እንክብካቤ ያስፈልገዋል። እግዚአብሔር ሰውን ሌሎችን እንዲንከባከብ ፈጠረው፤ ሕፃኑ ግን እንዲንከባከቡትና እንዲረዱት ሆኖ ተፈጠረ። እንዲሁም ዘወትር እርዳታ የሚፈልጉ ክርስቲያኖች አሉ። መጋቢያቸውና ክርስቲያን ወዳጆቻቸው ዘወትር ሊያስተምሯቸውና ሊያጽናኗቸው ይገባል። ወደ ቤተ ክርስቲያን፣ ወደ ጸሎት ስብሰባዎችና ወደ ጉባኤዎች ይሄዳሉ፤ ዘወትር እንዲረዱ ይፈልጋሉ፤—ይህ የመንፈሳዊ ሕፃንነት ምልክት ነው።

ሌላው የሕፃን ምልክት ይህ ነው፦ ባልንጀራውን ለመርዳት ምንም ማድረግ አይችልም። እያንዳንዱ ሰው ለኅብረተሰቡ ደኅንነት አንድ ነገር እንዲያበረክት ይጠበቅበታል፤ እያንዳንዱ የሚይዘው ስፍራና የሚሠራው ሥራ አለው፤ ሕፃን ግን ለኅብረተሰቡ ምንም ማድረግ አይችልም። ከክርስቲያኖችም ጋር ልክ እንዲሁ ነው። አንዳንዶቹ ማድረግ የሚችሉት እንዴት ጥቂት ነው! ሥራ ተብሎ በሚጠራው ውስጥ ይሳተፋሉ፤ ነገር ግን በዚያ ውስጥ መንፈሳዊ ኃይልን መግለጥና እውነተኛ በረከትን ማድረስ እጅግ ጥቂት ነው። እያንዳንዳችን፦ «መንፈሳዊ ሕፃንነቴን አልፌ አድጌአለሁን?» ብለን መጠየቅ አይገባንምን? አንዳንዶች፦ «አይደለም፤ ወደ ፊት ከመሄድ ይልቅ ወደ ኋላ ተመልሻለሁ፤ የመለወጥ ደስታና የመጀመሪያው ፍቅር ጠፍቷል» ብለው መመለስ አለባቸው። ወዮ! በክርስቶስ ሕፃናት ናቸው፤ ገና ሥጋውያን ናቸው።

የሥጋዊ ሁኔታ ሁለተኛው ምልክት ይህ ነው፦ ኃጢአትና ውድቀት ዘወትር መኖሩ። ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ «ቅናትና ክርክር ስለሚገኝባችሁ ሥጋውያን መሆናችሁ አይደላችሁምን? እንደ ሰው ልማድስ አትመላለሱምን?» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:3)።

አንድ ሰው ለቁጣ እጁን ይሰጣል። አገልጋይ፣ ወይም የወንጌል ሰባኪ፣ ወይም የሰንበት ትምህርት ቤት አስተማሪ ሊሆን፣ በጸሎት ስብሰባም እጅግ ትጉ ሊሆን ይችላል፤ ቢሆንም ብዙ ጊዜ ጠብ ወይም መራርነት ወይም ምቀኝነት ይታይበታል። ወዮ! ወዮ! በገላትያ 3:5 የሥጋ ሥራዎች በተለይ ጥልና ቅንዓት እንደ ሆኑ ተነግሮናል። አብረው መሥራት ባለባቸው ክርስቲያኖች መካከል መለያየትንና መራርነትን ምን ያህል ጊዜ እናያለን? ፍቅር የሆነው የመንፈስ ፍሬ ከገዛ ሕዝቡ መካከል እንዲህ በተደጋጋሚ የሚጎድል በመሆኑ እግዚአብሔር ይማራቸው።

«ለሃያ ዓመት ከቁጣዬ ጋር ስታገል ኖሬ ላሸንፈው ያልቻልሁት ለምንድን ነው?» ብለህ ትጠይቃለህ። ምክንያቱ ከቁጣው ጋር ስትታገል ኖረህ ከቁጣው ሥር ጋር ግን ስላልታገልህ ነው።

ይህ ሁሉ የሆነው በሥጋዊ ሁኔታ ውስጥ ስላለህና ራስህን ለእግዚአብሔር መንፈስ በትክክል አሳልፈህ ስላልሰጠህ መሆኑን አላየህም። ምናልባት ይህን ማንም አስተምሮህ አያውቅ ይሆናል፤ ምናልባት በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ አይተኸው አታውቅ ይሆናል፤ ምናልባትም አምነኸው አታውቅ ይሆናል።

እውነቱ ግን ይኸው ነው፤ የእግዚአብሔር እውነት የማይለወጥ ሆኖ ይኖራል።

ኢየሱስ ክርስቶስ በኃጢአት ላይ ድል ሊሰጠንና በተግባር ከመተላለፍ ሊጠብቀን ይችላል። የኃጢአት ሥር ተነቅሎ ይጠፋል፣ ከእንግዲህም ወደ ኃጢአት የሚያዘነብል ምንም ተፈጥሮአዊ ዝንባሌ አይኖርባችሁም እያልኋችሁ አይደለም፤ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ለአገልግሎት የሚሆነውን ኃይሉን እንደ ስጦታ ይዞ ብቻ ሳይሆን ልብን ለመሙላት በመለኮታዊ ጸጋ ሲመጣ፣ በኃጢአት ላይ ድል አለ፤ የሥጋን ምኞት ላለመፈጸም ኃይል አለ። የሥጋዊ ሁኔታ ምልክትን በፍቅር ማጣት፣ ራስን በማሰብና በመራርነት ብቻ ሳይሆን በሌሎችም በብዙ ኃጢአቶች ታያላችሁ። በክርስቲያናዊ እንቅስቃሴ መካከል እንዴት ያለ ብዙ ዓለማዊነት፣ በሰዎች መካከል እንዴት ያለ ብዙ የሥልጣን ጥማት፣ ከሰው የሚገኘውን ክብር መፈለግ እንዴት ያለ ብዙ ነው!—እነዚህ ሁሉ የሥጋዊ ሕይወት ፍሬ ናቸው። ሥጋዊ ሁኔታ የማያቋርጥ ኃጢአትና ውድቀት ሁኔታ መሆኑን እናስታውስ፤ እግዚአብሔርም ስለ እያንዳንዱ ኃጢአት እንድንናዘዝ ብቻ ሳይሆን፣ እነዚህ ኃጢአቶች ጤናማ ሕይወት እየኖርን አለመሆናችንን፣ ገና ሥጋውያን መሆናችንን የሚያሳዩ ምልክቶች መሆናቸውን አምነን እንድንቀበል ይፈልጋል።

የተናገርሁትን ይበልጥ የሚያብራራው ሦስተኛው ምልክት፣ ይህ ሥጋዊ ሁኔታ ከታላላቅ መንፈሳዊ ስጦታዎች ጋር አብሮ ሊገኝ መቻሉ ነው። በስጦታዎችና በጸጋዎች መካከል ልዩነት አለ። የመንፈስ ጸጋዎች እንደ ክርስቶስ ትሕትናና ፍቅር ያሉ ትሕትናና ፍቅር ናቸው።

የመንፈስ ጸጋዎች ሰውን ከራሱ ነጻ ለማውጣት ናቸው፤ የመንፈስ ስጦታዎች ደግሞ ሰውን ለሥራ ብቁ ለማድረግ ናቸው። ይህን በቆሮንቶስ ሰዎች መካከል ተገልጦ እናየዋለን። በመጀመሪያው ምዕራፍ ጳውሎስ እንዲህ ይላል፦ «በክርስቶስ ኢየሱስ ስላመናችሁ በተሰጣችሁ በእግዚአብሔር ጸጋ ምክንያት ሁልጊዜ ስለ እናንተ አምላክን አመሰግናለሁ፤ በነገር ሁሉ፥ በቃልና በእውቀት ሁሉ በእርሱ ባለ ጠጎች ሆናችኋልና» (1ኛ ቆሮንቶስ 1:4-5)።

በ12ኛውና በ14ኛው ምዕራፎች የትንቢትና ተአምራትን የማድረግ ስጦታዎች በመካከላቸው በታላቅ ኃይል እንደ ነበሩ እናያለን፤ የመንፈስ ጸጋዎች ግን በግልጽ ጠፍተው ነበር። ይህም በቆሮንቶስ ሰዎች ዘመን እንደ ነበረ በእኛም ዘመን ሊሆን ይችላል። የወንጌል አገልጋይ ልሆን እችላለሁ፤ የእግዚአብሔርን ቃል በሚያምር ሁኔታ ላስተምር፣ ተጽዕኖ ሊኖረኝና ብዙ ምእመናን ልሰበስብ እችላለሁ፤ ቢሆንም፣ ወዮ! ሥጋዊ ሰው ልሆን እችላለሁ፤ እግዚአብሔር የሚጠቀምበትና ምናልባትም ለሌሎች በረከት የሆነ ሰው ሆኜ ሳለሁ ሥጋዊ ሕይወት አሁንም መለያዬ ሊሆን ይችላል።

አንድ ነገር በዋነኛ መለያ ባሕርዩ እንደሚጠራ የሚገልጸውን ሕግ ሁላችሁም ታውቃላችሁ። እንግዲህ በእነዚህ ሥጋውያን የቆሮንቶስ ሰዎች ውስጥ ጥቂት የእግዚአብሔር መንፈስ ነበረ፤ ሥጋ ግን አይሎ ነበር፤ መንፈስ ሕይወታቸውን ሁሉ አይገዛም ነበር። መንፈሳውያን ሰዎችም እንዲህ የተባሉት በውስጣቸው ምንም ሥጋ ስለሌለ አይደለም፤ ነገር ግን በውስጣቸው ያለው መንፈስ የበላይነትን ስላገኘ ነው፤ ስታገኟቸውና ከእነርሱ ጋር ስትቀራረቡም የእግዚአብሔር መንፈስ እንደ ቀደሳቸው ይሰማችኋል። ስለዚህ እግዚአብሔር በሥራችን የሚሰጠን በረከት አታልሎን፣ ስለ ባረከን ብቻ መንፈሳውያን ሰዎች መሆን አለብን ወደሚል ሐሳብ እንዳይመራን እንጠንቀቅ። እግዚአብሔር የምንጠቀምባቸውን ስጦታዎች ሊሰጠን ይችላል፤ ሆኖም ሕይወታችን ሙሉ በሙሉ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ሥር ላይሆን ይችላል።

የሥጋዊ ሁኔታ የመጨረሻው ምልክቴ ሰውን መንፈሳዊ እውነቶችን ለመቀበል ብቁ እንዳይሆን ማድረጉ ነው። ሐዋርያው ለቆሮንቶስ ሰዎች የጻፈው ይህንኑ ነው፦ «ገና ጽኑ መብል ለመብላት አትችሉም ነበርና ወተት ጋትኋችሁ፤ … እስከ አሁን ድረስ ገና አትችሉም።» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:2)። በቤተ ክርስቲያን አብዛኞቹ ሥጋውያን ሰዎች የሆኑበት ጉባኤ አለን። ለእነዚህ ሰዎች መንፈሳዊ ትምህርት እንሰጣቸዋለን፤ ያደንቁታል፣ ይረዱታል፣ በእንዲህ ያለውም አገልግሎት ደስ ይላቸዋል፤ ሕይወታቸው ግን በተግባር አይለወጥም። በአንድ መንገድ ለክርስቶስ ይሠራሉ፤ ነገር ግን እውነተኛውን የመንፈስ መቀደስ በእነርሱ ውስጥ ለማየት እንቸገራለን፤ በመንፈስ ቅዱስ የተሞሉ መንፈሳውያን ሰዎች ናቸው ለማለት አንደፍርም።

እንግዲህ ይህን ስለ ራሳችን እንገንዘብ። አንድ ሰው እጅግ ትጉ ሊሆን፣ የሚሰማውንም ትምህርት ሁሉ ሊቀበል ይችላል፤ መለየት ስጦታ ነውና መለየት ይችል ይሆናል፤ «ያ ሰው በዚህ ረገድ ይረዳኛል፤ ያኛው ሰው በሌላ አቅጣጫ ይረዳኛል፤ ሦስተኛውም ሰው በሌላ ስጦታ የታወቀ ነው» ይል ይሆናል፤ ሆኖም በዚያ ሁሉ ጊዜ ሥጋዊ ሕይወት በውስጡ በብርቱ እየኖረ ሊሆን ይችላል፤ ከአንድ ወዳጁ፣ ወይም ከአንድ ክርስቲያን ሠራተኛ፣ ወይም ከአንድ ዓለማዊ ሰው ጋር ችግር ውስጥ ሲገባ ሥጋዊው ሥር አስከፊ ፍሬውን ያፈራል፤ መንፈሳዊውም ምግብ ወደ ልቡ መግባት አልቻለም።

ከዚህ ተጠንቀቁ። የቆሮንቶስን ሰዎች ልብ በሉ፤ ከእነርሱም ተማሩ። ጳውሎስ፦ «ልነግራችሁ እንደምወደው እውነትን ልትሸከሙ አትችሉም» ያላቸው አላዋቂዎች ወይም ደንቆሮዎች ሰዎች ስለ ነበሩ አልነበረም።

ሥጋዊ ሁኔታን በቆሮንቶስ ብቻ ሳይሆን ዛሬ በክርስቲያን ዓለም ሁሉ እናገኘዋለን። ብዙ ክርስቲያኖች፦ «በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ይህን ያህል ድካም የበዛው ለምንድን ነው?» ብለው ይጠይቃሉ። ይህን ጥያቄ ምንም ያህል አጥብቀን ብንጠይቀው አይበዛም፤ እግዚአብሔር ራሱ በልባችን ላይ እንዲህ አድርጎ እንዲያትመው፣ እኛም፦ «ይህ መለወጥ አለበት። ማረን» እንድንለው ተስፋ አደርጋለሁ። ነገር ግን፣ ወዮ! በአማኞች ውስጥ የሚገዛ ሥጋዊ ሥር እንዳለ፣ ከመንፈስ ይልቅ በሥጋ እንደሚኖሩ፣ ሥጋውያን ክርስቲያኖች እንደ ሆኑ ማየት እስክንጀምር ድረስ ያ ጸሎትና ያ ለውጥ ሊመጡ አይችሉም።

«ከሥጋዊነት ወደ መንፈሳዊነት» የሚያሸጋግር መተላለፊያ አለ። ጳውሎስ መንፈሳውያን አማኞችን አግኝቶ ነበርን? ያለ ጥርጥር አግኝቷል። በገላትያ መልእክት ያለውን 6ኛውን ምዕራፍ ብቻ አንብቡ! ያቺ ጠብ፣ መራርነትና ምቀኝነት እጅግ የከፋባት ቤተ ክርስቲያን ነበረች። ሐዋርያው ግን በመጀመሪያው ቍጥር እንዲህ ይላል፦ «ወንድሞች ሆይ፥ ሰው በማናቸውም በደል ስንኳ ቢገኝ፥ መንፈሳውያን የሆናችሁ እናንተ እንደዚህ ያለውን ሰው በየውሃት መንፈስ አቅኑት፤ አንተ ደግሞ እንዳትፈተን ራስህን ጠብቅ።»

ገላትያ 6:1።

በዚያ የመንፈሳዊ ሰው ምልክቶች የዋህ ሰው መሆኑ፣ የወደቁትንም ለመርዳትና ለማቅናት ኃይልና ፍቅር ያለው መሆኑ እንደ ሆኑ እናያለን። ሥጋዊ ሰው ይህን ማድረግ አይችልም። ሊኖሩት የሚቻል እውነተኛ መንፈሳዊ ሕይወት ካለ፣ ታላቁ ጥያቄ ይህ ነው፦ መንገዱ ክፍት ነውን? ወደ መንፈሳዊው ሁኔታስ እንዴት ልገባ እችላለሁ? በዚህም ላይ ደግሞ አራት አጭር መልሶች አሉኝ።

በመጀመሪያ፣ ሰዎች በምድር ላይ ሊኖሩት የሚችሉት እንዲህ ያለ መንፈሳዊ ሕይወት መኖሩን ማወቅ አለብን። እንደ አለማመን የክርስትናን ሕይወት ሥር የሚቆርጥ ምንም ነገር የለም። ሰዎች እግዚአብሔር ለልጆቹ ሊያደርግላቸው ፈቃደኛ ስለ ሆነው ነገር የተናገረውን አያምኑም። እግዚአብሔር፦ «መንፈስ ይሙላባችሁ» ሲል ለእያንዳንዱ ክርስቲያን ማለቱ እንደ ሆነ ሰዎች አያምኑም። ሆኖም ጳውሎስ ለኤፌሶን ሰዎች እንዲህ ብሎ ጻፈ፦ «መንፈስ ይሙላባችሁ እንጂ በወይን ጠጅ አትስከሩ ይህ ማባከን ነውና፤» (ኤፌሶን 5:18)። በወይን ጠጅ መስከር እንደማይገባችሁ ሁሉ፣ እንዲሁ በመንፈስ ሳትሞሉ መኖር አይገባችሁም። እንግዲህ እግዚአብሔር ይህን ለአማኞች ካሰበው፣ በመጀመሪያ የሚያስፈልገን ነገር፣ ልንኖረው ግዴታችን የሆነ እንዲህ ያለ ሕይወት ሊኖር እንደሚችል፣ መንፈሳውያን ሰዎች ልንሆን እንደምንችል ልባችን በእርግጠኝነት እስኪሞላ ድረስ የእግዚአብሔርን ቃል ማጥናትና ወደ እምነታችን አስገብተን መቀበል ነው። እግዚአብሔር ሰው ሊኖር እንደሚገባው እንዲኖር የሚያስችለው መንፈስ ቅዱስ በውስጡ ከሌለ ለአንድ ደቂቃ እንኳ እንዲያ ይኖራል ብሎ እንደማይጠብቅ የእግዚአብሔር ቃል ያስተምረናል።

መንፈስ ቅዱስን የምንፈልገው ልንሰብክ ስንሄድ፣ ወይም የምንጋፈጠው ልዩ የዲያብሎስ ፈተና ሲገጥመን፣ ወይም የምንሸከመው ታላቅ ሸክም ሲኖርብን ብቻ አይደለም፤ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ «ልጄ በየደቂቃው በመንፈሴ ካልተመራ ትክክለኛ ሕይወት ሊኖር አይችልም።» የእግዚአብሔር ልጅ ምልክት ይህ ነው፦ «በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸውና።» (ሮሜ 8:14)። በሮሜ 5 እንዲህ እናነባለን፦ «በተሰጠንም በመንፈስ ቅዱስ የእግዚአብሔር ፍቅር በልባችን ፈስሶአል» (ሮሜ 5:5)። ይህ በተወሰኑ ጊዜያት ብቻ የሚሆን ሕይወቱ ሳይሆን የአማኙ የዘወትር፣ የዕለት ተዕለት ተሞክሮ ሊሆን ይገባዋል። አንድ አባት ወይም እናት፦ «ለዛሬ ልጄ እንዲወደኝ እፈልጋለሁ» ብለው አስበው ያውቃሉን? አያውቁም፤ በየዕለቱ ፍቅርን ይጠብቃሉ። እንዲሁም እግዚአብሔር ልጁ በየደቂቃው በመንፈስ ፍቅር የተሞላ ልብ እንዲኖረው ይፈልጋል። በእግዚአብሔር ዓይን፣ በመንፈስ ያልተሞላ ሰው ሊወድ እንደሚገባው ይወዳል ብሎ መጠበቅ ከተፈጥሮ ውጭ የሆነ ነገር ነው።

ኦ፣ ሰው መንፈሳዊ ሰው ሊሆን እንደሚችል እንመን። እግዚአብሔር ይመስገን፤ አሁን የሚጠብቀን በረከት አለ። «መንፈስ ይሙላባችሁ።» «በመንፈስ ተመሩ።» በረከቱ ይኸው ነው። «አቤቱ አምላኬ፣ ይህ በረከት የለኝም» ማለት ካለብህ ተናገረው፤ ነገር ግን ደግሞ እንዲህ በል፦ «ጌታ ሆይ፣ ይህ ግዴታዬ፣ የከበረ ኃላፊነቴ እንደ ሆነ አውቃለሁ፤ ያለ እርሱ ቀኑን ሙሉ ከአንተ ጋር በፍጹም ሰላም ልኖር አልችልምና፤ ያለ እርሱ ላከብርህና እንዳደርገው የምትፈልገውን ሥራ ልሠራ አልችልም።»

እንግዲህ ከሥጋዊነት ወደ መንፈሳዊነት የምንሄድበት የመጀመሪያው እርምጃችን መንፈሳዊ ሕይወት፣ በመንፈስ መመላለስ፣ በእጃችን ሊደረስበት የሚችል መሆኑን ማወቅ ነው።

እንዲህ ያለ ሕይወት ሊገኝ እንደሚችል ግልጽና የጸና እርግጠኝነት ከሌለን፣ ወደ መንፈሳዊ ሕይወት እንዲመራን እግዚአብሔርን እንዴት ልንለምነው እንችላለን?

ከዚያም ሁለተኛው እርምጃ ይመጣል፤ ሰው እንዲህ ያለውን ሕይወት በመኖሩ ያለበትን ኀፍረትና በደል ማየት አለበት። አንዳንድ ሰዎች ሊኖሩት የሚገባ መንፈሳዊ ሕይወት እንዳለና እንዳልኖሩት ያምናሉ፤ ስለ ራሳቸውም ያዝናሉ፤ ለራሳቸው ይራራሉ፤ እንዲህም ብለው ያስባሉ፦ «ለዚህ እጅግ ደካማ መሆኔ እንዴት ያሳዝናል! እግዚአብሔር ለሌሎች ሰጥቶ ለእኔ አለመስጠቱ እንዴት ያሳዝናል!» እንዲህ ከማለት ፈንታ ለራሳቸው ታላቅ ርኅራኄ አላቸው፦ «ወዮ! ራሳችንን ፈጽመን ለእግዚአብሔር ከመስጠት የከለከለን የእኛ አለመታመን፣ የእኛ አለማመንና የእኛ አለመታዘዝ ነው። መንፈሳውያን ሰዎች ሆነን ስለማንኖር በእግዚአብሔር ፊት ልንሸማቀቅና ልናፍር ይገባናል።» ሰው የኃጢአት ወቀሳ ሳይኖረው አይለወጥም። ያ የኃጢአት ወቀሳ ሲመጣ፣ ዓይኖቹም ሲከፈቱ፣ ኃጢአቱን መፍራትን፣ ከእርሱም ሸሽቶ ወደ ክርስቶስ መሄድንና ክርስቶስን እንደ ብርቱ አዳኝ መቀበልን ይማራል። ነገር ግን ሰው ሁለተኛ የኃጢአት ወቀሳ ያስፈልገዋል፤ አማኝ ስለ ራሱ ልዩ ኃጢአት መወቀስ አለበት። ያልተለወጠ ሰው ኃጢአቶች ከአማኝ ኃጢአቶች የተለዩ ናቸው።

ለምሳሌ ያልተለወጠ ሰው ብዙውን ጊዜ ስለ ተፈጥሮው መበላሸት አይወቀስም፤ በዋናነት የሚያስበው ስለ ውጫዊ ኃጢአቶች ነው፦ «ተሳድቤአለሁ፣ ዋሽቻለሁ፣ ወደ ሲኦልም እየሄድሁ ነው።» ያን ጊዜ ወደ መለወጥ የሚያደርሰው ወቀሳ ይመጣበታል። አማኙ ግን ፈጽሞ በተለየ ሁኔታ ውስጥ ነው። ብርሃን፣ ፍቅርና የእግዚአብሔር መንፈስ ተሰጥቶት ስለ ነበረ ኃጢአቶቹ እጅግ የበለጠ የሚያስወቅሱ ናቸው። ኃጢአቶቹ እጅግ ጥልቅ ናቸው። ሊያሸንፋቸው ታግሏል፤ ተፈጥሮው ፈጽሞ የተበላሸ እንደ ሆነ፣ በውስጡ ያለው ሥጋዊ አሳብ፣ ሥጋ፣ ሁኔታውን ሁሉ እጅግ ጎስቋላ እያደረገው እንደ ሆነ ወደ ማየት አድጓል።

አማኝ በመንፈስ ቅዱስ ሲወቀስ በተለይ የሚኰንነው የአለማመን ሕይወቱ ነው፤ ምክንያቱም ከዚህ ጋር የተያያዘው ታላቅ በደል የእግዚአብሔርን የመንፈስ ቅዱስ ሙሉ ስጦታ እንዳይቀበል እንደ ከለከለው ያያልና። በኀፍረትና በፊት መሸማቀቅ ዝቅ ይላል፤ እንዲህም ብሎ መጮኽ ይጀምራል፦ «ስለ አንተ በጆሮ ሰምቼ ነበር፤ አሁን ግን ዓይኔ አየችህ» (ኢዮብ 42:5)። እግዚአብሔር ወደ እርሱ ይቀርባል። እግዚአብሔር የታመነበት ጻድቁ ሰው ኢዮብ ከዚያ በፊት ፈጽሞ አይቶት የማያውቀውን የራስን ጥልቅ ኃጢአትና የራስ ጽድቅን በራሱ ውስጥ አየ። ይህ፣ አማኞች ሆነን ሳለን ሥጋዊ ሁኔታችን ስሕተት መሆኑን የሚያሳየው ወቀሳ ወደ እያንዳንዳችን እስኪመጣ ድረስ፣ ይህን ወቀሳ ከእግዚአብሔር ለመቀበል፣ ለመዋረድና ለመወቀስ በእግዚአብሔር ፊት ጊዜ ለመውሰድ ፈቃደኞች እስክንሆን ድረስ፣ ፈጽሞ መንፈሳውያን ሰዎች ልንሆን አንችልም።

ከዚያም ሦስተኛው ምልክት ይመጣል፤ እርሱም ከሥጋዊ ሁኔታ ወደ መንፈሳዊ ሁኔታ የሚያደርሰው አንድ እርምጃ ብቻ መሆኑ ነው። አንድ እርምጃ! ኦ፣ ይዤላችሁ የመጣሁት መልእክት እንዴት የተባረከ ነው—አንድ እርምጃ ብቻ ነው። ብዙ ሰዎች አንድ እርምጃ ብቻ መሆኑን ለመቀበል እንደማይፈቅዱ አውቃለሁ፤ ለእንዲህ ያለ ታላቅ ለውጥ እጅግ ትንሽ እንደ ሆነ ያስባሉ። ነገር ግን መለወጥስ አንድ እርምጃ ብቻ አልነበረምን?

ሰው ከሥጋዊነት ወደ መንፈሳዊነት ሲሸጋገርም እንዲሁ ነው። ስለ መንፈሳዊ ሰው ስናገር የማስበው መንፈሳዊ ብስለት ላይ ስለ ደረሰ ሰው፣ ስለ እውነተኛ ቅዱስ አይደለምን? ብላችሁ ትጠይቃላችሁ፤ እንዲህም ትላላችሁ፦ «ያ በአንድ ቀን ይመጣልን? በቅድስና ማደግ የለምን?» እኔም መንፈሳዊ ብስለት በአንድ ቀን ሊመጣ እንደማይችል እመልሳለሁ። ልንጠብቀውም አንችልም።

የክርስቶስ መልክ ውበት ሁሉ በሰው ውስጥ እስኪሣል ድረስ ዕድገት ያስፈልጋል። ሆኖም አሁንም እላለሁ፤ ሰው ከሥጋዊ ሕይወት ወጥቶ ወደ መንፈሳዊ ሕይወት ለመግባት የሚያስፈልገው አንድ እርምጃ ብቻ ነው። ይህም የሚሆነው ሰው ከሥጋ ጋር ፈጽሞ ሲቆራረጥ፣ ሥጋን ለክርስቶስ የመስቀል ሞት አሳልፎ ሲሰጥ፣ በእርሱ ያለው ሁሉ የተረገመ እንደ ሆነና ራሱን ከእርሱ ማዳን እንደማይችል ሲያይ፣ ከዚያም የክርስቶስ መስቀል የሚገድልበትን ኃይል በውስጡ እንዲሠራ ሲጠይቅ ነው፤—ሰው ይህን አድርጎ፦ «ለእኔ የተዘጋጀው ይህ መንፈሳዊ ሕይወት በክርስቶስ ኢየሱስ የአምላኬ ነጻ ስጦታ ነው» ሲል፣ ያን ጊዜ አንድ እርምጃ ከሥጋዊ ሁኔታ አውጥቶ ወደ መንፈሳዊ ሁኔታ እንዴት ሊያስገባው እንደሚችል ይረዳል። በዚያ መንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ ገና ብዙ የሚማረው ነገር ይኖራል።

ሰው ራሱን ለእውነተኛው፣ ሕያው፣ ለሚሠራውና ለሚገዛው የእግዚአብሔር መንፈስ ኃይል አሳልፎ ሲሰጥ ሊያድግ የሚችልበት ትክክለኛ ስፍራ ላይ ደርሷል። ከበሽታ እያደጉ ወደ ጤንነት መሸጋገርን ፈጽሞ አታስቡም፤ ትንሹ ሕፃን አድጎ ብርቱ ሰው እንደሚሆን ከድካም አድጋችሁ ወደ ብርታት ልትደርሱ ትችላላችሁ፤ ነገር ግን በሽታ ባለበት፣ መዳን እንዲገኝ ፈውስ መምጣት አለበት።

ጳውሎስ ሥጋዊ ሕይወት ተቆርጦ መወገድ እንዳለበት ይናገራል፦ «የክርስቶስ ኢየሱስም የሆኑቱ ሥጋን ከክፉ መሻቱና ከምኞቱ ጋር ሰቀሉ።» (ሮሜ 5:24)። ሰው ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ ሲረዳና ክርስቶስ ሊያደርገው በሚችለው በማመን ሲቀበለው፣ ያን ጊዜ አንድ እርምጃ ከሥጋዊነት ወደ መንፈሳዊነት ሊያሸጋግረው ይችላል። በክርስቶስ ሞት ኃይል የሚደረግ አንድ ቀላል የእምነት ተግባር፣ መንፈስ ቅዱስ የእኛ ሊያደርገው በሚችለው በክርስቶስ ሞት ኅብረት ውስጥ የሚደረግ አንድ ራስን የመስጠት ተግባር፣ ያን ኅብረት የእኛ ያደርገዋል፤ ከገዛ ጥረታችሁ ኃይልም ነጻ ያወጣችኋል።

ባልተለወጠበት ሁኔታ ሳለ እጅግ ጨለማና ጎስቋላ የነበረውን ያን ምስኪን የተፈረደበት ኃጢአተኛ ነጻ ያወጣው ምን ነበር? ለራሱ ምንም መልካም ነገር ማድረግ እንደማይችል ተሰማው። ምን አደረገ? ሁሉን የሚችለውን አዳኝ በፊቱ አየ፤ ራሱንም በእቅፉ ውስጥ ጣለ፤ ራሱን ሁሉን ለሚችለው ለዚያ ፍቅር አሳልፎ ሰጠ፤ «ጌታ ሆይ፣ ማረኝ» ብሎም ጮኸ። ይህ መዳን ነበር። ክርስቶስ የተቀበለው ስላደረገው ነገር አልነበረም። አማኞች ሆይ፣ ከእኛ መካከል ሥጋዊ ሁኔታ አይሎ እንደሚገዛ የምናውቅ ሰዎች፦ «መለያዬ ይኸው ነው፤ ሃይማኖተኛ ሰው ነኝ፤ ትጉ ሰው ነኝ፤ የሚስዮን ሥራ ደጋፊ ነኝ፤ በቤተ ክርስቲያኔ ለክርስቶስ እሠራለሁ፤ ነገር ግን፣ ወዮ! ቁጣ፣ ኃጢአትና ዓለማዊነት አሁንም ነፍሴን ይገዛሉ» ማለት ካለብን፣ የእግዚአብሔርን ቃል ስሙ። ማንም መጥቶ፦ «ታግያለሁ፣ ጸልዬአለሁ፣ አልቅሻለሁ፤ ነገር ግን አልረዳኝም» ቢል፣ እንግዲያስ ሌላ አንድ ነገር ማድረግ አለብህ።

ሕያው ክርስቶስ ለቅዱሱና ለመንፈሳዊው ሕይወትህ እግዚአብሔር ያዘጋጀልህ ዝግጅት እንደ ሆነ ማየት አለብህ። አንድ ጊዜ በመለወጥህ ጊዜ በአስደናቂ ፍቅሩ የተቀበለህ ያ ክርስቶስ፣ ፈጽመህ ለእግዚአብሔር የተሰጠህ መንፈሳዊ ሰው ልትሆን እንደምትችል ሊነግርህ አሁን እየጠበቀ መሆኑን ማመን አለብህ። ይህን ብታምን፣ ፍርሃትህ ይጠፋል፤ እንዲህም ትላለህ፦ «ሊሆን ይችላል፤ ክርስቶስ ተቀብሎ ኃላፊነቱን ከወሰደ፣ በእርግጥ ይሆናል።»

እንግዲህ የመጨረሻው ምልክቴ። ሰው ያንን እርምጃ መውሰድ አለበት፤ የሚያስፈራ ግን የተባረከ እርምጃ ነው። አንዳንዶቻችሁ የመለወጥን እርምጃ ከመውሰዳችሁ በፊት አምስት ወይም አሥር ዓመት ፈጅቶባችኋል። ለዓመታት አለቀሳችሁ፣ ጸለያችሁም፤ ያንን እርምጃ እስክትወስዱ ድረስ ሰላም ማግኘት አልቻላችሁም። እንዲሁም በመንፈሳዊ ሕይወት ከአንዱ አስተማሪ ወደ ሌላው እየሄዳችሁ፦ «ስለ መንፈሳዊ ሕይወት፣ ስለ መንፈስ ጥምቀትና ስለ ቅድስና ንገሩኝ» ትሉ ይሆናል፤ ሆኖም ባላችሁበት እንዳላችሁ ልትቀሩ ትችላላችሁ። ብዙዎቻችን ኃጢአት ከእኛ ቢወገድ ደስ ባለን ነበር። ችኩል ቁጣ እንዲኖረው የሚወድ ማን ነው? ትዕቢተኛ ጠባይ እንዲኖረው የሚወድ ማን ነው? ዓለማዊ ልብ እንዲኖረው የሚወድ ማን ነው? ማንም የለም።

እንዲያስወግደው ወደ ክርስቶስ እንሄዳለን፤ እርሱ ግን አያደርገውም፤ እኛም፦ «ለምን አያደርገውም? እጅግ አጥብቄ ጸልዬአለሁ» ብለን እንጠይቃለን። ምክንያቱ መርዘኛው ሥር በውስጥህ እንዲቀር እየፈለግህ አስቀያሚዎቹን ፍሬዎች ብቻ እንዲያስወግድልህ ስለ ፈለግህ ነው። ሥጋ በመስቀሉ ላይ እንዲቸነከርና አንተም ከእንግዲህ ራስህን ፈጽመህ ለመንፈሱ ኃይል እንድትሰጥ አልለመንኸውም። ነጻ መውጣት አለ፤ ነገር ግን እኛ በምንፈልግበት መንገድ አይደለም። አንድ ሠዓሊ የሚያምር ሥዕል ሊሥልበት የሚፈልገው አንድ ቁራጭ ሸራ ነበረው እንበል። ያ ቁራጭ ሸራ የእርሱ ባይሆን፣ ማንም ሰው ወስዶ ለሌላ ዓላማ ሊጠቀምበት መብት ቢኖረው፣ ሠዓሊው በዚያ ላይ ብዙ ድካም የሚያፈስስ ይመስላችኋልን? አይደለም። ሆኖም ሰዎች በልባቸው ራሳቸውን ፈጽመው ለትእዛዙና ለጥበቃው ሳያስገዙ፣ ኢየሱስ ክርስቶስ ይህን ቁጣ ወይም ያን ሌላ ኃጢአት ለማስወገድ በእነርሱ ላይ እንዲደክም ይፈልጋሉ። ይህ ሊሆን አይችልም። ነገር ግን መጥታችሁ ሕይወታችሁን ሁሉ በእጁ ብትሰጡ፣ ክርስቶስ ኢየሱስ ለማዳን ብርቱ ነው፤ ክርስቶስ ኢየሱስ ሊራራላችሁ ይጠብቃል፤ ክርስቶስ ኢየሱስ በመንፈሱ ሊሞላችሁ ይጠብቃል።

እርምጃውን አትወስዱምን? ከቀድሞው ሁሉ ይልቅ ራሳችንን ለእርሱ እንድናስገዛ በመንፈሱ እንድንመራ እግዚአብሔር ይስጠን። በትሑት ኑዛዜ አትመጡምን? ወዮ! ሥጋዊ ሕይወት እጅግ አይሎ ነበር፤ ፈጽሞ መለያችሁ ሆኖ ነበር፤ እግዚአብሔር ከሰጣችሁ በረከት ሁሉ ጋር ልትሆኑት የምትፈልጉትን—መንፈሳዊ ሰው—እንዳላደረጋችሁ መራራ ግንዛቤ የላችሁምን? መንፈሳዊ ሰውን ሊያደርግ የሚችለው በውስጥ በማደሩ መንፈስ ቅዱስ ብቻ ነው። እንግዲያስ ኑ፤ በዚህ በአንዱ ሐሳብ ራሳችሁን በእግዚአብሔር እግር ሥር ጣሉ፦ «ጌታ ሆይ፣ በመንፈስህ እንድሞላ ራሴን እንደ ባዶ ዕቃ እሰጥሃለሁ።»

እያንዳንዳችሁ በየቀኑ በሻይ ማዕድ ላይ ጊዜው ሲደርስ በሻይ ለመሞላት እየጠበቀ የተቀመጠ ባዶ ጽዋ ታያላችሁ። እያንዳንዱ ሳሕንና እያንዳንዱ ዝርግ ሳሕንም እንዲሁ ነው፤ ጸድተውና ባዶ ሆነው ለመሞላት ተዘጋጅተዋል።

ባዶ ሆነው፣ ጸድተው።

ኦ፣ ኑ! አንድ ዕቃ ሊይዘው የሚገባውን ለመቀበል እንደሚለይ፣ እንዲሁ ከዚህች ሰዓት ጀምሮ በመንፈሱ ለመሞላት የተለየ ዕቃ፣ መንፈሳዊ ሰው ለመሆን የተሰጠ ዕቃ መሆን እንደምትፈልጉ ለክርስቶስ ንገሩት። በነፍሳችሁ ጥልቅ ባዶነት ተንበርክካችሁ፦ «አቤቱ አምላኬ፣ ምንም የለኝም!» በሉ፤ ከዚያም ራሳችሁን በፊቱ ስታቀርቡ፣ በእርግጥ እንዲህ ለማለት መብት አላችሁ፦ «አምላኬ ተስፋውን ይፈጽማል!

ከሥጋዊ ክርስቲያን ይልቅ መንፈሳዊ ክርስቲያን እንዲያደርገኝ የመንፈስ ቅዱስን ሙላት ከእርሱ እጠይቃለሁ።» ራሳችሁን በእግሩ ሥር ብታቀርቡና በዚያ ብትቆዩ፣ በዚያ በትሑት ራስን መስጠትና በዚያ እንደ ሕፃን በሆነ መታመን ብትኖሩ፣ እግዚአብሔር ሕያው እንደ ሆነ በረከቱ በእርግጥ ይመጣል።

ኦ፣ የእርሱን ቤተ ክርስቲያን ሁሉ ስናስብና ሥጋዊው ነገር ይህን ያህል ተስፋፍቶ ስናይ በእግዚአብሔር ፊት በኀፍረት ልንሰግድ አይገባንምን? በልባችንና በሕይወታችን ውስጥ ስላለው ብዙ ሥጋዊ ነገር ስናስብ በእግዚአብሔር ፊት በኀፍረት ልንሰግድ አይገባንምን?

እንግዲያስ በእግዚአብሔር ምሕረት በታላቅ እምነት እንስገድ። ነጻ መውጣት ቀርቧል፤ ነጻ መውጣት እየመጣ ነው፤ ነጻ መውጣት እየጠበቀ ነው፤ ነጻ መውጣት የተረጋገጠ ነው። እንታመን፤ እግዚአብሔር ይሰጠዋል።