እግዚአብሔርን መጠበቅ

መዝሙር 62:5።—«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ በጸጥታ ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና።»

ከባድ ጥያቄ ወደ እኛ ይመጣል፦ «ያለኝ አምላክ ከሁኔታዎች ሁሉ በላይ የሆነልኝ፣ ከማንኛውም ሁኔታ ይልቅ ለእኔ የቀረበ አምላክ ነውን?» ወንድሜ ሆይ፣ እግዚአብሔር በእያንዳንዱ ቅጽበት በእውነት ከአንተ ጋር ሆኖ፣ እጅግ በከበዱ ሁኔታዎች ውስጥ እንኳ በዙሪያህ ካለው ከማንኛውም ነገር ይልቅ ሁልጊዜ ይበልጥ የሚገኝና የቀረበ ሆኖ ሕይወትህን መኖርን ተምረሃልን? ለዚህ ጥያቄ መልስ እስካላገኘን ድረስ የእግዚአብሔርን ቃል ማወቃችን ሁሉ እጅግ ጥቂት ብቻ ይረዳናል። ብዙዎቹ የእግዚአብሔር ውድ ልጆች፦ «ሁኔታዎቼ ከእግዚአብሔር ይለዩኛል፤ ፈተናዎቼ፣ መከራዎቼ፣ ጠባዬ፣ ቁጣዬ፣ ወዳጆቼ፣ ጠላቶቼ—ማንኛውም ነገር በአምላኬና በእኔ መካከል ሊገባ ይችላል» እያሉ ዘወትር የሚያማርሩት ለምን ይሆን? እግዚአብሔር በዓለም ካለው ከማንኛውም ነገር ይልቅ ወደ እኔ ይቀርብ ዘንድ ሊይዘኝ የማይችል ነውን? ባለጠግነት ወይም ድህነት፣ ደስታ ወይም ኀዘን አምላኬ የሌለው ኃይል በእኔ ላይ ሊኖራቸው ይገባልን? አይደለም።

እንግዲያስ የእግዚአብሔር ልጆች ሁኔታዎቻቸው ከእርሱ እንደሚለዩአቸው ብዙ ጊዜ የሚያማርሩት ለምንድን ነው? መልሱ አንድ ብቻ ሊሆን ይችላል፦ «አምላካቸውን አያውቁም።» በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ችግር ወይም ድካም ቢኖር፣ ያለንን አምላክ ስለማናውቅ ነው። ስለዚህ ነው በኤርምያስ 30:22 ካለው፦ «አምላክ እሆናችኋለሁ» ከሚለው ተስፋ በተጨማሪ፦ «እኔም አምላካችሁ እግዚአብሔር እንደ ሆንሁ ታውቃላችሁ» የሚለው ተስፋ ብዙ ጊዜ የሚጨመረው። ይህን በሰው ትምህርት ሳይሆን፣ በአእምሮዬ ወይም በምናቤም ሳይሆን፣ እግዚአብሔር በልቤ በሚሰጠው ሕያው ማስረጃ ባውቀው፣ ያን ጊዜ የአምላኬ መለኮታዊ መገኘት እጅግ አስደናቂ እንደሚሆን፣ አምላኬም ራሱ እጅግ ውብና እጅግ ቅርብ እንደሚሆን፣ እኔም በወደደኝ በእርሱ በዘመኔና በዓመታቴ ሁሉ አሸናፊ ሆኜ ልኖር እንደምችል አውቃለሁ። የሚያስፈልገን ይህ ሕይወት አይደለምን? ጥያቄው እንደ ገና ይመጣል፦ የእግዚአብሔር ሕዝብ አምላካቸውን የማያውቁት ለምንድን ነው? መልሱም ይህ ነው፦ ከእግዚአብሔር ይልቅ ማንኛውንም ነገር ይወስዳሉ፤—አገልጋዮችን፣ ስብከትን፣ መጻሕፍትን፣ ጸሎቶችን፣ ሥራንና ጥረቶችን፣ ማንኛውንም የሰው ተፈጥሮ ድካም፣ እግዚአብሔር ራሱን እስኪገልጥ ድረስ በመጠበቅ ፋንታ፣ ቢያስፈልግም ረጅም ጊዜ በመጠበቅ ፋንታ።

የምናገኘው ምንም ትምህርት፣ የምናደርገውም ምንም ጥረት፣ ለነፍሳችን ሁሉ በሁሉ የሆነውን ይህን የተባረከ የእግዚአብሔር ብርሃን የእኛ ሊያደርገው አይችልም። ቢሆንም የሚገኝ ነው። እግዚአብሔር ራሱን ቢገልጥ በእጃችን ሊደርስ የሚችል ነው። የሚያስፈልገው ይህ አንድ ነገር ነው። እያንዳንዱ ሰው፦ «ተጨማሪ እግዚአብሔርን እፈልጋለሁ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ስላለው ውብ እውነት ብቻ አትንገሩኝ። ያ ሊያረካኝ አይችልም። እግዚአብሔርን እፈልጋለሁ» ብሎ እንደ ተናገረና በየቀኑም እንደሚናገር ልቡን እንዲጠይቅ ወደ እግዚአብሔር እጸልያለሁ።

በውስጣዊው የክርስትና ሕይወታችን፣ በዕለት ዕለት ጸሎታችን፣ በክርስቲያናዊ አኗኗራችን፣ በአብያተ ክርስቲያናታችን፣ በጸሎት ስብሰባዎቻችን፣ በኅብረታችን ውስጥ ወደዚህ መድረስ አለበት—እግዚአብሔር ሁልጊዜ የመጀመሪያውን ስፍራ እንዲይዝ፤ ይህም ከተሰጠው እርሱ ይይዘናል። በግል ሕይወታችን የእያንዳንዳችን ዓይን በእግዚአብሔር ላይ፣ በሕያው እግዚአብሔር ላይ ቢያርፍ፣ የእያንዳንዳችንም ልብ፦ «ነፍሴ እግዚአብሔርን ተጠማች» እያለ ቢጮኽ፣ የዘላለማዊው አምላክ ምን ዓይነት ኃይል፣ ምን ዓይነት በረከትና ምን ዓይነት መገኘት በተገለጠልን ነበር! በዕብራውያን 7:25 የምናነበው ምንድን ነው?

«ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል።»—እነማንን? «በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን»፤ ወደ ክርስቶስ ብቻ የሚመጡትን አይደለም። በክርስቶስ—ስሙ ይባረክ—የእግዚአብሔርን ቸርነት፣ ራሱን ዝቅ ማድረጉንና ርኅራኄውን አግኝተናል። ነገር ግን እዚያ ቆመን በዚያ ብቻ የመርካት አደጋ ላይ ነን፤ ክርስቶስ ግን እኛን መልሶ በራሱ በእግዚአብሔር ክብር፣ በጽድቁ፣ በቅድስናው፣ በሥልጣኑ፣ በመገኘቱና በኃይሉ እንዲሁ ደስ እንድንሰኝ ሊያደርገን ይፈልጋል። «በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው ይችላል!»

አሁን እግዚአብሔርን እንዲህ፣ ከሁኔታዎች ሁሉ በላይ የሆነ፣ በየቀኑ ልቤንና ሕይወቴን የሚሞላ አምላክ አድርጌ ማወቅ ስለምችልበት መንገድ ጥቂት አሳቦች ብቻ ልናገር። የሚያስፈልገው አንድ ነገር ይህ ነው፦ እግዚአብሔርን መጠበቅ አለብኝ። በመጀመሪያው ቋንቋ እንዲህ ነው፤—በደች ትርጉማችንም እንዲሁ ነው፤ በኅዳጉም እንዲሁ ተጽፏል፤—«ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ በጸጥታ ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና።» መዝሙር 62:5። የነፍስ ጸጥታ ለእግዚአብሔር ምን ዓይነት ሊሆን ይገባዋል? ታናሽነቷን፣ አላዋቂነቷን፣ ጭፍን አመለካከቶቿንና ከስሜት፣ ሰዋዊና ኃጢአተኛ ከሆነው ነገር ሁሉ የሚመጡባትን አደጋዎች የምታውቅ ነፍስ፣ ይህን የምታውቅና፦ «ዘላለማዊው አምላክ ገብቶ እንዲይዘኝ እፈልጋለሁ፤ በዕድሜዬ ሁሉ በእጁ መዳፍ ውስጥ እጠበቅ ዘንድ እንዲህ አጥብቆ እንዲይዘኝ እፈልጋለሁ፤ በእያንዳንዱ ቅጽበት ሁሉን በሁሉ በእኔ ውስጥ ይሠራ ዘንድ እንዲህ ፈጽሞ የራሱ እንዲያደርገኝ እፈልጋለሁ» የምትል ነፍስ። በአምላካችን ባሕርይ ውስጥ የተካተተው ይህ ነው።

ለእርሱ ምንኛ ጸጥ ልንልና እርሱን ልንጠብቅ ይገባናል!

በአክብሮት ልጠይቅ፦ እግዚአብሔር ለምንድን ነው? አምላክ ለዚህ ነው፦ የፍጥረት ብርሃንና ሕይወት፣ የሕላዌ ሁሉ ምንጭና ኃይል ሊሆን። እግዚአብሔር የፈጠራቸው ውብ ዛፎች፣ ለምለሙ ሣርና ብሩሂቱ ፀሐይ ውበቱን፣ ጥበቡንና ክብሩን ሊያሳዩ ነበር። የመቶ ዓመት ዕድሜ ያለው ዛፍ—በተተከለ ጊዜ እግዚአብሔር ሕልውናውን የሚቀጥልበትን የሕይወት ክምችት አልሰጠውም። በእውነት አይደለም፤ እግዚአብሔር አበቦችን በየዓመቱ በውበታቸው እንደ ገና ያለብሳቸዋል፤ እግዚአብሔር በየዓመቱ ዛፉን በቅጠሉና በፍሬው ያለብሰዋል። በየቀኑና በየሰዓቱ የተፈጥሮን ሁሉ ሕይወት የሚጠብቅ እግዚአብሔር ነው።

እግዚአብሔር እኛን የፈጠረን ውበቱን፣ ፈቃዱን፣ ፍቅሩንና የተባረከውን የልጁን መልክ በውስጣችን የሚሠራባቸው ዕቃዎች እንድንሆን ነው። እግዚአብሔር ለዚህ ነው፤ ለአንዲት ቅጽበት እንኳ ሳያቋርጥ በኃያል አሠራሩ በውስጣችን ሊሠራ። ይህን መረዳት ስጀምር፣ እውነተኛውን የክርስትና ሕይወት ከዚያ በኋላ እንደ ከፍተኛ የማይቻል ነገርና ከተፈጥሮ ውጭ እንደ ሆነ ነገር አላስበውም፤ ነገር ግን፦ «እግዚአብሔር በእያንዳንዱ ቅጽበት የእርሱ ሊያደርገኝ፣ አምላኬም ከሌላው ነገር ሁሉ ይልቅ ለእኔ የቀረበ ሊሆን በፍጥረት ውስጥ ከሁሉ ይልቅ ተፈጥሮአዊ ነገር ነው» እላለሁ። እግዚአብሔር በእያንዳንዱ ቅጽበት ከእኔ ጋር እንዲሆን ልጠብቅ አልችልም ብሎ ማሰብ ምንኛ ሞኝነት እንደ ሆነ እስቲ ለአንድ አፍታ አስቡ።

የፀሐይን ብርሃን ተመልከት፤ ስትሠራ ወይም ስታጠና ወይም ፀሐይ በምትሰጠው ብርሃን መጽሐፍ ስታነብ አንዳች ችግር ገጥሞህ ያውቃልን? «ኦ፣ ያን ብርሃን እንዴት ልጠብቀው እችላለሁ? እንዴትስ አጥብቄ ልይዘው እችላለሁ? ልጠቀምበት ዘወትር እንደሚኖረኝ እንዴት እርግጠኛ ልሆን እችላለሁ?» ብለህ ታውቃለህን? ይህን ከቶ አላሰብኸውም። እግዚአብሔር ፀሐይ ራሷ ያለ አንተ ጥንቃቄ ብርሃን እንድትሰጥህ አድርጓል፤ ብርሃኑ ሳይጠራ ይመጣል። እኔም እጠይቅሃለሁ፦ ምን ይመስልሃል? እግዚአብሔር አንድ ቀን የምትቃጠለው የዚያች ፀሐይ ብርሃን ሳታውቀው ወደ አንተ መጥቶ በተባረከና በኃያል ሁኔታ በአንተ ውስጥ እንዲኖር አድርጎ፣ ቀኑን ሙሉ በተፈጥሮ ካለው ከማንኛውም ነገር ይልቅ እግዚአብሔር ለአንተ ቀርቦ ከእርሱ ጋር እንድትመላለስ ብርሃኑንና መገኘቱን በአንተ ውስጥ እንዲሁ ሊያበራ አይፈቅድምን? ወይስ አይችልምን? ስለዚህ ማረጋገጫ እግዚአብሔርን አመስግኑ፤ ይህን ማድረግ ይችላል። ታዲያ ለምን አያደርገውም? ለምንስ እጅግ አልፎ አልፎ፣ ለምንስ በእንዲህ ያለ ደካማ መጠን ብቻ ይሆናል? መልሱ አንድ ብቻ ነው፦ አትፈቅድለትም።

በሌሎች ነገሮች፣ በሃይማኖታዊ ነገሮች፣ በስብከትና በጸሎት፣ በጥናትና በሥራ እጅግ ተጠምደሃል፤ ተሞልተሃልም፤ በሃይማኖትህ እጅግ ከመጠመድህ የተነሣ እግዚአብሔር ራሱን እንዲያስታውቅ፣ እንዲገባና እንዲይዝህ ጊዜ አትሰጠውም። ኦ፣ ወንድሜ ሆይ፣ እግዚአብሔርን እጅግ ጠንቅቆ ያውቅ የነበረውን ሰው ቃል ስማ፤ እንዲህም ማለት ጀምር፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ ጠብቂ።» ይህ የፈጣሪ ክብር ራሱ መሆኑን፣ ክርስቶስ ወደ ዓለም ያመጣው ሕይወት ራሱ፣ እርሱ የኖረው ሕይወት፣ ክርስቶስም በአብ ላይ ፈጽሞ በመደገፍ ወደዚያው ሕይወት ሊያነሣን የሚፈልገው ሕይወት ራሱ መሆኑን ላሳይ እችል ነበር።

የክርስቶስ ሕይወት ምሥጢር ራሱ ይህ ነው፦ ሊያሳልፈው የመጣው ይሁዳ ቢሆን፣ ወይም በግፍ የፈረደበት ቀያፋ፣ ወይም እንዲሰቀል አሳልፎ የሰጠው ጲላጦስ ቢሆን፣ የአብ መገኘት በላዩ፣ በውስጡና በዙሪያው ነበረ፤ ሰውም መንፈሱን ሊነካ አልቻለም፤ የእግዚአብሔርን መገኘት እንዲህ ያለ ማወቅ ነው።

እግዚአብሔርም ለአንተና ለእኔ ሊሆን የሚፈልገው ይህ ነው።

የጭንቀት እረፍት ማጣትህና ከንቱ ጥረትህ ሁሉ እግዚአብሔር ሥራውን እንዲሠራ እንዳልፈቀድህለት አያረጋግጥምን? እግዚአብሔር ወደ ራሱ እየሳበህ ነው። ይህ የራስህ ምኞትና የራስህ ልብ መነሣሣት አይደለም፤ ዘላለማዊው መለኮታዊ ማግኔት ነው እየሳበህ ያለው። እነዚህ እረፍት የለሽ ናፍቆቶችና ጥማቶች የእግዚአብሔር ሥራ መሆናቸውን አስታውስ። ና፤ ጸጥ በል፤ እግዚአብሔርንም ጠብቅ። እርሱ ራሱን ይገልጣል።

እግዚአብሔርን እንዴት ልጠብቅ? ለዚህ መልሴ ይህ ነው፦ ከሁሉ አስቀድሞ በጸሎት አንዲት ቃል ሳትናገር በእግዚአብሔር ፊት ጸጥ ለማለት ብዙ ጊዜ ውሰድ። በጸሎት ውስጥ ከሁሉ የሚበልጠው ነገር ምንድን ነው? የምናገረውን የእርሱን ጆሮ ማግኘቴ ነው። የእግዚአብሔርን ትኩረት እንዳገኘን ፈጽመን እስክናውቅ ድረስ ልመናችንን ለማቅረብ ዝግጁ አይደለንም።

ይህን ሁሉ እንደምታውቅ ትነግረኛለህ። አዎን፣ ታውቀዋለህ፤ ነገር ግን ዘላለማዊው ሁሉን ቻይ አምላክ በእርግጥ ወደ አንተ እጅግ እየቀረበ እንደ ሆነ በሚያሳውቅ ቅዱስ ንቃት ልብህ በመንፈስ ቅዱስ እንዲሞላ ያስፈልግሃል። አፍቃሪው አምላክ የራሱ ሊያደርግህ ይናፍቃል። በእግዚአብሔር ፊት ጸጥ በል፤ ጠብቅም፤ እንዲህም በል፦ «አምላክ ሆይ፣ ያዘኝ። ራስህን ግለጥ፤ ለአሳቤ ወይም ለምናቤ ሳይሆን፣ ወደ መደገፍና ወደ ትሕትና ስፍራ ሊያመጣኝ እግዚአብሔር በላዬ እያበራ እንደ ሆነ በሚያሳውቅ፣ ግርማ ባለው፣ ፍርሃትን በሚያመጣና ነፍስን በሚያስገዛ ንቃት ግለጥ።»

ጸሎት በእርግጥ እግዚአብሔርን መጠበቅ ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን መጠበቅ ያልሆነ እጅግ ብዙ ጸሎት አለ።

እግዚአብሔርን መጠበቅ ለጸሎት የመጀመሪያውና ከሁሉ የሚሻለው ጅማሬ ነው። የእግዚአብሔርን ክብርና ቅርበት በትሕትናና በጸጥታ አምነን ስንሰግድ፣ ጸሎት ስንጀምር ብዙ ጊዜ በመጨረሻ ብቻ የምናገኘው በረከት ራሱ በዚያው ይሆንልናል።

ገና ከመጀመሪያው ከእግዚአብሔር ጋር ፊት ለፊት እገናኛለሁ፤ ከዘላለማዊው ሁሉን ቻይ ፍቅር ጋር እገናኛለሁ፤ አምላኬም እንደሚባርከኝ አውቃለሁ። በእግዚአብሔር ፊት ጸጥ ለማለት ከቶ አንፍራ፤ ያን ጊዜ ያን ጸጥታ ወደ ሥራችን እንወስደዋለን፤ በእሁድ ወደ ቤተ ክርስቲያን፣ ወይም በሳምንቱ ቀናት ወደ ጸሎት ስብሰባ ስንሄድ፣ በእኛና በእግዚአብሔር መካከል አንዳች ነገር እንዳይቆም፣ በመስማትና በማዳመጥም ተጠምደን የእግዚአብሔርን መገኘት ከቶ እንዳንረሳ በአንድ ምኞት ይሆናል።

ኦ፣ እግዚአብሔር እያንዳንዱን አገልጋይ ሙሴ በሲና ተራራ ግርጌ እንደ ነበረው ቢያደርገው! «ሙሴም ሕዝቡን እግዚአብሔርን ሊገናኙ አወጣቸው»፤ እነርሱም ተገናኙት፤ ፈሩም (ዘጸአት 19:16)። እያንዳንዱ አገልጋይ ሕዝቡ ከሁሉ አስቀድሞ፦ «ይህ ሰው ወደ ራሱ ወደ እግዚአብሔር ሊያመጣን ይፈልጋል» ብለው እንዲሰማቸው ሳያደርግ ከመስበክና ከማስተማር ኃጢአት እግዚአብሔር ያድነው ዘንድ ነፍሱ በምትችለው ትጋት ሁሉ ይለምን። ይህ በቃላቱ ብቻ ሳይሆን በትሑቱ፣ በሚጠብቀውና በሚሰግደው ልብ ዝንባሌ ራሱ ሊሰማ ይችላል። ይህን መጠበቅ ወደ አምልኳችን ሁሉ ልንወስደው ይገባናል፤ ልናጠናው ይገባናል፤ ስለ እርሱ ልንናገር ይገባናል፤ እርስ በርሳችንም ልንረዳዳ ይገባናል፤ ይህ እውነት በክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ እጅግ ጠፍቷልና፤ ስለ እርሱ እግዚአብሔርን ልንጠብቅ ይገባናል። ያን ጊዜ ወደ ዕለት ዕለት ሕይወታችን ልናወጣው እንችላለን።

የሚወድቁበት ነገር የሚያስደንቃቸው እጅግ ብዙ ክርስቲያኖች አሉ፤ ነገር ግን በምን ያህል ቀላልነት እንደሚያወሩና በጨዋታ እንደሚካፈሉ፣ ሰዓታትንም በእርሱ እንደሚያሳልፉ አስቡ፤ ይህ ሁሉ የነፍስን ኃይል እየበተነና ሰዓታትን በእግዚአብሔር ቅርብ መገኘት ውስጥ ሳይሆን እንዲያሳልፉ እየመራቸው ሊሆን እንደሚችል ከቶ አያስቡም። ታላቁ ችግር ይህ ነው ብዬ እፈራለሁ፦ እግዚአብሔርን ዘወትር ለመጠበቅ ሕይወት የሚያስፈልገውን መሥዋዕት ለመክፈል ፈቃደኞች አይደለንም።

በልዑል መጠጊያ ሥር በእያንዳንዱ ቅጽበት መኖር የማይቻል ነገር ሆኖ የሚሰማን ከእኛ አንዳንዶች የሉምን? «በድንኳኑ መሸሸጊያ ይሰውረኛል»። ወዳጆች ሆይ፣ ይህ እጅግ ከፍ ያለ ወይም እጅግ አስቸጋሪ ነው ብላችሁ አታስቡ። ለእናንተና ለእኔ ልንደርስበት እጅግ አስቸጋሪ ነው፤ አምላካችን ግን ይሰጠናል። እግዚአብሔርን ይበልጥ በትጋትና በጽናት መጠበቅን አሁኑኑ እንጀምር።

በቤታችን አንዳንድ ጊዜ ጥቂት በጸጥታ እንስገድ፤ በእልፍኛችንም በጸጥታ እንጠብቅ፤ ምናልባትም ያለ ቃላት፣ በፍጹም ልባችን የእግዚአብሔር መገኘት በላያችን እንዲመጣ እንደምንፈልግ ቃል ኪዳን እንግባ። ሃይማኖት ምንድን ነው? እግዚአብሔር በአንተ ውስጥ የሚሠራውን ያህል፣ ያ ብቻ ነው ሃይማኖት። ተጨማሪ ሃይማኖት፣ ተጨማሪ ጸጋ፣ ተጨማሪ ብርታትና ተጨማሪ ፍሬያማነት ብትፈልግ፣ ተጨማሪ እግዚአብሔር ሊኖርህ ይገባል። የልባችን ጩኸት ይህ ይሁን፤—ተጨማሪ እግዚአብሔር! ተጨማሪ እግዚአብሔር! ተጨማሪ እግዚአብሔር! ለነፍሳችንም፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ብቻ በጸጥታ ጠብቂ፤ ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና» እንበል፤ መዝሙር 62:5።