ተስፋንና መታመንን ሁሉ በእግዚአብሔር ብቻ ላይ ማድረግ

ደቀ መዝሙሩ፦

አቤቱ፣ በዚህ ሕይወት ያለኝ መታመን ምንድር ነው? ከሰማይ በታች ከሚታዩት ነገሮች ሁሉ መካከልስ የሚበልጠው መጽናናቴ ምንድር ነው? አቤቱ አምላኬ ሆይ፣ ምሕረትህ ቍጥር የሌለው አንተ አይደለህምን? ያለ አንተ መቼ መልካም ሆኖልኝ ያውቃል? ወይስ አንተ ሳለህ ነገሮች እንዴት ሊከፉ ይችላሉ? ያለ አንተ ባለ ጠጋ ከመሆን ይልቅ ስለ አንተ ድሀ መሆንን እመርጣለሁ። ያለ አንተ ሰማይን ከመያዝ ይልቅ ከአንተ ጋር በምድር ላይ መንከራተትን እመርጣለሁ። አንተ ባለህበት ሰማይ አለ፤ አንተ በሌለህበትም ሞትና ሲኦል አሉ። አንተ ምኞቴ ነህ፤ ስለዚህ ወደ አንተ መጮኽ፣ መቃተትና መጸለይ ይገባኛል። አምላኬ ሆይ፣ ከአንተ ብቻ በቀር በችግሬ ጊዜ እንዲረዳኝ በማንም ፈጽሞ ልታመን አልችልም። አንተ ተስፋዬ ነህ። አንተ መታመኛዬ ነህ። በችግር ሁሉ እጅግ ታማኝ የሆንህ አጽናኜ አንተ ነህ።

ሁሉ የራሳቸውን ይፈልጋሉ። አንተ ግን መዳኔንና ጥቅሜን ታስቀድማለህ፤ ሁሉንም ነገር ለበጎዬ ትለውጣለህ። ለልዩ ልዩ ፈተናና ችግር ብትሰጠኝ እንኳ፣ የምትወዳቸውን በሺህ መንገድ መፈተን ልማድህ የሆነ አንተ፣ ይህን ሁሉ ለበጎዬ ታዘጋጃለህ። በሰማያዊ መጽናናት ከሞላኸኝ ጊዜ ይልቅ በዚህ ፈተና ጊዜ ልትወደድም ሆነ ልትመሰገን ማነስ አይገባህም።

ስለዚህ አቤቱ አምላኬ፣ ተስፋዬንና መጠጊያዬን ሁሉ በአንተ ላይ አደርጋለሁ። ከአንተ ውጭ ያለኝን ሁሉ ደካማና የማይጸና ሆኖ ስለማገኘው መከራዬንና ጭንቀቴን ሁሉ በአንተ ላይ እጥላለሁ። አንተ ራስህ ካልረዳኸኝ፣ ካላበረታኸኝ፣ ካላጽናናኸኝ፣ ካላስተማርኸኝና ካልጠበቅኸኝ፣ ብዙ ወዳጆች ቢኖሩኝ አይጠቅመኝም፤ ኃያላን ረዳቶችም ሊረዱኝ፣ አስተዋይ መካሪዎችም የሚጠቅም መልስ ሊሰጡኝ፣ የሊቃውንትም መጻሕፍት ሊያጽናኑኝ፣ ማንኛውም የከበረ ሀብትም ነጻነቴን ሊያስገኝልኝ፣ ማንኛውም ስፍራም የቱንም ያህል ስውርና ውብ ቢሆን ሊሰውረኝ አይችሉም። ለሰላማችንና ለደስታችን የሚመስሉ ነገሮች ሁሉ አንተ በሌለህበት ምንም አይደሉምና፤ በእውነትም ምንም ደስታ አያስገኙም።

በእውነት አንተ የመልካም ነገር ሁሉ ምንጭ፣ የሕይወት ከፍታ፣ ሊነገር የሚችለውም ሁሉ ጥልቀት ነህ። ከሁሉ በላይ በአንተ መታመን ለአገልጋዮችህ ከሁሉ የበረታ መጽናናት ነው።

አምላኬ፣ የርኅራኄ አባት ሆይ፣ ወደ አንተ እመለከታለሁ፤ በአንተ እታመናለሁ። ቅዱስ ማደሪያህና የዘላለማዊ ክብርህ ዙፋን ትሆን ዘንድ ነፍሴን በሰማያዊ በረከት ባርካት፣ ቀድሳትም። በዚህም የክብርህ መቅደስ ውስጥ ግርማህን የሚያስቀይም ምንም ነገር አይገኝ። በታላቅ ቸርነትህና በምሕረትህ ብዛት ወደ እኔ ተመልከት፤ በሞት ጥላ አገር ከአንተ ተለይቶ በስደት ያለውን የድሀ አገልጋይህን ጸሎት ስማ። በዚህ በሚጠፋ ሕይወት ብዙ አደጋዎች መካከል የድሀ አገልጋይህን ነፍስ ጠብቅ፤ አድናትም፤ በሚሸኘውም ጸጋህ በሰላም መንገዶች ወደ ዘላለማዊ ብርሃን ምድር ምራው።