ከፍ ያሉ ነገሮችንና የእግዚአብሔርን ስውር ፍርዶች አለመመርመር

ክርስቶስ፦

ልጄ ሆይ፥ ስለ ከፍ ያሉ ነገሮችና ስለ እግዚአብሔር ስውር ፍርዶች ከመከራከር ተጠንቀቅ—ይህ ሰው ለምን እንዲህ እንደ ተተወ፣ ያም ለምን እንዲህ ባለ ታላቅ ጸጋ እንደ ተወደደ፣ ወይም አንዱ ሰው ለምን እጅግ እንደ ተጨነቀ ሌላውም ለምን እጅግ ከፍ ከፍ እንዳለ። እንደነዚህ ያሉ ነገሮች ከሰው ማስተዋል ሁሉ በላይ ናቸው፤ የእግዚአብሔርንም ፍርድ ማንኛውም አእምሮ ወይም ክርክር ሊመረምረው አይችልም።

ስለዚህ ጠላት እንደዚህ ያሉትን አሳቦች በአእምሮህ ሲያስገባ፣ ወይም አንዳንድ የማወቅ ጕጕት ያላቸው ሰዎች ስለ እነርሱ ጥያቄ ሲያነሡ፣ ከነቢዩ ጋር እንዲህ ብለህ መልስ፦ «አቤቱ፥ አንተ ጻድቅ ነህ፥ ፍርድህም ቅን ነው»፤ ይህንንም፦ «የእግዚአብሔር ፍርድ እውነት ነው፥ በአንድነትም ጽድቅ ነው።» ፍርዶቼ ለሰዎች ማስተዋል የማይመረመሩ ስለ ሆኑ ሊፈሩ እንጂ ሊከራከሩባቸው አይገባም።

እንዲሁም ስለ ቅዱሳን ዋጋ፣ ከእነርሱ ማን ይበልጥ ቅዱስ እንደ ሆነ ወይም በመንግሥተ ሰማያት ማን እንደሚበልጥ አትጠይቅ፤ አትከራከርም። እንደነዚህ ያሉ ነገሮች ብዙ ጊዜ ጠብንና የማይጠቅም ክርክርን ይወልዳሉ። አንዱ በትዕቢት አንዱን ቅዱስ፣ ሌላውም ሌላውን ከፍ ሊያደርግ ሲሞክር፣ ቅንዓትና ጠብ የሚነሡበትን ትዕቢትንና ከንቱ ውዳሴን ይመግባሉ። እንደነዚህ ያሉትን ነገሮች ለማወቅና ለመመርመር መሻት ምንም ፍሬ አያፈራም። ይልቁንም ቅዱሳንን ያሳዝናል፤ እኔ የሰላም አምላክ ነኝ እንጂ የሁከት አምላክ አይደለሁምና—ይህም ሰላም ራስን ከፍ ከማድረግ ይልቅ በእውነተኛ ትሕትና የሚገኝ ሰላም ነው።

አንዳንዶች በፍቅራቸው ግለት ተስበው ለእነዚህ ወይም ለእነዚያ ቅዱሳን የበለጠ ፍቅር ያሳያሉ፤ ይህ ፍቅር ግን ሰዋዊ እንጂ መለኮታዊ አይደለም። ቅዱሳንን ሁሉ የፈጠርሁ እኔ ነኝ። ጸጋን ሰጠኋቸው፤ ወደ ክብርም አመጣኋቸው። የእያንዳንዳቸውን ዋጋ አውቃለሁ። በቸርነቴ በረከት ቀደምኋቸው። ወዳጆቼን ከዘመናት በፊት አወቅኋቸው። ከዓለም መረጥኋቸው—እነርሱ አልመረጡኝም። በጸጋ ጠራኋቸው፤ በምሕረት ሳብኋቸው። በልዩ ልዩ ፈተናዎች መካከል በሰላም መራኋቸው። የከበረ መጽናናትን አፈሰስሁባቸው። ጽናትን ሰጠኋቸው፤ ትዕግሥታቸውንም በአክሊል አከበርሁ። የፊተኛውንና የኋለኛውን አውቃለሁ። ሁሉንም ሊገመት በማይችል ፍቅር አቅፋቸዋለሁ። በቅዱሳኔ ሁሉ ልመሰገን ይገባኛል። ከሁሉ በላይ ልባረክ፣ ያለ ምንም ቀድሞ የነበረ የራሳቸው ዋጋ እንዲህ በክብር ከፍ ባደረግኋቸውና አስቀድሜ በወሰንኋቸው በእያንዳንዳቸውም ልከበር ይገባኛል።

ስለዚህ ከታናናሾቼ አንዱን የሚንቅ ታላቁን አያከብርም፤ ታናሹንም ታላቁንም እኔ ፈጥሬአለሁና። ከቅዱሳንም አንዱን የሚያቃልል እኔንና በመንግሥተ ሰማያት ያሉትን ሌሎችን ሁሉ ደግሞ ያቃልላል። ሁሉም በፍቅር ማሰሪያ አንድ ናቸው። አንድ አሳብና አንድ ፈቃድ አላቸው፤ እርስ በርሳቸውም ይዋደዳሉ፤ ከዚህም እጅግ የሚበልጠው ግን ከራሳቸውና ከራሳቸው ዋጋ ይልቅ እኔን መውደዳቸው ነው። ከራሳቸው በላይ ተነጥቀው፣ ከራስ ፍቅርም አልፈው ተስበው፣ በሚያርፉበት በእኔ ፍቅር ፈጽመው ተውጠዋል። ከዚያ ሊመልሳቸው ወይም ሊያዋርዳቸው የሚችል ምንም ነገር የለም፤ በዘላለማዊ እውነት የተሞሉ በማይጠፋ የፍቅር እሳት ይቃጠላሉና።

ስለዚህ የራሳቸውን ራስ ወዳድ ደስታ ብቻ መውደድ የሚያውቁ ሥጋውያንና ስሜታውያን ሰዎች ስለ እግዚአብሔር ቅዱሳን ሁኔታ ከመከራከር ይቈጠቡ። እንደነዚህ ያሉ ሰዎች ዘላለማዊውን እውነት ደስ እንደሚያሰኝ ሳይሆን እንደ ራሳቸው ዝንባሌ ይቀንሳሉ፤ ይጨምራሉም። በብዙዎች ዘንድ ይህ ፍጹም አላዋቂነት ነው፤ በተለይም ጥቂት ብቻ በበራላቸውና ማንንም በንጹሕ መንፈሳዊ ፍቅር መውደድ እምብዛም በማይችሉት ዘንድ። እነርሱ አሁንም በተፈጥሯዊ ፍቅርና በሰዋዊ ወዳጅነት ወደዚህ ወይም ወደዚያ ሰው በብርቱ ይሳባሉ፤ በዚህ በምድር ላይ በእንደነዚህ ያሉ ነገሮች ያላቸው አካሄድም ስለ ሰማያዊ ነገሮች ለሚያስቡት አሳብ መሠረት ይሆናል። ነገር ግን ፍጹማን ያልሆኑ ሰዎች በሚያስቡት ነገርና የበራላቸው ሰዎች ከላይ በተገለጠላቸው መገለጥ በሚመለከቱት ነገር መካከል ተወዳዳሪ የሌለው ርቀት አለ።

እንግዲያስ ልጄ ሆይ፥ ከእውቀትህ በላይ የሆኑትን ነገሮች በማወቅ ጕጕት ከመመርመር ተጠንቀቅ። ይልቁንም ከሁሉ ታናሽ ብትሆን እንኳ በእግዚአብሔር መንግሥት መገኘት ሥራህና ግብህ ይሁን። አንድ ሰው ማን ከማን ይበልጥ ቅዱስ እንደ ሆነ፣ ወይም በመንግሥተ ሰማያት ማን እንደሚበልጥ ቢያውቅ፣ ከዚህ እውቀት ተነሥቶ በፊቴ ራሱን ካላዋረደና ስሜንም አብልጦ ለማመስገን ካልተነሣ ይህ እውቀት ምን ይጠቅመዋል?

የራሱን ኃጢአት ታላቅነትና የበጎ ምግባሩን ማነስ፣ በራሱና በቅዱሳን ፍጽምና መካከል ያለውንም ርቀት የሚያስብ ሰው፣ ማን ይበልጣል ማንስ ያንሳል ብሎ ከሚከራከረው ይልቅ በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ የተወደደ ሥራ ይሠራል። በከንቱ የማወቅ ጕጕት ምሥጢራቸውን ከመመርመር ይልቅ ቅዱሳንን በአምልኮ ጸሎትና በእንባ መማጸንና በትሑት አእምሮ የከበረ እርዳታቸውን መለመን ይሻላል።

ሰዎች ራሳቸውን ማርካት ቢያውቁና የማይጠቅመውን ክርክራቸውን ቢተዉ፣ ቅዱሳን መልካምና ፍጹም ይረካሉ። በራሳቸው ዋጋ አይመኩም፤ ከወሰን በሌለው ፍቅሬ የተነሣ ሁሉን ስለ ሰጠኋቸው ለራሳቸው ምንም መልካም ነገር አይሰጡም፤ ሁሉን ለእኔ ይሰጣሉ እንጂ። ምንም ክብር እንዳይጐድላቸውና ምንም ደስታ እንዳያጡ በእግዚአብሔር ፍቅርና በተትረፈረፈ ደስታ ተሞልተዋል። ቅዱሳን ሁሉ በራሳቸው ይበልጥ ትሑታን በሆኑ መጠን በክብር ይበልጥ ከፍ ያሉ፣ ወደ እኔም ይበልጥ የቀረቡና በእኔ ይበልጥ የተወደዱ ናቸው። ስለዚህ አክሊሎቻቸውን በእግዚአብሔር ፊት እንደ ጣሉ፣ በበጉም ፊት በግንባራቸው እንደ ወደቁ፣ ለዘላለም ሕያው ለሆነውም እንደ ሰገዱ ተጽፎ ታገኛለህ።

ብዙዎች ራሳቸው ከታናናሾቹ መካከል ለመቈጠር የሚገባቸው መሆን አለመሆናቸውን ሳያውቁ በመንግሥተ ሰማያት ማን እንደሚበልጥ ይጠይቃሉ። ሁሉም የእግዚአብሔር ልጆች ስለሚባሉና ስለሚሆኑ ሁሉም ታላላቅ በሆኑበት በሰማይ ታናሽ መሆን እንኳ ታላቅ ነገር ነው። ታናሹ ሺህ ይሆናል፤ የመቶ ዓመትም ኃጢአተኛ ይሞታል። ደቀ መዛሙርቱ በመንግሥተ ሰማያት ማን እንደሚበልጥ በጠየቁ ጊዜ ይህን መልስ ሰምተዋልና፦ «ካልተመለሳችሁ እንደ ሕፃናትም ካልሆናችሁ፥ ወደ መንግሥተ ሰማያት ከቶ አትገቡም። እንግዲህ እንደዚህ ሕፃን ራሱን የሚያዋርድ ሁሉ፥ በመንግሥተ ሰማያት የሚበልጥ እርሱ ነው።»

ስለዚህ ከሕፃናት ጋር ራሳቸውን በፈቃዳቸው ማዋረድን ለሚንቁ ወዮላቸው፤ ዝቅተኛው የሰማያዊ መንግሥት ደጅ እንዲገቡ አይፈቅድላቸውምና። በዚህ መጽናናታቸውን ለሚቀበሉ ባለ ጠጎችም ደግሞ ወዮላቸው፤ ድሆች ወደ እግዚአብሔር መንግሥት በሚገቡበት ጊዜ እነርሱ በውጭ ቆመው ያለቅሳሉና። እናንተ ትሑታን ሆይ፣ ደስ ይበላችሁ፤ እናንተ ድሆች ሆይ፣ ሐሤት አድርጉ፤ በእውነት ብቻ ብትሄዱ የእግዚአብሔር መንግሥት የእናንተ ነውና።