ፈጣሪን ለማግኘት ፍጥረትን ሁሉ መተው

ደቀ መዝሙሩ፦

ጌታ ሆይ፥ ማንም ሰውና ማንም ፍጥረት እንቅፋት ሊሆንብኝ ወደማይችልበት ደረጃ ልደርስ ከሆነ አሁንም የበለጠ ጸጋ እጅግ ያስፈልገኛል። አንዳች ነገር እስከ ያዘኝ ድረስ በነጻነት ወደ አንተ ልበርር አልችልምና። «እንደ ርግብ ክንፍ ማን በሰጠኝ? በበረርሁ ባረፍሁም ነበር» ያለው በነጻነት ወደ አንተ ሊበርር ተመኝቶ ነበር። ከእግዚአብሔር በቀር ምንም ከማይሻ ሰው ይልቅ ያረፈ ማን ነው? በምድር ላይ ምንም ከማይመኝ ሰውስ ይልቅ ነጻ የሆነ ማን ነው?

እንግዲህ ፍጥረትን ሁሉ አልፎ መሄድ፣ ራስን ፈጽሞ መተው፣ በአእምሮ ተመስጦም የሁሉ ፈጣሪ የሆንህ አንተ ከፍጥረታትህ ሁሉ መካከል አምሳያ እንደሌለህ ማየት፣ ሰውም ከፍጥረታት ሁሉ ነጻ ካልወጣ ለመለኮታዊው ነገር በነጻነት ሊተጋ እንደማይችል ማወቅ መልካም ነው። በተመስጦ የሚኖሩ ሰዎች ጥቂት ሆነው የሚገኙበት ምክንያት ከሚያልፈውና ከተፈጠረው ነገር ራሳቸውን ፈጽመው መለየትን የሚያውቁ ጥቂቶች ስለ ሆኑ ነው።

ለዚህም በእርግጥ ታላቅ ጸጋ ያስፈልጋል፤ ነፍስን የሚያነሣና ከራሷ በላይ ከፍ የሚያደርግ ጸጋ። ሰው በመንፈስ ከፍ ካላለ፣ ከፍጥረታት ሁሉ ነጻ ካልሆነና ከእግዚአብሔር ጋር ፈጽሞ አንድ ካልሆነ፣ እውቀቱም ሀብቱም ሁሉ ዋጋቸው ጥቂት ነው። ከአንዱ፣ ወሰን ከሌለውና ዘላለማዊ ከሆነው መልካም ነገር በቀር ሌላን ነገር ታላቅ አድርጎ የሚቈጥር ለረጅም ጊዜ ታናሽ ሆኖ ይኖራል፤ በምድርም ላይ እየተሳበ ይተኛል። እግዚአብሔር ያልሆነ ሁሉ ምንም አይደለም፤ እንደ ምንምም ሊቈጠር ይገባዋል።

በበራለትና ለእግዚአብሔር ባደረ ሰው ጥበብና ብዙ ባነበበና ብሩህ አእምሮ ባለው ምሁር ትምህርት መካከል ታላቅ ልዩነት አለ፤ ከመለኮታዊ ምንጭ ወደ ታች የሚፈስሰው እውቀት በሰው ትጋት በድካም ከሚገኘው እጅግ የከበረ ነውና።

ተመስጦን የሚመኙ ብዙዎች አሉ፤ ነገር ግን ተመስጦ የሚጠይቃቸውን ነገሮች ማድረግ ግድ አይላቸውም። በውጫዊና በስሜት በሚዳሰሱ ነገሮች መርካት፣ ፍጹም የሆነ ራስን መግደልም እጅግ ጥቂት መሆኑ ደግሞ ታላቅ እንቅፋት ነው። መንፈሳውያን ተብለን ልንጠራ የምንወድ እኛ፣ ለሚያልፉና ለተናቁ ነገሮች ይህን ያህል ድካም፣ ከዚያም የበለጠ ጭንቀት የምናውለው፣ ስለ ውስጣዊ ጕዳዮቻችን ግን በሙሉ ንቃት አልፎ አልፎ ብቻ የምናስበው ወይም ከቶ የማናስበው፣ ይህ ምን እንደ ሆነ፣ በምንስ መንፈስ እንደምንመራ፣ ምንስ እንደምንሻ አላውቅም።

ወዮ፥ ጥቂት ከተሰበሰብን በኋላ እንደናቀፋለን፤ ሥራችንን በጥብቅ ምርመራ አንመዝንም። ፍቅራችን የት እንዳለ አናስተውልም፤ ሥራችን ንጹሕ አለመሆኑንም አናለቅስለትም።

ሥጋ ሁሉ መንገዱን ስላበላሸ ታላቁ የጥፋት ውኃ እንደ ተከተለ አስብ። እንግዲህ ውስጣዊ ፍቅራችን የተበላሸ ከሆነ፣ ከእርሱ የሚወጣው ሥራ፣ የውስጣዊ ብርታታችንን ማጣት እንደሚያመለክት ምልክት ሆኖ፣ እርሱም የተበላሸ መሆኑ ግድ ነው። የመልካም ሕይወት ፍሬ ከንጹሕ ልብ ይወጣል።

ሰዎች አንድ ሰው ምን ያህል እንዳደረገ መጠየቅ ልማዳቸው ነው፤ በምን ዓይነት በጎ ምግባር እንደሚሠራ ግን ጥቂት ብቻ ያስባሉ። ብርቱ ነውን? ባለጠጋ ነውን? መልከ መልካም ነውን? ጥሩ ጸሐፊ ነውን? ጥሩ ዘማሪ ነውን? ወይስ ጥሩ ሠራተኛ ነውን? ብለው ይጠይቃሉ። ነገር ግን በመንፈስ ምን ያህል ድሀ እንደ ሆነ፣ ምን ያህል ታጋሽና የዋህ፣ ምን ያህል ለእግዚአብሔር ያደረና መንፈሳዊ እንደ ሆነ ጥቂት ብቻ ይናገራሉ። ባሕርይ ውጫዊ መልኩን ይመለከታል፤ ጸጋ ግን ወደ ውስጣዊ ማንነቱ ትመለከታለች። አንደኛው ብዙ ጊዜ ይሳሳታል፤ ሌላዋ በእግዚአብሔር ትታመናለች፤ አትታለልምም።