ስፍር ቍጥር የሌላቸውን የእግዚአብሔርን ስጦታዎች ማስታወስ

ደቀ መዝሙሩ፦

አቤቱ፥ ልቤን ለሕግህ ክፈት፤ በትእዛዛትህም መንገድ እሄድ ዘንድ አስተምረኝ። ፈቃድህን አስተውል ዘንድ ስጠኝ። ከአሁን ጀምሮ የሚገባውን ምስጋና አቀርብላቸው ዘንድ በረከቶችህን—ሁሉንም፣ እያንዳንዳቸውንም—በታላቅ አክብሮትና ጥንቃቄ አስብ ዘንድ ስጠኝ። ከስጦታዎችህ ለትንሹ እንኳ የሚገባውን ምስጋና ማቅረብ እንደማልችል አውቃለሁ። ለሰጠኸኝ ቸርነት የማይገባኝ ነኝ፤ ልግስናህንም ባሰብሁ ጊዜ መንፈሴ ከታላቅነቱ የተነሣ ይዝላል። በነፍስና በሥጋ ያለን ሁሉ፣ በውስጥም ሆነ በውጭ፣ በተፈጥሮም ሆነ በጸጋ የያዝነው ሁሉ ስጦታዎችህ ናቸው፤ መልካሙን ሁሉ የተቀበልንበትን ቸርነትህንና ምሕረትህንም ያውጃሉ።

አንዱ ብዙ ሌላውም ጥቂት ቢቀበል ሁሉም የአንተ ነው፤ ያለ አንተም ምንም ሊቀበሉ አይቻልም። ታላላቅ ነገሮችን የሚቀበል በገዛ ዋጋው ሊመካ፣ ራሱንም ከሌሎች በላይ ሊቈጥር ወይም ጥቂት በሚቀበሉት ላይ ሊታበይ አይችልም። ለራሱ ጥቂት የሚሰጥና ምስጋናን በማቅረብ ይበልጥ ትሑትና ለእግዚአብሔር ያደረ የሆነ እርሱ በእውነት ታላቅና የተሻለ ነው፤ ራሱን ከሰዎች ሁሉ እንደሚያንስ የሚቈጥርና ራሱን ከሁሉ ይልቅ የማይገባው አድርጎ የሚፈርድ ደግሞ ታላቁን በረከት ለመቀበል ይበልጥ የተገባ ነው።

በሌላ በኩል ጥቂት ስጦታ የተቀበለ ሊያዝን ወይም ትዕግሥት ሊያጣ ወይም በባለጠጋው ሊቀና አይገባውም። ይልቁንም አሳቡን ወደ አንተ መልሶ ለሰው ፊት ሳታዳላ እጅግ በልግስና፣ በነጻና በፈቃድህ ስለምትሰጥ ታላቅ ምስጋናን ሊያቀርብልህ ይገባዋል። ሁሉ ከአንተ ነው፤ ስለዚህ በሁሉ ነገር ልትመሰገን ይገባሃል። ለእያንዳንዳችን የሚበጀውን አንተ ታውቃለህ፤ አንዱ ለምን ጥቂት ሌላውም ለምን ብዙ እንደሚቀበል መፍረድ የእኛ ሳይሆን የእያንዳንዱን ሰው ዋጋ የወሰንህ የአንተ ነው።

ስለዚህ ጌታ አምላክ ሆይ፥ የሰው ፍርድ የሚያመሰግናቸውንና የሚያከብራቸውን ብዙ ነገሮች አለመያዝን እንደ ታላቅ በረከት እቈጥረዋለሁ፤ ድህነቱንና ርኵሰቱን የሚያስተውል ሰው በዚህ ሊያዝን ወይም ሊተክዝ አይገባውምና፤ ይልቁንም አምላክ ሆይ፥ አንተ በዚህ ዓለም ያሉትን ድሆችንና ትሑታንን የተናቁትንም ወዳጆችህና አገልጋዮችህ ይሆኑ ዘንድ ስለ መረጥሃቸው ሊጽናናና ደስ ሊለው ይገባዋል። ለዚህም እውነት በዓለም ሁሉ ላይ አለቆች ያደረግሃቸው ሐዋርያትህ ምስክሮች ናቸው። ሆኖም በዚህ ዓለም ሳያጕረመርሙ፣ እንዲህ ትሑታንና የዋሆች፣ ከክፋትና ከተንኰል እንዲህ ርቀው ኖሩ፤ ስለ ስምህ ነቀፋ በመቀበላቸው እንኳ ደስ አላቸው፤ ዓለም የሚጸየፈውንም በታላቅ ፍቅር ተቀበሉ።

ስለዚህ አንተን የሚወድና በረከቶችህን የሚያውቅ ሰው እንደ ፈቃድህ፣ እንደ ዘላለማዊ ውሳኔህም በጎ ፈቃድ በምንም ነገር ደስ ሊለው አይገባም። በዚህም እጅግ ሊረካና ሊጽናና ይገባዋል፤ ሌሎች ታላቅ ሊሆኑ እንደሚመኙ እርሱ ታናሽ ሊሆን ይመኝ ዘንድ፤ በፊተኛው ስፍራ እንደሚሆነው በመጨረሻው ስፍራም ሰላማዊና የረካ ይሆን ዘንድ፤ በሌሎች ዘንድ ሊከበርና ከእነርሱ ይበልጥ ሊታወቅ እንደሚፈቅድ እንዲሁ ሊናቅ፣ ሳይታወቅና ተረስቶ ሊቀር ፈቃደኛ ይሆን ዘንድ። ፈቃድህንና የክብርህን ፍቅር ከሌላው ነገር ሁሉ አስበልጦ ሊመርጥ ይገባዋል፤ ይህም ከተሰጡትና ወደፊት ከሚሰጡት በረከቶች ሁሉ ይበልጥ ሊያጽናናው ይገባል።