በመከራ ውስጥ እውነተኛ ትዕግሥት

ክርስቶስ፦

ልጄ ሆይ፥ ምን እያልህ ነው? የእኔንና የቅዱሳንን መከራ አስብ፤ ማጕረምረምህንም ተው። ገና ደምን እስከ ማፍሰስ ድረስ አልተቃወምህም። አንተ የምትቀበለው መከራ እጅግ በብርቱ ከተፈተኑት፣ እጅግ ከተጨነቁት፣ በብዙ መንገድም ከተፈተኑትና ከተሠቃዩት ሰዎች ታላቅ መከራ ጋር ሲነጻጸር እጅግ ጥቂት ነው። ስለዚህ የራስህን ትንሽ መከራ በቀላሉ ትሸከም ዘንድ የሌሎችን እጅግ የሚያሠቃይ ሥቃይ ብታስብ መልካም ነው። ለአንተም ያን ያህል ትንሽ መስለው ባይታዩህ፣ ምናልባት ትልቅ መስለው እንዲታዩ ያደረገው ትዕግሥት ማጣትህ እንዳይሆን መርምር፤ ትልቅም ሆኑ ትንሽ ሁሉንም በትዕግሥት ለመሸከም ሞክር። ለመከራ ራስህን ይበልጥ ባዘጋጀህ መጠን በዚያው መጠን በጥበብ ትሠራለህ፤ የተሰጠህም የተስፋ ዋጋ ይበልጣል። ልቡናህና ልማድህ ለዚህ በትጋት ከሠለጠኑም መከራን በቀላሉ ትታገሣለህ።

«ይህን ከእንዲህ ያለ ሰው ልታገሥ አልችልም፤ እንዲህ ያለውንም ነገር ልቀበል አይገባኝም፤ ታላቅ በደል አድርሶብኛልና። ፈጽሞ ያላሰብሁትን ብዙ ነገር ከሶኛል። ከሌላ ሰው ግን ይገባኛል ብዬ የማስበውን ያህል መከራ በደስታ እቀበላለሁ» አትበል።

እንዲህ ያለው አሳብ ሞኝነት ነው፤ የትዕግሥትን በጎ ምግባር ወይም ዋጋ የሚሰጠውን እርሱን አያስብምና፤ ይልቁንም ሰውየውንና የተፈጸመውን በደል ይመዝናል። መልካም መስሎ የታየውን ያህል ብቻ የሚታገሥ፣ ሊቀበል ደስ ከሚለው ሰው ብቻ መከራን የሚቀበል ሰው በእውነት ታጋሽ አይደለም። በእውነት ታጋሽ የሆነ ሰው መከራው ከማን እንደሚመጣ—ከአለቃው፣ ከእኩያው ወይም ከበታቹ፣ ከመልካምና ከቅዱስ ሰው ወይም ከጠማማና ከማይገባው ሰው—አይመለከትምና፤ ነገር ግን የሚደርስበት መከራ ምንም ያህል ታላቅ ቢሆን፣ ምንም ያህል ጊዜ ቢመጣበት፣ ከማንም ቢመጣ፣ ከእግዚአብሔር እጅ በምስጋና ይቀበለዋል፤ እንደ ታላቅ ትርፍም ይቈጥረዋል። በእግዚአብሔር ዘንድ ስለ እርሱ ተብሎ የሚቀበሉት መከራ ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን ያለ ዋጋ አይቀርምና። እንግዲያስ ድል ልታደርግ ብትወድ ለውጊያው ተዘጋጅ። ያለ ተጋድሎ የትዕግሥትን አክሊል ልታገኝ አትችልም፤ መከራን እምቢ ብትል አክሊሉን እምቢ ማለትህ ነው። አክሊል ልትቀዳጅ ብትወድ ግን በጀግንነት ተዋጋ፤ በትዕግሥትም ጽና። ያለ ድካም ዕረፍት የለም፤ ያለ ውጊያም ድል የለም።

ደቀ መዝሙሩ፦

ጌታ ሆይ፥ በተፈጥሮዬ የማይቻል መስሎ የሚታየኝ በጸጋህ የሚቻል ይሁንልኝ። እጅግ ጥቂት ብቻ መታገሥ እንደምችል፣ ትንሽ መከራም በተነሣ ጊዜ ፈጥኜ ተስፋ እንደምቈርጥ አንተ ታውቃለህ። ስለ ስምህ የሚደርስብኝ የመከራ ሥቃይ ለእኔ ደስ የሚያሰኝና የሚወደድ ይሁን፤ ስለ አንተ ብሎ መሠቃየትና መጨነቅ ለነፍሴ እጅግ ይጠቅማታልና።