ዓለምን የመናቅና እግዚአብሔርን የማገልገል ጣፋጭነት

ደቀ መዝሙሩ፦

ጌታ ሆይ፥ አሁንም እንደ ገና እናገራለሁ፤ ዝምም አልልም። በሰማይ ላለው አምላኬ፣ ጌታዬና ንጉሤ ጆሮ እናገራለሁ። አቤቱ፥ ለሚወዱህ ያኖርኸው የምሕረትህ ብዛት እንዴት ታላቅ ነው! ነገር ግን ለሚወዱህ አንተ ምንድን ነህ? በፍጹም ልባቸው ለሚያገለግሉህስ ምንድን ነህ?

ለሚወዱህ የምትሰጠው የተመስጦ ጣፋጭነት በእውነት ከቃላት ኃይል በላይ ነው። ለእኔም የፍቅርህን ጣፋጭነት አሳየኸኝ፤ በተለይም ሳልኖር ስለ ፈጠርኸኝ፣ ከአንተ እጅግ ርቄ በተቅበዘበዝሁ ጊዜ አንተን አገለግል ዘንድ ስለ መለስኸኝ፣ አንተንም እንድወድ ስላዘዝኸኝ።

የማያቋርጥ የፍቅር ምንጭ ሆይ፥ ስለ አንተ ምን እላለሁ? ከመነመንሁና ከጠፋሁ በኋላ እንኳ ልታስበኝ የወደድህ አንተን እንዴት እረሳሃለሁ? ከተስፋ ሁሉ በላይ ለባሪያህ ምሕረትን አደረግህ፤ ከሚገባውም በላይ ጸጋንና ወዳጅነትን አሳየኸው።

ስለዚህ ጸጋ ምን እመልስልሃለሁ? ሁሉን መተው፣ ዓለምን መካድና የምንኵስናን ሕይወት መያዝ ለሰው ሁሉ አልተሰጠምና። ፍጥረት ሁሉ ሊያገለግልህ የሚገባውን አንተን ባገለግል ታላቅ ነገር ነውን? ለእኔ ብዙ መስሎ ሊታየኝ አይገባም፤ ይልቁንም እንደ እኔ ያለውን እጅግ ድሀና የማይገባውን ወደ አገልግሎትህ ለመቀበል ዝቅ ማለትህ ታላቅና ድንቅ ሆኖ ሊታየኝ ይገባል። እነሆ፣ ያሉኝና አንተን የማገለግልባቸው ነገሮች እንኳ ሁሉ የአንተ ናቸው። እነሆ፣ ለሰው አገልግሎት የፈጠርኻቸው ሰማይና ምድር ተዘጋጅተው ይቆማሉ፤ ያዘዝኸውንም ሁሉ በየዕለቱ ያደርጋሉ። ነገር ግን ይህ እንኳ ጥቂት ነው፤ መላእክትን ደግሞ ሰውን እንዲያገለግሉ ሾመሃልና—ከዚህም ሁሉ በላይ—አንተ ራስህ ሰውን ለማገልገል ዝቅ አልህ፤ ራስህንም ልትሰጠው ተስፋ ሰጠኸው።

ስለዚህ ሁሉ ስፍር ቍጥር ስለሌለው ቸርነት ምን እመልሳለሁ? በሕይወቴ ዘመን ሁሉ አንተን ማገልገል ብችል ምንኛ በወደድሁ! ለአንድ ቀን ብቻ እንኳ በሚገባ ላገለግልህ ብችል ምንኛ በወደድሁ! በእውነት ለአገልግሎት ሁሉ፣ ለክብር ሁሉና ለዘላለም ምስጋና የተገባህ ነህ። በእውነት አንተ ጌታዬ ነህ፤ እኔም በኃይሌ ሁሉ ላገለግልህ፣ ሳልታክትም ላመሰግንህ የሚገባኝ ድሀ ባሪያህ ነኝ። ይህን ማድረግ እወዳለሁ—ምኞቴ ይህ ነው። በእኔ የጐደለውን ሁሉ አንተ ሙላልኝ።

አንተን ማገልገልና ስለ አንተ ብሎ ሁሉን መናቅ ታላቅ ክብር፣ ታላቅ ግርማ ነው። ራሳቸውን በደስታ ለቅዱስ አገልግሎትህ የሚሰጡ ታላቅ ጸጋ ይኖራቸዋል። ስለ ፍቅርህ የሥጋ ደስታን ሁሉ የሚጥሉ እጅግ ጣፋጭ የሆነውን የመንፈስ ቅዱስን መጽናናት ያገኛሉ። ስለ ስምህ በጠባቡ መንገድ የሚገቡና የዓለምን ጭንቀት ሁሉ የሚጥሉ ታላቅ የአእምሮ ነጻነት ያገኛሉ።

ሰውን በእውነት ነጻና ቅዱስ የሚያደርግ ጣፋጭና አስደሳች የእግዚአብሔር አገልግሎት ሆይ! ሰውን ከመላእክት ጋር የሚያስተካክል፣ እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ፣ አጋንንትን የሚያስፈራ፣ በምእመናንም ሁሉ ዘንድ ሊመሰገን የሚገባው የተቀደሰ የምንኵስና ቀንበር ሆይ! ከፍተኛው መልካም ነገር የሚቀርብበት፣ ለዘላለም የሚኖር ደስታም የሚገኝበት፣ ሊታቀፉትና ሁልጊዜ ሊመኙት የሚገባ አገልግሎት ሆይ!