በእግዚአብሔር ፊት ራስን ማዋረድ

ደቀ መዝሙሩ፦

ትቢያና አመድ ብቻ የሆንሁ እኔ ለጌታዬ እናገራለሁ። ራሴን ከዚህ የበለጠ ነገር አድርጌ ብቈጥር፣ እነሆ አንተ ትቃወመኛለህ፤ ኃጢአቶቼም ልቃወመው የማልችለውን እውነት ይመሰክራሉ። ነገር ግን ራሴን ባዋርድ፣ ራሴን እስከ ምንምነት ዝቅ ባደርግ፣ ራስን ከማክበር ሁሉ ብሸሽና ራሴን እንደ ሆንሁት እንደ ትቢያ ብቈጥር፣ ጸጋህ ይራራልኛል፤ ብርሃንህ ልቤን ይከብበዋል፤ ራስን ማክበርም ሁሉ፣ ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን፣ በምንምነቴ ጥልቅ ውስጥ ሰጥሞ ለዘላለም ይጠፋል።

በዚያ ለራሴ ታሳየኛለህ—ምን እንደ ሆንሁ፣ ምን እንደ ነበርሁና ወደ ምን እንደምሄድ፤ ምንም አይደለሁምና፤ ይህንንም አላወቅሁም ነበር። ለራሴ ብተው ፍጹም ድካም እንጂ ሌላ አይደለሁም። ነገር ግን ለቅጽበት ብትመለከተኝ ወዲያው እበረታለሁ፤ በአዲስ ደስታም እሞላለሁ። በራሴ ክብደት ሁልጊዜ ወደ ጥልቁ የምሰጥም እኔ እንዲህ በድንገት ከፍ መደረጌና በአንተም እንዲህ በቸርነት መታቀፌ ታላቅ ድንቅ ነው።

ይህን የሚያደርግ ፍቅርህ ነው፤ በቸርነት ይደግፈኛል፤ በብዙ ችግርም ያጸናኛል፤ ከብዙ ከባድ አደጋም ይጠብቀኛል፤ በእውነት ልናገር እንደምችል፣ ቍጥር ከሌለው ክፉ ነገርም ይነጥቀኛል። በእርግጥም ራሴን በክፉ በመውደድ ራሴን አጣሁ፤ አንተን ብቻ በመፈለግና አንተን በእውነት በመውደድ ግን ራሴንም አንተንም አገኘሁ፤ በዚያም ፍቅር ራሴን ይበልጥ በጥልቀት ወደ ምንምነት ዝቅ አደረግሁ። አንተ እጅግ ጣፋጭ ጌታ ሆይ፥ ከዋጋዬ ሁሉ በላይ፣ ልተማመንበትና ልለምነው ከምደፍረውም ሁሉ በላይ ታደርግልኛለህና።

አምላኬ ሆይ፥ የተባረክህ ሁን፤ እኔ ለማንኛውም ቸርነት የማይገባኝ ብሆንም፣ ልዕልናህና ወሰን የሌለው ቸርነትህ ውለታ ቢሶችና ከአንተ ርቀው ላሉትም እንኳ መልካም ከማድረግ ከቶ አያቋርጡምና። አመስጋኞች፣ ትሑታንና ለአንተ ያደርን እንሆን ዘንድ ወደ አንተ መልሰን፤ አንተ መድኃኒታችን፣ ድፍረታችንና ኃይላችን ነህና።