ለእግዚአብሔር ጸጋ አመስጋኝ መሆን

ለሥራ ተወልደህ ሳለ ስለ ምን ዕረፍትን ትፈልጋለህ? ራስህን ከመጽናናት ይልቅ ለትዕግሥት፣ ከተድላም ይልቅ መስቀልህን ለመሸከም አሳልፈህ ስጥ።

ሁልጊዜ ሊያገኛቸው ቢችል፣ ከምድራዊ ተድላና ከሥጋ ደስታ ሁሉ የሚበልጡትን መጽናናትንና መንፈሳዊ ደስታን በፈቃዱ የማይቀበል በዓለም ላይ ማን ሰው አለ? ምድራዊ ተድላዎች ከንቱ ወይም ርካሽ ናቸው፤ ከበጎ ምግባር የሚወለዱና እግዚአብሔር በንጹሓን አእምሮዎች ውስጥ የሚያፈሳቸው መንፈሳዊ ደስታዎች ግን ብቻቸውን በእውነት ደስ የሚያሰኙና ክቡራን ናቸው።

አሁንም የፈተና ሰዓት ሁልጊዜ ቅርብ ስለ ሆነ፣ የሐሰት የአእምሮ ነጻነትና በራስ ከመጠን በላይ መታመንም ለእነዚህ ሰማያዊ ጕብኝቶች ከባድ እንቅፋቶች ስለ ሆኑ፣ ሰው እንደ ፈለገው ሊደሰትባቸው ከቶ አይችልም።

እግዚአብሔር የመጽናናትን ጸጋ በመስጠቱ መልካም ያደርጋል፤ ሰው ግን ሁሉን በምስጋና ወደ እግዚአብሔር ባለመመለሱ ክፉ ያደርጋል። ስለዚህ ሰጪውን ስናመሰግን ሳንሆን፣ ስጦታዎቹንም ወደ ምንጩ ሳንመልስ ስንቀር፣ የጸጋ ስጦታዎች በእኛ ውስጥ ሊፈስሱ አይችሉም። ጸጋ በሚገባ ለሚያመሰግን ሁልጊዜ ይሰጣል፤ ለትሑታን የሚሰጠውም ከትዕቢተኞች ይወሰዳል።

ጸጸትን የሚነጥቀኝን መጽናናት አልመኝም፤ ወደ ትዕቢት የሚመራ ተመስጦንም አልፈልግም፤ ከፍ ያለው ሁሉ ቅዱስ አይደለምና፤ ጣፋጭ የሆነውም ሁሉ መልካም አይደለምና፤ ምኞትም ሁሉ ንጹሕ አይደለምና፤ ለእኛ የተወደደውም ሁሉ እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ አይደለምና። ይበልጥ ትሑትና ተጸጻች የምሆንበትን፣ ራሴንም ለመካድ ይበልጥ ፈቃደኛ የምሆንበትን ጸጋ በፈቃዴ እቀበላለሁ።

በጸጋ ስጦታ የተማረና ጸጋው በመራቁ ጅራፍ የሚማር ሰው መልካምን ነገር ለራሱ ሊሰጥ ከቶ አይደፍርም፤ ይልቁንም ድህነቱንና ባዶነቱን ያምናል። የእግዚአብሔርን ለእግዚአብሔር ስጥ፤ የአንተ የሆነውንም ለራስህ ቍጠር። እንግዲያስ ስለ ጸጋው አመስግነው፤ ጥፋትህ የሚገባውን ነቀፋና ቅጣት ግን በራስህ ብቻ ላይ አኑር።

ሁልጊዜ ዝቅተኛውን ስፍራ ያዝ፤ ከፍተኛውም ይሰጥሃል፤ ከፍተኛው ያለ ዝቅተኛው ሊኖር አይችልምና። በእግዚአብሔር ፊት ታላላቅ የሆኑ ቅዱሳን ራሳቸውን እንደ ታናናሾች የሚቈጥሩት ናቸው፤ በውስጣቸው ይበልጥ ትሑታን በሆኑ መጠን እንዲሁ ይበልጥ የከበሩ ናቸው። ከንቱ ውዳሴን ስለማይመኙ በእውነትና በሰማያዊ ክብር የተሞሉ ናቸው። በእግዚአብሔር የተመሠረቱና የበረቱ ስለ ሆኑ በምንም መንገድ ሊታበዩ አይችሉም። የተቀበሉትን መልካም ነገር ሁሉ ለእግዚአብሔር ይሰጣሉ፤ ከአንዱ ከእግዚአብሔር የሚመጣውን ክብር ብቻ እንጂ እርስ በርሳቸው ክብርን አይፈልጉም። ከሁሉ በላይ በራሳቸውና በቅዱሳኑ ሁሉ እርሱ እንዲመሰገን ይመኛሉ—ይህ የዘወትር ዓላማቸው ነው።

ስለዚህ ስለ ትንሹ ስጦታ አመስጋኝ ሁን፤ የሚበልጠውንም ለመቀበል የተገባህ ትሆናለህ። ትንሹን ስጦታ እንደ ታላቁ፣ እጅግ የተናቀውንም እንደ ልዩ ነገር ቍጠረው። የሰጪውን ክብር ብቻ ብትመለከት፣ አንድም ስጦታ እጅግ ትንሽ ወይም ዋጋ ቢስ ሆኖ አይታይህም። ቅጣትንና መገረፍን ቢሰጥም እንኳ ተቀበለው፤ እንዲደርስብን በሚፈቅደው ነገር ሁሉ ለእኛ መልካም ያደርጋልና።

የእግዚአብሔርን ጸጋ ሊጠብቅ የሚወድ ሰው ሲሰጠው አመስጋኝ፣ ሲወሰድበትም ታጋሽ ሊሆን ይገባዋል። ተመልሶ እንዲመጣ ይጸልይ፤ እንዳያጣውም ጠንቃቃና ትሑት ይሁን።