ከመጽናናት ድርሻን አለመሻት

መለኮታዊ መጽናናት ሲኖረን የሰውን መጽናናት መናቅ አይከብድም። ነገር ግን ያለ መለኮታዊም ያለ ሰዋዊም መጽናናት መኖር መቻል፣ ለእግዚአብሔርም ክብር ይህን የልብ ስደት በፈቃድ መታገሥ፣ በምንም ነገር ራስን አለመፈለግ፣ ስለ ራስም ዋጋ ምንም አለማሰብ በእርግጥ እጅግ ታላቅ ነገር ነው።

ጸጋ በመጣ ጊዜ ደስተኛና ለእግዚአብሔር ያደርህ ብትሆን ብዙ ነገር ነውን? ይህ ሁሉም የሚመኟት ሰዓት ናት፤ የእግዚአብሔር ጸጋ የሚደግፈው ሰው በቀላሉ ይጓዛልና። ሁሉን በሚችለው አምላክ ተሸክሞና በልዑሉ መሪ እየተመራ ሸክም ባይሰማው ምን ያስደንቃል! የሚያጽናናን ነገር ማግኘትን ሁልጊዜ እንወዳለንና፤ ሰውም ራሱን ከራሱ የሚገፍፈው በጭንቅ ብቻ ነው።

ቅዱሱ ሰማዕት ሎረንስ ከካህኑ ጋር ዓለምን አሸነፈ፤ በዓለም ያለውን ደስ የሚያሰኘውን ሁሉ ንቆአልና፤ ስለ ክርስቶስም ፍቅር ብሎ እጅግ ይወደው የነበረው የእግዚአብሔር ታላቅ ሊቀ ካህናት ሲክስቱስ ከእርሱ ሲወሰድ በትዕግሥት ታገሠ። እንዲህ ለፈጣሪ ባለው ፍቅር የሰውን ፍቅር አሸነፈ፤ በሰው መጽናናት ፋንታም የእግዚአብሔርን በጎ ፈቃድ መረጠ። እንዲሁ አንተም ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ከቅርብና እጅግ ከምትፈልገው ወዳጅ መለየትን ልትማር ይገባሃል። ወዳጅ በተወህ ጊዜ በልብህ አትያዘው፤ በመጨረሻ ሁላችንም እርስ በርሳችን መለያየታችን እንደማይቀር እወቅ።

ሰው ራሱን ፈጽሞ መግዛትንና ፍቅሩን ሁሉ ወደ እግዚአብሔር መምራትን ከመማሩ በፊት ከራሱ ጋር ለረጅም ጊዜ በጀግንነት ሊዋጋ ይገባዋል። በራሱ ሲታመን በቀላሉ ወደ ሰው መጽናናት ያዘነብላል። በቅንነት በጎ ምግባርን የሚከተል እውነተኛው የክርስቶስ ወዳጅ ግን ወደ መጽናናት አይመለስም፤ እንዲህ ያለውንም የስሜት ደስታ አይፈልግም፤ ይልቁንም ስለ ክርስቶስ ብሎ ጽኑ ፈተናዎችንና ከባድ ድካምን ይመርጣል።

ስለዚህ መንፈሳዊ መጽናናት ከእግዚአብሔር ሲሰጥህ በምስጋና ተቀበለው፤ ነገር ግን የእርሱ ስጦታ እንጂ የአንተ ብቃት እንዳልሆነ አስተውል። አትኵራ፤ ከመጠን በላይ ደስ አይበልህ፤ አትታበይ፤ ነገር ግን ስለ ስጦታው ይበልጥ ትሑት ሁን፤ በሥራህም ሁሉ ይበልጥ ጠንቃቃና ንቁ ሁን፤ ይህች ሰዓት ታልፋለችና፤ ፈተናም በኋላዋ ይመጣልና።

መጽናናት በተወሰደ ጊዜ ወዲያው ተስፋ አትቍረጥ፤ ነገር ግን የሰማዩን ጕብኝት በትሕትናና በትዕግሥት ጠብቅ፤ እግዚአብሔር ከቀድሞው የበለጠ መጽናናት ሊመልስልህ ይችላልና።

ይህ የእግዚአብሔርን መንገድ ለሚያውቅ አዲስም እንግዳም ነገር አይደለም፤ እንዲህ ያለው የሁኔታ መለዋወጥ የጥንቱን ታላላቅ ቅዱሳንና ነቢያት ብዙ ጊዜ ጐብኝቶአቸዋልና። ስለዚህም ጸጋ ከእርሱ ጋር በነበረ ጊዜ እንዲህ ያለ አንድ ሰው ነበረ፦ «እኔም በደኅንነቴ፦ ‹ለዘላለም አልናወጥም› አልሁ።» ጸጋ በተወሰደ ጊዜ ግን በራሱ ያየውን እንዲህ ብሎ ይጨምራል፦ «ፊትህን ሰወርህ፥ እኔም ደነገጥሁ።» ይህም ሳለ ተስፋ አይቈርጥም፤ ይልቁንም፦ «አቤቱ፥ ወደ አንተ እጮኻለሁ፤ አምላኬንም እለምናለሁ» እያለ ወደ ጌታ አብልጦ ይጸልያል። በመጨረሻም የጸሎቱን ፍሬ ይቀበላል፤ እንደ ተሰማም እየመሰከረ፦ «እግዚአብሔር ሰማ፥ ማረኝም፤ እግዚአብሔር ረዳቴ ሆነ» ይላል። እንዴትስ ተረዳ? «ልቅሶዬን ወደ ደስታ ለወጥህልኝ» ይላል፥ «በደስታም ከበብኸኝ።»

ይህ በታላላቅ ቅዱሳን ዘንድ እንዲህ ከሆነ፣ ደካሞችና ድሆች የሆንን እኛ አንዳንድ ጊዜ ትጉዎች፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ ቀዝቃዞች በመሆናችን ተስፋ ልንቈርጥ አይገባንም፤ መንፈስ እንደ ፈቃዱ ይመጣልና ይሄዳልምና። ስለዚህም ብፁዑ ኢዮብ፦ «ማለዳ ማለዳ ትጐበኘዋለህ፥ ድንገትም ትፈትነዋለህ» አለ።

እንግዲህ ከእግዚአብሔር ታላቅ ምሕረትና ከሰማያዊው ጸጋ ተስፋ በቀር በምን ተስፋ ላድርግ? በማንስ ልታመን? ከእኔ ጋር መልካም ሰዎች፣ ለእግዚአብሔር ያደሩ ወንድሞች፣ ታማኝ ወዳጆች፣ ቅዱሳት መጻሕፍት፣ ያማሩ ድርሰቶች፣ ጣፋጭ መዝሙሮችና ቅኔዎች ቢኖሩም፣ ጸጋ ትቶኝ ለድህነቴ በተተውሁ ጊዜ እነዚህ ሁሉ የሚረዱኝና ደስ የሚያሰኙኝ በጥቂቱ ብቻ ነው። በእንዲህ ያለ ጊዜ ከትዕግሥትና ራስን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ከመስጠት የተሻለ መድኃኒት የለም።

በአንድ ወቅት የጸጋ መራቅን ያላየና የትጋት መቀነስ ያልተሰማው እጅግ መንፈሳዊና ለእግዚአብሔር ያደረ ሰው ከቶ አላገኘሁም። በፊትም በኋላም ያልተፈተነ፣ እጅግ ከፍ ብሎ በተመስጦ የተነጠቀና የበራ ቅዱስ አልነበረም። ስለ እግዚአብሔር ብሎ በአንዳች መከራ ያልተፈተነ ሰው የእግዚአብሔርን ልዕልና ያለው ተመስጦ ሊያገኝ አይገባውም። ፈተና ብዙ ጊዜ ከሚከተለው መጽናናት በፊት የሚመጣ ምልክት ነውና፤ ሰማያዊ መጽናናትም በፈተና ለተፈተኑ ሁሉ ተሰጥቶአልና። ክርስቶስ፦ «ድል ለነሣው … ከሕይወት ዛፍ እንዲበላ እሰጠዋለሁ» ይላል። እንግዲህ መለኮታዊ መጽናናት የሚሰጠው ሰው መከራን በመታገሥ ይበልጥ ጀግና እንዲሆን ነው፤ ፈተና ደግሞ የሚከተለው ባደረገው መልካም ነገር እንዳይታበይ ነው።

ዲያብሎስ አያንቀላፋም፤ ሥጋም ገና አልሞተም፤ ስለዚህ ለውጊያ መዘጋጀትህን ከቶ አታቋርጥ፤ በቀኝም በግራም የማያርፉ ጠላቶች አሉና።