የኢየሱስን መስቀል የሚወዱ ጥቂቶች

ኢየሱስ ሰማያዊ መንግሥቱን የሚወዱ ብዙዎች ሁልጊዜ አሉት፤ መስቀሉን የሚሸከሙ ግን ጥቂቶች ናቸው። መጽናናትን የሚመኙ ብዙዎች አሉት፤ ስለ መከራ ግድ የሚላቸው ግን ጥቂቶች ናቸው። ማዕዱን የሚካፈሉ ብዙዎችን ያገኛል፤ በጾሙ የሚካፈሉ ግን ጥቂቶች ናቸው። ሁሉም ከእርሱ ጋር ደስተኞች መሆንን ይመኛሉ፤ ስለ እርሱ አንዳች መከራ ለመቀበል የሚወዱ ግን ጥቂቶች ናቸው። ብዙዎች እስከ እንጀራ መቍረስ ድረስ ይከተሉታል፤ የሕማሙን ጽዋ እስከ መጠጣት ድረስ የሚከተሉት ግን ጥቂቶች ናቸው። ብዙዎች ተአምራቱን ያከብራሉ፤ ወደ መስቀሉ ውርደት የሚቀርቡ ግን ጥቂቶች ናቸው። ብዙዎች ችግር እስካልገጠማቸው ድረስ ይወዱታል፤ ብዙዎች ከእርሱ አንዳች መጽናናት እስከ ተቀበሉ ድረስ ያመሰግኑታል፤ ይባርኩትማል። ኢየሱስ ግን ራሱን ቢሰውርና ለጥቂት ጊዜ ቢተዋቸው፣ ወይ ወደ ማጕረምረም ወይ ወደ ጥልቅ ተስፋ መቍረጥ ይወድቃሉ። በአንጻሩ ስለ ራሳቸው መጽናናት ሳይሆን ስለ እርሱ ብለው የሚወዱት ግን በመጽናናት ደስታ እንደሚባርኩት እንዲሁ በፈተናና በልብ ጭንቀት ሁሉ ይባርኩታል። ከቶ መጽናናትን ባይሰጣቸው እንኳ ማመስገናቸውን ይቀጥላሉ፤ ሁልጊዜም ሊያመሰግኑት ይወዳሉ። ለኢየሱስ ያለ ንጹሕ ፍቅር—ከራስ ጥቅምና ከራስ ፍቅር ሁሉ ነጻ የሆነ ፍቅር—ምንኛ ኃይል አለው!

ሁልጊዜ መጽናናትን የሚፈልጉ ሰዎች ምንደኞች ሊባሉ አይገባቸውምን? ሁልጊዜ ስለ ራሳቸው ጥቅምና ትርፍ የሚያስቡ ከክርስቶስ ይልቅ ራሳቸውን እንደሚወዱ አያስረዱምን? እግዚአብሔርን በከንቱ ሊያገለግል የሚወድ ሰው የት ይገኛል? ከሁሉ ነገር ራሱን እስኪገፍፍ ድረስ መንፈሳዊ የሆነ ሰው በእርግጥ እጅግ ጥቂት ነው። ከፍጥረት ሁሉ ነጻ እስኪሆን ድረስ በእውነት በመንፈስ ድሀ የሆነን ሰውስ ማን ያገኛል? ዋጋው እጅግ ሩቅ ከሆኑ አገሮች እንደሚመጡ ነገሮች ዋጋ ነው።

ሰው ሀብቱን ሁሉ ቢሰጥ ምንም አይደለም፤ ታላቅ ንስሐ ቢያደርግ ጥቂት ነው፤ እውቀትን ሁሉ ቢያገኝ ገና እጅግ ሩቅ ነው፤ ታላቅ በጎ ምግባርና እጅግ የሚነድድ የአምልኮ ትጋት ቢኖረው ገና ብዙ ይጐድለዋል፤ ይልቁንም እጅግ የሚያስፈልገው አንዱ ነገር ይጐድለዋል። ይህ አንዱ ነገር ምንድር ነው? ሁሉን ትቶ ራሱን እንዲተው፣ ራሱን ፈጽሞ እንዲክድ፣ የግል ፍቅሩንም ሁሉ እንዲተው ነው። ከዚያም ሊያደርገው የሚገባውን የሚያውቀውን ሁሉ ባደረገ ጊዜ እንደ ምንም ይቍጠረው፤ ታላቅ ሊባል የሚችለውን እንደ ጥቂት ይይዘው፤ በፍጹም ቅንነትም ራሱን የማይጠቅም ባሪያ ብሎ ይጥራ። እውነት ራሱ፦ «እንዲሁ እናንተ ደግሞ የታዘዛችሁትን ሁሉ ባደረጋችሁ ጊዜ፦ ‹የማንጠቅም ባሪያዎች ነን› በሉ» ብሎአልና።

ያን ጊዜ በእውነት ድሀና በመንፈስ የተገፈፈ ይሆናል፤ ከነቢዩም ጋር፦ «እኔ ብቸኛና ችግረኛ ነኝ» ሊል ይችላል። ሁሉን ነገር መተውንና ራሱን ከሁሉ እንደሚያንስ መቍጠርን ከሚያውቅ ሰው የሚበልጥ ባለጠጋ ግን ማንም የለም፤ ከእርሱ የሚበልጥ ኃያል ማንም የለም፤ ከእርሱም የሚበልጥ ነጻ ማንም የለም።