የአእምሮ ንጽሕናና የዓላማ አንድነት

ሰው ከምድር ከፍ የሚለው በሁለት ክንፎች ነው—በቅንነትና በንጽሕና። በአሳቡ ቅንነት፣ በምኞቶቹም ንጽሕና ሊኖር ይገባል። ቅንነት ወደ እግዚአብሔር ያደርሳል፤ ንጽሕና ደግሞ እርሱን ታቅፋለች፤ በእርሱም ደስ ትሰኛለች።

ልብህ ሥርዓት ከሌለው ፍቅር ነጻ ቢሆን፣ አንድም በጎ ሥራ አያስቸግርህም። ከእግዚአብሔር ደስታና ከባልንጀራህ መልካም ነገር በቀር ሌላ ምንም ካላሰብህና ካልፈለግህ፣ በውስጥህ ነጻነትን ታገኛለህ።

ልብህ ቅን ቢሆን ኖሮ፣ የተፈጠረ ነገር ሁሉ የሕይወት መስተዋትና የቅዱስ ትምህርት መጽሐፍ በሆነልህ ነበር፤ የእግዚአብሔርን ቸርነት የማይገልጥ እጅግ ትንሽና ዋጋ ቢስ የሆነ ፍጥረት የለምና። በውስጥህ መልካምና ንጹሕ ብትሆን ኖሮ፣ ሁሉን ነገር በግልጽ ባየህ፣ በትክክልም ባስተዋልህ ነበር፤ ንጹሕ ልብ እስከ ሰማይና እስከ ሲኦል ዘልቆ ያያልና፤ ሰውም በውስጡ እንዳለው እንዲሁ በውጭ ያለውን ይፈርዳልና። በዓለም ደስታ ካለ፣ በእርግጥ ልበ ንጹሓን ገንዘብ አድርገውታል፤ በየትም ስፍራ ጭንቀትና መከራ ካለ ደግሞ፣ ክፉ ሕሊና አብጠርጥሮ ያውቀዋል።

ወደ እሳት የተጣለ ብረት ዝገቱን አጥቶ ነጭ ሆኖ እንደሚያበራ፣ እንዲሁ ፈጽሞ ወደ እግዚአብሔር የሚመለስ ሰው ከዳተኝነቱ ተገፎ ወደ አዲስ ሰው ይለወጣል። ሰው መላላት ሲጀምር ትንሽ ድካምን ይፈራል፤ ውጫዊ መጽናናትንም በደስታ ይቀበላል፤ ራሱን ፍጹም ማሸነፍና በእግዚአብሔር መንገዶች በጀግንነት መመላለስ ሲጀምር ግን፣ ቀድሞ እጅግ ከባድ አድርጎ ያስባቸው የነበሩትን ነገሮች ቀላል አድርጎ ይቈጥራቸዋል።