የሰው በጎነትና ሰላም

አስቀድመህ ከራስህ ጋር በሰላም ኑር፤ ከዚያም ለሌሎች ሰላምን ልታመጣ ትችላለህ። ሰላማዊ ሰው ከተማረ ሰው ይበልጥ መልካም ያደርጋል። በስሜት የሚነዳ ሰው መልካሙን እንኳ ወደ ክፉ ይለውጣል፤ ክፉንም ለማመን ፈጣን ነው፤ ሰላማዊው ሰው ግን ራሱ መልካም ስለ ሆነ ሁሉን ወደ መልካም ይለውጣል።

ፍጹም ዕረፍት ያለው ሰው ከቶ ሌሎችን አይጠረጥርም፤ የታወከና ያልረካ መንፈስ ግን በብዙ ጥርጣሬ ይናወጣል። እርሱ ራሱ አያርፍም፤ ሌሎችም እንዲያርፉ አይፈቅድም። መነገር የማይገባውን ብዙ ጊዜ ይናገራል፤ መደረግ የሚገባውንም ሳያደርግ ይተዋል። ስለ ሌሎች ኃላፊነት ይጨነቃል፤ የራሱን ግን ቸል ይላል።

ስለዚህ ቅንዓትህን አስቀድመህ በራስህ ላይ አቅና፤ ከዚያም በዙሪያህ ባሉት ላይ በትክክል ልትጠቀምበት ትችላለህ። ከሌሎች የማትቀበለውን ምክንያት እየሰጠህ የራስህን ሥራ በማሳመር የተካንህ ነህ፤ ነገር ግን ራስህን መክሰስና ለወንድምህ ምክንያት መስጠት ይበልጥ ትክክል በሆነ ነበር። ሰዎች እንዲታገሡህ ብትወድ አንተም ልትታገሣቸው ይገባሃል። እነሆ፣ በማንም ላይ መቈጣትን ወይም ከራስ በቀር በማንም ላይ መናደድን ከማያውቀው እውነተኛ ፍቅርና ትሕትና ምን ያህል የራቅህ ነህ!

ከመልካሞችና ከየዋሆች ጋር መቀራረብ ትልቅ ነገር አይደለም፤ እንዲህ ያለው ኅብረት በተፈጥሮ ደስ ያሰኛልና። ሁሉም ሰላማዊ ሕይወትን ይወዳል፤ ጠባያቸው የሚስማማውንም ሰዎች ይመርጣል። ነገር ግን ከጨካኞችና ከጠማሞች ሰዎች፣ ወይም ሥርዓት ከሌላቸውና ከሚያበሳጩን ጋር በሰላም መኖር መቻል ታላቅ ጸጋ፣ የሚመሰገንና የጀግና ሥራ ነው።

አንዳንድ ሰዎች ከራሳቸውና ከባልንጀሮቻቸው ጋር በሰላም ይኖራሉ፤ ሌሎች ግን ከራሳቸው ጋር ከቶ በሰላም አይኖሩም፤ ለማንም ሰላምን አያመጡም። እነዚህ የኋለኞቹ ለሁሉ ሸክም ናቸው፤ ለራሳቸው ግን ይበልጥ ሸክም ናቸው። በመጨረሻም ጥቂቶች ከራሳቸው ጋር በሰላም ይኖራሉ፤ ሰላምንም ለሌሎች ለመመለስ ይጣጣራሉ።

በዚህ ጐስቋላ ሕይወት ያለ ሰላማችን ሁሉ የሚገኘው ከመከራ ነጻ በመሆን ሳይሆን መከራን በትሕትና በመታገሥ ነው። መከራን እንዴት እንደሚቀበል አብልጦ የሚያውቅ ሰው ታላቁን ሰላም ያገኛል፤ እርሱ ራሱን ያሸነፈ፣ የዓለም ጌታ፣ የክርስቶስ ወዳጅና የሰማይ ወራሽ ነውና።