ስለ ራስ ትሑት አመለካከት መያዝ

ሰው ሁሉ በተፈጥሮው እውቀትን ይመኛል፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን መፍራት የሌለበት እውቀት ምን ይጠቅማል? በእውነት የከዋክብትን አካሄድ ለመመርመር ብሎ ነፍሱን ቸል ከሚል ትዕቢተኛ ምሁር ይልቅ እግዚአብሔርን የሚያገለግል ትሑት ገበሬ ይሻላል። ራሱን በሚገባ የሚያውቅ ሰው በራሱ ዓይን የተናቀ ይሆናል፤ ሰዎችም ሲያመሰግኑት ደስ አይለውም።

በዓለም ያለውን ሁሉ ባውቅ ፍቅር ግን ከሌለኝ፣ በሥራዬ በሚፈርድብኝ በእግዚአብሔር ፊት ምን ይጠቅመኛል?

ከመጠን ያለፈ የእውቀት ምኞትን ተጠንቀቅ፤ በእርሱ ውስጥ ብዙ ጭንቀትና መታለል አለና። ምሁራን የተማሩ መስለው መታየትንና ጠቢባን ተብለው መጠራትን ይወዳሉ። ነገር ግን ማወቃቸው ለነፍስ ጥቂት ወይም ምንም የማይጠቅም ብዙ ነገሮች አሉ፤ ወደ መዳን ከሚያደርሱት ነገሮች ይልቅ በሌሎች ነገሮች የሚጨነቅ ሰውም እጅግ ሰነፍ ነው።

ብዙ ቃል ነፍስን አያጠግብም፤ መልካም ሕይወት ግን ልቡናን ያሳርፋል፤ ንጹሕ ሕሊናም በእግዚአብሔር ላይ ታላቅ መታመንን ያሳድራል።

ብዙ ባወቅህና ይበልጥ ባስተዋልህ መጠን፣ ሕይወትህ ደግሞ ይበልጥ ቅዱስ ካልሆነ በቀር፣ ፍርድህ የከበደ ይሆናል። ስለዚህ በትምህርትህ ወይም በችሎታህ አትታበይ፤ ይልቁንም ስለ ተሰጠህ መክሊት ፍራ። ብዙ ነገሮችን የምታውቅና በበቂ የምታስተውል ቢመስልህ፣ የማታውቀው እጅግ ብዙ ነገር እንዳለ በዚያው ጊዜ ተገንዘብ። ስለዚህ ጠቢብ መስለህ ለመታየት አትሞክር፤ ይልቁንም አላዋቂነትህን አምነህ ተቀበል። ከአንተ ይልቅ የተማሩና የሠለጠኑ ብዙዎች ሳሉ ራስህን ከሌላው ለምን ታስበልጣለህ?

የሚጠቅምህን ነገር ልትማርና ልታውቅ ብትወድ፣ ሳትታወቅ መኖርንና እንደ ምንም መቈጠርን ውደድ። ራስን በእውነት ማወቅና ራስን መናቅ ከምክሮች ሁሉ የሚበልጥና ፍጹም የሆነ ምክር ነው። ራስን እንደ ምንም መቍጠርና ሌሎችን ሁልጊዜ በበጎና በክብር ማሰብ ከጥበብ ሁሉ የሚበልጥና ፍጹም የሆነ ጥበብ ነው። ስለዚህ ሌላው ሰው በግልጽ ሲበድል ወይም ከባድ ወንጀል ሲፈጽም ብታይ፣ ራስህን ከእርሱ እንደምትሻል አትቍጠር፤ በመልካም ሁኔታ እስከ መቼ ጸንተህ እንደምትቆም አታውቅምና። ሰዎች ሁሉ ደካሞች ናቸው፤ አንተ ግን ከራስህ ይልቅ ደካማ የሆነ ማንም እንደሌለ አምነህ ተቀበል።