ክርስቶስን መምሰልና በምድር ያሉትን ከንቱ ነገሮች ሁሉ መናቅ

«የሚከተለኝ የሕይወት ብርሃን ይሆንለታል እንጂ በጨለማ አይመላለስም» ይላል ጌታ (ዮሐንስ 8:12)። በእውነት ብርሃን ልናገኝና ከልብ ዕውርነት ሁሉ ነጻ ልንወጣ ብንወድ፣ በእነዚህ የክርስቶስ ቃላት ሕይወቱንና ጠባዩን እንድንመስል እንመከራለን። ስለዚህ ዋነኛ ትጋታችን የኢየሱስ ክርስቶስን ሕይወት ማሰላሰል ይሁን።

የክርስቶስ ትምህርት ከቅዱሳን ምክር ሁሉ ይበልጣል፤ መንፈሱ ያለውም ሰው በውስጡ የተሰወረ መና ያገኛል። ወንጌልን ብዙ ጊዜ እየሰሙ የክርስቶስ መንፈስ ስለሌላቸው ብዙም ግድ የማይላቸው ብዙዎች አሉ። ነገር ግን የክርስቶስን ቃላት በሙላት ሊያስተውል የሚወድ ሁሉ ሕይወቱን በሙሉ በክርስቶስ ሕይወት አምሳል ለመቅረጽ መትጋት አለበት።

ትሕትና ጐድሎህ ቅድስት ሥላሴን የምታሳዝን ከሆነ፣ ስለ ሥላሴ በጥልቅ እውቀት መናገርህ ምን ይጠቅምሃል? በእውነት ሰውን ቅዱስና ጻድቅ የሚያደርገው እውቀት አይደለም፤ በጎ ምግባር ያለበት ሕይወት ግን በእግዚአብሔር ዘንድ ተወዳጅ ያደርገዋል። ጸጸት ምን እንደ ሆነ መተርጐም ከማወቅ ይልቅ ጸጸትን በልቤ መሰማቱን እመርጣለሁ። ያለ ጸጋና ያለ እግዚአብሔር ፍቅር የምንኖር ከሆንን፣ መጽሐፍ ቅዱስን በሙሉ በቃል ማወቅና የፈላስፎችን ሁሉ መሠረተ ትምህርት ማወቅ ምን ይጠቅመናል? እግዚአብሔርን ከመውደድና እርሱን ብቻ ከማገልገል በቀር ከንቱ ከንቱ ሁሉ ከንቱ ነው።

ታላቁ ጥበብ ይህ ነው—ዓለምን በመናቅ መንግሥተ ሰማያትን መፈለግ። ስለዚህ የሚጠፋውን ባለጠግነት መፈለግና በእርሱ መታመን ከንቱ ነው። ክብርን ማሳደድና በትዕቢት መታበይም ከንቱ ነው። የሥጋን ምኞት መከተልና በኋላ ከባድ ቅጣት የሚያመጡ ነገሮችን መመኘት ከንቱ ነው። ረጅም ዕድሜን መመኘትና በመልካም ስለሚያልፍ ሕይወት ግድ አለማለት ከንቱ ነው። ስለ አሁኑ ብቻ መጨነቅና ለሚመጣው አለማዘጋጀት ከንቱ ነው። ፈጥኖ የሚያልፈውን መውደድና የዘላለም ደስታ ወደሚኖርበት ወደ ፊት አለመመልከት ከንቱ ነው።

ይህን ምሳሌ ዘወትር አስታውስ፦ «ዓይን ከማየት አይጠግብም፥ ጆሮም ከመስማት አይሞላም።» ደግሞም ልብህን ከሚታዩ ነገሮች ፍቅር መልሰህ ወደማይታዩት ነገሮች ራስህን ለማቅረብ ትጋ። የራሳቸውን ክፉ ምኞት የሚከተሉ ሕሊናቸውን ያረክሳሉ፤ የእግዚአብሔርንም ጸጋ ያጣሉ።