ፍርድና የኃጢአት ቅጣት

በነገር ሁሉ ፍጻሜውን አስብ፤ ምንም ከእርሱ ከማይሰወርበት፣ ጉቦንም ሆነ ምክንያትን ሳይቀበል በፍጹም ጽድቅ ከሚፈርደው ጥብቅ ፈራጅ ፊት እንዴት እንደምትቆም አስብ። አንተ የተጐሳቈልህና ምስኪን ኃጢአተኛ ሆይ፣ የተቈጣን ሰው ፊት እንኳ የምትፈራ ሆነህ፣ ኃጢአትህን ሁሉ ለሚያውቀው እግዚአብሔር ምን መልስ ትሰጣለህ? እያንዳንዱ ስለ ራሱ መልስ ለመስጠት በቂ ሥራ ስለሚኖረው፣ ማንም ሌላውን ሊያስተባብልለት ወይም ሊከላከልለት በማይችልበት በፍርድ ቀን ለራስህ አስቀድመህ ለምን አታዘጋጅም? በዚህ ሕይወት ሥራህ ፍሬያማ ነው፤ እንባህ ተቀባይነት አለው፤ መቃተትህ ይሰማል፤ ኀዘንህም ዕዳን የሚከፍልና የሚያነጻ ነው።

ታጋሽ ሰው ታላቅና ለነፍሱ የሚጠቅም መንጽሔን ያልፋል፦ በራሱ ላይ ከደረሰው ጕዳት ይልቅ በጎዳው ሰው ክፋት ይበልጥ ሲያዝን፤ ለጠላቶቹ በፈቃደኝነት ሲጸልይና በደልንም ከልቡ ይቅር ሲል፤ ሌሎችን ይቅርታ ለመጠየቅ ሳያመነታ ሲቀር፤ ከቍጣ ይልቅ ለርኅራኄ ፈጥኖ ሲነሣሣ፤ ራሱንም ብዙ ጊዜ ሲያስገድድና ሥጋውን ፈጽሞ ለመንፈስ ለማስገዛት ሲጣጣር።

ኃጢአትን በወዲያኛው ዓለም ለመንጻት ከማቆየት ይልቅ አሁን ማስተስረይና ክፉ ልማዶችን ቈርጦ መጣል ይሻላል። በእውነት፣ ሥጋን ባለማስተዋል በመውደዳችን ራሳችንን እናታልላለን። ያ እሳት ከኃጢአታችን በቀር ምን ይበላል? አሁን ራሳችንን ባራራን መጠንና ሥጋን ባረካን መጠን፣ ሒሳቡ ይበልጥ ይከብዳል፤ ለመቃጠልም የምናስቀምጠው ይበዛል።

ሰው በበደለበት ነገር ይበልጥ በጽኑ ይቀጣልና። በዚያ ታካቾች በሚነድዱ ሹካዎች ይነዳሉ፤ ሆዳሞችም በማይነገር ራብና ጥም ይሠቃያሉ፤ ልቅ የሆኑና ፍትወትን የሚወድዱ በሚፈላ ቅጥራንና በከረፋ ዲን ይታጠባሉ፤ ቀናተኞችም እንደ እብድ ውሾች በኀዘናቸው ያላዝናሉ።

እያንዳንዱ ክፉ ልማድ የራሱ የሆነ ቅጣት ይኖረዋል። ትዕቢተኞች በኀፍረት ሁሉ ይዋጣሉ፤ ስስታሞችም እጅግ በከፋ ድህነት ይጨነቃሉ። በዚያ ያለች የአንዲት ሰዓት ሥቃይ በዚህ ካለ የመቶ ዓመት እጅግ ጽኑ ንስሐ ይበልጥ መራራ ትሆናለች። በዚህ ሕይወት ሰዎች አንዳንድ ጊዜ ከሥራ ያርፋሉ፤ በወዳጆቻቸውም መጽናናት ደስ ይላቸዋል፤ የተኰነኑት ግን ዕረፍትም መጽናናትም የላቸውም።

ስለዚህ በፍርድ ቀን ከብፁዓን ጋር ተማምነህ ታርፍ ዘንድ አሁን ተጠንቀቅ፤ ስለ ኃጢአትህም ንስሐ ግባ። በዚያ ቀን ጻድቃን ባሠቃዩአቸውና በጨቈኗቸው ላይ ጸንተው ይቆማሉና፤ አሁን ለሰዎች ፍርድ በትሕትና የሚገዛም በእነርሱ ላይ ሊፈርድ ይነሣል። ድሆችና ትሑታን ታላቅ መታመን ይኖራቸዋል፤ ትዕቢተኞች ግን በፍርሃት ይመታሉ። በዚህ ዓለም ሞኝ መሆንንና ስለ ክርስቶስ መናቅን የተማረ ያን ጊዜ ጠቢብ ሆኖ ይገለጣል።

በዚያ ቀን በትዕግሥት የተሸከምከው መከራ ሁሉ ደስ የሚያሰኝ ይሆናል፤ የዓመፅም ድምፅ ጸጥ ይላል፤ ለእግዚአብሔር ያደሩ ደስ ይላቸዋል፤ እግዚአብሔርን የማይፈሩ ያለቅሳሉ፤ በተግሣጽ የተገታውም ሥጋ በተድላ ሁሉ ተቀማጥሎ ቢሆን ኖሮ ከሚያገኘው እጅግ ይበልጥ ሐሤት ያደርጋል። ያን ጊዜ ርካሹ ልብስ በግርማ ያንጸባርቃል፤ ውዱ ልብስ ግን ይደበዝዛል፣ ያረጃልም፤ ድሃዋ ጎጆ በወርቅ ከተለበጠው ቤተ መንግሥት ይበልጥ ትመሰገናለች። በዚያ ቀን ጸንቶ የቆየ ትዕግሥት በዚህ ዓለም ካለ ኃይል ሁሉ ይበልጥ ዋጋ ይኖረዋል፤ የዋህ መታዘዝ ከዓለማዊ ብልጠት ሁሉ በላይ ከፍ ይላል፤ መልካምና ንጹሕ ሕሊና ከሊቃውንት ፍልስፍና እጅግ ይበልጥ የሰውን ልብ ደስ ያሰኛል፤ ባለጠግነትንም መናቅ በምድር ካለ መዝገብ ሁሉ ይበልጥ ክብደት ይኖረዋል።

ያን ጊዜ በምቾት ከመመገብ ይልቅ በአምልኮ በመጸለይህ ይበልጥ መጽናናት ታገኛለህ፤ ከረጅም ሐሜት ይልቅ ዝምታን በመምረጥህም ደስ ይልሃል።

ያን ጊዜ ቅዱስ ሥራዎች ከብዙ ያማሩ ቃላት ይበልጥ ዋጋ ይኖራቸዋል፤ የሕይወት ጥብቅነትና ጽኑ ንስሐም ከምድራዊ ተድላ ሁሉ ይበልጥ ደስ የሚያሰኙ ይሆናሉ።

እንግዲያስ በዘላለም ታላላቆቹን መከራዎች እንዳትቀበል አሁን ጥቃቅኖቹን መቀበል ተማር። በወዲያኛው ልትሸከም የምትችለውን እዚህ ፈትነህ እወቅ። አሁን ጥቂት ብቻ መሸከም ከቻልህ፣ የዘላለምን ሥቃይ እንዴት ልትታገሥ ትችላለህ? አሁን ጥቂት መከራ ትዕግሥት የሚያሳጣህ ከሆነ፣ የገሃነም እሳት ምን ያደርግህ ይሆን? በእውነት ሁለት ደስታዎችን ልታገኝ አትችልም፦ የዚህን ዓለም ተድላ ቀምሰህ በኋላ ከክርስቶስ ጋር ልትነግሥ አትችልም።

ሕይወትህ እስከዚች ሰዓት ድረስ በክብርና በተድላ የተሞላ ቢሆን፣ በዚችው ቅጽበት ብትሞት ምን ይጠቅምሃል? ስለዚህ እግዚአብሔርን ከመውደድና እርሱን ብቻ ከማገልገል በቀር ሁሉ ከንቱ ነው።

እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ የሚወድ ሞትን ወይም ቅጣትን ወይም ፍርድን ወይም ገሃነምን አይፈራም፤ ፍጹም ፍቅር ወደ እግዚአብሔር መቅረብን ያረጋግጣልና።

አሁንም በኃጢአት ደስ የሚለው ሰው ሞትንና ፍርድን ቢፈራ አያስደንቅም።

ነገር ግን ፍቅር ገና ከክፉ ባይከለክልህ እንኳ፣ ቢያንስ የገሃነም ፍርሃት ቢከለክልህ መልካም ነው። እግዚአብሔርን መፍራት የሚጥል ሰው በመልካምነት ብዙ ጊዜ ሊጸና አይችልም፤ ፈጥኖም በዲያብሎስ ወጥመድ ይወድቃል።