ስለ ሰው ጐስቋላነት ማሰላሰል

የትም ብትሆን፣ ወደ የትም ብትሄድ፣ ወደ እግዚአብሔር ካልተመለስህ በቀር ጐስቋላ ነህ። ታዲያ ነገሮች እንደ ፈለግህና እንደ ተመኘህ ሳይሆኑ ሲቀሩ ለምን ትደነግጣለህ? ሁሉ ነገር እንደ ፈለገው የሆነለት ማን ነው? ማንም የለም—እኔም፣ አንተም፣ በምድር ላይ ያለ ማንም ሰው። በዓለም ላይ ጳጳስም ቢሆን ንጉሥም ቢሆን ፈተናና ጭንቀት የማይደርስበት ማንም የለም።

እንግዲያስ የተሻለ ሁኔታ ያለው ማን ነው? በእርግጥ ስለ እግዚአብሔር ብሎ አንዳች መከራ የሚቀበል ሰው ነው። ብዙ የማይረጉና ደካማ አእምሮ ያላቸው ሰዎች፦ «ያ ሰው እንዴት ያማረ ኑሮ እንደሚኖር፣ እንዴት ባለጠጋ፣ እንዴት ታላቅ፣ እንዴት ኃያልና ብርቱ እንደ ሆነ ተመልከቱ» ይላሉ። አንተ ግን ዓይኖችህን ወደ ሰማይ ባለጠግነት አንሣ፤ እነርሱ የሚናገሩለት ምድራዊ ሀብት ከንቱ መሆኑንም አስተውል። እነዚህ ነገሮች ያለ ጭንቀትና ያለ ፍርሃት ከቶ ስለማይያዙ የማይታመኑና እጅግ ከባድ ሸክሞች ናቸው። የሰው ደስታ የተትረፈረፈ ሀብት በመያዝ አይደለም፤ እጅግ ጥቂቱ ይበቃዋል።

በምድር ላይ መኖር በእውነት ጐስቋላነት ነው። ሰው መንፈሳዊ ሕይወትን በተመኘ ቍጥር የአሁኑ ዘመን ይበልጥ ይመርረዋል፤ የሰውን ተፈጥሮ ጕድለትና ርኵሰት ይበልጥ ያስተውላልና፤ ይበልጥ በግልጽም ያያልና። መብላትና መጠጣት፣ መንቃትና መተኛት፣ ማረፍ፣ መሥራትና በሌሎች የሰው ፍላጎቶች መታሰር ከእነርሱ በደስታ ሊፈታና ከኃጢአት ሁሉ ነጻ ሊሆን ለሚመኝ ለእግዚአብሔር ያደረ ሰው በእርግጥ ታላቅ ጐስቋላነትና መከራ ነው። በእውነት የውስጥ ሰው በዚህ ዓለም በሥጋ ፍላጎቶች እጅግ ይከብደዋል፤ ስለዚህም ነቢዩ፦ «አቤቱ፥ ከችግሬ አድነኝ» ሲል በተቻለ መጠን ከእነርሱ ነጻ ይሆን ዘንድ ጸለየ።

ነገር ግን የራሳቸውን ጐስቋላነት ለማያውቁ ወዮላቸው፤ ይህን ጐስቋላና የሚጠፋ ሕይወት ለሚወዱ ደግሞ ከዚያ የባሰ ወዮላቸው። በእርግጥ አንዳንዶች ለዚህ ሕይወት የሚያስፈልገውን በሥራም ሆነ በልመና በጭንቅ ያገኛሉ፤ ቢሆንም እጅግ ስለሚወዱት በዚህ ለዘላለም መኖር ቢችሉ ለእግዚአብሔር መንግሥት ምንም ግድ ባላላቸው ነበር።

ሥጋዊ ከሆነው በቀር ምንም ነገር እስከማይጣፍጣቸው ድረስ በምድራዊ ነገሮች የተጠመዱ ሰዎች ምን ያህል ሰነፎችና ልባቸው የማያምን ነው! በእውነት ጐስቋሎች ናቸው፤ በመጨረሻ የወደዱት ነገር ምን ያህል ርካሽና ዋጋ ቢስ እንደ ነበር በኀዘን ያያሉና።

የእግዚአብሔር ቅዱሳንና ለእግዚአብሔር ያደሩ የክርስቶስ ወዳጆች ሁሉ ሥጋን ደስ ወደሚያሰኘው ወይም ከጊዜ ወደ ጊዜ በሰዎች ዘንድ ተወዳጅ ወደሚሆኑት ነገሮች አልተመለከቱም። ተስፋቸውና ዓላማቸው ሁሉ በዘላለማዊው መልካም ነገር ላይ ያረፈ ነበር። የሚታየው ነገር ፍቅር ወደ ታችኛው ነገር እንዳይጎትታቸው፣ ምኞታቸው ሁሉ ወደ ላይ፣ ወደ ዘላቂውና ወደማይታየው ግዛት ያመለከተ ነበር።

እንግዲያስ ወንድሜ ሆይ፣ መንፈሳዊ ሕይወትህን በመከተል ተስፋ አትቍረጥ። ገና ጊዜ አለ፤ ሰዓትህም አላለፈም። ዓላማህን ለምን ታዘገያለህ? ተነሥ! ወዲያው ጀምር፤ እንዲህም በል፦ «አሁን የመሥራት ጊዜ ነው፤ አሁን የመጋደል ጊዜ ነው፤ አሁን ለመታረም የተገባው ጊዜ ነው።»

ስትጨነቅና መከራ ሲደርስብህ ዋጋ የምታገኝበት ጊዜ ያ ነው። ወደ ዕረፍት ከመድረስህ በፊት በውኃና በእሳት ውስጥ ልታልፍ ይገባሃል። ራስህን ካላስገደድህ ክፉ ልማድን አታሸንፍም።

በዚህ ደካማ ሥጋ እስከ ኖርን ድረስ ከኃጢአት ነጻ ልንሆንም ሆነ ያለ ድካምና ያለ ኀዘን ልንኖር አንችልም። ከጐስቋላነት ሁሉ በደስታ ባረፍን ነበር፤ ነገር ግን በኃጢአት ንጽሕናን ስናጣ እውነተኛውን ብፅዕና ደግሞ አጣን። ስለዚህ ይህ በደል እስኪያልፍ ድረስ፣ የሚሞተውም በሕይወት እስኪዋጥ ድረስ ትዕግሥት ሊኖረንና የእግዚአብሔርን ምሕረት ልንጠብቅ ይገባናል።

ሁልጊዜ ወደ ክፉ የሚያዘነብለው የሰው ተፈጥሮ ድካም ምን ያህል ታላቅ ነው! ዛሬ ኃጢአትህን ትናዘዛለህ፤ ነገ ደግሞ የተናዘዝሃቸውን ኃጢአቶች እንደ ገና ትሠራለህ። በአንድ ቅጽበት ለመጠንቀቅ ትወስናለህ፤ ከአንድ ሰዓት በኋላ ግን ምንም ውሳኔ እንዳላደረግህ ሆነህ ትመላለሳለህ።

ስለዚህ ከድካማችንና ከደካማነታችን የተነሣ ራሳችንን ልናዋርድና ስለ ራሳችን ታላቅ ነገር ከቶ እንዳናስብ ምክንያት አለን። በእግዚአብሔር ጸጋ በረጅምና በከባድ ድካም ብቻ ያገኘነውን በቸልተኝነት ፈጥነን ልናጣው እንችላለን። እንዲህ ፈጥነን ለብ የምንል እኛ በመጨረሻ ምን እንሆን ይሆን? በሕይወታችን እውነተኛ ቅድስና ሳይኖር በሰላምና በዋስትና ለማረፍ ብንደፍር ወዮልን። ወደ ፊት የመታረምና የበለጠ መንፈሳዊ እድገት ተስፋ ይኖር እንደ ሆነ ለማየት፣ እንደ መልካም ጀማሪ መነኮሳት በመልካም ሕይወት መሠረታዊ ትምህርቶች እንደ ገና ብንማር ይጠቅመናል።