የልብ ኀዘን

በበጎ ምግባር ማደግ ብትፈልግ፣ በእግዚአብሔር ፍርሃት ኑር፤ ከመጠን ያለፈ ነጻነትን አትፈልግ፤ ስሜቶችህን ግራ፤ ከንቱ ቀልድንም ሽሽ። ኀዘን ልቅ መሆን ብዙ ጊዜ የሚያጠፋውን ብዙ በረከት በሩን ይከፍታል።

የስደቱን ሁኔታና በነፍሱ ላይ ያሉትን ብዙ አደጋዎች የሚመለከትና የሚያሰላስል ማንም ሰው በዚህ ሕይወት ፈጽሞ ደስተኛ ሊሆን መቻሉ የሚያስደንቅ ነው። ልበ ቀሎችና ለጕድለታችን ግድ የለሾች ሆነን የነፍሳችንን እውነተኛ ኀዘን አይሰማንም፤ ይልቁንም ልናለቅስ በቂ ምክንያት ሲኖረን ብዙ ጊዜ በከንቱ ሣቅ እንዋጣለን። በእግዚአብሔር ፍርሃትና በመልካም ሕሊና ላይ ካልተመሠረተ በቀር እውነተኛ ነጻነትም ሆነ ልባዊ ደስታ የለም።

የጭንቀትን ሁሉ ሸክም ጥሎ በቅዱስ ጸጸት ራሱን በውስጡ መሰብሰብ የሚችል ሰው ብፁዕ ነው። ሕሊናውን ሊያረክስ ወይም ሊያከብድ የሚችለውን ሁሉ ከእርሱ የሚጥል ሰው ብፁዕ ነው።

እንደ ጀግና ሰው ተጋደል። ልማድ በልማድ ይሸነፋል። ሰዎችን ብትተዋቸው፣ እነርሱም ልታደርገው የሚገባህን እንድታደርግ ይተዉሃል። በሌሎች ጉዳይ ራስህን አታስጨንቅ፤ በአለቆችህም ሥራ ውስጥ አትጠላለፍ። በመጀመሪያ ዓይንህን በራስህ ላይ አድርግ፤ ወዳጆችህንም ሳይሆን ራስህን ገሥጽ።

የሰዎችን ሞገስ ባታገኝ አያሳዝንህ፤ ነገር ግን ለእግዚአብሔር ባሪያና ለእግዚአብሔር ላደረ መነኩሴ እንደሚገባ በመልካምና በጥንቃቄ ራስህን ባትመራ ይህን እንደ ከባድ ጉዳይ ቍጠረው።

በዚህ ሕይወት ጥቂት መጽናናት፣ በተለይም ጥቂት የሥጋ ምቾት ቢኖረን ብዙ ጊዜ ይሻለናል፤ ይበልጥም ያስተማምነናል። ቢሆንም መለኮታዊ መጽናናት ባይኖረን ወይም አልፎ አልፎ ብቻ ብናገኘው፣ ጥፋቱ የራሳችን ነው፤ የልብ ኀዘንን አንፈልግምና፤ ከንቱ የሆነውን ውጫዊ እርካታም አንተውምና።

ራስህን ለመለኮታዊ መጽናናት የማይገባህ፣ ይልቁንም ብዙ መከራ የሚገባህ አድርገህ ቍጠር። ሰው ፍጹም ጸጸት ሲኖረው፣ ዓለም ሁሉ መራራና አሰልቺ ይሆንበታል።

መልካም ሰው የሚያዝንበትና የሚያለቅስበት በቂ ነገር ሁልጊዜ ያገኛል፤ ስለ ራሱም ሆነ ስለ ባልንጀራው ቢያስብ በዚህ ያለ መከራ የሚኖር ማንም እንደሌለ ያውቃል፤ ራሱንም አጥብቆ በመረመረ ቍጥር ይበልጥ ያዝናል።

ሰማያዊውን ተመስጦ ለማሰላሰል አልፎ አልፎ ብቻ እስክንችል ድረስ የተጠላለፍንባቸው ኃጢአቶችና ክፉ ልማዶች ለተገቢ ኀዘንና ለውስጣዊ ጸጸት ምክንያቶች ናቸው።

ከረጅም ዕድሜ ይልቅ ስለ ቅርብ ሞት ብታስብ ራስህን በበለጠ ትጋት እንደምታርም አልጠራጠርም። በልብህም የሲኦልን ወይም የመንጽሔን የሚመጣ ሥቃይ ብታሰላስል፣ ድካምንና ችግርን በፈቃደኝነት እንደምትታገሥ፣ ማንኛውንም ጭንቅም እንደማትፈራ አምናለሁ። ነገር ግን እነዚህ አሳቦች ልብን ፈጽሞ ስለማይወጉና በሚያባብል ተድላ ስለ ተማረክን እጅግ ቀዝቃዞችና ግድ የለሾች ሆነን እንቀራለን። ጐስቋላው ሥጋችን በቀላሉ የሚያጕረመርመው ነፍሳችን እጅግ ሕይወት የለሽ ስለ ሆነች ነው።

ስለዚህ የጸጸትን መንፈስ እንዲሰጥህ ወደ ጌታ በትሕትና ጸልይ፤ ከነቢዩም ጋር እንዲህ በል፦ «አቤቱ፥ የልቅሶን እንጀራ አብላኝ፤ እንባንም በሙሉ መስፈሪያ አጠጣኝ።»