የብቸኝነትና የዝምታ ፍቅር

ለዕረፍት የሚሆን ተገቢ ጊዜ ፈልግ፤ የእግዚአብሔርንም ቸርነት ብዙ ጊዜ አሰላስል። የማወቅ ጕጕትን ነገሮች ተዋቸው። አእምሮን ከሚያስጠምድ ይልቅ ልብን ወደ ጸጸት የሚያመጣውን ነገር አንብብ። ከማያስፈልግ ንግግርና ያለ ዓላማ ከመዞር፣ ወሬንና አሉባልታን ከመስማት ራስህን ብትለይ፣ ለቅዱስ ማሰላሰል የሚሆን በቂ ጊዜ ታገኛለህ።

እጅግ ብዙ ታላላቅ ቅዱሳን በተቻላቸው መጠን ከሰዎች ኅብረት ራቁ፤ እግዚአብሔርንም በገለልተኝነት ለማገልገል መረጡ። አንድ ጸሐፊ «በሰዎች መካከል በሆንሁ ቍጥር ሰውነቴ ጐድሎ ተመልሻለሁ» ብሏል። ረጅም ጭውውት ውስጥ ስንገባ ይህ እውነት መሆኑን ብዙ ጊዜ እናገኛለን። ከመጠን በላይ ላለመናገር ከመጠንቀቅ ይልቅ ፈጽሞ ዝም ማለት ይቀላል። ከቤት ውጭ ሆኖ በበቂ ሁኔታ ከመጠበቅ ይልቅ በቤት መቀመጥ ይቀላል። ስለዚህ ውስጣዊውንና መንፈሳዊውን ሕይወት ለመኖር የሚሻ ማንም ቢሆን፣ ከኢየሱስ ጋር ከሕዝቡ ተለይቶ ገለል ማለት አለበት።

አስቀድሞ መሰወርን የማይወድ ሰው በሕዝብ ፊት በደኅንነት ሊገለጥ አይችልም። ዝምታን የማይወድ ሰው በደኅንነት ሊናገር አይችልም። ሊገዛ ፈቃደኛ ያልሆነ ሰው በደኅንነት ሊገዛ አይችልም። መታዘዝን በሚገባ ያልተማረ ሰው በደኅንነት ሊያዝዝ አይችልም። በውስጡ የመልካም ሕሊና ምስክርነት ያልያዘ ሰው በደኅንነት ደስ ሊለው አይችልም።

ከዚህም በላይ፣ የቅዱሳን ዋስትና ሁልጊዜ በእግዚአብሔር ፍርሃት የተጠቀለለ ነበር፤ በታላቅ በጎ ምግባርና ጸጋ ስለ ታወቁም ጥንቃቄያቸውና ትሕትናቸው አልቀነሰም። የክፉዎች ዋስትና ግን በአንጻሩ ከትዕቢትና ከድፍረት ይመነጫል፤ መጨረሻውም ራሳቸውን ማታለል ይሆናል።

መልካም መነኩሴ ወይም ለእግዚአብሔር ያደርህ ባሕታዊ ብትመስል እንኳ በዚህ ሕይወት ለራስህ ዋስትናን ከቶ ተስፋ አታድርግ። ሰዎች እጅግ የሚያከብሯቸው ሰዎች በገዛ ራሳቸው ከመጠን ያለፈ መታመን የተነሣ ይበልጥ ለከባድ አደጋ መጋለጣቸው እጅግ ብዙ ጊዜ ይከሰታል። ስለዚህ ለብዙዎች ከፈተና ፈጽመው ነጻ ባይሆኑ ይሻላል፤ ይልቁንም ከመጠን በላይ ተዘልለው እንዳይቀመጡ፣ በትዕቢት እንዳይሞሉ፣ ወይም ወደ ውጫዊ መጽናናት ለመመለስ እንዳይጓጉ ብዙ ጊዜ ቢፈተኑ ይሻላቸዋል።

ሰው የሚያልፍ ደስታን ከቶ ባይፈልግ ወይም በዓለማዊ ጉዳዮች ራሱን ባያጠላልፍ፣ ምን ያህል መልካም ሕሊና በኖረው ነበር! ከከንቱ ጭንቀት ሁሉ ራሱን ቢለይና መለኮታዊ ነገሮችን፣ ለነፍሱ የሚጠቅሙ ነገሮችን ብቻ ቢያስብ፣ መታመኑንም ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ ቢያደርግ፣ ምን ያህል ታላቅ ሰላምና ጸጥታ የእርሱ በሆነ ነበር!

ራሱን ወደ ቅዱስ ጸጸት ዘወትር የማያነቃ ሰው ለሰማያዊ መጽናናት የተገባ አይደለም። እውነተኛ የልብ ኀዘን ብትመኝ፣ የበኣትህን ገለልተኝነት ፈልግ፤ የዓለምንም ሁካታ ዝጋበት፤ «በእልፍኛችሁ ውስጥ ስለ ኃጢአታችሁ አልቅሱ» ተብሎ እንደ ተጻፈ። በውጭ ብዙ ጊዜ የምታጣውን በዚያ ታገኛለህ።

በበኣትህ ብትኖር የተወደደች ትሆንልሃለች፤ ባትኖርባት ግን አሰልቺ ትሆንብሃለች። በምንኵስና ሕይወትህ መጀመሪያ በበኣትህ ውስጥ ብትኖርና ብትጸናባት፣ ፈጥና ልዩ ወዳጅህና እጅግ ታላቅ መጽናኛህ ትሆናለች።

ለእግዚአብሔር ያደረች ነፍስ በዝምታና በጸጥታ በበጎ ምግባር ታድጋለች፤ የመጻሕፍትንም ስውር እውነቶች ትማራለች። ከዓለም ሁካታ ሁሉ በራቀች መጠን ከፈጣሪዋ ጋር ይበልጥ እንድትቀራረብ፣ በሌሊት ራሷን የምታጥብበትንና የምታነጻበትን የእንባ ጐርፍ በዚያ ታገኛለች። ከወዳጆቹና ከሚያውቋቸው ራሱን ለሚለይ ሰው እግዚአብሔርና ቅዱሳን መላእክቱ ይቀርቡታልና።

ሰው ተአምራትን እየሠራ መዳኑን ቸል ከሚል ይልቅ ተሰውሮ ስለ መዳኑ ቢተጋ ይሻለዋል። መነኩሴ አልፎ አልፎ ብቻ ወደ ውጭ ቢወጣ፣ ከሰዎች ዓይን ቢሸሽና እነርሱን ለማየት ባይመኝ የሚመሰገን ነው።

ልታገኘው የማይፈቀድልህን ለማየት ለምን ትመኛለህ? «ዓለሙም ምኞቱም ያልፋሉ።» ሥጋዊ ምኞት አንዳንድ ጊዜ እንድትዞር ይስብሃል፤ ጊዜው ካለፈ በኋላ ግን ከታወከ ሕሊናና ከከበደ ልብ በቀር ምን ይዘህ ትመለሳለህ? ደስ ብሎ መውጣት ብዙ ጊዜ ወደ ኀዘን መመለስ ይመራል፤ የደስታ ምሽትም ወደ ኀዘን ንጋት። እንዲሁ ሥጋዊ ደስታ ሁሉ በጣፋጭነት ይጀምራል፤ በመጨረሻ ግን ጸጸትንና ሞትን ያመጣል።

በዚህ በበኣትህ ውስጥ የማታገኘውን በሌላ ስፍራ ምን ልታገኝ ትችላለህ? ሰማይንና ምድርን ንጥረ ነገሮችንም ሁሉ ተመልከት፤ ነገር ሁሉ ከእነዚህ ተሠርቷልና። ከፀሐይ በታች ለብዙ ጊዜ የሚኖር ምን ልታይ ትችላለህ? ምናልባት ራስህን ፈጽመህ የምታረካ ይመስልህ ይሆናል፤ ነገር ግን ልትችል አትችልም፤ ያሉትን ነገሮች ሁሉ ብታይ እንኳ ከንቱ ራእይ ከመሆን በቀር ምን ይሆናሉ?

ዓይኖችህን በሰማይ ወዳለው ወደ እግዚአብሔር አንሣ፤ ስለ ኃጢአትህና ስለ ጕድለትህም ጸልይ። ከንቱነትን ለከንቱዎች ተውላቸው። እግዚአብሔር እንድታደርግ ባዘዘህ ነገሮች ላይ ራስህን አትጋ። መዝጊያህን በራስህ ላይ ዝጋ፤ ተወዳጅህን ኢየሱስን ወደ አንተ ጥራ። በበኣትህ ውስጥ ከእርሱ ጋር ኑር፤ እንደዚህ ያለ ሰላም በሌላ በየትም አታገኝምና። ከእርሷ ባትወጣና ከንቱ ወሬ ባትሰማ ኖሮ በበለጠ ሰላም በኖርህ ነበር። ነገር ግን አንዳንድ ጊዜ ወሬ መስማት ስለምትወድ፣ ከዚያ የተነሣ የልብ ኀዘን ቢደርስብህ ተገቢ ብቻ ነው።