ሰላምን ማግኘትና ለፍጽምና መቅናት

ሌሎች በሚሉትና በሚያደርጉት ነገር ባንጨነቅ ኖሮ ብዙ ሰላም ባገኘን ነበር፤ እነዚህ የእኛ ጉዳዮች አይደሉምና። በማይመለከተው ጉዳይ ጣልቃ የሚገባ፣ እንግዳ መዘናጊያዎችን የሚፈልግና በውስጡ የሚሰበሰበው ጥቂት ወይም አልፎ አልፎ ብቻ የሆነ ሰው እንዴት ብዙ ዘመን በሰላም ሊኖር ይችላል?

ልበ የዋሆች ብፁዓን ናቸው፤ የተትረፈረፈ ሰላምን ያገኛሉና።

ከቅዱሳን አንዳንዶቹ ይህን ያህል ፍጹማንና ለተመስጦ የተሰጡ የሆኑት ለምንድር ነው? ምድራዊ ምኞቶችን ሁሉ በራሳቸው ውስጥ ፈጽመው ለመግደል ስለ ተጉ ነው፤ በዚህም በሙሉ ልባቸው ከእግዚአብሔር ጋር ሊጣበቁና የውስጣቸውን አሳብ በነጻነት በእርሱ ላይ ሊያሳርፉ ቻሉ።

እኛ በራሳችን ፍላጎትና ምናብ እጅግ ተጠምደናል፤ በሚያልፉ ነገሮችም እጅግ ተይዘናል። አንዲትን ክፉ ልማድ እንኳ ፈጽመን የምናሸንፈው አልፎ አልፎ ነው፤ ቀን በቀን ራሳችንን ለማሻሻልም በብርቱ ምኞት አንቃጠልም፤ ስለዚህ ቀዝቃዞችና ግድ የለሾች ሆነን እንቀራለን። ሥጋችንን ፈጽመን ብንገድልና ማንኛውም መዘናጋት ወደ ልቡናችን እንዲገባ ባንፈቅድ፣ መለኮታዊ ነገሮችን ልናጣጥምና ከሰማያዊ ተመስጦም አንዳች ልንቀምስ በቻልን ነበር።

ታላቁ እንቅፋት፣ እንዲያውም ብቸኛው እንቅፋት፣ ከስሜትና ከምኞት ነጻ አለመሆናችንና የቅዱሳንን ፍጹም መንገድ ለመከተል አለመትጋታችን ነው። ስለዚህ ትንሽ ችግር ሲገጥመን ፈጥነን እንተክዛለን፤ ወደ ሰው መጽናናትም እንዞራለን። ነገር ግን በጦርነት እንዳሉ ጀግኖች ጸንተን ለመቆም ብንጥር፣ የጌታ እርዳታ ከሰማይ በእርግጥ ደግፎ ያቆመናል። ለድል እንድንጋደል አጋጣሚውን የሚሰጠን እርሱ፣ ጸንተው የሚጋደሉትንና በጸጋው የሚታመኑትን ለመርዳት ዝግጁ ነውና።

በምንኵስና ሕይወት ያለንን እድገት በውጫዊ ሥርዓቶቹ መጠበቅ ላይ ብቻ ብናደርገው፣ መንፈሳዊ ትጋታችን ፈጥኖ ያከትማል። እንግዲያስ ከስሜቶቻችን ነጻ እንድንወጣና በዚህም የልቡና ሰላም እንድናገኝ ምሳርን በሥሩ ላይ እናኑር።

በየዓመቱ አንዲትን ክፉ ልማድ ብቻ ብንነቅል ኖሮ ፈጥነን ፍጹማን በሆንን ነበር። ነገር ግን ብዙ ጊዜ የሚሆነው በተቃራኒው ነው—ለብዙ ዓመታት በእምነታችን ከኖርን በኋላ ካለንበት ይልቅ በመጀመሪያው የመመለሳችን ትኩሳት የተሻልንና ንጹሖች እንደ ነበርን ይሰማናል። ትጋታችንና እድገታችን ቀን በቀን ሊጨምር ይገባ ነበር፤ አሁን ግን አንድ ሰው ከመጀመሪያው ትጋቱ ጥቂቱን እንኳ ይዞ መቆየት ቢችል እንደ ትልቅ ነገር ይቈጠራል።

በመጀመሪያ በራሳችን ላይ ጥቂት ብንጨክን ኖሮ፣ ከዚያ በኋላ ሁሉን በቀላሉና በደስታ ልናደርግ በቻልን ነበር። የቆዩ ልማዶችን መተው ከባድ ነው፤ ፈቃዳችንን መቃወም ግን ከዚያ ይልቅ የከበደ ነው።

ትንንሽና ጥቃቅን ነገሮችን ካላሸነፍህ፣ የከበዱትን እንዴት ታሸንፋለህ? ፈተናዎችን ገና ሲጀምሩ ተቃወም፤ ክፉውንም ልማድ ቀስ በቀስ ወደ ባሰ ልማድ እንዳይመራህ ተወው።

መልካም ሕይወት ለራስህ ምን ያህል ሰላም፣ ለሌሎችም ምን ያህል ደስታ እንደሚያመጣ ብቻ ብታስብ፣ ስለ መንፈሳዊ እድገትህ ይበልጥ የምትጨነቅ ይመስለኛል።