ከከንቱ ንግግር መራቅ

የሰዎችን ወሬ በተቻለህ መጠን ሽሽ፤ ስለ ዓለማዊ ጉዳዮች መነጋገር በቅንነት ቢሆን እንኳ ታላቅ መዘናጋት ነውና፤ በከንቱነት ፈጥነን እንጠመዳለንና፤ እንማረካለንም።

ዝም ባልሁና ከሰዎች ጋር ባልተቀላቀልሁ ኖሮ ብዬ ብዙ ጊዜ እመኛለሁ። በእውነት ሕሊናችን ሳይታወክ የምንለያየው እምብዛም ሆኖ ሳለ፣ እርስ በርሳችን የምንጫወተውና የምናወራው ለምንድር ነው? ይህን የምናደርገው አንዳችን ከሌላው ጭውውት መጽናናትን ስለምንፈልግና በልዩ ልዩ አሳብ የደከመውን ልቡናችንን ለማሳረፍ ስለምንወድ ነው። ስለዚህ እጅግ ስለምንወዳቸው ወይም አጥብቀን ስለምንጠላቸው ነገሮች በፍቅር እንናገራለን፤ እናስባለንም። ነገር ግን ያሳዝናል፤ ብዙ ጊዜ በከንቱና ያለ ዓላማ እንናገራለን፤ ይህ ውጫዊ ደስታ ውስጣዊውንና መለኮታዊውን መጽናናት አጥብቆ ይከለክላልና።

ስለዚህ ጊዜ በከንቱ እንዳያልፍ መትጋትና መጸለይ ይገባናል።

ለመናገር ተገቢውና ምቹው ጊዜ ሲመጣ የሚያንጽ ነገር ተናገር።

ክፉ ልማዶችና ለመንፈሳዊ እድገት ግድ አለማለት የአንደበትን ጥበቃ በእጅጉ ያስወግዳሉ። በአንጻሩ ግን ስለ መንፈሳዊ ጉዳዮች የሚደረግ መንፈሳዊ ውይይት ለመንፈሳዊ እድገት ታላቅ እርዳታ ነው፤ በተለይም በአንድ ልብና በአንድ መንፈስ ያሉ ሰዎች በእግዚአብሔር ሲተባበሩ።